Бірінші дүниежүзілік соғыс: Британдық ресми тарихы

Кіріспе

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық соғыс күш-жігерінің ресми тарихы

Императорлық қорғаныс комитетінің нұсқауы бойынша ресми құжаттарға негізделген Ұлы соғыстың тарихы (Ұлы соғыстың тарихы немесе Британдық ресми тарихы деп қысқартылған) – бұл 109 томдық серия, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британ мемлекетінің соғыс күш-жігеріне қатысты. Ол 1915 жылдан 1949 жылға дейін Императорлық қорғаныс комитетінің тарихи бөлімімен жарыққа шығарылды; 1919 жылдан кейін бригадир-генерал сэр Джеймс Эдмондс директор болды. Эдмондс көптеген әскери томдарды жазды және теңіз, әуе күштері, медициналық және ветеринариялық томдарға тарихшыларды таңдауға ықпал етті. Серия жұмысы 1915 жылы басталды және 1920 жылы «Көмектік операциялар және теңіз саудасы» томдарының алғашқылары жарық көрді. Бірінші «армиялық» басылым, «Әскери операциялар: Франция және Бельгия 1914, 1-бөлім» және жеке карталық жиынтық 1922 жылы, ал соңғы том, «Константинопольді басып алу» 2010 жылы жарық көрді. Ұлы соғыстың әскери операциялары тарихының томдары бастапқыда әскери штаб қызметкерлері үшін арналған техникалық тарих ретінде жоспарланған. Әскери операциялар мен теңіз операцияларының бір томдық танымал тарихтары азаматтық жазушылармен жалпы оқырмандар үшін шығарылуы тиіс еді, бірақ сэр Джон Фортескю әскери томды жазудың баяудығы үшін қызметтен босатылды және оның жобасы жарияланбады. Эдмондс азаматтық жазушыларға қарағанда арзан болатын жартылай жалақымен және зейнеткер офицерлерді тағайындауға ұмтылды және кейде «соғыс үйі» оған зейнеткер офицерлерді жүктеді, өйткені олар жоғарылауға немесе жұмысқа орналасуға үміткер емес еді, бірақ оларға мұны айтудан қорқыпты» деп жазды. 1987 жылы «Персиядағы операциялар 1914–1919» кітабына жазылған кіріспеде Г.М. Бейлисс Ұлыбританияның кеңсе кеңсесі (HMSO) шығарған нұсқаулықтар толық емес екенін жазды. 1976 жылғы «Секциялық тізім № 60» Галлиполи томдарын алып тастады, бірақ онда «Орталық империялардың блокадасы» (1937) кірді, ол 1961 жылға дейін құпия болып, «тек ресми пайдалану үшін» сақталды. Он екі томдық «Оружаттық министрліктің тарихы», «Рейн өлкесін басып алу» (1929) және «Персиядағы операциялар 1914–1919» (1929) кірді. Императорлық соғыс мұражайының баспа кітаптар бөлімі мен Батарея баспасы 1990-шы жылдары ресми тарихты ақ-қара карталармен қайта жариялады. Императорлық соғыс мұражайының баспа кітаптар бөлімі мен теңіз және әскери баспасөз 2000-шы жылдары түрлі-түсті карталармен бірге, ал 2010-шы жылдары DVD-ROM форматында қайта жариялады.

The History of the Great War Based on Official Documents by Direction of the Committee of Imperial Defence (abbreviated to History of the Great War or British Official History) is a series of 109 volumes, concerning the war effort of the British state during the First World War. It was produced by the Historical Section of the Committee of Imperial Defence from 1915 to 1949; after 1919 Brigadier General Sir James Edmonds was Director. Edmonds wrote many of the army volumes and influenced the choice of historians for the navy, air force, medical and veterinary volumes. Work had begun on the series in 1915 and in 1920, the first volumes of Naval Operations and Seaborne Trade, were published. The first "army" publication, Military Operations: France and Belgium 1914 Part I and a separate map case were published in 1922 and the final volume, The Occupation of Constantinople was published in 2010. The History of the Great War Military Operations volumes were originally intended as a technical history for military staff. Single volume popular histories of military operations and naval operations written by civilian writers were to be produced for the general public but Sir John Fortescue was dismissed for slow work on the military volume and his draft was not published. Edmonds preferred to appoint half pay and retired officers, who were cheaper than civilian writers and wrote that occasionally "the 'War House' foisted elderly officers on him, because they were not going to be promoted or offered employment but was afraid to tell them so". In the 1987 introduction to Operations in Persia 1914–1919, G. M. Bayliss wrote that the guides issued by Her Majesty's Stationery Office (HMSO) were incomplete. "Sectional List number 60" of 1976 omitted the Gallipoli volumes but contained The Blockade of the Central Empires (1937), that had been Confidential and retained "For Official Use Only" until 1961. The twelve volume History of the Ministry of Munitions, the Occupation of the Rhineland (1929) and Operations in Persia 1914–1919 (1929) were included. The Imperial War Museum Department of Printed Books and the Battery Press republished the official history in the 1990s with black and white maps. The Imperial War Museum Department of Printed Books and the Naval and Military Press republished the set in paperback with colour maps in the 2000s and on DVD ROM in the 2010s.

Ресми тарихы

Қазіргі заманғы ресми әскери тарихтың қалыптасуы 19 ғасырдың ортасында, кейінгі офицерлерге нұсқау ретінде жазылған есептерден бастау алды. Бұл тарихтар оқиғаларды егжей-тегжейлі сипаттады, қарапайым оқырман үшін оңай оқылмады және шешімдерді негізінен кәсіби оқырмандардың қалауынша қабылдауға мүмкіндік берді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Жаңа Зеландия үкіметі өздерінің ресми тарихын халыққа арнап жазуға шешім қабылдады, себебі ел соғыста күресіп немесе соғысқа қолдау көрсеткен. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, әскери білімнің, әсіресе тарихи талдаудың академиялық деңгейінің төмендігі, кәсіби тарихшылардың ресми тарихтарды жазуы керек деген тұжырымға әкелді. Олар өздерінің академиялық білімімен неге және қалай болғанын түсіндіруге тиіс болды. Көптеген ғалымдар соғысқа қатысқандықтан, олардың әскери қызмет тәжірибесі мен соғыс туралы білімі болды деп күтілді. Қазіргі заманғы көзқарас бойынша ресми тарих үш тұрғыдан қарастырылуы керек: әскери оқу үшін қажетті егжей-тегжейлі сипаттамалар, жалпы оқырман үшін қолайлы болуы және қатысушылардың проблемаларды қалай шешуге тырысқанын, өздерінің жетістіктері мен сәтсіздіктерінен қандай сабақ алғанын көрсетуі керек. Ресми тарихты жазу мақсатындағы барлық көзқарас қателіктерден қорғалмайды, себебі әскери тарихшының жұмысы алаяқтық болуы мүмкін және жеке немесе саяси себептермен деректерді бұрмалауы мүмкін. Халықтық тарих оқиғаны мәнсіз ете алады, ал азаматтық ғалымдар өздерінің идеалдарына, идеологиясына және алдын ала түсініктеріне сәйкес фактілер мен түсіндірмелерді таңдауға бейім. Оқулық ретінде жазылған әскери тарихтар оқушыларға пайдалы сабақтар беру үшін шындыққа негізделген болуы керек. Ұлы соғыстың сабақтары жөніндегі британдық комитеттің есебі (Кирк есебі, 1931) британдық ресми тарихтың жарияланған томдарына сүйенді, ал есептегі қорытындылар далалық қызмет ережелерінің жаңа басылымына енгізілді. Операциялар қайтадан Ирак пен Иранда жүргізілуі мүмкін, ал Сыртқы істер министрлігінің қарсылығына қарамастан ресми тарих томдары жарық көрді. Әскери тарихтар ұлттық контингенттердің іс-қимылдарына назар аударды және одақтас және қарсылас армиялардың іс-қимылдарына сирек сілтеме жасады. Салыстырмалы талдау жоқ, ал миф жасауға құмарлық сияқты жасырын себептерден туындаған ұлттық көзқарас та кездеседі. Чарльз Бин редакциялаған 1914-1918 жылдардағы соғыстағы Австралияның ресми тарихы Австралияның үлесін, австралиялық сарбаздардың батырлығын асыра көрсетіп, Ұлыбритания мен оның одақтастарының сарбаздарын кемсітеді. Австралияның сәтсіздіктері мен шығындары кейде британдық жоғары басшыларға таңылды, бірақ жоғары дәрежелі австралиялық офицерлерді де сынға алуға болар еді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Корольдік әуе күштері (RAF) таратылу қаупіне тап болды және оның болуын армия немесе флот орындай алмайтын функциямен ақтауға тиіс болды. Х.А. Джонстың "Ауадағы соғыс" (1922-1937) еңбегі стратегиялық бомбалауға артық мән беріп, жұмыстың тепе-толықтығын бұзды. Ұятты оқиғаларды жасыру үшін андеррайтинг қолданылды, ал француздық ресми тарихы "Histoire de La Grande Guerre" 1917 жылғы француз армиясының көтерілісіне, француз армиясының 43 пайызында болғанына қарамастан, бірнеше абзацта тоқталып өтті. Ұлы соғыс тарихының (1915-1949) көптеген тарихшылары, редакторлары мен авторлары соғыс кезінде жоғары офицерлер болды, бұл оқиғалар туралы бірінші қолдан білім мен әскери өнер тәжірибесін жұмысқа енгізудің артықшылығы болды, бірақ адалдық пен абыройды қорғауға деген түсінікті құштарлық, әсіресе сырттан келгендерге әділетсіз айыптауларға әкелуі мүмкін. Ютландия шайқасының (1916) оқиғасы Корольдік флот тарихының III томындағы "Naval Operations" (1923) еңбегінде сипатталған. Жазбаның жобасы шайқаста болған кейбір офицерлердің өтініші бойынша олар туралы сын ескертпелерді алып тастау үшін қайта қарастырылды. 1940 жылы қайта қаралған басылым шыққанда, бұл офицерлердің көпшілігі зейнеткерлікке шыққан немесе қайтыс болған, бірақ өшірілген үзінділер қалпына келтірілмеді. Британдық армияның әскери операциялар томдары адалдықсыздық үшін сынға түсті, себебі британдық құрбандықтардың көлемі үшін GHQ кінәланбады. Авторлар 1915 жылдың желтоқсанынан бастап соғыс аяқталғанға дейін Британдық экспедициялық күштердің (BEF) қолбасшысы фельдмаршал сэр Дуглас Хейгті кінәсіз деп айыптады. 2011 жылы Нил Уэллс тарихтың мәні оқиғаларды сипаттауда емес, талдамалық жұмыста, сын мен қорытындыларда екенін айтты, сондықтан Хейг және басқа да қолбасшылар сәтсіздіктері үшін нақты айыптаудан құтылып кетеді, бірақ оқырман өзі қорытынды жасауға мүмкіндік алады.

The modern form of official military history began in the mid nineteenth century with reports written as guides for later officers. The histories were detailed descriptions of events, were not easy reading for a lay audience and left judgements to the discretion of a mainly professional readership. After the First World War, the New Zealand government decided that its official histories should be written for the public, since it had fought in the war or supported the war effort. After the Second World War, the low academic standard of military education, especially in historical analysis, led to a view that professionally trained historians should write official histories, applying their academic training to explain why as well as describe what. Since many of the academics had participated in the war, they could be expected to have experience of military service and knowledge of the war to inform their writing. The contemporary view is that official history should incorporate the three points of view, containing the detailed description needed for works of military instruction but also to be suitable for a general readership and to show how participants tried to solve problems, drawing explicit lessons from their successes and failures. None of the points of view to be served by the production of official history is immune to error, because work by a military historian can be fraudulent, distorting the record for personal or political reasons. Populist history can dilute the story to the point of worthlessness and civilian academics can be prone to select facts and interpretations according to their ideals, ideology and preconceived ideas. Military histories written as textbooks might be expected to have a basis in truth, necessary to teach useful lessons to students and the British Report of the Committee on the Lessons of the Great War (Kirk Report, 1931) drew on the published volumes of the British official history; conclusions in the report were incorporated into a new edition of Field Service Regulations. Operations might again be conducted in Iraq and Iran and official history volumes were produced against the objections of the Foreign Office. Military histories concentrated on the doings of national contingents, rarely referring to those of allied and opposing armies; comparative analysis is absent and national bias, due to ulterior motives like the temptation to myth make, can also be found. The Australian Official History of Australia in the War of 1914–1918 edited by Charles Bean contains exaggerations of the significance of the Australian contribution, the prowess of Australian soldiers and disparagements of soldiers from Britain and its allies. Australian failures and casualties are sometimes blamed on British higher commanders, when high ranking Australian officers could justly be criticised. After the First World War, the Royal Air Force (RAF) was at risk of abolition and needed to justify its existence with a function that could not be fulfilled by the army or navy. The parts of The War in the Air (1922–1937) written by H. A. Jones gave undue emphasis to strategic bombing, unbalancing the work. Embarrassing events could be disguised by underwriting and in the French official history Histoire de La Grande Guerre, the French Army Mutinies of 1917 were passed over in a few paragraphs, despite occurring in 43 per cent of the French Army. Many of the historians, editors and contributors to the History of the Great War (1915–1949) had been senior officers during the war, which had the advantage of bringing first hand knowledge of events and experience of military art to the work but risked allowing loyalty and an understandable desire to protect reputations leading to unfair blaming, particularly on outsiders. The narrative of the Battle of Jutland (1916) is described in Volume III of the Royal Navy history Naval Operations (1923). The draft text was revised at the request of some serving officers present at the battle to remove critical remarks about them. Many of these officers were retired or dead when a revised edition was published in 1940 but the excised passages were not restored. The British Army Military Operations volumes have been criticised for dishonesty, in not blaming GHQ for the extent of British casualties. The authors have been accused of exculpating Field Marshal Sir Douglas Haig, commander of the British Expeditionary Force (BEF) from December 1915 to the end of the war, by default. In 2011, Neil Wells wrote that as the history is a description of events, rather than an analytical work with criticism and conclusions, Haig and other commanders escape explicit blame for failures, yet the reader is left free to form conclusions.

Британдық ресми тарих

1906 жылы әскери ведомствоның үш бөлімі мен адмиралтействоның бір бөлімі ресми тарихтар жазып жатты. Империялық қорғаныс комитетінің төрағасы лорд Эшер стратегиялық мамандар үшін соғыс сабақтарының қоймасы ретінде армия мен әскери-теңіз мұрағаттарын жинауды орталықтандыру үшін Тарихи бөлім ретінде кіші комитет құруды ұсынды. Эшер Оңтүстік Африка соғысының (1899 жылдың 11 қазанынан 1902 жылдың 31 мамырына дейін) сабақтарын көрсету үшін соғыстың теңіз, әскери және саяси аспектілері біртұтас қарастырылмаса мүмкін емес деп ойлады. 1907 жылдың қаңтарында Джордж Кларк төрағалығымен Бур соғысының ресми тарихын аяқтау үшін кіші комитет құрылды. Алғашқы есепті полковник Джордж Хендерсон (1854-1903) денсаулығы нашарлағандықтан зейнетке шығуға мәжбүр болғанға дейін бастаған. Өлер алдында Хендерсон соғыс басталғанға дейінгі оқиғаларды аяқтады, бірақ ол жарияланбады. Кейінірек генерал-майор Фредерик Морис жазған нұсқасы (Оңтүстік Африкадағы соғыстың тарихы 1899-1902, төрт томдық, 1906-1910) баспаға шықты, бірақ кітаптың бағасын қымбаттатқан көптеген көмекшілер қажет болды; ол жақсы қабылданды, бірақ көп сатылмады.

Қаржылық

Ресми тарихты шығару құны 13 маусымда 1922 жылы Парламент палатасында жеке кәсіпкерлерге жұмыс тапсыру туралы ұсыныс талқыланғанда көтерілді. Кейбір депутаттар бес томдық тарих жарық көргеніне қарамастан, осы тарих туралы ештеңе естімегендерін айтты. Дэниел Білім беру кеңесінің президенті Х.А.Л. Фишердің алдына шақырылып, тарихты жазудың өмір сүруге жеткілікті табыс әкелмейтінін, бірақ білім беру мақсатында үкіметтің осы шығынды көтеруі қажет екенін, себебі жұмыстың құндылығы ерекше екенін жеткізді. Ол "1916-1922 жылдар аралығындағы тарихтың құны шамамен 42 000 фунт стерлинг, әскери тарихтарға 16 800 фунт стерлинг, теңіз тарихтарына 11 800 фунт стерлинг жұмсалса, ал «Хансардты» шығарудың жылдық құны 44 000 фунт стерлинг болды" деп есептеді. Дэниел сондай-ақ 1914 жылдың 3 тамызынан 1920 жылдың 31 наурызына дейінгі соғыс шығындарының 11,196,927,000 фунт стерлинг, яғни минутына 3500 фунт стерлинг құрағанын көрсетті, бұл өте зор шығын еді. Осыған қарағанда, тарихи бөлімге білім беру мақсатында осы тәжірибеге қол жеткізудің құны жылына соғыс шығындарының төрт минутына тең болды. 1922 жылдың 31 шілдесінде өткен тарихи бөлім кіші комитетінің келесі отырысында жобаны жалғастыру туралы шешім қабылданды. Тарихи бөлімнің жұмысына қатысты әдебиеттік немесе академиялық мәселелерден гөрі қаржылық жағдай үлкен әсер етті. 1923 жылы кіші комитет алты рет жиналды және 9 тамызда Хэнки Білім беру кеңесінің президенті төрағалық ететін және жыл сайын жиналатын Ресми тарихтарды бақылау жөніндегі тұрақты Кабинет кіші комитетін құруға қол жеткізді. 1924 және 1946 жылдар аралығында Қаржы министрлігі, Соғыс министрлігі, Әскери-теңіз министрлігі, Әуе министрлігі және Империялық қорғаныс комитетінің хатшысы өкілдерімен он екі кездесу өтті. Дэниел мен Эдмондс әдетте қатысты, ал басқа ресми тарихшылар мен Колониялар және Үндістан кеңселердің өкілдері белгілі бір мәселелерді талқылау үшін қатысты. Комитет келіспеген жағдайларда, шешімді Кабинет қабылдады. Эдмондс жылдық есеп берді, ал басқа тарихшылар өз жұмыстарының қорытындыларын, ілгерілеу туралы есептерді, персонал және кадрлық мәселелерді, сондай-ақ шетелдік ресми тарихшылардың жарияланымдарын қосты. Кездесулерде шығындар мен жарияланымның барысы, томдардың саны, олардың көлемі мен мазмұны қарастырылды. Сирек жағдайларда, комитет бір бөлімнің шағымынан кейін мазмұн бойынша шешім қабылдады. 1928 жылы Соғыс министрлігі Сесил Аспиналл Огландердің Галлиполи тарихының бірінші томының мазмұнына қарсылық білдірді. Ақша басылымның жылдамдығын, томдардың көлемін және авторын таңдауды анықтады. Эдмондс жартылай жалақы алатын немесе зейнеткерлікке шыққан офицерлерді, азаматтық авторларға қарағанда екі есе арзанға жұмысқа алуды жөн көрді. Офицерлер көбінесе ұзақ сағаттар бойы жұмыс істеуге және ақысыз жұмыс істеуге дайын болды. Қаржы министрлігі Франциядағы британдық армиялардың бұрынғы Бас штабының бастығы генерал-лейтенант Ланселот Киггеллді (1915 жылдың соңынан 1918 жылдың басына дейін) 1918 жылғы I бөлімнен шығындарды қысқарту үшін жұмыстан босатуға қол жеткізді. 1923 жылы неміс көктемгі шабуылының сәтсіздігіне байланысты томды ретсіз дайындау туралы шешім қабылданды (1918 жылдың 21 наурызы – 18 шілдесі), бірақ 1926 жылы Киггелл қатысушыларға тарату үшін тіпті жоба дайындамады және оны аяқтауға тағы төрт жыл қажет деп есептеді. 1926 жылдың қаңтар айында өткен Бақылау комитетінің отырысында Қаржы министрлігі Киггеллді жұмыстан босатуды ұсынды және Эдмондс келісті, өйткені оның жұмысы "түссіз және көңілсіз" болды.

The cost of producing the official history was raised in the House of Commons on 13 June 1922, during a proposal to farm out the work to private enterprise. Some MPs claimed to have heard nothing of the History in spite of five volumes having been published to a very good press. Daniel was called before H. A. L. Fisher, the President of the Board of Education and pointed out that working on the History would never pay a living wage and that for educational reasons the government must foot the bill, because of the exceptional value of the work. He calculated that the cost of the "History from 1916 to 1922 was about £42,000, the military histories costing £16,800 and the naval works £11,800, while the annual cost of producing Hansard was £44,000". Daniel also showed that the cost of the war from 3 August 1914 to 31 March 1920 was £11,196,927,000 or £3,500 per minute, a vast cost, against which the price of making the experience available for education was about four minutes of war expenditure per year for the Historical Section. The next meeting of the Historical Section subcommittee on 31 July 1922 endorsed the continuation of the project. Finance remained the dominant influence on the production of the volumes, rather than literary or academic concerns about the work of the Historical Section. The subcommittee met six times in 1923 and on 9 August, Hankey managed to obtain a permanent Cabinet Subcommittee of Control of the Official Histories, chaired by the President of the Board of Education and meeting annually. There were twelve meetings between 1924 and 1946, with representatives from the Treasury, War Office, Admiralty, Air Ministry and the Secretary to the Committee of Imperial Defence. Daniel and Edmonds usually attended; other official historians and members of the Colonial and India offices were present for particular discussions; where the committee failed to agree, a ruling was made by the Cabinet. Edmonds submitted an annual report, other historians added summaries of their work, progress reports, staff and personnel matters and publications by foreign official historians. Meetings considered costs and the progress of publication, the number of volumes, their scope and size. On rare occasions the committee made a ruling on content, after complaints by a department; in 1928, the War Office strenuously objected to some of the content of the first Gallipoli volume by Cecil Aspinall Oglander. Money determined the speed of publication, the size and number of volumes and the choice of author, Edmonds preferring to employ officers on half pay or retired on £500 per year, about half the price of a civilian author; officers were usually willing to work longer hours and do unpaid work. The Treasury managed to obtain the removal of Lieutenant General Launcelot Kiggell, former Chief of the General Staff of the British Armies in France (late 1915 to early 1918) from 1918 Part I for reasons of cost. In 1923, it had been decided to prepare the volume out of sequence because of the importance of the failure of the German spring offensive (21 March – 18 July 1918) but by 1926, Kiggell had failed to prepare even a draft narrative for circulation to participants and thought that it would take him another four years to complete the work. At the Committee for Control meeting in January 1926, the Treasury recommended Kiggell's dismissal and Edmonds agreed, because his work was "lacking in colour and atmosphere".

Сауда

Алғашқы томдардың бағасы 21 шиллинг (21с) және картаның ілеспе қалталары үшін тағы 21с деп белгіленді, бірақ бұл кәсіби офицерлер үшін тым қымбат деп есептелді. 1923 жылы баға 12с 6д-ға төмендетілді, бірақ бұл жарнамаға жеткілікті қаржы қалдырмады және кітап сатушыларды оларды жақсы көрсетуге ынталандырмады; баспагерлер де бір томға ең көп беттер санын шектеді, бұл 1924 жылы Бақылау комитетін бағаны 15с-қа көтеруге кеңес берді. 1933 жылдың наурыз айында Эдмондс француз, неміс және австрия тарихтарының үлгілерін көрсетіп, олардың "күрделі және көлемді" екенін көрсетті. Жобаның ауқымдылығы 1922 жылдан 1939 жылға дейін Батыс майданнан тыс тарихтарға жасалған үкіметтік ведомстволардың ұсыныстарымен және қаржыландырумен анықталды. 1931 жылы Соғыс министрлігі Шығыс Африка кампаниясы туралы томды сұрады, себебі осындай климаттағы, Ұлыбританиядан алыс жердегі кампаниядан алынған сабақтар маңызды болды. Бірақ Қаржы министрлігі бас тартты және Батыс Африка томы үшін төленгендей, Колониялық кеңсе төлесін деп ұсынды. Шығыс Африка I бөлігі 1941 жылы Колониялық кеңсе қаржысымен жарияланды. Сол мәжілісте Сыртқы істер министрлігі Германияға қатысты блокада туралы томды өз қаражаты есебінен сұрады, себебі одан алынған сабақтар мен халықаралық құқық конференцияларындағы пайдасы бар еді; құпия деп белгіленгендіктен, ашық жазуға болады. Бірнеше томды мүдделі ведомстволар қаржыландырды, бірақ Эдмондс бақылауды сақтап, басқа томдарға қатысты редакциялық бақылауды ұстады. Қаржының жетіспеуі Тарихи бөлімнің ұйымдастырылуына және тарихты жариялау жылдамдығына әсер етті. Майданға сапарлар, тарихшылар мен әкімшілердің саны шектелді және 1922 жылы Эдмондс одан әрі көмек берілмесе, отставкаға кететінін мәлімдеді. Дэниел мен Эдмондстың өзінен басқа бөлімде үш немесе төрт толық уақытты қызметкер болды, олар томдарды жазуға, жариялауға дайындауға, кітапхананы күтуге, соғыс тұтқындары туралы мәліметтерді және шетелдік ресми және бейресми басылымдарды (ана тілінде) зерттеуге, сондай-ақ Соғыс министрлігіне, Соғыс қабірлері комиссиясына, Штаб колледжіне, білім беру мекемелеріне және мемлекеттік ведомстволарға көмек көрсетуге міндетті болды. 1922 жылы Аудит кеңсесіне көшкенге дейін Кавендиш скверіндегі шағын кеңсесіне жылына 2000-ға жуық адам келіп тұратын. 1924 жылы Эдмондстың бес әкімшісі мен сегіз жазушысы болды, ал француз және неміс бөлімдерінде әрқайсысында 130-ға жуық адам жұмыс істеді; британдық қызметкерлерге де жалақы аз төленді, Арчибальд Бекке жылына 500 фунт стерлингтен жалақыны көтеруден бас тартты. Эдмондс оның орнына жылына 560 фунт стерлингтен 800 фунт стерлингке дейін, содан кейін 1924 жылы жылына 1000 фунт стерлингке дейін жалақы алды, ол көптеген тарихтарды жазып, бөлімді басқарып, үш ай бойы аптасына жеті күн жұмыс істеп, содан кейін он күн демалыс алды (Эдмондс жобаның 29 жылының көп бөлігінде осылай жұмыс істеді). 1927 жылы Кирилл Фоллздың (2 наурыз 1888 – 23 сәуір 1971) Месопотамияға 200 фунт стерлингке сапар жасау туралы ұсынысын Қаржы министрлігі қабылдамады, бірақ Аспиналл Огландерге Галлиполиге бару үшін 50 фунт стерлинг рұқсат етілді.

The price of the early volumes was set at 21 Shillings (21s) and another 21s for accompanying map cases but this was considered too costly for professional officers. In 1923, the price was cut to 12s 6d but this left no surplus for advertising and no incentive for booksellers to display them prominently; publishers also set a maximum number of pages per volume, a constraint that led the Committee for Control in 1924 to advise a price increase to 15s. In March 1933, Edmonds showed copies of French, German and Austrian histories to demonstrate their "elaborate and voluminous" nature. The comprehensive nature of the project was also determined by finance and proposals made by government departments from 1922 to 1939, for histories beyond the Western Front. In 1931, the War Office asked for a volume on the East African Campaign, because of lessons offered by a campaign in such a climate, at such a distance from Britain. The Treasury refused and suggested that the Colonial Office pay, as it had done for the West African volume. East Africa Part I was eventually published in 1941 with Colonial Office money. At the same meeting, the Foreign Office asked for a volume on the Blockade of Germany at their expense, because of the lessons that could be learned and its utility in conferences on international law; by being labelled Confidential it could be written frankly. Several volumes were financed by interested departments but Edmonds retained supervision and maintained the same editorial control as for the other volumes. Parsimony affected the organisation of the Historical Section and the speed it could publish the History Premises, visits to battlefields and the number of historians and administrators were limited and in 1922, Edmonds threatened to resign if denied more help. Along with Daniel and Edmonds, the section had only three or four full time officers, who had to write the volumes, prepare them for publication, maintain the library, study prisoner of war (POW) records and foreign official and non official publications (in their native language) and provide help for the War Office, War Graves Commission, Staff College, educational establishments and government departments. The section had about 2,000 visitors a year to its cramped offices in Cavendish Square, until it moved to the Audit Office in 1922. By 1924, Edmonds had five administrators and eight writers, when the French and German equivalents had about 130 each; the British staff were also underpaid, Archibald Becke being refused a salary increase from £500 per annum. Edmonds got the money instead, from £560 to £800 per annum and then £1,000 per annum in 1924, when he was writing most of the histories, managing the section and working a seven day week for three months, then taking ten days off (Edmonds worked like this for much of the 29 years of the project). A 1927 proposal for Cyril Falls (2 March 1888 – 23 April 1971) to visit Mesopotamia for £200 was vetoed by the Treasury but £50 was allowed for Aspinall Oglander to visit Gallipoli.

Ресми құжаттар

Британдық экспедициялық күштері британдық мемлекет құрған ең ірі армия болды және 1924 жылға қарай 25 миллионнан астам құжат жинады; Эдмондс оларды ретке келтіруге тоғыз жыл қажет болады деп есептеді. Ол қызметке кіріскен кезде Эдмондс қағаздарды еденде үйіп жатқан күйде тапты және бір буманы алу үшін баспалдаққа көтерілуден бас тартқан бас хатшыны дереу жұмыстан шығарды. Эдмондс өзінің ізашары Кристофер Аткинсонның тарихшыларға құжаттар жиынтығын қарауға және заттарды қайтармауға рұқсат бергеніне шағымданып, жазбаларды тізімдеуге 1923 жылдың маусым айына дейін уақыт кеткенін айтты. Томның алғашқы нұсқасын "жинаушы" дайындады, ол құжаттарды сұрыптап, оқып, талдады. Нәтижесін "тарихшы" қайта қарастырып, түсініктемелер мен қорытынды қосты. Содан кейін жоба батальон командирлерінен бастап қатысушыларға, басқа да жоғары әскери шенеуніктерге, саясаткерлерге және мемлекеттік органдарға жіберілді. 1916 жылғы І бөлімнің жобасы (Соммадағы алғашқы күнді қоса алғанда) 1000 офицерге жіберілді, олар 1931 жылға қарай 1470 жауап берді. Бірінші тарау бойынша пікірлер 1,52 метрлік үйіндіні құрады және Эдмондс өзінің штатының жеткіліксіздігіне наразылық білдірді, себебі ол оларға барлық аттарды, әріптерді, шендерді және нөмірлерді тексеру керектігін, содан кейін француз және неміс деректемелерімен салыстыру керектігін тапсырған еді; штаттың аз болуы өндірісті баяулатты. 1922 жылы Эдмондс он томды жазуға жиырма жыл қажет болады деп есептеді, бұл француздар үш жылда жеткен нәтиже еді. 14 томдық "Батыс майдан" және басқа театрлардағы 15 томдық еңбектерді шығаруға 21 жыл кетті (1939–1945 жылдарды есептемегенде).

Мазмұны

Қаржылық тұрғыдан томдарды жазу жылдамдығын анықтағанда, Эдмондс, директор ретінде, жұмыстың әдеби және академиялық тұтастығына үлкен әсер етті. 1922 жылы жарық көрген бірінші томның алғы сөзінде Эдмондс: «Менің атым жазылған ресми тарихтарда шындықтан ауытқу немесе бұрмалау кездеспейді» деп жазды. Эдмондстың бұл мәлімдемесінен бері күмән туды, нәтижесінде еңбектің ең жақсы жағдайда мәнсіз, ал ең нашар жағдайда алаяқтық, әскери құрылымдар туралы жартылай, шатастыратын және ақтауға талпынатын есеп деген кең пікір қалыптасты. 1934 жылы Лидделл Харт 1918 жылғы I бөлімді «ұлттық» және «жергілікті» деп сипаттап, авторлардың адалдығына күмән келтірді. 1945 жылы ресми тарихшылардың бірі Норман Брук Эдмондстың 1916 жылғы I бөлімді қайта қарауға сенуге болмайтынын мәлімдеді, себебі ол өз көзқарастарын қосуға құмарлық танытқан. 1976 жылы Джон Киган (15 мамыр 1934 – 2 тамыз 2012) 1985 жылы Дэвид Френч Эдмондстың «Франциядағы жоғары басшылық туралы шындықты қарапайым халықтан жасыруға жеке мақсаты бар» деп жазды және Эдмондс Хейгтің өмірін бекер соғыстарға ысырап еткені туралы саясаткерлердің айыптауларын жоққа шығаруға алаңдады; Эдмондстың кейіпкерлері батырлар және сынға төзбейді. Тим Траверс Эдмондстың жоғары шенді офицерлерді тікелей сынаудан жалтарғанын, Хейгке қарызды болғанын және оның беделін қорғағанын, фактілерді бұрмалап, Сомма (1916 ж. I бөлім), Пашендейл (1917 ж. II бөлім) және 1918 ж. I бөлім туралы томдарда жалған қорытындылар жасағанын жазды. 1996 жылы Пэдди Гриффит (4 ақпан 1947 – 25 маусым 2010) оны « энциклопедиялық жұмыс, ашық түрде жеке пікірге негізделген, түсінікті ұйымдастырылған, кең көлемді және Батыс майданындағы ең жақсы кітап» деп атады. Гриффит Ұлы соғыс туралы жазылған материалдың мөлшерін «көп» деп сипаттады және Эдмондс тұрақсыз, қауіпсіз емес және ешқашан далалық қызметте болмағандықтан, ол адал, зиялы болды және өзінің ашкөз және пікірталасқа бейім табиғатының ресми тарих бойынша жұмысын бұрмалауына сирек рұқсат берді. Эдмондс ақпаратты ұсыну жолын анықтады, бұл авторларға шектеулер қойды. Жасырын сынға жол берілмеді және автор «оқиғадан кейін дана болу» құлқына қарсы тұруы керек еді. Оппоненттер туралы фактілерді кішкентай әріптермен жазылған түсіндірмелерде немесе тараулардың соңындағы жазбаларда ұстау қажет болды, өйткені сол кезде белгілі болмаған фактілерді енгізу кейінге қарай қарау болып есептелетін, бұл әділетсіз және ғылыми емес еді. Қорытындыны ой-пікір білдіру үшін жазуға болады, бірақ кінәлау үшін емес. Эдмондс үшін бұл шектеулер кейбір фактілерді қарапайым оқырманға көрсету үшін қажет болды, бірақ жолдар арасында оқитын сарапшылар үшін маңызды болды. Генри Фитц Морис Стакк, «Әскери операциялар: Шығыс Африка, I том» кітабының алғашқы авторы қайтыс болғаннан кейін және оның орнына Чарльз Хордерн тағайындалғаннан кейін, Хордерн Стакке міндетті болудан көңілі тоққандығын жазды. Бұл оқиғадан кейін білімді пайдалану мен менмендікті және сыншылдықтың жоқтығын көрсетеді. Галлиполидің бірінші томын (1929) жазу кезінде Сесил Аспиналл Огландер конвенцияны елемеді және жобалық нұсқасында Эдмондс оның есебі бейтарап емес және ресми тарихшы үшін қажетті объективті бағалаудан мүлдем құралмайды деп атады. Аспиналл Огландер мәтінін қайта қараудан бас тартқанда, Эдмондс оны соғыс министрлігі мен соғысқа қатысқан бірнеше адамдар Эдмондсқа үнемі айып таққандықтан сынға алды. Эдмондс ресми тарихтардың формасына шектеулер қойғанына қарамастан, Эндрю Грин оның есептерін дәл және жан-жақты деп бағалады. Эдмондс пен Базил Лидделл Харттың хат алмасуы Харттың ресми тарихты бағалағанын және конструктивті сын айтқанын көрсетеді. Грин Дэвид Френч бұл жұмысты «ресми, бірақ тарих емес» деп атағанда, Харттың сөздерін контексттен тыс қолданғанын, Лидделл Харттың мақсады, желілер арасында оқылатын ықтимал даулы мәліметтерді қалдыру арқылы Эдмондс кейінгі тарихшылардың томдарды сипаттау үшін «ресми, бірақ тарих емес» деген сөз тіркесін пайдалану қаупін тудырғанын жазды.

While finance determined the speed of the writing of volumes, Edmonds, as the Director, had the greater influence on the literary and academic integrity of the work. In the first volume, published in 1922, Edmonds wrote in the preface, that "no deviation from the truth nor misrepresentation will be found in the official histories on which my name appeared". Edmonds' claim has been challenged ever since, leading to a common assumption that the work is vapid at best and at worst fraudulent, a partial, misleading and exculpatory account of the military establishment. In 1934, Liddell Hart questioned the integrity of the writers, calling 1918 Part I "patriotic" and "parochial". Norman Brook, one of the official historians, claimed in 1945, that Edmonds could not be trusted to revise 1916 Part I, because he had succumbed to the temptation to interpolate his views. In 1976, John Keegan (15 May 1934 – 2 August 2012) wrote

In 1985, David French wrote that Edmonds " has a private purpose to conceal the truth about the high command in France from the lay public " and that Edmonds had become concerned to rebut claims by politicians that Haig wasted lives on futile offensives; Edmonds' subjects were heroes and beyond criticism. Tim Travers wrote that Edmonds eschewed direct criticism of senior officers, was obliged to Haig and protected his reputation, rigged facts and drew false conclusions in the volumes on the Somme (1916 Part I), Passchendaele (1917 Part II) and 1918 Part I. In 1996, Paddy Griffith (4 February 1947 – 25 June 2010) called it an " encyclopaedic work, transparently individualistic in tone, lucidly organised, wide in scope and by far the best book on the Western Front.". Griffith called the quantity of writing on the Great War "prodigious" and that despite Edmonds being unstable, insecure and having never held a field appointment, he was conscientious, intelligent and rarely allowed his devious and opinionated nature to distort his work on the official history. Edmonds determined the presentation of information, which imposed constraints on the authors. All but implied criticism was to be avoided and the author was to resist the temptation to be "wise after the event". Disclosure of facts about opponents was to be kept to small type footnotes or in notes at the end of chapters, because introducing facts not known at the time was hindsight, which was unfair and un scholarly. A conclusion could be written for reflection and comment but not for fault finding. For Edmonds, the constraints were necessary for some facts innocuously to be shown to the lay reader, yet be significant to experts reading between the lines. After Henry FitzMaurice Stacke, the first author of Military Operations: East Africa, Volume I died and Charles Hordern was appointed as replacement, Hordern wrote that Stacke had been frustrated by being obliged to

The avoidance of hindsight was consistent with the education Edmonds received at the Staff College on the teaching of Carl von Clausewitz (1 June 1780 – 16 November 1831), that the critic must only use the information available to a commander and his motives, rather than what the commander did not and could not know. Using knowledge after the event could show arrogance and a lack of critical judgement. In writing the first Gallipoli volume (1929), Cecil Aspinall Oglander ignored the convention and on the draft copy, Edmonds called his account biased and lacking in the objective judgement necessary for an official historian. When Aspinall Oglander refused to revise his text, Edmonds criticised him for

a complaint which had been occasionally levelled at Edmonds by the War Office and several participants in the war. Despite the constraints that Edmonds imposed on the form of the official histories, Andrew Green called his accounts accurate and comprehensive. Edmonds's correspondence with Basil Liddell Hart shows that Hart valued the official history and offered constructive criticism. Green wrote that when David French called the work "official but not history", he had used Hart's words out of context, Liddell Hart meaning that by leaving potentially controversial details to be read between the lines, Edmonds created the risk that later historians might use the phrase "official but not history", to describe the volumes.

Персия, 1914-1919 жылдар

1920 жылдың қазан айында Үндістан үкіметі Бірінші дүниелік соғысқа Үндістанның қосқан үлесін тіркеу үшін қаржы бөлді және Месопотамия науқанының (6 қараша 1914 – 14 қараша 1918) ресми тарихын жазу үшін бригадир-генерал Ф. Дж. Моберлиді (15 қыркүйек 1867 – 6 сәуір 1952) таңдады. Моберли оны 1923 жылдан 1927 жылға дейін төрт томдық түрде жариялады, ал 1926 жылы Үндістан үкіметі Парсы науқаны туралы қосымша томды (1914 жылдың желтоқсаны – 1918 жылдың 30 қазаны) сұрады. 1927 жылдың қыркүйегінде жұмыс аяқталуға жақын болғанда, Үндістан үкіметі саяси себептермен жариялауға қатысты күмәндануын білдірді, себебі Иран үкіметтері мен жеке тұлғалармен жасалған сыртқы әрекеттерді жариялау қауіпті болар еді. Ирандықтардың ең ықпалды топтары оларға көмектескендерін жоққа шығаратын томда жағымсыз бейнеленуі мүмкін еді, сондай-ақ "Ауғанстанды оқиғаға аз қанша қатырса, біз үшін соғұрлым жақсы". Сыртқы істер және саяси департаментінің (Армия штабы, Үндістан) өкілі Сер Денис Брей «жақсы жазылған» тарихты қолдады, бірақ оны құпия материалдарға қосуды қалады. 1927 жылдың қазан айында Стивен Гасли Сыртқы істер министрлігінен Даниэльге хат жолдап, Совет Одағының (КСРО) үкіметі Ресей империясының Иран туралы ақпаратын жариялауы мүмкін екендігіне алаңдаушылығын білдірді. Гасли кеңестік тараптардың жариялағандары британ үкіметін қиын жағдайға түсіруі мүмкін деп ойлады, егер британдықтардың Ирандағы қатысуының цензураланған нұсқасы жарияланған болса; оның орнына ол құпия сақталған толыққанды тарихты қалады. Генерал Джордж Киркпатрик (1916-1920 жылдар аралығында Индияның Бас штабының бастығы) Сейстан стратегиясын талқылау ирандықтардың сезімталдығын қоздыруы мүмкін деп есептеді. Үндістан экспедициялық күштерінің D тобының бас саяси офицері болған Сер Перси Кокс (20 қараша 1864 – 20 ақпан 1937) Моберлиге бұл жұмыстың жақсы, бейтараптықтан алыс екенін айтты. Моберли Коксқа пікірталас тудырмау томның құндылығын жоғалтатынын, британдықтардың Иранға қатысуын халыққа түсіндіру мүмкін болмайтынын жазды. Моберли соғыс кезінде ирандық саясаткерлердің «сыбайлас жемқорлыққа және жеке мүдделерге» бағынуын және британдықтардың Ауғанстандағы тәртіпсіздіктерден қорқуын атап өтті. Кокс түзетулер енгізілген есептің ешқандай құндылығы жоқ екенін және Моберли қорқынышсыз және жағымсыз жазуы керек екенін, қажет болса коммерциялық баспагерді табу керек екенін мойындады. 1928 жылдың 9 наурызында Ресми тарих жөніндегі комитеттің отырысында том тек ресми пайдалану үшін ғана бөлінді, және бұл томның құнын арттыратынын ескере отырып, Корольдік кеңсесі (HMSO) оны төлеуге келісті. Моберли жұмысты 1928 жылдың мамыр айында аяқтады, содан кейін қыркүйек айында Сыртқы істер министрлігі мен Үндістан үкіметі мәтінді мақұлдағаннан кейін Үндістанның мемлекеттік хатшысы лорд Пил әскери операциялардың саяси аспектілерін алып тастауды және соңғы үш тарауды қайта жазуды талап етті, себебі тіпті ресми пайдалану үшін ғана шектелген томда да құпия ақпаратты жариялау өте жағымсыз болар еді. Моберли егер офицерлер Ирандағы соғыс оқиғаларынан сабақ алғысы келсе, онда ондағы және көрші елдердегі саяси факторлардың ерекше сипатын елемеуге болмайды деп жазды. Моберли тарихты жазуда сақтық тану қажеттігін түсінгенін және тараулар Сыртқы істер министрлігімен бейресми түрде тексеріліп, осы саладағы сарапшы ретінде құпиялылықты әскери студенттердің қажеттіліктерімен теңестіруге қабілетті Кокс мақұлдағанын жазды. 1929 жылдың 26 наурызындағы Ресми тарих жөніндегі комитеттің отырысында том Ұлыбританияда «Құпия» деп, ал Үндістанда «Күпия» деп белгіленетіні шешілді. Эдмондс «Құпия» белгісіне қарсы болды, себебі ол жас офицерлерден жасырылатын еді, бірақ бұл шешім өзгертілмеді. 1929 жылдың соңында HMSO 500 данадан тұратын шектеулі басылымды басып шығарды, оның 150 данасы «Күпия» деп белгіленіп, Үндістан үкіметіне жіберілді. 1930 жылдың наурыз айында «Құпия» томның көшірмелері Императорлық соғыс мұражайының (IWM) кітапханасына және басқа да орындарға жіберілді, ал 1933 жылдың ақпан айында HMSO соңғы 300 дананы жойды; 1987 жылы IWM томның факсимильді көшірмесін 24 фунт стерлингке шығарды.

In October 1920, the Government of India provided money for a record of the Indian contribution to the world war and chose Brigadier General F. J. Moberly (15 September 1867 – 6 April 1952) to write the official account of the Mesopotamian Campaign (6 November 1914 – 14 November 1918). Moberly published it in four volumes from 1923 to 1927 and in 1926 the Government of India requested an additional volume on the Persian Campaign (December 1914 – 30 October 1918). The work was nearly finished by September 1927, when the Government of India had doubts about publication on political grounds, because it would be dangerous to disclose intrigues with Iranian governments and individuals. The most helpful Iranian factions would come badly out of a volume that denigrated their assistance and " the less we bring Afghanistan into the narrative the better for us". Sir Denys Bray of the Foreign and Political Department (Army Headquarters, India) supported the "excellent written" history but wanted it lodged in the Confidential records. Stephen Gaslee of the Foreign Office wrote to Daniel in October 1927, about his concern that the government of the Soviet Union (USSR) might publish information from the Russian Empire on Iran. Gaslee felt that Soviet disclosures might put the British government at a disadvantage, if a censored version of British involvement in Iran had already been published; instead he preferred a comprehensive history kept Confidential. General George Kirkpatrick (Chief of the General Staff [India] from 1916 to 1920), took the view that discussion of the Seistan Strategy might upset Iranian sensibilities. Sir Percy Cox (20 November 1864 – 20 February 1937) who had been Chief Political Officer of Indian Expeditionary Force D, told Moberly that it was a fine piece of work, free from bias. Moberly wrote to Cox that avoiding controversy would render the volume valueless, making it impossible to justify British involvement in Iran to the public. Moberly referred to sensitivity over the "corrupt and self interested attitude" of most Iranian politicians during the war and British fears of unrest in Afghanistan. Cox agreed that a bowdlerised account would be worthless and that Moberly should write without fear or favour, if necessary securing a commercial publisher. At a meeting of the Committee on Official Histories on 9 March 1928, the volume was limited For Official Use Only and since this would increase the cost of the volume, His Majesty's Stationery Office (HMSO) agreed to pay for it. Moberly finished the work in May 1928, then in September, after the Foreign Office and the Government of India had approved the text, Lord Peel, Secretary of State for India, insisted that the politics of the military operations be removed and the last three chapters re written, because even in a volume restricted For Official Use Only, the disclosure of secrets was most objectionable. Moberly wrote that if officers were to benefit from the experience of wartime events in Iran, the exceptional nature of political factors there and in neighbouring countries could not be ignored. Moberly wrote that he understood the need for care in writing the history and that the chapters had been vetted informally by the Foreign Office and approved by Cox, who as an expert in the field, was well qualified to balance secrecy with the needs of army students. At a meeting of the Committee on Official Histories on 26 March 1929, it was ruled that the volume would be marked Confidential in Britain and Secret in India. Edmonds had objected to the Confidential label, since it would be withheld from young officers but was over ruled. A limited edition of 500 unexpurgated copies was printed by HMSO in late 1929, with 150 being marked Secret and sent to the Government of India. In March 1930, copies of the Confidential volume were supplied to the Imperial War Museum (IWM) library among others and in February 1933, HMSO destroyed the last 300 unbound copies; in 1987 the IWM published a facsimile copy of the volume at £24 net.

Рейнланд, 1918-1929 жылдар

1930 жылы Эдмондс Рейн провинциясындағы британдық армияның Рейндік (BAOR) оккупациясы туралы еңбек ұсынды, бірақ Қаржы министрлігі төлеуден бас тартты. Эдмондс Соғыс министрлігі қаржы табады деп үміттенді, BAOR-дың бұрынғы командирлері мен штабтарынан ақпарат жинауды бастады және BAOR құжаттарының сақталуын қамтамасыз етті. 1939 жылы ол ресми тарихтың, ұлттық естелік ескерткіштің, ескерусіз қалғанына наразылық білдірді. 1939 жылдың соңында Дэниел зейнеткерлікке шыққанда Эдмондс хатшы және директор міндеттерін бірге атқарып, 15 қарашада Тарихи бөлім Ланкаширдегі Сент-Аннс қаласына, ал 1942 жылдың сәуірінде Аберистуиттегі Уэльс Ұлттық кітапханасына көшірілді. Ақпан айында Ресми тарихтарды бақылау комитеті Эдмондске еңбек жазуға рұқсат берді. Білім беру кеңесінің төрағасы Р.А. Батлер бұл еңбек Германияға тағылатын қаруды тоқтату және қарусыздандыру шарттарының тарихи негізі ретінде пайдалы болатынын айтты. 1987 жылы Бейлис пайдалылығы басты критерий болғанын, бірақ Эдмондс Екінші дүниежүзілік соғыстың ресми тарихын жазу мүмкіндігінен айырылғанын жазды. Эдмондс бұл еңбекті өзінің Батыс майдан науқанының соңғы томы деп санағандықтан, қуанды. Эдмондс еңбек жазуға өзін лайықты сезінді, өйткені ол оккупация кезінде Рейнландты аралаған, әскери үкімет құқығы туралы арнайы білім алған, 1912 жылы профессор Л.Ф.Л. Оппенхайммен бірге «Соғыс заңдары мен әдет-ғұрыптары» еңбегін жазумен айналысқан және көптеген жоғары лауазымды офицерлермен жақсы қарым-қатынаста болған. 1942 жылы Лондонның Уолворт қаласында сақталған көптеген құжаттарды өртеп жіберген әуе шабуылы Эдмондсқа кедергі келтірді. Аберистуитте Эдмондс метрополитен кітапханаларынан оқшауланды және зерттеушілер жетіспеді. Императорлық соғыс мұражайының директорынан көмек сұрауы аз нәтиже берді, өйткені оның кітаптары Девондағы Барнстаплге көшірілді және оккупация мен соғыс аралық кезең туралы ақпарат ақшаның жетіспеуіне байланысты аз болды. Эдмондс оккупациядағы жоғары лауазымды офицерлерден көптеген мәліметтер мен әңгімелерді жинауға үлкерді. Кельннің бұрынғы әскери губернаторы генерал Чарльз Фергюсон (17 қаңтар 1865 – 20 ақпан 1951) фельдмаршал Уильям Робертсонды (29 қаңтар 1860 – 12 ақпан 1933) ұнатпағанын және осы антагонизм оны генерал Герберт Плюмермен жақсы қарым-қатынаста болғанына қарамастан, отставкаға кетуге итермелегенін айтты. BAOR штабының бастығы генерал-майор Арчибальд Монтгомери Массингберд Робертсонды тым ұқыпты, Фергюссонды немісшілдікке бейімділік үшін сынады және Плюмерге Фергюссонның бұл жұмысқа тым джентльмендік екенін айтты. Плюмер джентльмендікке тым көп рұқсат беруге бола ма деп сұрады, ал Массингберд ол кездегі жағдайды еске алды.

In 1930, Edmonds proposed a volume on the occupation in the Rhine Province by British Army on the Rhine (BAOR), to counter a recent German book but the Treasury refused to pay. Edmonds hoped that the War Office would find the money, began to collect information from former commanders and staffs of the BAOR and ensured the storage of BAOR records. By 1939, poor offices, lack of promotions and government parsimony, led him to complain that the official history, a national memorial, was being neglected. When Daniel retired in late 1939, Edmonds took on the duties of Secretary as well as Director and on 15 November, the Historical Section was evacuated to St. Anne's on Sea, Lancashire and thence to the National Library of Wales at Aberystwyth in April 1942. In February, the Committee for the Control of Official Histories decided to let Edmonds write the volume. R. A. Butler, President of the Board of Education, said that the volume would be useful as a historical background for the Armistice and disarmament terms to be imposed on Germany. In 1987, Bayliss wrote that utility was the main criterion but that it also kept Edmonds busy, having been passed over for the writing of the official histories of the Second World War. Edmonds was pleased because he saw it as the final volume of his Western Front campaign history. Edmonds felt qualified to write the volume, having visited the Rhineland during the occupation, having gained specialist knowledge of the law of military government working with Professor L. F. L. Oppenheim (30 March 1858 – 7 October 1919) in 1912 on The Laws and Usages of War and being on good terms with many of the senior officers involved. Edmonds was hampered by a 1942 air raid, that burnt many of the records stored at Walworth in London. At Aberystwyth, Edmonds was isolated from metropolitan libraries and short of researchers. Requests for help from the Director of the Imperial War Museum had little effect, since his books had been moved to Barnstaple in Devon and because coverage of the occupation and inter war period was sparse, owing to the usual lack of money. Edmonds was still able to glean plenty of details and gossip from senior officers in the occupation. General Charles Fergusson (17 January 1865 – 20 February 1951), a former military governor of Cologne, said that he disliked Field Marshal William Robertson (29 January 1860 – 12 February 1933) and that the enmity had led him to resign, despite being on good terms with General Herbert Plumer (13 March 1857 – 16 July 1932). Major General Archibald Montgomery Massingberd, Chief of Staff of the BAOR, criticised Robertson for being too fussy, Fergusson for pro German sympathies and told Plumer that Fergusson was too much of a gentleman for the job. Plumer had asked if it were possible to be too much of a gentleman and Massingberd reminisced that he had said

Соғыс кезеңінде Эдмондс неміс зерттеушілерімен хат алмасуға және материал алмасуға мүмкіндік алған жоқ, оған тек баспаға дайындалған нұсқасы мен бір беттік түзетулер ғана жіберілді. 1943 жылдың қазан айында Эдмондс жылдамдық пен экономия әскери тарихқа құрметтен артық екеніне шағымданды. Эдмондс еңбек Британия қайтадан шетелдік жерлерді оккупацияласа, білім беру мақсатында пайдалы болады деп үміттенді.

Эдмондс оккупацияның бейтарап тарихын жазу үшін күресті және Соғыс және Сыртқы істер министрліктеріне жіберілген жобалар Бригадир В.Л. Ван Катсенді (Соғыс министрлігі) еңбек кеңірек жазылуы керек және әкімшілік және басқа да егжей-тегжейлі мәліметтер тым толық екеніне шағымдануға мәжбүр етті, бірақ ол Британдық Жоғарғы Силезия күштерінің операциялары туралы тараудың пайдалы екенін мойындады. 1944 жылдың 3 қаңтарында Сыртқы істер министрлігінен одан да ауыр сын айтылды, мәтін көбінесе жаңсақ және толық емес деп танылды, оған көптеген дау тудыратын материал қосылмаған. Саяси сілтемелерді жай фактілер мен даталарға дейін азайту арқылы еңбек құндылығы артады деп ұсынылды. Мысалы, Эдмондстың жобасында Курт фон Шлейхердің (7 сәуір 1882 – 30 маусым 1934) өлтірілуін «30 маусым 1934 жылғы тазалау кезінде» деп сипаттау ұсынылды, «Гитлермен» емес. Жұмыссыздық жәрдемақысын ешқашан «доль» деп атауға болмайды, өйткені бұл британдық ерлер 1914 жылға дейін аштықтан құтылу үшін әскерге келгенін білдіреді, ал Ллойд Джордж (17 қаңтар 1863 – 26 наурыз 1945) Бонар Лөден (16 қыркүйек 1858 – 30 қазан 1923) Германияға «кем жақсы» деп сипатталғанына ренжімеуі мүмкін. Тағы да көптеген мысалдар келтірілді және Эдмондстың Локарно шарттарын (5–16 қазан 1925) сипаттауымен аяқталды: «Его Величестваның үкіметі жасаған шартты «сөздер жинағысы» деп атау өте дұрыс емес». Эдмондс сынды «тривиальды немесе ақымақ» деп сақтап, Висконт Д’Абернонның (1920–1925) Германиядағы елшісінің немісшілдігі туралы пікірді қысқарту туралы ұсынысты қоспағанда, барлық сынды елемеуі мүмкін екенін айтты. Эдмондс пікірлердің оған тиесілі екенін, ресми түрде бекітілмегенін және ресми тарих Соғыс министрлігі, Әскери-теңіз министрлігі немесе Сыртқы істер министрлігімен анықталмауы керек екенін атап өтті. Еңбек ресми құжаттарға негізделген және ол оған тұрды. Сынның авторы Чарльз Вебстер (25 шілде 1886 – тамыз 1961) болды, ол Германияны қайта оккупациялауды күтіп, қаруды тоқтату және әскери оккупацияны талдаған меморандумдарды жазған. Эдмондс Вебстердің бір құжатына ең көп қарсы болды және Хейгті қорғап Вебстерге хат жазды. Оның қарсыластары арасында кедергілер қойылды, оның сезімдерін қорғау үшін, өйткені Сыртқы істер министрлігі тағы бір сыншы, Льюэллин Вудвардты (1890–1971) ұстады, ол кітапты эпизодтық, хронологиясы бұрмаланған және оккупацияланған аумақтарды жабдықтау туралы дауды сипаттаған, оның айтуынша, шатастыратын болды; азаматтық билік органдарына сын дәлелсіз және «догматикалық және әділетсіз» болды. Вудвард, Вебстерге қарағанда кем сыншы, Эдмондстың сезімдерін сақтауын сұрады, бірақ Вебстер кітапта талдамалық қатаңдық жоқ екенін анықтады, оған көбірек уақыт жұмсаудан бас тартты және Р.А. Батлер, Ресми тарихтарды бақылау комитетінің төрағасы, кітапты жариялаудан бас тарту жұмысын атқарды. 1944 жылдың шілде айында Эдмондстың наразылығына қарамастан, «Қызметтік пайдалану үшін ғана» деген белгімен жүз дана басуға шешім қабылданды, бірақ Сыртқы істер министрлігінің көптеген талаптарына, соның ішінде алғы сөзді қысқартуға келісім бергеннен кейін ғана. 1930 жылы басталған, 1942 жылдың қыркүйегінде қайта жаңғырылған және 1943 жылдың шілдесінде жобасы аяқталған еңбек 1944 жылдың мамырында басуға дайын болды, бірақ 31 шілдеде HMSO-дан шешім шықты, шағын таралым Макмилланға пайда табуға мүмкіндік бермеді. Эдмондс кейінірек шағын таралымды жариялауға тырысты, бірақ 1947 жылдың қарашасында HMSO кітаптың қалыпын жоюға бұйрық берді. (Көшірмелер 1967 жылы «Елу жылдық ереже» «Отыз жылдық ережеге» өзгертілгенге дейін көрінбеді, бұл көрермендерге сақталған көшірмелерді қарауға мүмкіндік берді.) Еңбектің кемшіліктері Эдмондстың серияның қалған бөлігі үшін Тарихи бөлімнің директоры ретінде жалғастыруға лайықтылығы туралы сұрақтар тудырды, бірақ бұл оның әдеттегі саласынан тыс болғандықтан, ол жұмысын жалғастыруға рұқсат алды және Константинополь оккупациясы туралы қысқаша есеп жазып, Батыс майданға қатысты қалған томдарды жариялауға жеткізді және 1949 жылдың шілдесінде зейнетке шықты, содан кейін «Әскери операциялар: Италия, 1915–1919» (1949) соңғы том жарық көрді, осылайша отыз жылдық жұмысы аяқталды. Эдмондс Соғыс министрлігі Бригадир-генерал Дж.Х. Морганның (20 наурыз 1876 – 8 сәуір 1955) «Қаруды тексеру» (1946) кітабының 800 данасын тапсырыс бергенде қатты ренжіді, ол оккупация туралы одан да тікелей пікір білдірді.

Edmonds struggled to produce an impartial history of the occupation and draft copies sent to the War Office and Foreign Office, led Brigadier W. L. van Cutsen for the War Office to complain that the volume should have been more broadly written and that administrative and other details were overly detailed but he found the chapter on the operations of the British Upper Silesia Force helpful. Far worse criticism came from the Foreign Office on 3 January 1944, the text being called often misleading and incomplete, without the inclusion of much controversial material. It was suggested that the value of the volume would be enhanced by the reduction of political references to mere facts and dates. Examples included a desire to describe the murder of Kurt von Schleicher (7 April 1882 – 30 June 1934) "in the purge of 30 June 1934" rather than "by Hitler" in Edmonds' draft. Unemployment pay should never be referred to as a "dole" as this implied that British men had enlisted in the pre 1914 army to avoid starvation and Lloyd George (17 January 1863 – 26 March 1945) might resent being portrayed as "less well disposed" to Germany, than Bonar Law (16 September 1858 – 30 October 1923). More examples were quoted and ended on Edmonds' description of the Locarno Treaties (5–16 October 1925) with " it is most improper for an official historian to describe a treaty concluded by His Majesty's Government as 'verbiage'". Edmonds retorted that he would ignore the criticisms as they were "trifling or silly", except for a request to cut a comment that Viscount D'Abernon, Ambassador to Germany (1920–1925) was pro German. Edmonds pointed out that the views were his, not officially endorsed and that the official history should not be determined by the War Office, Admiralty or Foreign Office. The volume had been based on official documents and he stood by it. The source of the criticism was Charles Webster (25 July 1886 – August 1961), who had written memoranda analysing the Armistice and military occupation, ready for the anticipated re occupation of Germany. Edmonds was most critical of one of the documents and wrote to Webster defending Haig. Obstacles were placed between him and his detractors, with the intention of protecting his feelings, because the Foreign Office harboured another critic, Llewellyn Woodward (1890–1971), who called the book episodic, with slurred chronology and a narrative of the controversy over provisioning the occupied territories, that was misleading; criticism of civilian authorities lacked evidence and was "dogmatic and prejudiced". Woodward, less critical than Webster, asked him to spare Edmonds' feelings but Webster found the book lacking in analytical rigour, refused to devote more time to it and R. A. Butler, Chairman of the Committee on the Control of Official Histories, got the job of rejecting the book for publication. In July 1944, over Edmonds' objections, it was decided to print a hundred copies For Official Use Only but only after many Foreign Office demands had been conceded, including cuts to the preface. Work on the volume had begun in 1930, resumed in September 1942 and was completed in draft in July 1943. Ready to print in May 1944, the order came on 31 July for a limited edition by HMSO, because the small print run made it impossible for Macmillan to realise a profit. Edmonds later tried to have the small issue made public but in November 1947, HMSO was ordered to destroy the type of the book. (The volume remained unseen, until the Fifty year Rule was amended to the Thirty year rule in 1967, that allowed the public to view the surviving copies.) The failings of the volume raised questions as to the suitability of Edmonds continuing as Director of the Historical Section for the rest of the series but given that it was beyond his normal area of expertise, he was allowed to carry on and produced a short account of the Occupation of Constantinople, saw the remaining volumes on the Western Front through to publication and retired in July 1949, just before the publication of the final volume Military Operations: Italy, 1915–1919 (1949), ended thirty years' work. Edmonds was somewhat chagrined when the War Office ordered 800 copies of Assize of Arms (1946) by Brigadier General J. H. Morgan (20 March 1876 – 8 April 1955), that he called far more outspoken on the occupation.

Джеймс Эдмондс

Во втором томе «Военных операций во Франции и Бельгии», 1917 (1917 г. Часть II) Эдмондс писал, что Хейг и командующий Пятой армией генерал Губер Гоф (12 августа 1870 г. – 18 марта 1963 г.) (30 октября 1916 г. – 27 марта 1918 г.) имели разногласия до и во время начальной фазы Третьей битвы при Ипре (31 июля – 10 ноября 1917 г.). Эдмондс описал встречи между Гофом и его корпусными командирами 6 и 16 июня, на которых были определены более глубокие цели, чем в плане GHQ 1917 года, и была добавлена дополнительная цель, которую должны были попытаться достичь командиры дивизий по своему усмотрению и только против слабого сопротивления. Эта четвертая цель (красная линия) находилась за пределами досягаемости большей части полевой артиллерии Пятой армии, и вся тяжелая артиллерия должна была быть в режиме ожидания для создания оборонительного заградительного огня за передовыми постами вдоль нее. Бригадный генерал Джон Дэвидсон, начальник Оперативного отдела в Главном штабе, поставил под сомнение план Пятой армии в меморандуме от 26 июня, рекомендовав, чтобы цели были менее амбициозными и чтобы отказ от продвижения к красной линии был отменен. Приказ Пятой армии от 27 июня резюмировал выводы встречи Гофа и корпусных командиров накануне и определил зеленую линию в качестве основной цели, продвижение на юге, в центре и на севере, в месте соединения с Французской Первой армией (генерал Франсуа Антуан). Патрули должны были быть отправлены вперед для зондирования немецкой обороны и занятия свободной местности, но было важнее избежать неровной линии фронта. В ответ Дэвидсону Гоф написал, что зеленую линию следует попытаться достичь, и что возможности продвинуться к красной линии «без особого сопротивления» следует использовать. 28 июня Хейг обсудил меморандум Дэвидсона на встрече с Гофом и генералом Гербертом Пламером, командующим Второй армией на правом фланге Пятой армии, и подчеркнул важность плато Гелувельт. Эдмондс писал, что план Пятой армии не соответствовал требованию Хейга о том, что основное сражение должно быть проведено за плато. Гоф равномерно распределил дивизии Пятой армии вдоль фронта, в то время как он мог увеличить размер II корпуса (генерал-лейтенант Клод Якоб) напротив плато. В сноске Эдмондс описал сводки разведки Пятой армии за июль, в которых подчеркивалась сила немецкой обороны на плато, что немцы строили там больше оборонительных сооружений, чем на остальном фронте, и что районы сосредоточения немецких [[Eingreif-дивизий (специализированные дивизии контратаки)] находились за плато и хребтом Бродсдейнде–Пашендейль. В сводках прогнозировалось, что немцы попытаются удержать плато, даже если их отбросят через Стенбек дальше на север. Описание очевидного недопонимания между Хейгом и Гофом противоречит отчету на следующих страницах о визите Хейга 27 июня в штаб II корпуса. Якоб попросил расширить свой южный фланг, чтобы разрешить атаку на шпору Бассевильбек за ручьем Бассевильбек, чтобы лишить немецкую армию плацдарма для контратак против правого фланга корпуса из Тауэр-Хэмлетс, скопления дотов на вершине шпоры. Хейг подчеркнул Якобу важность захвата плато и договорился со штабом Пятой армии «немедленно» о том, чтобы II корпус взял на себя командование 24-й дивизией (генерал-майор Луи Болс) на юге, самой северной дивизией Второй армии. Граница между Пятой и Второй армиями была перенесена на юг 4 июля, к дороге Кляйн Зиллебеке–Зандворде. В сноске Эдмондс описал передачу артиллерии 23-й дивизии (генерал-майор Джеймс Бабингтон), артиллерии 24-й дивизии, тринадцати средних (60-фунтовые пушки), 25 тяжелых (пять 6-дюймовых пушек, пять 8-дюймовых и пять 9,2-дюймовых гаубиц) батарей из Второй армии во II корпус. Эдмондс писал, что в Пятой армии было 226 тяжелых и средних орудий, 526 тяжелых и средних гаубиц, 1098 полевых орудий и 324 полевых гаубицы, всего 2174 артиллерийских орудий или 2299 орудий «на фронте Пятой армии». В сносках Эдмондс добавил, что II корпус имел «дополнительную дивизию», три тяжелые противобатарейные и три тяжелые бомбардировочные двойные группы; (одна группа имела 4–6 осадных, тяжелых или средних батарей), в то время как каждый из трех британских корпусов на севере имел две тяжелые противобатарейные двойные группы и три тяжелые бомбардировочные группы. В дивизиях II корпуса было восемь или девять бригад полевой артиллерии, а не шесть в дивизиях других корпусов. II корпус имел (43 процента) артиллерии Пятой армии и имел пять дивизий, 3 1/3 наступающих 31 июля, по сравнению с четырьмя дивизиями с двумя наступающими в каждом из других корпусов. Зеленая линия для II корпуса варьировалась от глубины на южном фланге в Кляйн Зиллебеке до на северном фланге вдоль железнодорожной линии Ипр–Руле. Зеленая линия от южного фланга XIX корпуса до северного фланга XIV корпуса требовала продвижения. Продвижение к красной линии не было фундаментальным для плана, и право пытаться достичь ее было предоставлено командирам дивизий, исходя из масштаба немецкого сопротивления, что соответствовало руководству SS 135. Если бы немецкая оборона рухнула и красная линия была достигнута, немецкие линии Фландр I, II и III все равно находились бы к востоку от новой линии фронта, за исключением участка Фландр I к югу от Бродсдейнде.

In the second volume of Military Operations France and Belgium, 1917 (1917 Part II) Edmonds, wrote that Haig and General Hubert Gough (12 August 1870 – 18 March 1963) the Fifth Army commander (30 October 1916 – 27 March 1918), were at cross purposes before and during the early part of the Third Battle of Ypres (31 July – 10 November 1917). Edmonds described meetings between Gough and his corps commanders on 6 and 16 June, at which deeper objectives than those of the GHQ 1917 plan were decided on and that an extra objective was added, to be attempted at the discretion of divisional commanders and only against weak opposition. This fourth objective (red line) was beyond the range of most of the Fifth Army field artillery and all heavy artillery was to be on call to put a defensive barrage beyond advanced posts along it. Brigadier General John Davidson, head of the Operations Branch at General Headquarters, questioned the Fifth Army plan in a memorandum of 26 June, recommending that the objectives be less ambitious and that the provision for an advance of to the red line be abandoned. A Fifth Army order of 27 June summarised the conclusions of a meeting by Gough and the corps commanders the previous day and laid down the green line as the main objective, an advance of in the south, in the centre and in the north, at the junction with the French First Army (General François Anthoine). Patrols were to be sent forward to probe the German defences and occupy vacant ground but it was more important to avoid a ragged front line. In reply to Davidson, Gough wrote that the green line should be attempted and that opportunities to take ground up to the red line "without much opposition", should be taken. On 28 June, Haig discussed the Davidson memo at a meeting with Gough and General Herbert Plumer, the commander of the Second Army on the right flank of the Fifth Army and emphasised the importance of the Gheluvelt plateau. Edmonds wrote that the Fifth Army plan did not conform to Haig's requirement that the main battle would be fought for the plateau. Gough had spread the Fifth Army divisions evenly along the front, when he could have increased the size of II Corps (Lieutenant General Claud Jacob), opposite the plateau. In a footnote, Edmonds described Fifth Army intelligence summaries in July, that stressed the strength of the German defences on the plateau, that the Germans were building more defences there than on the rest of the front and that the assembly areas of the German [[Eingreif division (specialist counter attack divisions) were behind the plateau and the Broodseinde–Passchendaele ridge. The summaries predicted that the Germans would try to hold the plateau, even if driven back across the Steenbeek further north. The description of the apparent misunderstanding between Haig and Gough is contradicted by an account on the following pages of a visit made on 27 June by Haig to the headquarters of II Corps. Jacob asked that his southern flank be extended to allow an attack on the Bassevillebeek Spur beyond the Bassevillebeek Stream, to deny the German army a jumping off place for counter attacks against the right flank of the corps from Tower Hamlets, a cluster of pill boxes at the top of the spur. Haig emphasised to Jacob the importance of the capture of the plateau and arranged with the Fifth Army headquarters "at once", for II Corps to take command of the 24th Division (Major General Major General Louis Bols) to the south, the northernmost division of the Second Army. The Fifth Army–Second Army boundary was moved south on 4 July, to the Klein Zillebeke–Zandvoorde road. In a footnote Edmonds described the transfer of the artillery of the 23rd Division (Major General James Babington), the 24th Division artillery, thirteen medium (60 pounder gun), 25 heavy (fifteen 6 inch gun, five 8 inch and five 9.2 inch howitzer) batteries from the Second Army to II Corps. Edmonds wrote that the Fifth Army had 226 heavy and medium guns, 526 heavy and medium howitzers, 1,098 field guns and 324 field howitzers, a total of 2,174 artillery pieces or 2,299 pieces "on the Fifth Army front". In footnotes, Edmonds added that II Corps had an "extra division", three heavy counter battery and three heavy bombardment double groups; (a single group had 4–6 siege, heavy or medium batteries) while each of the three British corps to the north had two heavy counter battery double groups and three heavy bombardment groups. The II Corps divisions had eight or nine field artillery brigades each, rather than the six in the divisions of the other corps. II Corps had (43 per cent) of the Fifth Army artillery and had five divisions, 3 1/3 attacking on 31 July, compared to four divisions with two attacking, in each of the other corps. The green line for II Corps varied, from a depth of on the southern flank at Klein Zillibeke, to on the northern flank, along the Ypres–Roulers railway; the green line from the southern flank of XIX Corps to the northern flank of XIV Corps required an advance of An advance of to the red line was not fundamental to the plan and discretion to attempt it was left with the divisional commanders, based on the extent of local German resistance, a provision which conformed to the manual SS 135. Had the German defence collapsed and the red line been reached, the German Flandern I, II and III lines would still have been east of the new front line, except for of Flandern I south of Broodseinde.

Тим Траверс

Тим Траверс «The Killing Ground» (1987) еңбегінде Пилкем қырқасының (31 шілде – 2 тамыз) және Лангемарк шайқасының 1917 жылы ІІ бөлімінде сипатталған жоспарлануы мен жүргізілуі туралы жазды. Траверс Гафтың Хейг оған 28 маусымдағы кездесуде үзіліс жасауға бағытталған шабуылды жоспарлауды тапсырды деп сенгенін жазды, бірақ бірнеше күннен кейін Хейг ойын өзгертіп, қадамдық шабуылды қалады. Траверс Пламмердің мұқияттығымен танымал болғанын ескере алмай, Гоуф сияқты «серпілісшілге» шабуылды басқарудың логикасыз екенін жазды. Траверс Хейгтің не қалағаны туралы ойларында дәйімен болғанын, бірақ Гофты үзіліс жасауға бағытталған шабуылды жоспарлауға көндіргенін жазды. Траверс Хейгтің Гелувельт үстіртінің маңыздылығын атап өткенін, әсіресе 28 маусымдағы кездесуде, ал 30 маусымда Хейг Бесінші армия жоспарының көшірмесіне «Пасшендаэль – Стаден қырқасын басып алу» деп жазғанын жазды. Гелувельт үстіртінің маңыздылығы 5 шілдедегі GHQ бұйрықтарында және 8 шілдедегі Бесінші армия бұйрықтарында да кездеседі. Траверс Бесінші армияның бұл мәселеге жеткілікті мән бермегенін және Гелувельт үстіртінің оңтүстік шеті Екінші армия шекарасында болғандықтан, армияны құрылымдық кедергі шектегенін жазды. Траверс Хейг пен GHQ науқанның уақытын, орнын және стратегиясын таңдады, ал Гоф пен Бесінші армия штабы тактиканы шешті деген қорытындыға келді. Траверс Уинннің 1917 жылы ІІ бөлігінің (1943) бірінші жобасын «Хейгке қарсы», екінші жобасын (1944) «Гофқа қарсы» және үшінші жобасын (1945) «Хейгке де, Гофқа да қарсы» деп атады. Эдмондстың төртінші жобасы (1948 жылы жарық көрген) «Хейгті қолдайтын және Гофқа қарсы» болды, ал Уинн автор ретінде аталудан бас тартты. Траверс Эдмондстың сынды қабылдауға дайын екенін және қызығушылық танытқан тараптар үшін түзетулер енгізгенін, оларға жобалар таратылғандығын, бірақ Хейгтің беделін қорғауға тырысып, басқа тарихшыларға қатысты авторитарлық көзқарас танытқанын жазды. Траверс БЭФ-тегі делегация салдарынан туындаған басшылықтың жоқтығын «ұятты» деп сипаттады және Эдмондс мұны жеткілікті түрде көрсетпегенін жазды. Гофтың Хейгтің шешімдеріне сәйкес үзіліс жасауға тырысуы, Гелувельт үстіртінің маңыздылығын елемеуі және XIV корпус командирінің (генерал-лейтенант Рудольф Каван) бұл жерде шабуылға күш қосу туралы ұсынысын қабылдамауы қателік болды. Траверс 1917 жылғы ІІ бөлігінде Гофтың тамыз айында Гелувельт үстіртіне жеткілікті күш жұмсалмауының себептерін талқылау үшін конференция өткізу туралы сұранысын жоққа шығарылғанын жазды. Бұл мәселені Хейг пен GHQ штабы шабуыл басталғанға дейін шешуі керек еді, сондай-ақ Екінші армия мен Бесінші армия шекарасының қолайсыз орналасуы да ескерілуі керек еді. 1917 жылғы ІІ бөлімнің жарияланған нұсқасында шабуыл түріне, шабуылдардың ені мен бағытына және жоспарлауға жауапкершілікке қатысты кінә Гоф пен Бесінші армия штабына жүктелді, ал Ипр тұғырын таңдау үшін Хейг пен GHQ кінәлі емес еді.

In The Killing Ground (1987), Tim Travers wrote that on the planning and conduct of the Battle of Pilckem Ridge (31 July – 2 August) and the Battle of Langemarck described in 1917 Part II, the volume reflected three controversies. Travers wrote that Gough believed that Haig had ordered him to plan a breakthrough offensive, particularly at the meeting on 28 June, yet a few days later, Haig changed his mind and wanted a step by step attack. Travers wrote that it was illogical to give the principal command of a bite and hold attack to a "thruster" like Gough, when Plumer had a reputation for thoroughness. Travers wrote that Haig wavered in his thinking about what he wanted but left Gough under the impression that he was to plan a breakthrough attack. Travers wrote that Haig had emphasised the importance of the Gheluvelt plateau, particularly at the meeting of 28 June and that on 30 June, Haig wrote, "Capture the Passchendaele–Staden Ridge", on his copy of the Fifth Army plan. The importance of the Gheluvelt plateau is also found in GHQ orders of 5 July and Fifth Army orders on 8 July. Travers wrote that the Fifth Army failed to give adequate emphasis to this and that a structural obstacle constrained the army, since the southern edge of the Gheluvelt plateau was inside the Second Army boundary. Travers concluded that Haig and GHQ chose the time, place and strategy of the campaign and that Gough and the Fifth Army staff decided the tactics. Travers called Wynne's first draft of 1917 Part II (1943) as "anti Haig", the second draft (1944) as "anti Gough" and the third draft (1945) as "anti Haig and anti Gough". Edmonds's fourth draft (published 1948) was "pro Haig and anti Gough" and Wynne declined to be named as an author. Travers wrote that Edmonds was willing to accept criticism and made amendments for interested parties, to whom drafts were circulated but became increasingly protective of Haig's reputation and noticeably autocratic towards the other historians. Travers described a leadership vacuum in the BEF caused by delegation, that was "scandalous" and that Edmonds failed to stress this. Gough had attempted a breakthrough offensive, conforming to the decisions laid down by Haig, was at fault for overlooking the importance of the Gheluvelt plateau and for ignoring a suggestion by the XIV Corps commander (Lieutenant General Rudolph Cavan), to add weight to the attack there. Travers wrote that 1917 Part II omitted a request made by Gough in August for a conference, to discuss a remedy for the lack of weight being brought against the Gheluvelt plateau, a matter that Haig and the staff at GHQ should have settled long before the attack commenced, along with the awkward placement of the Second Army Fifth Army boundary. In the published version of 1917 Part II, most of the blame for the decisions on the type of offensive, the width and direction of attacks and responsibility for planning was put on Gough and the Fifth Army staff, rather than on Haig and GHQ for selecting the Ypres Salient at all.

Эндрю Грин

2003 жылы Грин Уинннің 1917 жылғы екінші бөлігін жазуы және оның алғашқы нұсқасын қатысушыларға таратуы туралы айтты. Гоф алғашқы нұсқаны өте наразылықпен қабылдады, ал шайқаста көптеген қатысушылар қаза болғандықтан, 1943 жылы Уинн соғыс жұмысында болмаған кезде Эдмондс оның пікіріне едәуір мән берді. Гоф бұл нұсқа Ипрдегі неміс қорғанысын бұзу ниетін асыра көрсеткенін айтты. Гоф 1917 жылғы 28 маусымда Хейг, Гоф және Плюмердің кездесуін Хейгтің Бесінші армия жоспарын түсінгендігінің және қабылдағандығының куәсі ретінде сипаттады. Гоф генерал штабының атты әскер пайдалануы үшін жол салып, оны таза ұстағанын, ал Хейг Роулинсон мен Плюмердің жоспарларын тым шектеулі деп санағанын атап өтті. Гоф өзінің жоспары нақты мақсаттармен шектелмегенін, бұл 1915 жылы Лооста және Галлиполиде, сондай-ақ 1916 жылы Соммадағы шабуылдарға кедергі келтіргенін мәлімдеді. Уинн 26 маусымдағы Дэвидсонның ескертпесіне сілтеме жасады, бірақ Гоф алғашқы шабуыл жасаған әскерлер шексіз алға жылжудың орнына пайда болған мүмкіндіктерді пайдалану үшін жақын жерде резервтердің бар екенін көрсетті. Грин Эдмондстың Уинннің Гоф айтқандарын қосуын талап еткенін, бірақ Уинннің қарсылық білдіргенін, себебі Дэвидсон Хейгтің 25 маусымда Лондондағы Кабинетпен өткен кездесуден кейін өз көзқарасын қалай өзгерткенін және Бесінші армия жоспарына «душманды тозу, бірақ мақсат қою» деп жазғанын айтты. Уинн Гофтың Хейгтің ниеттерін дұрыс түсінбегенін және осының нәтижесінде жобаға наразылық білдіргенін мәлімдеді; Эдмондс Уиннді қолдады, бірақ кейіннен пікірін өзгертті. Грин Хейг Гофтың ілгерілеуге ұмтылуын қалағанын және Эдмондстың оны жобаға енгізгенін, сондай-ақ 1917 жылы Хейгтің көзқарасындағы өзгерістерді, француздықтардың күшті қолдауының перспективасы өзгергеніне байланысты сипаттағанын жазды. Гоф Хейгтің талаптарын қанағаттандыру үшін қызыл сызықты қосты, бірақ Гелувельт үстіртінің маңыздылығын естен шығарды, күштерін шабуылдық фронтқа тең бөліп берді. Грин Приор мен Уилсонның 1998 жылғы зерттеуінде осыны тапқанын, ал 2001 жылы Симпсон Приор мен Уилсонның артиллерияға баса назар аударғанын және жаяу әскер операцияларын талдамағанын атап өтті. Грин сондай-ақ Эдмондстың 4 тамызда, 21 қыркүйекте және қазан айының басында, мүмкіндіктердің жоғалғаннан кейін ұзақ уақыттан кейін терең ілгерілеу мүмкіндігі туралы Хейгтің оптимизмін көрсеткенін айтты. Эдмондс Гофтың пайдасына жобаны өзгертті, тамыздағы ауа райының ерекше ылғалды болғанын көрсетіп, француздық зерттеуден алынған үзінділер Le Climat de La France (Guillaume Bigourdan) 1929 жылғы Хейгтің бас барлау офицері, бригадир генерал Джон Чартеристің (1915–1918) кітабына қайшы келді. Эдмондс ауа райының ең нашар кезеңінің 12 қазаннан 10 қарашаға дейін болғанын жазды, бірақ тамыздағы ылғалды және сазды жағдайды және олардың британдық әскерлердің моральдық жағдайына тигізген әсерін айқын сипаттады. Уинн Нивель шабуылынан кейін француз армиясының қиындықтары және оның британдық стратегияға тигізген әсері туралы көп жазды, бірақ Эдмондс оның көп бөлігін қысқартты. Эдмондс Уинннің жобасының қалған бөлігін қалдырды, Гофтың қарсылығына қарамастан, ол Хейг өзінің билігін Гофқа көп тапсыру арқылы және өзгерістерді енгізбеу арқылы, Гелувельт үстіртіне қатысты Бесінші армия жоспарына күмәнін жоюға тырысқанын білдірді. Эдмондс Хейгтің мақсаттарға ұмтылудағы табандылығын және оның географиялық прогреске қарамастан, неміс армиясына қысым жасау үшін шабуылдарды жақтағанын атап өтті. Грин Уинн мен Эдмондс арасындағы алауыздық туралы, Эдмондстың Гофтың қарсылықтарын қабылдауға дайындығы туралы айтты. Эдмондс Уиннді Гофпен кездесуге жіберді, бұл Уинннің көзқарасындағы маңызды өзгеріске әкелді. Уинн жобаны Гофты кінәлаудан босату үшін қайта қарады, ол Хейг үшінші (1945) жобада Бесінші армия жоспарына басты жауапкершілікті алғанын жазды. Содан кейін Эдмондс бұл жобаны жағымсыз деп тапты және автор ретінде аталудан бас тартқан Уиннмен дауласты. Грин Эдмондс пен Уинннің Гофқа қатысты көзқарастарын өзгертіп, 1917 жылғы оқиғалардағы оның рөлін баяндауды әлдеқайда дәлдікке жеткізгенін, ол Хейгтің қорғанысына қарағанда айтарлықтай аз екенін жазды. Уинннің тұжырымы француз армиясын қорғау үшін бастаманы сақтап тұру стратегиясы жұмыс істеді, бірақ Бельгия жағалауын тазалаудың тактикалық мақсаты неміс қарсыласуын дұрыс бағаламау және дұрыс емес ілгерілеуге тырысу салдарынан сәтсіз аяқталды. Бұрынғы жоспарлар қысқа ілгерілеулерді және Гелувельт үстіртіне басымдық беруді көздеген. Хейг 31 шілдедегі Гофтың жоспарын қабылдауға жауапты болды, бірақ 6 шілдеде Гофқа жіберген сақтық ескертуінде Пашендаэль-Стаден қыраты мен Бельгия жағалауын географиялық мақсаттар ретінде көрсетті. Уинн жобасынан бұл егжей-тегжейлі ақпаратты алып тастады, бірақ 1917 жылғы штабтың жоспары Мессин шайқасы (7-14 маусым) сияқты табысты болуы мүмкін деген қорытынды жасады. Эдмондс Фландриядағы шабуылдың логикалық екенін қабылдады, бірақ Гофты тағайындаудың логикалық екенін қабылдамады; егер Хейг сақтықпен шабуыл жасағысы келсе, Плюмерді төмендетуі дұрыс болмаған. Грин Эдмондстың Хейгтің шектеулерін мойындағанын, бірақ ол ілгерілеу шабуылын қалағанын, Гофты таңдағанын, ол «әрекетке ұмтылған» адам ретінде танылғанын және оның оптимизмін ынталандырғанын көрсетті; Хейг өзінің күмәнін жасырды. Грин Тим Траверстің Эдмондспен бірдей пікірде болғанын, ілгерілеуге ұмтылу және Гелувельт үстіртінің маңыздылығы туралы мәселелерде айтты. Эдмондс Хейг Гофтың тілектерін қабылдағанын жазды, ал Грин бұл Гофтың Хейгтің күмәніне хабардар болғанын білдірмейді деп жазды. Эдмондс Хейгтің шешуші табысқа жетуін және күмәнін өзінде сақтап, алғашқы күні алыс мақсаттарды басып алуын қалағанын ойлады. Траверс Эдмондстың жобасының дұрыс емес екенін жазды, бірақ Эдмондспен бірдей қорытындыға келді. Траверс жарияланған жобаны Хейг өзінің бағыныстылары арасындағы келіспеушіліктер мен мәселелерді шабуыл басталғаннан көп бұрын шешпегенін жазбағаны үшін сынады; Грин Эдмондстың да осы сынды айтқанын жазды. Грин «көлемнің» Хейгті немесе Гофты «жақтауы» немесе «қарсы болуы» бойынша соттаудың орынсыз екенін және тұрақсыз қорытындыларға әкелетінін жазды. Егер жарияланған жоба Гофқа қарсы болса, ол оны үлкен жетістік деп атағаны таңқаларлық. Грин көлемді кейінгі зерттеулермен салыстырды және оның баяндамасы 7 маусымнан 31 шілдеге дейінгі кешігудің себебі немістерді француз армиясынан аударту қажеттілігі болғанын қолдамайтынын жазды. 7 мамырда Хейг Мессин операциясын маусымның басында бастауды шешті, бірақ француз армиясының жағдайы туралы 2 маусымға дейін хабарламады. Эдмондс Мессин қыратындағы шабуылдың 7 маусымда Ипрде үш бірдей шабуылды ұйымдастырудың қиындығына байланысты басталғанын жазды. Эдмондс 7 маусымнан 31 шілдеге дейінгі көрінетін кешігуді Хейгтің Гофқа басты жауапкершілікті беруіне байланысты деп түсіндірді. Уинн Эдмондстың неміс тактикасының басымдығын жасырғанын айтты, бірақ 1998 жылы Приор мен Уилсон британдық тактиканың 1917 жылы дамығанын, бірақ оның қолданылуы тұрақсыз болғанын көрсетті. Эдмондс Мессин қыратына жасалған шабуылдың сақтықпен ілгерілеу болғанын көрсетті. Жоспар 9 сәуірде Арраста қолданылған прогрессивті элементтерді, әсіресе артиллерияға қарсы шаралар мен бақыланатын артиллериялық жарылысты қамтыды. Екінші армияда 2266 зеңбірек және гаубица болды, олар Сомманың бірінші күнінде (1 шілде 1916 ж.) қол жетімді болғаннан 2,5 есе көп оқ-дәрілерді атты, неміс қорғаныс аймақтары мен Eingreifdivisionen-ін жою үшін. Бекіністер жойылды, сымдар кесілді және неміс артиллериясы басылды. Үш қабатты артиллериялық жарылыс жаяу әскер алдында тереңдеп өтті, олар Вими қыратында қолданылған қамалдағышалармен күресу әдістеріне оқытылған. Жаяу әскерді өткен неміс позицияларын басып алу үшін тазалау топтары еріп жүрді. Мұндай техникаларды қолдану артиллерияның дәлдігінің артуына байланысты мүмкін болды. Зеңбішектерде де көбірек...

In 2003, Green described the writing of 1917 Part II by Wynne and the circulation of the first draft to participants. Gough found the first draft highly objectionable and since so many other participants in the battle had died, his views were given considerable attention by Edmonds, during Wynne's absence on war work in 1943. Gough held that the draft exaggerated his intention to break through the German defences at Ypres. Gough described the meeting of 28 June 1917 by Haig, Gough and Plumer, as evidence of Haig's understanding and acceptance of the Fifth Army plan. Gough noted that General Headquarters had caused a road to be built and kept clear for the use of cavalry and that Haig had rejected Rawlinson's and Plumer's plans as too limited. Gough stressed that his plan was not limited by specific objectives, which had hampered attacks at Loos and Gallipoli in 1915 and the Somme in 1916. Wynne had referred to the Davidson memo of 26 June but Gough pointed out that reserves were available close by, to exploit advantages that emerged, rather than the first attacking troops were to advance indefinitely. Green wrote that Edmonds told Wynne to include the points made by Gough but that Wynne objected, because Davidson had related how Haig revised his views after a 25 June meeting with the Cabinet in London and wrote "wear down the enemy but have an objective" on the Fifth Army plan. Wynne claimed that Gough had misunderstood Haig's intentions and that was the source of Gough's objections to the draft; Edmonds supported Wynne but later changed his mind. Green wrote that Haig had intended Gough to conduct a breakthrough attempt and that Edmonds had included this in the draft, as well as describing the changes in Haig's outlook during 1917, as the prospect of significant French support varied. Gough had added the red line to meet Haig's requirements but overlooked the importance of the Gheluvelt plateau, spreading his forces equally across the attack front. Green noted that Prior and Wilson had found this in their 1998 study and that in 2001 Simpson noted Prior and Wilson's emphasis on artillery and lack of analysis of infantry operations. Green also wrote that Edmonds referred to the continuity of Haig's optimism about the possibility of a deep advance on 4 August, 21 September and in early October, long after the likelihood had ended. Edmonds changed the draft in Gough's favour, by showing that the weather in August was unusually wet, with extracts from a French study Le Climat de La France (Guillaume Bigourdan) that contradicted the 1929 book by Haig's Chief Intelligence Officer Brigadier General John Charteris (1915–1918). Edmonds wrote that the worst of the weather occurred from 12 October to 10 November, yet vividly described the wet and muddy conditions in August and their morale sapping effect on British troops. Wynne had written extensively on the difficulties of the French Army after the Nivelle Offensive and its effect on British strategy but Edmonds cut much of this. Edmonds left much of the remainder of Wynne's draft, despite Gough's objection that it implied that Haig had abrogated his authority by delegating so much to Gough and not imposing changes, to allay his doubts about the Fifth Army plan for the Gheluvelt plateau. Edmonds noted the persistence with which Haig pursued objectives and that he advocated attacks regardless of their geographical progress, to keep pressure on the German army. Green related an estrangement between Wynne and Edmonds, over Edmonds' willingness to accept Gough's objections. Edmonds sent Wynne to meet Gough, which led to a substantial change in Wynne's point of view. Wynne revised the draft to remove much of the blame from Gough, writing that Haig bore principal responsibility for the Fifth Army plan in the third (1945) draft. Edmonds then found this draft objectionable and quarrelled with Wynne, who declined to be named as an author. Green wrote that Edmonds and Wynne had changed their views about Gough and made the narrative of his role in the events of 1917 much more accurate, it being noticeably less defensive of Haig. Wynne's conclusion had been that the strategy of retaining the initiative to protect the French Army had worked and that the tactical intention to clear the Belgian coast had failed, due to an underestimation of German resilience and the mistaken attempt at a breakthrough. Earlier plans had been for short advances and an emphasis on the Gheluvelt plateau. Haig was responsible for accepting Gough's plan for 31 July, despite his cautious reminder to Gough on 6 July, giving the Passchendaele–Staden Ridge and the Belgian coast as geographical objectives. Wynne removed these details from his draft but concluded that the GHQ 1917 plan might have been as successful as the Battle of Messines (7–14 June). Edmonds had also accepted the logic of an offensive in Flanders but not that of appointing Gough; if Haig had wanted a cautious attack he was wrong to have relegated Plumer. Green showed that Edmonds acknowledged the constraints affecting Haig but that he had wanted a breakthrough attack, chose Gough who known as a "thruster" and encouraged his optimism; Haig had kept any misgivings to himself. Green referred to Tim Travers and wrote that he had taken the same view as Edmonds, on the questions of the intended breakthrough and the importance of the Gheluvelt plateau. Edmonds had written that Haig had accepted Gough's wishes and Green wrote that this did not mean that Gough was aware of Haig's doubts. Edmonds thought that Haig wanted a decisive success and the capture of distant objectives on the first day, despite doubts that he kept to himself. Travers had written that the Edmonds draft was wrong, yet had formed the same conclusions as Edmonds. Travers had criticised the published draft for failing to record that Haig had not resolved disagreements and problems among his subordinates, long before the offensive began; Green wrote that Edmonds had made the same criticism. Green wrote that judging the drafts of the volume "pro " or "anti " Haig or Gough was facile and led to inconsistent conclusions. If the published draft was "anti " Gough that it was surprising that he had called it a great improvement. Green compared the volume with later studies and wrote that the narrative did not support an explanation of the delay from 7 June to 31 July, being caused by a need to divert the Germans from the French Army. On 7 May, Haig had decided to begin the Messines operation in early June but he had not been informed until 2 June of the state of French Army. Edmonds had written that the attack on Messines Ridge began on 7 June because of the difficulty of mounting three simultaneous attacks at Ypres. Edmonds ascribed the apparent delay from 7 June to 31 July, to Haig's decision to give principal responsibility to Gough. Wynne had claimed that Edmonds failed to reveal the superiority of German tactics but in 1998, Prior and Wilson had shown that British tactics had evolved in 1917, although their application was inconsistent. Edmonds had demonstrated that the attack on Messines ridge was a cautious advance for The plan incorporated progressive elements like those used at Arras on 9 April, particularly its emphases on counter battery fire and a carefully controlled creeping barrage. The Second Army had 2,266 guns and howitzers, that fired of ammunition, 2 1/2 times more than that available for the First Day on the Somme (1 July 1916), to counter the deep German defence zones and Eingreifdivisionen. Strongpoints were destroyed, wire was cut and German artillery suppressed. Three layers of creeping barrage deep preceded the infantry, who had been trained in the pillbox fighting methods used at Vimy Ridge. The infantry were followed by mopping up parties, who captured by passed German positions. Use of such techniques had been possible because the artillery had become more accurate. The gunners also had more ammunition to use and had been able to suppress German defences as the British advanced; objectives had been limited to the range of the artillery and had led to a great victory. Prior and Wilson wrote that these methods were not used on 31 July, because Haig had over ruled Rawlinson, Plumer and Davidson; Gough over reached and left the British infantry vulnerable to German counter attacks. Edmonds had written that on 31 July, excessive demands had been placed on the artillery that spread its fire too thin. Green wrote that at the end of August, Haig had turned to Plumer and bite and hold tactics and that Edmonds called this a radical revision. The greatest weight of artillery fire possible was to be massed against the Gheluvelt plateau, for a succession of strictly limited attacks. Plumer planned four steps at six day intervals, to give time to move artillery and supplies forward. The steps were limited to a depth of and a large increase in medium and heavy artillery was to be used to smash pillboxes and to add to the counter battery effort. The Battle of the Menin Road Ridge (20–26 September) had double the number of guns on half the depth of attack, making four times the weight of shell compared to 31 July. Infantry tactics also emphasised systematic consolidation of captured ground and strongpoints. With the new battle drill and unprecedented artillery support, the attack was a great success. Green noted that Prior and Wilson described the battle as a triumph of reduced expectations and that Passchendaele Ridge was still away. Haig had then insisted on preparations for a breakthrough after the successes of the Battle of Polygon Wood (26–27 September) and the Battle of Broodseinde (4 October) but inadequate artillery preparation led to the failures at the Battle of Poelcappelle (9 October) and the First Battle of Passchendaele (12 October). Green concluded that the publication of 1917 Part II in 1948 had much to awaken controversy, particularly the contrast between flawed tactics and the methods used with success earlier in 1917. Green wrote that the volume mostly accorded with modern writing and contained little bias regarding Haig. Edmonds had referred to the external constraints of lack of manpower and the state of the French Army, yet his narrative had made the military errors manifest; Haig's desire for a breakthrough had led to a failure to relate strategy to tactics. Haig had failed to communicate with Plumer and Gough and had prolonged the offensive into the period of bad weather in early October. Green concluded that Edmonds had produced a work of lasting authority, in a series of substantial historical, military and literary value. Green wrote that later scholars who have accused Edmonds of bias, have had to acknowledge that his assessments and conclusions are largely accurate.

Шығыс Африка

Бір томды жоспарланған, бірақ Стакке 1935 жылы жоба қарауға жіберілген кезде қайтыс болды. Хордерн жұмысты екі томға өңдеді, содан кейін I томды аяқтағаннан кейін ол да қайтыс болды. I том 1992 жылы Императорлық соғыс мұражайының Баспа кітаптары бөлімі және «Battery Press» (IWM BP) баспасынан қайта басылды, ақ-қоңыр карталары бар, қоршау қабаты жоқ (ndj). II том аяқталмады, Стаккенің 1916-1918 жылдардағы оқиғаларды қамтитын XII-XIX тараулары Ұлттық мұрағатта сақтаулы.

Мысыр мен Палестина

Мысыр экспедициялық күштерінің операциялары және араб көтерілісінің басталуы, Мекке, Вейх және Акабаның жаулануы, Т. Е. Лоуренс жазған көтеріліс тараулары; Императорлық соғыс мұражайының баспа кітаптары және Батарея баспасы бөлімі (IWM BP) 1996 жылы қайта басылды. IWM BP 1996 жылы қайта басылды. ЕЭФ Палестина және Иордания арқылы шабуылдау, Мегиддо, Иерусалим және Дамаскты жаулап алу. Араб көтерілісінің жалғасуы және Арабиядан ЕЭФ-ке қосылу үшін шабуылдау, Хиджаз темір жолына партизандық шабуылдар, Мединаны жаулап алу; IWM BP 1996 жылы қайта басылды.

Франция мен Бельгия, 1914 жыл

1914 II және 1915 I-мен бірге шығарылған екі қосымша және түзету парағы; 1925 жылы екінші басылым ретінде қайта басылды, 1933 жылы қайта қаралып, жаңадан басылды, француз және неміс ресми, сондай-ақ британдық, француз және неміс полк тарихтарынан алынған жаңа ақпаратты, «Әуедегі соғыс» кітабында жарылмаған RFC операцияларының толық сипаттамасын қамтиды. Басқа томдар түзетіліп қайта басылған жоқ, қателер кейінгі томдарда хабарланды. 1918 II-мен бірге 3-ші басылымға қосымшалар мен түзетулер шығарылды; 2-ші және 3-ші басылымдар қоңыр шаңдық қаптамада шығарылды. Shearer Publications 3-ші басылымын 1984 жылы карта сақтағышызсыз қайта басып шығарды. Императорлық соғыс мұражайының баспа кітаптары және Батарея баспасы (IWM BP) 3-ші басылымын 1996 жылы қайта басып шығарды. Императорлық соғыс мұражайының баспа кітаптары және Әскери-теңіз баспасы (IWM NMP) 3-ші басылымын 2009 жылы, түсті карталармен, үлкен карталар CD-ROM-да шығарды. Әскердің кеңеюінің шолуы, неміс колонияларына жасалған шабуылдар туралы деректер; 1915 I, 1915 II, 1916 I, 1916 II, 1918 I және 1918 III-мен бірге қосымшалар мен түзетулер шығарылды. IWM BP 1995 жылы қайта басылды, IWM NMP, жұмсақ мұқаба. Түсті карталар 2009 жылы.

Франция мен Бельгия, 1915 жыл

1915 II, 1916 I, 1918 I, 1918 II және Италиямен бірге шығарылған қосымшалар мен түзетулер; IWP BP 1992 жылы қайта басылды, IWM NMP pbk. Түсті карталар 2009. 1916 I, 1916 II және 1918 III-мен бірге шығарылған қосымшалар мен түзетулер; IWM BP 1995, IWM NMP pbk қайта басылды. Түсті карталар 2009.

Франция мен Бельгия, 1916 жыл

1918 жылғы І, Соммаға дайындық және алғашқы күні туралы қосымшалар мен түзетулер парағы. IWM BP ақ-қоңыр карталары 1993 жылы қайта басылды, IWM NMP жұмсақ мұқабалы, түсті карталар, 2009. 1917 I, 1918 III қосымшалар мен түзетулер парақтары; Ширердің 1986 жылғы қайта басылымы (карталық қобдишасыз), IWM BP ақ-қоңыр карталары 1992, Карталық қобдиша 1994, IWM NMP жұмсақ мұқабалы. Түсті карталар 2009.

Галлиполи

Карталар (А. Ф. Бекке) және қосымшалар томы Императорлық соғыс мұражайының баспа кітаптары бөлімі және Battery Press баспасымен 1992 жылы қайта басылды. Тарихи бөлім ресми емес тарихтардағы айыптаулар мен сын-ескертпелерді жоққа шығару үшін жылдам жариялауды қалады. 1919 жылы жұмысқа алынған Джордж Гордон үш тарау жазды және жұмыстан босатылар алдында өзі кетіп қалды. 1923 жылы Галлиполидегі штаб офицері генерал-лейтенант Джеральд Эллисон өз пікірін бекітіп, бірінші томды тоғыз тарауға дейін кеңейтті; тиімсіздік пен қателіктерді сынады, кінәлілерді атады, олардың ішінде Адмиралтействоның бірінші лорды Уинстон Черчилльді (1911–1915) де бар. 1924 жылы Бақылау комитеті кінәны және саясаткерлерге сілтемелерді жою үшін қайта өңдеуді талап етті; Эллисон бас тартты және кетіп қалуы сұралды; Бригадир генерал С. Ф. Аспиналл Огландер, Галлиполидегі тағы бір штаб офицері, 1925 жылы осыған ұқсас көзқараста болды, наразылық тудыратын көптеген материалдарды сақтап, сынды сақтайтын сөздерді қолданып, тарауларды немесе томдарды басқа жерге жылжытты, комитетті қанағаттандырды, бірақ Эдмондсты емес. 1932 жылы Daily Telegraph газетінде қысқартылған басылым жарық көрді. 1992 жылы жарияланған IWM BP ақ-қоңыр карталары.

Италия

Императорлық соғыс мұражайы Баспа кітаптары бөлімі және Battery Press қайта басылаған, 1992 жылғы ақ-қара карталар.

Македония

Императорлық соғыс мұражайы Баспа кітаптары бөлімі және Battery Press қайта басылған, ақ-қара карталары, 1996 ж. IWM BP қайта басылған, ақ-қара карталары, 1996 ж.

Персия

1928 жылы Үндістан кеңсесі үшін жазылған; Сыртқы істер министрлігінің Ресей империясымен жасалған келісімдердің КСРО арқылы жария болуынан қаушадануы, британдықтардың заңсыз әрекеттерін көрсетіп, оларды жасыру туралы талапқа әкелді. 1929 жылы шектеулі таралым келісілді, Үндістанға жіберілген томдар «Құпия», ал қалғандары «Күпія» деп белгіленді; кітапша түрінде және қабықталған күйде шығарылды. IWM HMSO 1987 жылы қайта басылды.

Того және Камерун

Императорлық соғыс мұражайының «Battery Press» баспасынан қайта басылды, ақ-қоңыр карталары бар, 1995 ж.

Кәсіптері

1943 жылы жоспарланып, зерттеу жұмыстары жүргізілген, бірақ жарияланудан бас тартылды. Эдмондс 1944 жылы «Рейнланд» томының жобасын аяқтады, оның жариялануына рұқсат берілгенімен, басылмады. Көшірмесі Ұлттық мұрағатта сақтаулы. Германия мен Түркияны оккупациялау тақырыбындағы жоспарланған екі том Сыртқы істер министрлігінің наразылығынан кейін тоқтатылды. 1930 жылдары зерттеулер жалғасты, 1942 жылы қызығушылық қайта оянды. «Рейнланд» томы 1943 жылы тапсырыс бойынша аяқталды. 1944 жылы басылып шықты, «Құпия» белгісі қойылды, 100 дана басылды. IWM HMSO, жасыл мұқаба, түсті карталар, 1987 жылы IWM NMP қағаздық мұқаба. Түсті карталар, 2009 жыл.

Жарыс реті

3А және 3В бөлімдеріне қосымшалар мен түзетулер парақтары; Roy Westlake Books 1989 жылы, IWM NMP 2009 жылы қайта басылды. 3А, 3В және 4 бөлімдерімен бірге шығарылған үш қосымша және түзету парағы, Roy Westlake Books 1989 жылы, IWM NMP 2009 жылы қайта басылды. 3А, 3В және 4 бөлімдерімен бірге шығарылған үш қосымша және түзету парағы, Roy Westlake Books 1988 жылы, IWM NMP 2009 жылы қайта басылды. 3А, 3В және 4 бөлімдерімен бірге шығарылған үш қосымша және түзету парағы, Roy Westlake Books 3В бөлігімен бір том ретінде 1989 жылы қайта басып шығарды, IWM NMP 2009. Қосымшалар мен түзетулер парағы шығарылды, Roy Westlake Books 3А бөлігімен бір том ретінде 1989 жылы қайта басылды, IWM NMP 2009. Әскери операциялар: Италия жинағымен бірге шығарылған қосымшалар мен түзетулер парағы. Roy Westlake Books 1989 жылы қайта басып шығарған, IWM NMP 2009.

Жауынгерлік тәртіп (ресми емес)

5-бөлімді Бекке жоспарлаған, бірақ жазбаған; Ф. В. Перри 1990-шы жылдары оны 5А және 5В бөліктері ретінде Ресми тарихқа бейресми қосымшалар түрінде жинақтады. Вестлейк Беке көрсеткішін дивизиялық және бригадалық сілтемелерден батальондарға, артиллериялық батареяларға, далалық инженерлік бөлімдерге, далалық медициналық пункттерге, пулемет роталарына, траншеялық минометтік батареяларға және 1, 2А, 2В, 3А және 3В бөлімдеріндегі жылдам әрекет ететін ветеринариялық бөлімдерге дейін кеңейтті.

Статистика

Лондондық маркалық биржаның қайта басылымы, 1987, IWM NMP жұмсақ мұқабасы 1995, 2001.

Көлік

Қайта басылған Императорлық соғыс мұражайының "Battery Press" баспасы, ақ-қара карталары, 1992 жыл. Императорлық соғыс мұражайының теңіз және әскери баспасы, жұмсақ мұқабалы, түсті карталары, 2009 жыл.

Теңіз операциялары

SMS Goeben және SMS Breslau қашуы, Хелиголанд шығанағы, британдық кемелердің жоғалуы, неміс крейсерлерін іздеу, Антверпен, Коронел және Фолкленд аралдары, Африка мен Қашық Шығыстағы неміс колонияларын басып алу. 1938 жылғы қайта қаралып, түзетілген 2-басылым, негізінен VII және XVII тараулар, қағаздық қорғау қаптамасы. 1997 жылы Императорлық соғыс мұражайының «Battery Press» баспасынан қайта басылды, ndj, 2003 жылы Императорлық соғыс мұражайының Әскери-теңіз баспасынан (pbk). 1915 жылғы қаңтар-мамыр, Шығыс жағалауына жасалған шабуылдар, Доггер Банкі, батып кету, Дарданелл операциясының сәтсіз аяқталуы, «Люзитания» кемесінің жоғалуы. 1929 жылғы қайта қаралып, түзетілген 2-басылым, неміс және британдық ресми тарихтарынан алынған мәліметтер қосады; 1997 жылы IWM BP ndj, 2003 жылы IWM NMP pbk қайта басылды. 1915 жылғы мамырдан 1916 жылғы маусымға дейін, Дарданелл, эвакуация, жойылды; және HMS Baralong (Baralong оқиғалары), Ирландиядағы Пасха көтерілісі, Шлезвиг әуе базасына жасалған әуе шабуылы және Ютландия шайқасы. Ютландия шайқасындағы сәтсіздіктер туралы пікір қалыптасқан кезде жобаның көшірмелері таратылды және адмирал Дэвид Битти өзінің әрекеттеріне қатысты өзгерістер енгізді. 1940 жылы неміс ресми тарихынан алынған мәліметтер қосылып қайта басылды, Биттиге қатысты түзетулер қалпына келтірілмеді; 1995 жылы IWM BP ndj, 2003 жылы IWM NMP pbk қайта басылды. Корбет қайтыс болды, орнына сэр Генри Джон Ньюболт келді. 1916 жылғы маусымнан 1917 жылғы сәуірге дейін, неміс U-денізшілдігі және су үстіндегі шабуылдар, кемелердің жоғалуы, лорд Китченердің қазасы, Африка, Таяу Шығыс және Жерорта теңізіндегі операциялар. Сербия армиясының эвакуациясы, Грециядағы соғыс; 1996 жылы IWM BP, ndj қайта басылды, 2003 жылы IWM NMP pbk. 1917 жылғы сәуірден 1918 жылғы қарашаға дейін, U-денізшілдігіне қарсы күрестің жалғасуы, Конвой жүйесі, Солтүстік кедергі, Зеебрюгге және Остенд шабуылдары; IWM BP, ndj 1996, 2003 жылы IWM NMP pbk қайта басылды.

Блокадалар

1921 жылы аяқталды, блокаданың құқықтық салдарына байланысты Сыртқы істер министрлігінің өтініші бойынша жарияланбады. 1937 жылы HMSO басылымы жарық көрді, «Ұлы соғыста Германия және оның одақтастары – Австрия-Венгрия, Болгария және Түркияның блокадасының тарихы» деп құпия белгіленді, таралымы шектелген; 1961 жылы қайта басылып, жалпы жұртқа ұсынылды, HMSO; IWM NMP жұмсақ мұқабалы басылымы 2013 жылы жарық көрді. Неміс тіліне аудармасы 1943 жылы жалпы сатуға түсті.

Сауда флоты

Императорлық соғыс мұражайының баспа кітаптары бөлімі және Әскери-теңіз баспасы 2003 жылы қайта басылды. SMS "Эмден" кемесінің круиздері, сауда кемелеріне қарсы шабуылдарға қарсы қорғаныс, қосымша патрульдер, U-кемелер кампаниясы, RMS "Люзитания" кемесінің батып кетуі. 2003 жылғы IWM NMP қайта басылды. Ұлыбританияның ішкі суларындағы U-кемелер, қосымша кемелер, балықшылар, соғыс кезеңінде балық аулау кемелері, әскер тасымалдау, Германияға блокада, Жерорта теңізіндегі кемелер, капитан Чарльз Фрайатты атқылау. 2003 жылғы IWM NMP қайта басылды. 2003 жылғы IWM NMP қайта басылды. 1917 жылдың ақпанынан 1918 жылдың қарашасына дейінгі патрульдеу, 1917 жылдың наурызынан желтоқсанына дейінгі 10-шы крейсерлік эскадрилья, U-кемелер кампаниясы, "Дазл" камуфляжы, қосымша патрульдер, ауруханалық кемелерге шабуылдар, саудагер теңізшілердің тұтқындалуы; 2003 жылғы IWM NMP қайта басылды.

Қару-жарақ министрлігі

Қағаз кітапшалар түрінде басылып, көбінесе он екі томдық жинақталған; ІІ томның І бөлімі 1920, 1921 және 1922 жылдары үш бөлікке бөлініп басылған, себебі белгісіз. 1976 жылы Харверстер баспасы микрофишкада он екі томдық ретінде қайта басылды, 13 томға жинақталды, Императорлық соғыс мұражайының баспа кітаптар бөлімі және Әскери-теңіз баспасы, қатты мұқаба және жұмсақ мұқаба. ІІ том І бөлім және ІІ бөлімге бөлінді, 2009 жыл.

Гигиеналық

Marmite Food Extraction Co. 1923 жылы жарнама мақсатымен қайта басылды, 3-тарау 83–86 беттер, 5-тарау 150–152 беттер.