Уильям Андерс: Айға саяхат жасаған американдық астронавт
William Anders
Уильям Андерс – АҚШ астронавты, «Аполлон-8» экипажында Айға ұшқан алғашқылардың бірі. «Жер көтерілісі» суретінің авторы, әскери инженер және бизнесмен. 🚀🌙
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ғарышкер және Айды зерттеуші (1933 жылы туған)
American astronaut and lunar explorer (born 1933)
Уильям Элисон "Билл" Андерс (17 қазан 1933 жылы туған) – Америка Құрама Штаттарының бұрынғы Әуе күштерінің (АҚК) генерал-майоры, бұрынғы электр инженері, ядролық инженер, НАСА ғарышкері және кәсіпкер. 1968 жылдың желтоқсанында ол «Аполлон-8» ғарыш кемесінің экипажының құрамында болды, ол Жердің төменгі орбитасынан шығып, Айға сапар шеккен алғашқы үш адамның бірі. Фрэнк Борман мен Джим Ловеллмен бірге Андерс Айдың айналасын он рет айналып, Жерге тікелей эфирде суреттер мен түсіндірмелер жіберді. Ай орбитасындағы бір айналым кезінде ол «Жердің шығуы» атты әйгілі суретті түсірді. Мэриленд штатының Аннаполис қаласындағы АҚШ Әскери-теңіз академиясының түлегі Андерс 1955 жылы АҚК қатарына екінші лейтенант болып қабылданып, MB 1 ядролық снарядтарымен жабдықталған Northrop F-89 Scorpion истребителінде ұшқыш болды. Ол Әуе күштері технология институтында (AFIT) авиациялық инженерияны оқығысы келді, бірақ Ұшақтың ядролық қуаты бағдарламасы жалғасып жатқандықтан, ядролық инженерияны оқуға мәжбүр болды. 1962 жылы AFIT-ті ядролық инженерия бойынша ғылым магистрі дәрежесімен бітірді және Нью-Мексико штатындағы Киртленд әуе базасындағы Әуе күштерінің қару-жарақ зертханасына жіберілді, онда ол АҚК-нің ядролық реакторлар бағдарламаларының техникалық аспектілерін басқарды. Андерс 1969 жылдан 1973 жылға дейін Ұлттық аэронавтика және ғарыш кеңесінің атқарушы хатшысы, 1973 жылдан 1975 жылға дейін Атом энергиясы комиссиясының комиссары және 1975 жылдан 1976 жылға дейін Ядролық реттеу комиссиясының төрағасы болды. Кейін 1976-1977 жылдары Норвегиядағы елші қызметін атқарды. 1977 жылдың қыркүйегінде ол General Electric (GE) компаниясына ядролық өнімдер бөлімінің вице-президенті және бас директоры болып кірді, ал 1980 жылы GE ұшақ жабдықтары бөлімінің бас директоры болды. GE компаниясынан кетіп, Textron компаниясына аэроғарыш саласының атқарушы вице-президенті болып қосылды, екі жылдан кейін операциялар жөніндегі аға вице-президент болды. Мемлекеттік қызметте болған кезінде Андерс Әуе күштерінде резервтегі офицер болып қызмет етіп, ұшуға белсенді құқығын сақтап қалды. 1988 жылы генерал-майор шенімен резервке шықты. 1990 жылы General Dynamics компаниясының вице-президенті, ал 1991 жылдың 1 қаңтарынан бастап оның төрағасы және бас директоры болды. 1993 жылы бас директор, 1994 жылдың мамырында төрағалық лауазымынан қанағаттанды.
William Alison "Bill" Anders (born 17 October 1933) is an American former United States Air Force (USAF) major general, former electrical engineer, nuclear engineer, NASA astronaut, and businessman. In December 1968, he was a member of the crew of Apollo 8, the first three people to leave low Earth orbit and travel to the Moon. Along with fellow astronauts Frank Borman and Jim Lovell, Anders circled the Moon ten times, and broadcast live images and commentary back to Earth. During one of the mission's lunar orbits, he took the iconic Earthrise photograph. A graduate of the United States Naval Academy in Annapolis, Maryland, Anders was commissioned a second lieutenant in the United States Air Force (USAF) in 1955, and became a fighter pilot flying Northrop F 89 Scorpions equipped with MB 1 nuclear tipped air to air missiles. He hoped to study aeronautical engineering through the Air Force Institute of Technology (AFIT) at Wright Patterson Air Force Base in Ohio of Air University, but the Aircraft Nuclear Propulsion program was ongoing, and he had to study nuclear engineering instead. He graduated from the AFIT in 1962 with a Master of Science degree in nuclear engineering, and was sent to the Air Force Weapons Laboratory at Kirtland Air Force Base in New Mexico, where he managed the technical aspects of the USAF nuclear power reactor programs. Anders was the executive secretary of the National Aeronautics and Space Council from 1969 to 1973, a commissioner of the Atomic Energy Commission from 1973 to 1975, and chairman of the Nuclear Regulatory Commission from 1975 to 1976. He then became the Ambassador to Norway from 1976 to 1977. In September 1977, he joined General Electric (GE) as the vice president and general manager of its Nuclear Products Division and became the general manager of the GE Aircraft Equipment Division in 1980. He left GE to join Textron as executive vice president for aerospace, and two years later became senior executive vice president for operations. During his time in the Civil Service, Anders had remained in the USAF as a reserve officer and had retained his active flight status. He retired from the reserve as a major general in 1988. In 1990, he became vice chairman of General Dynamics, and on 1 January 1991 its chairman and CEO. He retired as CEO in 1993, and as chairman in May 1994.
Ерте өмір
Уильям Элисон Андерс 1933 жылғы 17 қазанда Гонконгте, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің лейтенанты Артур Ф. Андерс пен оның әйелі Мюриелдің ұлы болып дүниеге келді. Отбасы Гонконгтен Мэриленд штатының Аннаполис қаласына көшіп келді, онда оның әкесі АҚШ Әскери-теңіз академиясында математикадан сабақ берді. Содан кейін олар Қытайға жіберілді. 1937 жылғы маусымда Екінші Қытай-Жапон соғысы басталды және Жапония Қытайға басып кірді. Желтоқсан айында оның әкесі өзендегі "Панай" канонерлік кемесінің басқарушы офицері болып қызмет етіп тұрғанда, жапондық бомбалаушылар шабуыл жасап, кемені батырды, ол да жараланды. Андерс пен оның анасы жапон әскерлерінің шабуылынан бұрын Нанкиннен қашып, пойызбен Гуанчжоуға кетті. Отбасы АҚШ-қа оралды, онда Андерс скауттар қозғалысында белсенді болды және ұйымның екінші ең жоғары атағы – "Өмірлік скаут" атағын алды. Жасөспірім шағында Андерс Калифорния штатының Эль-Каджон қаласындағы Сент-Мартин академиясы мен Гроссмонт орта мектебінде оқыды. АҚШ Әскери-теңіз академиясына қабылдану үшін емтихан нәтижесін жақсарту мақсатында, Андерс Сан-Диего қаласының орталығындағы әскери дайындық мектебі – Boyden School-ға жіберілді. Бітіргеннен кейін Андерс ұшқышқа дайындыққа барып, Beechcraft T-34 Mentor және North American T-28 Trojan поршендік қозғалтқышты ұшақтарында, содан кейін Lockheed T-33 Shooting Star реактивтік ұшағында оқыды. 1956 жылы ұшқыш қанаттарын алғаннан кейін, ол 84-ші истребитель-перехватчик эскадрильясының ұшқышы болды. Бұл эскадрилья Калифорниядағы Гамильтон әуе күштері базасында орналасқан Әуе қорғанысы бас қолбасшылығының кез келген ауа райында жұмыс істейтін эскадрильясы еді. Ол содан кейін Исландиядағы 57-ші истребитель-перехватчик эскадрильясында қызмет етті, онда ол Американың әуе қорғанысының шекарасына қарсы тұрған кеңес ауыр бомбалаушыларын ұстауға қатысты. Бір жылдан кейін ол Гамильтондағы 84-ші истребитель-перехватчик эскадрильясына қайта оралды, ол қазір McDonnell F-101 Voodoo ұшағын ұшырып жүрді. Андерс сынақ ұшқышы болуды мақсат етті. Ол Чак Йегермен сөйлесіп, алдымен жоғары білім алуды ұсынды. Андерс Огайодағы Райт-Паттерсон әуе базасындағы Әскери-әуе күштері технология институтына (AFIT) авиациялық инженерия мамандығына түсуге өтініш берді, бірақ Ұшақтарды ядролық қуатпен қамтамасыз ету бағдарламасы жалғасып жатқандықтан, AFIT оны ядролық инженерияны оқуға міндеттеді. Ол Огайо штатының университетінде авиациялық инженерия курсын да оқыды. 1962 жылы AFIT-ті ядролық инженерия бойынша ғылым магистрі дәрежесін алып аяқтады. Осы уақытқа дейін Ұшақтарды ядролық қуатпен қамтамасыз ету бағдарламасы тоқтатылды, сондықтан ол Нью-Мексикодағы Киртленд әуе базасындағы Әуе күштерінің қару-жарақ зертханасына тағайындалды, онда ол ядролық реакторлар бағдарламаларының техникалық басқаруына жауапты болды.
William Alison Anders was born in Hong Kong on 17 October 1933, the son of Arthur F. Anders, a United States Navy lieutenant, and his wife Muriel The family relocated from Hong Kong to Annapolis, Maryland, where his father taught mathematics at the U. S. Naval Postgraduate School. They were then posted to China. In June 1937, the Second Sino Japanese War erupted and Japan invaded China. In December, his father was serving as the executive officer of the river gunboat Panay when it was attacked and sunk by Japanese bombers and was wounded in the attack. Anders and his mother fled Nanjing before the advancing Japanese forces, taking a train to Guangzhou. The family returned to the United States, where Anders was active in the Boy Scouts, achieving the organization's second highest rank, Life Scout. As a teen, Anders attended St. Martin's Academy and Grossmont High School in El Cajon, California. To improve his grades where he could be accepted at the United States Naval Academy in Annapolis, Maryland, Anders was sent to the Boyden School, a military academy prep school in downtown San Diego. After graduation, Anders reported for flight training, which was conducted in the piston engine Beechcraft T 34 Mentor and North American T 28 Trojan and then in the jet Lockheed T 33 Shooting Star. After receiving his pilot wings in 1956, he became a fighter pilot with the 84th Fighter Interceptor Squadron, an all weather interceptor squadron of the Air Defense Command based at Hamilton Air Force Base in California, flying Northrop F 89 Scorpions equipped with MB 1 nuclear tipped air to air missiles. He then served with the 57th Fighter Interceptor Squadron in Iceland, where he participated in intercepts of Soviet heavy bombers who at the time were challenging America's air defense borders. After a year there, he returned to the 84th Fighter Interceptor Squadron at Hamilton, which was now flying the McDonnell F 101 Voodoo. Anders set his sights on becoming a test pilot. He spoke to Chuck Yeager, who recommended that he first obtain an advanced degree. Anders submitted an application to the Air Force Institute of Technology (AFIT) at Wright Patterson Air Force Base in Ohio, hoping to study aeronautical engineering, but the Aircraft Nuclear Propulsion program was ongoing, and the AFIT had him study nuclear engineering instead. While there he took a school course in aeronautical engineering at Ohio State University. He graduated from the AFIT with a Master of Science degree in nuclear engineering in 1962. By this time the Aircraft Nuclear Propulsion program had been canceled, so he was assigned to the Air Force Weapons Laboratory at Kirtland Air Force Base in New Mexico, where he was responsible for the technical management of the nuclear power reactor programs.
Аполлон 11
Аполлон 11 миссиясын Армстронг басқарды, Коллинз – бас серік командирі (CMP), ал Олдрин – айға қондыру модулінің пилоты (LMP) болды. Аполлон 8 экипажы олардың қосалқы құрамы болды, бірақ Борман қатыспады. Ловелл резервтік командир, Андерс резервтік бас серік командирі (CMP) болды, ал жаңа ғарышкер Фред Хейз резервтік айға қондыру модулінің пилоты (LMP) ретінде тағайындалды.
The Apollo 11 mission was commanded by Armstrong, with Collins as the CMP and Aldrin as the LMP. The Apollo 8 crew became its backup, but without Borman. Lovell stepped up to become the backup commander, and Anders became the backup CMP, with rookie astronaut Fred Haise as the backup LMP.
Мемлекеттік қызмет
Андерс "Аполлон" жобасы аяқталып бара жатқанын көріп, Айға миссия басқару мүмкіндігінің азайғанын сезді. 1969 жылдың 16 мамырында президент Ричард М. Никсон оны Ұлттық аэронавтика және ғарыш кеңесінің (NASC) атқарушы хатшысы лауазымына ұсынды. Бұл сол кезге дейін ғарышкерге ұсынылған ең жоғары мемлекеттік қызмет болды. 19 маусымда ол АҚШ Сенатымен бекітілді. Ғарыш кеңесіне NASA әкімшісі, Атом энергиясы комиссиясының (AEC) төрағасы, Мемлекеттік хатшы, Қорғаныс хатшысы және Көлік хатшысы кірді, ал кеңеске вице-президент төрағалық етті. "Аполлон-11" миссиясының резервтік экипажына уақыт бөлгендіктен, Андерс бұл лауазымды тамыз айына дейін атқара алмады. Жаңа лауазымында Андерс авиациялық және ғарыш саясатын әзірлеуге жауапты болды. Никсон Андерске әсерлі болды және оны әкімшілікте қалдыруды қалады. 1973 жылдың 6 тамызында ол Андерсті бес мүшелі AEC құрамына тағайындады. Никсон комиссияда заңгерлер көп екенін сезіп, инженерді де қосуды жөн көрді. AEC төрағасы Дикси Ли Рей Андерсті ядролық және ядролық емес энергияны зерттеу және дамыту жөніндегі жетекші комиссар етіп тағайындады. Ол сонымен қатар АҚШ-Кеңес Одағының бірлескен ядролық бөліну және синтез энергия технологияларын алмасу бағдарламасының АҚШ төрағасы болып та қызмет етті.
Anders could see that Project Apollo was coming to a close, and felt that his chances of commanding a Moon mission were slim. On 16 May 1969, President Richard M. Nixon nominated him to become the executive secretary of the National Aeronautics and Space Council (NASC). This was the highest government post ever offered to an astronaut up to that time. He was confirmed by the United States Senate on 19 June. The Space Council consisted of the Administrator of NASA, the Chairman of the Atomic Energy Commission (AEC), and the Secretaries of State, Defense, and Transportation, and was chaired by the Vice President. Due to his commitment to the Apollo 11 backup crew, Anders was unable to assume the position until August. In his new role, Anders was responsible for developing aeronautical and space policy. Nixon was impressed by Anders, and wanted to retain him in the administration. On 6 August 1973, he appointed Anders to the five member AEC. Nixon felt that the commission was dominated by lawyers and he wanted an engineer on it. The chairman of the AEC, Dixie Lee Ray, made Anders the lead commissioner for nuclear and non nuclear power research and development. He also served as the US chairman of the joint US Soviet Union nuclear fission and fusion power technology exchange program.
Жеке сектор
Андерс қысқа уақытқа Американдық Кәсіпкерлік Институтының мүшесі болып қызмет етті. 1977 жылдың қыркүйегінде ол General Electric (GE) компаниясына ядролық өнімдер бөлімшесінің вице-президенті және бас менеджері болып кірді. Сан-Хоседе (Калифорния) орналасқан Андерс Сан-Хосе мен Уилмингтондағы (Солтүстік Каролина) қайнаған су реакторларында қолданылатын отын, жабдықтар және құрал-жабдықтарға жауапты болды. Ол сондай-ақ Теннесси штатының Мемфис қаласында ірі болаттан жасалған қысымды ыдыстарды өндіретін Чикаго Бридж және Железі компаниясымен GE-нің серіктестігін бақылады. 1979 жылдың тамызында GE оны Гарвард бизнес мектебінің алты апталық Advanced Management бағдарламасына қатысуға жіберді. 1980 жылдың 1 қаңтарында ол GE Aircraft Equipment бөлімшесінің бас директоры болды. Штаб-пәтері Нью-Йорктің Утика қаласында орналасқан бұл бөлімше АҚШ-тың солтүстік-шығысындағы бес мекенжайда 8500-ден астам қызметкерді басқарды. Оның өнімдеріне әуе кемелерінің ұшу және қару-жарақ басқару жүйелері, пилот кабинасының аспаптары, әуе кемелерінің электр энергиясын өндіру жүйелері, ұшақ бортындағы радарлар мен деректерді өңдеу жүйелері, электрондық қарсы шаралар, ғарыш басқару жүйелері және әуе кемелері/жер бетіндегі көп ұңғылы қару-жарақ жүйелері кірді. 1993 жылы бас директор, ал 1994 жылдың мамырында төрағалық лауазымынан зейнетке шықты. Әуе күшіндегі қызметінен бастап ол 8000 сағаттан астам ұшу уақытын жинады.
Anders served briefly as a fellow of the American Enterprise Institute. In September 1977, he joined General Electric (GE) as its vice president and general manager of its Nuclear Products Division. Based in San Jose, California, Anders was responsible for the fuel, equipment, and instrumentation used in its boiling water reactors in San Jose and Wilmington, North Carolina. He also oversaw GE's partnership with Chicago Bridge and Iron, which manufactured large steel pressure vessels in Memphis, Tennessee. In August 1979, GE sent him to Harvard Business School to attend its six week Advanced Management Program. On 1 January 1980, he became the general manager of the GE Aircraft Equipment Division. From its headquarters in Utica, New York, the division controlled more than 8,500 employees in five locations in northeastern United States. Its products included aircraft flight and weapon control systems, cockpit instruments, aircraft electrical generating systems, airborne radars and data processing systems, electronic countermeasures, space command systems, and aircraft/surface multi barrel armament systems. He retired as CEO in 1993, and as chairman in May 1994. From his Air Force career onward, he logged over 8,000 hours of flight time.