«Генри: Портрет серийного убийцы» (1986) – американдық қорқыныш фильм. Джон Макнотон режиссерлік жасаған, Генри Ли Лукас пен Оттис Тулға негізделген туынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон МакНоттонның 1986 жылғы американдық қорқынышты фильмі.
1986 American horror film by John McNaughton
«Генри: Сериялы кісі өлтірушінің портреті» – Джон МакНоттонның режиссерлік және сценарийлік жұмысымен түсірілген 1986 жылғы тәуелсіз американдық психологиялық қорқынышты криминалды фильм. Фильмде Генри атты көшпелі кісі өлтірушінің түсініксіз қылмыстық іс-қимылдары көрсетіледі, ол жазасыздықпен әрекет ететіндей көрінеді. Майкл Рукер өзінің кинодағы дебютінде Генри рөлін, Том Тоулз Генримен бірге тұратын түрмедегі досы Отис рөлін, ал Трейси Арнольд Отистің қарындасы Бекки рөлін сомдайды. Генри мен Отис кейіпкерлері нақты өмірдегі сериялық кісі өлтірушілер Генри Ли Лукас және Оттис Тулдың бейнесіне негізделген. Фильм 1985 жылы түсірілді, бірақ оны көрсету үшін дистрибьютор табу қиын болды. Ол 1986 жылы Чикаго халықаралық кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетілді және 1980-жылдардың соңында басқа да фестивальдерде көрсетілді. Сәтті көрсетілгеннен кейін, фильм дау тудырып, сыншылардың оң пікірлерін алғаннан соң, MPAA оған «X» рейтингісін берді, бұл оның даулылығын одан әрі арттырды. Кейіннен 1990 жылы фильм шектеулі көрсетімге шығарылды. Фильм 16 мм форматында бір айдың ішінде 110 000 долларлық бюджетпен түсірілді. Алғашқы плакат суретін Джо Коулман салған. Ол тым радикалды деп танылып, алынып тасталғаннан кейін қазіргі ресми плакатпен ауыстырылды.
Henry: Portrait of a Serial Killer is a 1986 American independent psychological horror crime film directed and co written by John McNaughton about the random crime spree of a serial killer who seemingly operates with impunity. It stars Michael Rooker in his film debut as the nomadic killer Henry, Tom Towles as Otis, a prison buddy with whom Henry is living, and Tracy Arnold as Becky, Otis's sister. The characters of Henry and Otis are loosely based on convicted real life serial killers Henry Lee Lucas and Ottis Toole. The film was shot in 1985 but had difficulty finding a film distributor. It premiered at the Chicago International Film Festival in 1986 and played at other festivals throughout the late 1980s. Following successful showings during which it attracted both controversy and positive critical attention, the slasher film was rated "X" by the MPAA, further increasing its reputation for controversy. It was subsequently picked up for a limited release in 1990 in an unrated version. It was shot on 16mm in less than a month with a budget of $110,000. The original poster artwork was a painting by Joe Coleman. It was considered too extreme and, after being withdrawn, was replaced by the current official poster.
Сюжет
Генри - психопаттық адамы, Американы аралап жүргенде көптеген адамдарды - еркек, әйел және балаларды өлтіреді. Ол Чикагоға көшіп барады, онда ол тамақтануға тоқтайды, кешкі асқа тамақтанады, кейін алкоголь дүкенінің қарт иелерін және бірнеше әйелдерді өлтіреді. Генридің түрмедегі досы Отис қарындасы Беккиді О'Хар халықаралық әуежайында алып, Генримен бөлісетін пәтерге апарады. Сол түні Беки Генриден анасын өлтіргені туралы сұрайды, ол қылмыс оны түрмеге қамауға әкелді. Генри оған анасын пышақтағанын айтады (бұл оның басқа мәлімдемелерінде, ол оны атып өлтірді немесе ұранымен өлтірді деп мәлімдейді), өйткені ол оны бала кезінде қорлап, қорлап, жиі оның алдында жыныстық қатынасқа түседі. Беки әкесінің оны жасөспірім кезінде зорлағанын айтады. Генри әйелдерге қатысты жыныстық зорлық-зомбылықтан алаңдайтынын және Беккимен қорғаныш секілді байланыс орнататынын айтады. Отис Бекиге инцест жасағанда, Генри оны қатты қорқытады және оны бұдан былай бұлай етпеуге уәде береді. Бекки Генриге романтикалық қызығушылық танытады, бірақ ол оның ұсыныстарынан бас тартқаны көрінеді. Келесі күні Беки салонға жұмысқа орналасады. Генри мен Отис сол түні шығып, екі жезөкшеді алып, Генри олардың мойнын сындырып өлтіреді. Отис шоқ пен алаңдаушылыққа ұшырап, Генриге өзінің кісі өлтіруші өмір салты туралы айтады. Генрих оны өзінің адам өлтіру философиясын қабылдауға шақырады, оны өлтірудің салыстырмалы табиғатына сендіруге тырысады. Отис оларды полиция ұстап алады деп уайымдайды, бірақ Генри бәрін жақсыға айналдыратынын айтады. Отис өзінің ескі телевизорын күйзелістен жойғаннан кейін, Генри оны жаңасын сатып алу үшін қоршауға алып барады. Ол оларды ақшасы аз деп мазақтап, қара базардан сатып алған тауарларын сатып алмағаны үшін сөгіп отырады. Ол кісі өлтіруші құмарлықтарын қанағаттандыру үшін себеп табады да, қасында тұрған балқыту темірін бірнеше рет салады. Ол қарсылық көрсеткенде, Отис электр сымнан ұстап, оны құшақтап өлтіреді. Генри теледидарды басын ұрып құлады. Генридің шақыруымен Отис күлкілі түрде зақымдалған теледидарды қосып, адамды токпен шауып өлтіреді. Олар жоғары сапалы теледидар мен видеокамераны ұрлап, үйлеріне қашып кетеді. Отисті марихуана сату кезінде жыныстық қатынасқа түсуге тырысқан жасөспірім бала ұрып-соққан кезде, ол Генриге баланы өлтіргім келеді деп шағымданады. Генри Отисті балаға зиян келтірсе, ұсталады деп қорқып, кек сақтамауға көндіреді, өйткені ол балаға бұрын да жақын болған. Алдыңғы қылмыстың қызығын сезген екеуі бірін-бірі өлтіруге кіріседі. Олар төменгі Уэкер-драйвтегі жүргізушілерге тұзақ құрып, бұзылған машинаны ойлап тауып, көмекке келген адамды өлтіріп тастайды. Генри Отиске әр қылмыс үшін әртүрлі әдіс қолдануды кеңес береді, сонда полиция оларды бір қылмыскерге байланыстырмайды. Ол сондай-ақ қозғалыс жасаудың маңыздылығын түсіндіреді; полиция сериялық өлтірушіні іздеп жүргенін түсінген кезде, ол ұзақ уақытқа кетеді. Генри жақын арада Чикагодан кету керектігін айтады. Кейіннен олар үйді тонаған, үш адамнан тұратын отбасын өлтірген видеоны көреді. Отис Генри қарсылық білдіргенше анасының өлі денесіне қол сұғады. Беки бұрынғы күйеуінің кісі өлтіргені үшін түрмеге жабылғанын естіген соң, қызымен бірге үйіне оралу үшін жұмысынан кетеді. Отис пен Генри камералары жойылғаннан кейін дау-дамай жасайды, ал Отис Генридің қозғалып келе жатқан машинасының терезесінен әйел жаяу жүргіншілерді түсіреді. Отис ішімдікке шығып, Генри пәтерге оралады. Беки Генриге өзінің жоспарларын айтып береді, олар стейкпен кешкі асқа шығуға шешім қабылдайды. Кейін ол оны азғыруға тырысады, бірақ Отис олардың сөзін үзіп тастайды. Генри темекі сатып алып, ауа ішуге кетеді. Қайтып келе жатқанда ол итін серуендетіп жүрген әйелді кездестіреді және оны өлтіруге азғырылады, бірақ бұл идеядан бас тартады. Ол пәтерге оралғанда, Беккиді зорлап, құшақтап жатқан Отисті табады. Генри Отиспен күреседі, бірақ Отис басымдыққа ие болады. Отис Генриді өлтіруге дайындалғанда, Бекки оның көзіне шашты шашады. Беки шокта жатқанда, Генри тарағанды алып, Отисті аяусыз өлтіреді, содан кейін ваннада денені бөлшектейді. Генри мен Бекки Отистің дене мүшелері салынған қоқыс қаптарын өзенге тастап, қаладан кетеді. Генри оларға Калифорния штатының Сан-Бернардино қаласындағы әпкесі фермасына баруды ұсынады, Бекиге олар келгенде қызы үшін жібереміз деп уәде береді. Көлікте Бекки Генриді жақсы көретінін мойындай...
Henry is a psychopathic drifter who murders scores of people – men, women, and children – as he travels throughout America. He migrates to Chicago, where he stops at a diner, eats dinner and later murders the elderly proprietors of a liquor store and several women. Otis, Henry's prison friend, picks up his sister Becky at O'Hare International Airport and brings her back to the apartment that he shares with Henry. Later that night, Becky asks Henry about the murder of his mother, the crime that landed him in prison. Henry tells her that he stabbed his mother (which contradicts his other statements, in which he claims to have shot her or killed her with a bat) because she abused and humiliated him as a child, often having sex in front of him. Becky reveals that her father raped her as a teenager. Henry discloses that he is disturbed by sexual violence against women and forms a seemingly protective bond with Becky. When Otis makes an incestuous pass at Becky, Henry violently threatens him and makes him promise not to do it again. Becky indicates a romantic interest in Henry, but he seems repulsed by her overtures. The next day, Becky gets a job at a salon. Henry and Otis go out that night and pick up two prostitutes whom Henry murders by breaking their necks. Otis is shocked and disturbed and confronts Henry about his murderous lifestyle. Henry invites him to adopt his philosophy of murder, trying to convince him of a relativistic nature of killing. Otis worries that the police might catch them, but Henry assures him that everything will work out. After Otis destroys his old TV out of frustration, Henry takes him to a fence to buy a new one. The rude man ridicules them for having little money and berates them for refusing to buy his black market goods. Having found an excuse to indulge his murderous impulses, Henry stabs the fence repeatedly with a soldering iron nearby. When the man fights back, Otis grabs an electrical cord and chokes him. Henry then smashes a TV onto his head. At Henry's urging, Otis smiles as he plugs in the damaged TV, electrocuting the man. They then steal a high end TV and a camcorder and return home undetected. When Otis is punched by a teenage boy whom he tries to sexually assault while selling him marijuana, he complains to Henry that he wants to murder the boy. Henry convinces Otis to abandon the grudge for fear of being caught if he were to harm the boy, since he has been seen near the boy before. Bolstered by the thrill of their previous homicide, the two embark on a killing spree. They set a trap for drivers on Lower Wacker Drive, faking a broken down car, then fatally shooting a man who pulls over to help. Henry advises Otis to employ a different modus operandi for each murder so that the police will not connect them to one perpetrator. He also explains the importance of being on the move; by the time that police realize that they are looking for a serial killer, he can be long gone. Henry says that he will have to leave Chicago soon. Later on, they watch a recording of a home invasion in which they murdered a family of three. Otis begins to molest the mother's corpse until Henry objects. Becky quits her job in order to return home to her daughter after hearing that her ex husband has been jailed for murder. Otis and Henry argue after their camera gets destroyed while Otis is filming female pedestrians from the window of Henry's moving car. Otis goes for a drink while Henry returns to the apartment. Becky tells Henry her plans, and they decide to go out for a steak dinner. Afterward, she tries to seduce him, but they are interrupted by Otis. Henry leaves to buy cigarettes and get some air. On his way back, he encounters a woman walking her dog and is tempted to murder her, but abandons the idea. When he returns to the apartment, he finds Otis raping and strangling Becky. Henry fights Otis, but Otis gets the upper hand. As Otis prepares to kill Henry, Becky stabs him in the eye with her comb. While Becky is in shock, Henry grabs the comb and brutally murders Otis, then dismembers the body in the bathtub. Henry and Becky dump trash bags containing Otis's body parts into the river and leave town. Henry suggests that they go to his sister's ranch in San Bernardino, California, promising Becky that they will send for her daughter when they arrive. In the car, Becky confesses that she loves Henry. "I guess I love you too," Henry replies. They book a motel room for the night. The next morning, Henry leaves the motel alone, gets into the car and drives away without Becky. He stops at the side of the road to dump Becky's blood stained suitcase in a ditch, then drives away.
Даму
1984 жылы Malack Productions (MPI) атқарушы продюсерлері Малик Б. Али мен Валид Б. Али өзінің видео жабдықтарын жалға беру бизнесі үшін бұрынғы жеткізуші Джон МакНоттонды 1930 жылдардағы Чикагодағы бандиттер туралы деректі фильм түсіру үшін жалдады. "Dealers in Death" фильмі орташа сәттілікке қол жеткізіп, сыншылар тарапынан жақсы қабылдады, сондықтан Али ағайындары МакНоттонды 1950 жылдардағы Чикагодағы күрес аренасы туралы екінші деректі фильмнің режиссері ретінде қалдырды. Күрес таспаларының ескі жинағы табылып, иесі оларды деректі фильмде пайдалану үшін Али ағайындарына сатуға келісім берді. Бірақ қаржыландыру қолға алынғаннан кейін, иесі бағасын екі есеге көтеріп, ағайындар келісімнен бас тартты. Деректі фильм жобасы тоқтатылған соң, Валид пен МакНоттон деректі фильмге арналған қаражатты көркем фильмді қаржыландыруға жұмсауға бейімділік танытты. Али ағайындары МакНоттонға қанды хоррор фильм түсіру үшін 110 мың доллар берді. МакНоттон бюджет ғарышкерлер немесе монстрлер туралы хоррорға жеткіліксіз екенін түсінді, және ол Генри Ли Лукас туралы 20/20 бағдарламасын көргенге дейін не істеу керектігін білмеді. МакНоттон Лукастың қылмыстарының ойдан шығарылған нұсқасын түсіруге шешім берді. Осы уақытта Али ағайындары Стивен А. Джонсты жобаға продюсер ретінде шақырды, ал Джонс Ричард Файрды МакНоттонның әріптес сценарисі ретінде жұмысқа алды. Продюсер, сценарист және режиссер дайын болған соң, фильмнің тақырыбы белгілі болды және түсірілім басталды.
In 1984, executive producers Malik B. Ali and Waleed B. Ali of Malack Productions (MPI) hired John McNaughton, a former delivery man for their video equipment rental business, to direct a documentary about gangsters in Chicago during the 1930s. Dealers in Death was a moderate success, and was well received critically, so the Ali brothers kept McNaughton on as director for a second documentary about the Chicago wrestling scene in the 1950s. A collection of vintage wrestling tapes had been discovered, and the owner was willing to sell them to the Ali brothers for use in the documentary. However, after financing was in place, the owner doubled his price and the brothers pulled out of the deal. With the documentary canceled, Waleed and McNaughton decided that the money for the documentary could instead be used to finance a feature film. The Ali brothers gave McNaughton $110,000 to make a bloody horror film. McNaughton knew that the budget would be too small for a horror film about aliens or monsters and was unsure how to proceed until he saw an episode of 20/20 about the serial killer Henry Lee Lucas. McNaughton decided to film a fictional version of Lucas's crimes. In the meantime, the Ali brothers brought Steven A. Jones into the project as a producer, and Jones hired Richard Fire to work as McNaughton's co writer. With the producer, writer and director in place and with the subject matter decided, the film went into production.
Түсірілім
"Кезек-кезек өлтірушінің портреті" 1985 жылы 16 мм форматта 28 күнде түсірілді. Фильмнің түсіріліміне 110 000 доллар жұмсалды, ал шығындарды азайту үшін мүмкіндігінше отбасы мүшелері мен достары жұмысқа тартылып, экрандағы актерлер өздерінің жеке заттарын пайдаланды. Мысалы, фильмнің басындағы бардағы қаза тапқан жұбайлар режиссер Джон Макнотонның жақын досының ата-анасы болса, ал бардың өзі – Макнотонның бұрын жұмыс істеген орны. Макнотонның жақын досы Мэри Демас үш түрлі қанішерлік құрбанын сомдады: ашылу кадрындағы шатқалдағы әйел, дәретханада аузында бөтелкесі бар әйел және өлтірілген екі проститутканың біріншісі. Генри сауда орталығының сыртында кездескен төрт әйел де Макнотонның жақын достары еді. Автостоппен келе жатқан әйел – Макнотонмен бірге жұмыс істеген әйел. Майкл Рукер фильм бойы киген киімдерінің барлығы оның жеке киімдері (тек аяқ киім мен шұлықтардан басқа). 1970 жылғы "Шевролет Импала" машинасы фильмдегі электриктердің біріне тиесілі еді. Суретші-қоюшы Рик Пол жол жиегінде атылған адамды, раскадровщик Фрэнк Коронадо шабуылдаған батпақшылдардың кішісін, оператор Брайан Грэм отбасының қырғынындағы күйеуді, ал атқарушы продюсер Валид Б. Али фильмнің соңында Генриге қызмет көрсететін сатушыны сомдады.
Henry: Portrait of a Serial Killer was shot on 16mm in only 28 days in 1985. The film cost $110,000 to produce, and costs were cut by employing family and friends whenever possible and having those on screen use their own possessions. For example, the dead couple in the bar at the start of the film are the parents of director John McNaughton's best friend, while the bar itself is where McNaughton had once worked. McNaughton's close friend Mary Demas plays three different murder victims: the woman in the ditch in the opening shot, the woman with the bottle in her mouth in the toilet and the first of the two murdered prostitutes. The four women whom Henry encounters outside the shopping mall were more of McNaughton's close friends. The woman hitchhiking was a woman whom McNaughton used to work with. The clothes that Michael Rooker wears throughout the film were his own (apart from the shoes and socks). The 1970 Chevrolet Impala that Henry drives belonged to one of the film's electricians. Art director Rick Paul plays the man shot in the layby, storyboard artist Frank Coronado plays the smaller of the attacking bums, grip Brian Graham plays the husband in the family massacre scene and executive producer Waleed B. Ali plays the clerk serving Henry toward the end of the film.
Шығару
MPI "Генри: сериялық өлтірушінің портреті" фильмін кинотеатрларда көрсетуді жоспарламаған. Макнотон фильмнің көшірмелерін көрнекті киносыншыларға жіберді, осылайша назар аударып, дистрибьютор тартуға үміттенді. Vestron қызығушылық танытқан алғашқы дистрибьютор болды, бірақ MPI-мен үй бейнесін тарату мәселелері және фильмде нақты есімдердің қолданылуынан туындаған сот процесінен қауіптеніп, бас тартты. Фильмнің тұңғыш көрсетілімі 1986 жылдың 24 қыркүйегінде Чикаго халықаралық кинофестивалінде өтті. 1988 жылы MPI фильмнің кинотеатрларда көрсетілуіне көмектескен Чак Пареллоны жұмысқа алды. Фильм 1988 және 1989 жылдары бірнеше фестивальдерде көрсетілді, онда ол үлкен қызығушылық тудырды, ал Роджер Эберт 1989 жылы Теллурайд кинофестивалінде оның жайлы жағымды пікір білдірді. Atlantic Entertainment Group фильмді кинотеатрларда көрсетуге ниет білдірді, бірақ MPAA-дан "R" рейтингі талап етілді. MPAA фильмге "X" рейтингі берді, ол сол кезде көбінесе порнографиялық фильмдермен байланысты болды. "X" рейтингісіне байланысты Atlantic компаниясы бас тартты. Эберт фильмге жазған рецензиясында MPAA киножұмысшыларға ешқандай түзетулердің комбинациясы олардың фильмін "R" рейтингіне лайықты деп таба алмайтынын айтты, бұл рейтинг мәселесі тек графикалық зорлық-зомбылықпен ғана шектелмейтінін көрсетеді. Ол сондай-ақ фильмнің ересектерге арналған, порнографиялық емес фильмдер үшін ұсынылған "A" рейтингіне лайықты кандидат екенін айтты. Нәтижесінде, бұл фильм, сондай-ақ Питер Гринауэйдің "The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover" және Педро Альмодовардың "Tie Me Up! Tie Me Down!" фильмдері порнографиялық емес фильмдер үшін ересектерге арналған "NC-17" рейтингін құруға түрткі болды. Рейтингке байланысты туындаған даулардан кейін Greycoat Films 1989 жылғы Бостон кинофестивалінде көрсетілгеннен кейін фильмті тарату құқығын алды. Фильмнің кинотеатрлардағы тұңғыш көрсетілімі 1990 жылдың 5 қаңтарында Бостонда өтті, онда ол демалыс күндері 50 504 доллар табыс тапты. Кинотеатрларда көрсетілген кезеңде фильмнің жалпы табысы 609 000 долларды құрады, бұл үлкен дау-дамаylarдың нәтижесі болды. Макнотон MPAA-ның ешқандай қысқартуларға келіспеуін, егер MPAA талап еткенде ол фильмді қысқартуға дайын болғандықтан, оны түгелдей шығаруға мүмкіндік бергені үшін ризашылық білдірді.
MPI did not plan a theatrical release for Henry: Portrait of a Serial Killer. McNaughton sent copies of the film to prominent film critics, hoping to attract attention and thus a distributor. Vestron was the first distributor to show an interest, but it pulled out over home video distribution disputes with MPI and fears of a potential lawsuit because of the film's use of real names. The film premiered at the Chicago International Film Festival on September 24, 1986. In 1988, MPI hired Chuck Parello, who worked to have the film be released in theaters. The film played at several festivals throughout 1988 and 1989, where it attracted increasing amounts of attention, and Roger Ebert wrote positively of it at the Telluride Film Festival in 1989. Atlantic Entertainment Group expressed interest in releasing the film theatrically but mandated that it have an MPAA "R" rating. The MPAA rated the film "X," which was popularly associated with pornographic films at the time. Because of the "X" rating, Atlantic pulled out. In Ebert's review of the film, he writes that the MPAA told the filmmakers that no possible combination of edits would have qualified their film for an R rating, indicating that the ratings issue did not simply involve graphic violence. He also said that the film was an obvious candidate for the proposed "A" rating for non pornographic films intended for adults. Ultimately, the film, along with Peter Greenaway's The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover and Pedro Almodóvar's Tie Me Up! Tie Me Down!, were the impetus for the creation of an adults only rating for non pornographic films, NC 17. Following further controversy over the rating, Greycoat Films picked up the film for distribution after it was screened at the 1989 Boston Film Festival. The film's theatrical premiere occurred on January 5, 1990 in Boston, where it grossed $50,504 over the weekend. In its theatrical run, the film eventually grossed $609,000, in part because of the continued controversies. McNaughton credited the MPAA's refusal to accept any cuts as his opportunity to release it uncut, as he would have made cuts had the MPAA requested them.
Қосымша цензура
Ұлыбританияда фильмнің BBFC-мен ұзақ және күрделі қарым-қатынасы болды. Себебі компания фильмнің осындай экстремалды суреті фильмнің басында көрсетілсе, кеңес оларға қарсы шығуы мүмкін деп қорқып еді. Фильм 1991 жылғы сәуірде кинотеатрларда көрсету үшін "18" санатына жатқызылды, себебі отбасылық қырғын көрінісінен 24 секунд кесілді (негізінен Отистің анасын өлтіру алдында және кейін оның кеудесін қолмен ұстаған кадрлар). 2001 жылы Universal Studios Home Entertainment фильмнің толық, өңделмеген нұсқасын үйге бейнелеуге жіберу үшін жіктеуге ұсынды. BBFC теледидар сатушысын өлтіруден 4 секундты және отбасылық қырғын көрінісінен 71 секундтың 61-ін алып тастады (Отистің анасы өлгеннен кейін оны зорлаған көріністің 10 секундын қайта қосудан бас тартты). Сонымен қатар, кеңес 38 секундтық өлген әйелдің дәретханадағы суретін жартылай мақұлдады, бірақ суреттің соңғы 17 секундын алып тастауды талап етті. Осыған байланысты Universal суретті толығымен алып тастауға шешім қабылдады. Жаңа Зеландияда да фильм цензураланды, онда 1992 жылы фильмге киноцензура толық тыйым салды. Кейіннен үйде бейнеленген нұсқасы отбасылық қырғын көрінісінен кесілген күйі шығарылды. Фильм 2005 жылы Австралияда DVD-де толық нұсқада шығарылды. 2010 жылы тағы бір DVD шығарылды, көрінеу, Жаңа Зеландияда алғаш рет қысқартуларсыз.
In the UK, the film has had a long and complex relationship with the BBFC. because the company feared that including such an extreme image so early in the film would turn the board against them. The film was classified "18" for theatrical release in April 1991, after 24 seconds was cut from the family massacre scene (primarily involving the shots in which Otis gropes the mother's breasts before and after killing her). In 2001, Universal Studios Home Entertainment submitted the full uncut version of the film for classification for home video release. The BBFC waived the four seconds cut from the murder of the TV salesman, and 61 of the 71 seconds from the family massacre scene (it refused to reinstate the 10 seconds of the scene in which Otis molests the mother after she is dead). Additionally, the board partly approved the 38 second shot of the dead woman on the toilet, but demanded that the last 17 seconds of the shot be removed. Based upon this, Universal decided to remove the shot entirely. A parallel censoring of the film happened in New Zealand, where the film was originally banned outright by the Film Censor in 1992. A censored version was subsequently released on home video with cuts to the family massacre sequence. The film was finally released uncut on DVD in Australia in 2005. In 2010, another DVD release was approved, apparently without cuts in New Zealand for the first time.
Қабылдау және мұра
Фильмнің премьерасында сыншылар пікірлері екіұшты болды, ал фильмнің тақырыбы мен моральдық мәселелері төңірегіндегі пікір алмасу оның танымалдылығын арттыруға көмектесті. Фильмнің келесідегі кинотеатрлардағы көрсетілімі оның даулы фестиваль көрсетімдерінде алған оң пікірлерін пайдаланып, кинотеатрларда жақсы қабылдауға ие болды. Rotten Tomatoes, сын-пікірлерді жинақтайтын сайт, 62 сауалнамаға алынған сыншылардың 89%-ы фильмге оң баға бергенін хабарлайды; орташа бағасы 7.90/10. «Генри: Сериялы кісі өлтірушінің портреті» – кісі өлтірушінің тиімді, қорқынышты суреті, көрерменді қорқытып, алаңдатуға мүкіндік береді. Metacritic сайтында фильмнің 100 балдық шкала бойынша салмақты орташа есебі 80 балды құрайды, бұл 22 сыншының пікіріне негізделген және «жалпы алғанда оң пікірлер» дегенді білдіреді. Фильмді ұнаған сыншылар көбінесе толысқан қорқыныш жанрына оның әкелген жаңалығына назар аударды. Мысалы, Роджер Эберт «Генриді» «өте жақсы фильм» және «төмен бюджеттік шедевр» деп атады, сондай-ақ фильм «көптеген «слэшер» фильмдері сияқты зорлық-зомбылықты әдемілеуге тырыспай, тақырыбына адал болуға тырысады» деп жазды. The Village Voice газетінің Эллиотт Стайн «бұл жылдың ең жақсы фильмі және ол Кассаветстің ең жақсы жұмыстарын еске түсіреді» деді. Chicago Tribune газетінің Дэйв Кехр оны «жылдың ең үздік он фильмнің бірі» деп атады және ол «Фриц Лангтің алдын ала шешілген тағдыры сезімімен Джон Кассаветстің жаңашылдығын үйлестіреді» деді. 1989 жылғы Variety журналындағы шолуда фильм «Макнотонның үлкен кино талантының пайда болуын білдіреді» деп жазылған. Фильм «Өлмей тұрып көруге тиіс 1001 фильм» анықтамалығында тізімделген, онда «Генри шынайы реализм мен керемет актерлік шеберлік арқылы қорқынышты тудырады. Фильм көруге ләззатты емес, бірақ ол маңызды, өйткені ол көрермендерді сериялы кісі өлтірушілерге деген мәдени қызығушылығымызды сұраққа салуға мәжбүрлейді» делінген.
Critical reception at the film's premiere was mixed, and the resulting debate over the film's themes and morality helped to raise its profile. The film's subsequent theatrical release was able to capitalize on the positive reviews that it had received throughout its controversial festival showings, and its theatrical reception was more positive. Rotten Tomatoes, a review aggregator, reports that 89% of 62 surveyed critics gave the film a positive review; the average rating is 7.90/10. The consensus reads, "Henry: Portrait of a Serial Killer is an effective, chilling profile of a killer that is sure to shock and disturb." On Metacritic the film has a weighted average score of 80 out of 100, based on 22 critics, indicating "generally favorable reviews". Critics who liked the film tended to focus on the freshness it had brought to the saturated horror genre. Roger Ebert, for example, called Henry "a very good film" and a "low budget tour de force", and wrote that the film attempts to deal "honestly with its subject matter, instead of trying to sugar coat violence as most 'slasher' films do." Elliott Stein of The Village Voice stated, "the best film of the year [it] recalls the best work of Cassavetes." Dave Kehr of the Chicago Tribune said it was "one of the ten best films of the year" and that it "combines Fritz Lang's sense of predetermination with the freshness of John Cassavetes." In a review from 1989, Variety wrote the film "marks the arrival of a major film talent" in McNaughton. The film is listed in the reference book 1001 Movies You Must See Before You Die, which says "Henry evokes horror through gritty realism and excellent acting. The film is not fun to watch, but it is important in that it forces viewers into questioning our cultural fascination with serial killers."
Нақты дереккөз материалмен салыстыру
Түрмеде Генри Ли Лукас 600-дан астам кісі өлтіргенін мойындады, 1975 жылы түрмеден босатылғаннан бастап 1983 жылы тұтқындалғанға дейін аптасына шамамен бір адамды өлтіргенін айтты. Фильм Лукастың мойындауларынан шабыттанды, бірақ оның көп бөлігі жалған болып шықты. Техас штатының бас прокурорының жүргізген терең зерттеуі, Лукастың мойындаған қылмыстардың күндерімен оның белгілі жерлерін салыстыру арқылы, көптеген мойындауларында күдікті емес екенін анықтады. Лукас 11 кісі өлтіргені үшін сотталды, бірақ құқық қорғау органдары мен басқа тергеушілер оның жүздеген адамды өлтіргені туралы мәлімдемелерін жоққа шығарды. Техас штатының бас прокуроры "Лукас есебін" жариялады, онда Лукастың үш кісі өлтірумен байланысы бар екеніне сенімді дәлелдер келтірілді. Іспен таныс болған басқалар Лукастың екі мен 40 арасында адам өлтіргенін болжады. Лукас өзіне ұсынылған барлық шешілмеген қылмыстарды мойындады, көбінесе полиция қызметкерлерінің ықпалымен, олар өздерінің іс файлдарын шешілмеген және ескі істерден тазартқысы келді. Лукас жалған мойындаулар оған жақсы жағдай жасағанын мәлімдеді, себебі құқық қорғау органдары оған жасаған жоқ қылмыстарды мойындау үшін түрлі жеңілдіктер ұсынды. Мұндай мойындаулар сонымен қатар оның халық арасындағы танымалдығын арттырды. Нәтижесінде Лукас 11 кісі өлтіргені үшін сотталды және "Қызғылт шұлық" деп белгілі болған белгісіз әйелді өлтіргені үшін өлім жазасына кесілді. 1998 жылы Техас штатының губернаторы Джордж Буш оның өлім жазасын өмір бойына түрмеге отыруға ауыстырды. Лукас 2001 жылдың 13 наурызында жүрек жеткіліксіздігінен түрмеде қайтыс болды. МакНоттонмен жасалған екі сұхбат (біреуі 1999 жылдан, екіншісі 2003 жылдан), суреттер галереясы және Генри Ли Лукастың өмірбаяны (мәтін). 2005 жылы Dark Sky Films компаниясы АҚШ-та осы фильмнің 20 жылдығына арналған екі дискілі DVD-дискісін шығарды. DVD-де МакНоттонның жаңадан жазылған түсіндірмесі, 50 минуттық фильмнің жасалуы туралы деректі фильм, Генри Ли Лукас туралы 23 минуттық деректі фильм, МакНоттонның түсіндірмелерімен 21 минуттық жойылған көріністер, суреттер галереясы және түпнұсқа сценарийлердің көшірмелері бар. Оның айналмалы мұқабасында Джо Коулманның тыйым салынған түпнұсқа постер суреті бейнеленген. Фильм алғаш рет 2009 жылы MPI Media Group компаниясымен Blu-ray дискісінде шығарылды.
In prison, Henry Lee Lucas confessed to over 600 murders, claiming that he committed about one murder per week from his release from prison in 1975 until his arrest in 1983. While the film was inspired by Lucas' confessions, the vast majority of his claims turned out to be false. A detailed investigation by the Texas attorney general's office ruled out Lucas as a suspect in most of his confessions by comparing his known whereabouts to the dates of the murders to which he confessed. Lucas was convicted of 11 murders, but law enforcement officers and other investigators have overwhelmingly rejected his claims of having killed hundreds of victims. The Texas attorney general's office produced the "Lucas Report", which concluded that reliable physical evidence linked Lucas to three murders. Others familiar with the case have suggested that Lucas committed between two and 40 murders. Lucas confessed to almost every unsolved murder brought before him, often with the collusion of police officers who wanted to clear their files of unsolved and cold cases. Lucas reported that the false confessions ensured better conditions for him, as law enforcement officers would offer him incentives to confess to crimes that he did not commit. Such confessions also increased his fame with the public. Lucas was ultimately convicted of 11 murders and sentenced to death for the murder of an unidentified female victim known only as "Orange Socks". His death sentence was commuted to life in prison by Texas governor George W. Bush in 1998. Lucas died in prison of heart failure on March 13, 2001. two interviews with McNaughton (one from 1999, one from 2003), a stills gallery and a biography of Henry Lee Lucas (text). In 2005, a special 20th anniversary edition two disc DVD was released by Dark Sky Films in the U. S. The DVD includes a newly recorded commentary from McNaughton, a 50 minute making of documentary, a 23 minute documentary about Henry Lee Lucas, 21 minutes of deleted scenes with commentary by McNaughton, a stills gallery and prints of the original storyboards. Its reversible cover features the banned original poster art by Joe Coleman. The film was first released on Blu ray disc in 2009 by MPI Media Group.
Жалғасы
1996 жылы "Генри: сериялық кісі өлтірушінің портреті, II бөлім" фильмі шықты. Фильмді Чак Парелло түсірді, ал Генри рөлінде Нейл Джинтоли, ал Кейт Уолш және Пенелопа Милфорд қосалқы рөлдерде ойнады.
A sequel, Henry: Portrait of a Serial Killer, Part II, was released in 1996. The film was directed by Chuck Parello and starred Neil Giuntoli as Henry with Kate Walsh and Penelope Milford in supporting roles.