Аргентина Гран-при: Формула-1 жарысы тарихы, 1953-1998 жылдардағы кезеңдер, Буэнос-Айрес автодромы, Хуан Мануэль Фанхио және басқа да жүргізушілер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Формула 1 Гран-приі
автокөлік жарысы
Formula One Grand Prix
the automobile race
Аргентина Гран-приі (испанша: Gran Premio de Argentina) – Формула 1 чемпионатының кезеңі, 1953 жылғы Формула 1 маусымынан бастап 1998 жылғы Формула 1 маусымына дейін үзіліспен Аргентинаның ұлттық астанасы Буэнос-Айрестегі Оскар және Хуан Гальвес автодромында өткізілді.
The Argentine Grand Prix (Spanish: Gran Premio de Argentina) was a round of the Formula One championship, held intermittently from F1 season of 1953 to F1 season of 1998, at the Autódromo Oscar y Juan Gálvez in the Argentine national capital of Buenos Aires.
Шығуы мен тарихы
Буэнос-Айрес Гран-приі 1930 жылы Костанера трассасында спорттық автомобильдер жарысы ретінде басталып, 1940 жылға дейін сол жерде өткізілді, ал 1941 жылы Ретиро трассасына көшірілді. Алты жылдық үзілістен және Хуан Перон билікке келгеннен кейін, жарыстар 1947 жылы Ретирода Оңтүстік Американың "Темпорада" Гран-при сериясының басталуымен қайта жанданды. Осы жылы жарыс екі рет Formula Libre ережелері бойынша өтті. Итальяндық Луиджи Виллорези 1947 жылғы барлық "Темпорада" жарыстарында жеңіске жетті. Жарысқа бразилиялық және еуропалық жүргізушілер, сондай-ақ Хуан Мануэль Фангио және Хосе Фройлан Гонсалес сияқты Еуропада жарысқан аргентиналық жүргізушілер үнемі қатысты. 1948 жылғы Гран-при маусымында жарыс 1950 жылдың соңына дейін Палермо трассасына көшірілді. 1951 жылы Costanera Norte трассасы Autodromo 17 de Octubre (17 қазан) құрылысы аяқталғанға дейін өзінің соңғы үш Гран-при іс-шарасын өткізді. Бұл трасса 1953 жылдан 1960 жылға дейін, 1972 жылдан 1981 жылға дейін және 1995 жылдан 1998 жылға дейін Формула-1 Аргентина Гран-присінің чемпионатының әртүрлі нұсқаларында өткізілді.
The Buenos Aires Grand Prix was an event first started in 1930 as a sportscar event held at the Costanera circuit until 1940 and switched to the Retiro circuit for 1941. After a six year break and by then Juan Peron in office, racing resumed in 1947 at Retiro with the start of the South American "Temporada" Grand Prix series, competing twice that year under the Formula Libre regulations. Italian Luigi Villoresi won all 1947 Temporada events. The race regularly attracted Brazilian and European drivers and also Argentine drivers competing in Europe, such as Juan Manuel Fangio and José Froilán González. For the 1948 Grand Prix season, the race was moved to the Palermo until the end of 1950. In 1951, the Costanera Norte circuit would host its last three Grand Prix events before completion of the Autodromo 17 de Octubre (October 17), a purpose built circuit where the championship Formula One Argentine Grand Prix was held on different variants of the facility from 1953 to 1960, 1972 to 1981 and 1995 to 1998.
Буэнос-Айрес
1952 жылы Буэнос-Айрес қаласының сыртындағы батпақты жерде салынған бұл трассада адмирал Уильям Браунның есіне арналған ақ аркасы болды. Трасса 1952 жылғы наурыз айында Хуан Мануэль Фанхио жеңіп алған «Перон кубогының» бесінші кезеңімен ашылды және 1953 жылы Оңтүстік Америкада өткен алғашқы Формула-1 жарысын қабылдады. Трассада Гран-при жарыстары үшін төрт түрлі конфигурация болды. 1953 жылдан 1960 жылға дейін Аргентина Гран-приі «No. 2» конфигурациясы бойынша өткізілді, барлық жылдары сағат тілі бойынша жүргізілді, тек 1954 жылы ғана сағат тіліне қарсы бағытта өткізілді. 1971 жылдан 1973 жылға дейін жарыс «No. 9» конфигурациясы бойынша өтті, ол «No. 2» конфигурациясына ұқсас болды, бірақ Тобоганнан кейінгі бөлігі қысқартылып, Хоркилья бұрылысы тар және қысқа болды. 1974 жылдан 1981 жылға дейін жарыс «No. 15» конфигурациясы бойынша өткізілді, бұл ең ұзын және ең жылдам трасса болып, екі тікелей оң және сол бұрысты екі ұзын түзумен және әсем ұзын және кең үшінші бұрышпен (Курвон Салотто деп аталды) біріктірді, бұл бұрыс алдыңғы «No. 9» конфигурациясынан алынған. 1995 жылдан 1998 жылға дейін жарыс «No. 6» конфигурациясы бойынша, тек ішкі бөлімде, S пішіндес Los Mixos шиканасымен өткізілді.
Built in 1952 on swampland just outside Buenos Aires, the circuit featured a white archway dedicated to the memory of Admiral William Brown. The circuit opened in March 1952 with the fifth edition of the "Perón Cup", which was won by Juan Manuel Fangio and in 1953, hosted the first Formula One race to be held in South America. The track featured four different configurations for Grand Prix racing. From 1953 to 1960, the Argentine Grand Prix was held on the "No. 2" layout, clockwise for the all these years except 1954, when it was run counterclockwise. From 1971 to 1973 the race was held on the "No. 9" configuration, more or less the same as the "No. 2" configuration but for the section after Tobogan which was shortened and the Horquilla turn was made tighter and shorter. Then from 1974 to 1981, the race was run on the "No. 15" configuration, the longest and fastest layout that combined two very fast successive right and left hand corners with two long straights and a spectacular long and wide third corner (called the Curvon Salotto) into the infield section from the previous "No. 9" configuration. For the period from 1995 to 1998, the race was held on the twisty "No. 6" configuration using only the infield section with the S shaped Los Mixos chicane.
1953-1960 жылдар
1953 жылғы жарыста Фангио 36 айналымнан кейін беріліс бұзылуына байланысты Мазератиін жарыстан шығарды; Альберто Аскаридің Феррари үшін жеңісі трасса бойындағы тоғыз адамның қаза болуымен және көптеген адамдардың жарақаттануымен көлеңкеленді, себебі жарысқа тым көп адам жиналған еді. Жарыс кеңінен жарнамалданды және шамамен 400 000 адам келген деп есептеледі. Трасса соншалықты толы болғандықтан, адамдар бұрыштардың жиегінде, машиналар бұрыштарды өтетін жерге бірнеше сантиметр қашықтықта тұрды. Келесі жылы трасса сағат тіліне қарсы бағытта өткізілді, және Фангио екінші рет үйдегі Гран-приде жеңіске жетіп, подиумның басына шықты; ол Аргентинадағы келесі үш Гран-приді жеңіп алды, соның ішінде 1955 жылғы жарыс та болды. Бұл рекордтық ең ыстық жарыстардың бірі болды, ауа температурасы 40°C (104°F) ал трасса температурасы 51°C (122°F) жетті. Фангио, енді Мерседес үшін жүргізіп, үш сағаттан кейін 96 айналымды аяқтаған жалғыз жүргізуші болды, машинасын екінші жүргізушіге тапсырмады. Оның бір аяғы шығарылатын газбен қызған шасси бөлігімен күйіп қалды, бұл жарақатқа үш айлық ем-дом қажет болды. 1958 жылғы F1 маусымында Стирлинг Мосс Фангионың мансабындағы соңғы жарыста жеңіске жетті. Бұл сондай-ақ артқы немесе орталық моторлы автомобильдің Формула-1 чемпионатындағы алғашқы жеңісі және жеке команда үшін алғашқы жеңіс болды. Жаңа Зеландиялық Брюс Макларен 1960 жылы жеңімпаз атанды. Фангионың және оның соңғы аргентиналық әріптесі Хосе Фройлан Гонсалестің зейнеткерлікке шығуымен, сондай-ақ Перонның (1955 жылы) елден қуылғаннан кейін үкіметтің тұрақсыздығына байланысты, Аргентина Гран-приі 1961 жылы F1 күнтізбесінен он жылдан астам уақытқа жоғалып кетті.
The 1953 race saw Fangio retire his Maserati after 36 laps due to a transmission failure; Alberto Ascari's victory for Ferrari was overshadowed by an accident which killed nine people and injured many others due to overcrowding along the track. The race was heavily advertised and it is believed that around 400,000 people turned up for the event. The facility was so packed that people were standing on the edges of corners, inches away from the cars apexing the corners. The following year, the circuit was run in an anticlockwise direction, and Fangio did reach the top of the podium, winning his home Grand Prix on his second attempt; he would go on to win the next three Grands Prix in Argentina, one of which was the 1955 race. It was one of the hottest races on record, at 40C (104F) with track temperatures reaching 51C (122F). Fangio, now driving for Mercedes, was the only driver to complete the 96 laps after three hours without handing his car over to another driver. One of his legs was badly burned by a chassis tube heated by the exhaust, an injury that forced a three month recovery. In F1 season of 1958, Stirling Moss took the win, in the penultimate race in Fangio's career. It was also the first Formula One championship victory for a rear or mid engined car and the first for a privateer. New Zealander Bruce McLaren won in 1960. With Fangio's retirement and the subsequent retirement of fellow Argentine driver José Froilán González, combined with unstable governments after the exile of Peron (in 1955), the Argentine Grand Prix disappeared from the F1 calendar in 1961 for over a decade.
1971-1981 жылдар
1971 жылы Буэнос-Айресте чемпионатқа кірмейтін Формула-1 жарысы өтті, оны Крис Амон екі кезеңде жеңіп алды. 1972 жылы F1 маусымында Аргентина Гран-приі Әлем чемпионатына қайта оралды, ал Карлос Рейтеман жаңа жергілікті фаворит ретінде көзге түсті. Бұл екі жылдық формат бұрынғысына ұқсас болды, бірақ Тобоган серпілісінен кейінгі шашыраңқы бұрылысқа дейінгі түзу жол қысқартылды. Рейтеман әлем чемпионатындағы дебютінде поул-позицияны алып, осы жетістікті қол жеткізген екінші пилот болды. Жарысты әлем чемпионы Джеки Стюарт жеңіп алды. 1973 жылы Эмерсон Фиттипальди жарыстың соңғы бөлігінде француз Франсуа Северен басып өтті. 1974 жылы трасса жылдамырақ және ұзынырақ №15 трассасын пайдаланды, онда екі өте жылдам және сәл бұрылысқан бұрылыстар көлге айналатын бөлімге алып шықты, соның ішінде 914,40 метрлік түзу «Курвон» деп аталатын 180 градустык оң жақ бұрылысқа дейін жетті, ал одан кейін 1219,20 метрлік түзу бұрын қолданылған қиялы аренаға қайта оралды. Көліктің барлық бөлігінде 45 секунд бойы максималды жылдамдықпен жүрді: трассаның осы бөлігінде озу жиі кездесетін. 1974 жылғы жарыста жергілікті батыр Рейтеман жеңіске жақын келді, бірақ «Брэбхэм» командасының механиктері аргентиналық көлікке жеткілікті отын құймады, ол отын тауысып қалды, ал жеңіс тәжірибелі жаңа зеландиялық Денни Хюльмге бұйырды. 1977 жылы оңтүстік африкалық Джоди Шектер «Уолтер Вольф» командасының тұңғыш Гран-приінде өте ыстық ауа райында керемет жеңіске жетті, ал 1978 жылы Марио Андретти «Лотус» командасы үшін жүргізіп, сол маусымдағы үстемдігін бастады. 1979 жылы қызықты жарыс болды, жарыс алғашқы екі жылдам серпілісте үлкен апатпен басталды: Шектер мен Джон Уотсон «Макларен» командасымен соқтығысып, тоғыз көліктің жолынан шығарды, олардың алтауы бірден жарыстан шығарылды. Жарыс қайта басталды, француз Жак Лаффит пен Патрик Депайе «Лижье» командасының көк көліктері көп бөлігінде көшбасшы болды, бірақ қазір «Лотус» командасы үшін жүргізіп жатқан Рейтеман әдіспен көшбасшылардың қатарына жақындап, Лаффитті қысымға салды, бірақ французды қуып жете алмады, Рейтеман 2-орында аяқтады. 1980 жылы Эмерсон Фиттипальди бастаған пилоттар трассаның нашар күйіне байланысты жарысты бойкоттауға тырысты: жаңа жабын ыстық ауа райы мен сол кездегі жер әсері машиналарының күшті соруынан көп жерде жарылып, жолға асфальттан шағыл шашырады. Бірқатар жөндеу жұмыстарынан кейін жарыс өтті (бірақ олар жеткілікті болмады, трасса қайтадан жарылды), ал «Уильямс» командасының австралиялық пилоты Алан Джонс, «Брэбхэм» командасының бразилиялық пилоты Нельсон Пике, канадалық Жилль Вильнёв, Лаффит және Рейтеман жеңіс үшін күресті; Пикеті басып өтуге тырысқанда Рейтеман трассадан шығып, қозғалтқышы бұзылып, ертерек жарыстан шықты, ал радиаторларына шөп түсті. Трассаның жарылып, шағылмен толы болғандықтан, Джонс «Омбу» бөлігінде екі рет трассадан шығып, Лаффит, Вильнёв және Пике (барлығы да трассаның басқа бөліктерінде трассадан шықты) оны басып өтті; ол пит-стопқа кіріп, радиаторларынан шөпті алып, 4-орынға шықты. Ол көшбасшылардың қатарына жақындап, Вильнёв пен Пикеті басып өтті; Лаффит қозғалтқыш проблемаларынан жарыстан шықты, ал австралиялық Пикеті жеңіп алды, ал Кеке Росберг өзінің тұңғыш подиумына ие болды; француз Ален Прост «Макларен» командасы үшін дебюттік F1 жарысында бір ұпай жинады. Жарыс өтуге бес апта қалғанда кейінге шегерілді, содан кейін Аргентинадағы саяси жағдай қиын болды, сонымен қатар олар сәуірдің басында Фолкленд аралдары үшін Ұлыбританиямен қысқа соғысқа қатысты, ал негізінен британдық ұйымдардан тұратын толық еуропалық спорт аясында бұл Аргентина ұйымдастырушыларының келісімшартының тоқтатылуына әкелді. 1986 жылы Буэнос-Айрестегі дәл сол трассада Аргентина Гран-приін қайта өткізуге жасалған әрекет сәтті болмады, ал жарыс тоғыз жыл бойы қайта өткізілмеді.
A non championship Formula One race was held at Buenos Aires in 1971, won by Chris Amon over two heats. In F1 season of 1972 the Argentine Grand Prix returned to the World Championship, with Carlos Reutemann emerging as the new home favorite. The variant used for these two years was similar to the one used before, except the straight leading into the hairpin after the Toboggan esses was shortened. Reutemann took pole position in his world championship debut, becoming only the second driver to achieve this feat. The race was won by world champion Jackie Stewart. 1973 saw Emerson Fittipaldi take victory at the last part of the race from Frenchman François Cevert. For 1974, the circuit used the faster and longer No. 15 circuit, which included two very fast and slightly banked corners that led into a section that went around a lake, which included a 914.40 m long straight that led into a flat out right handed 180 corner called the Curvon, and this led into a 1219.20 m straight which returned to the twisty arena that had always been used before. The cars were flat out for 45 whole seconds throughout this whole lake loop: overtaking was rife on this part of the circuit. During the 1974 race, homeland hero Reutemann so very nearly took victory, but the Brabham mechanics apparently did not put enough fuel in the Argentine's car and he ran out, and victory went to veteran New Zealander Denny Hulme. 1977 saw South African Jody Scheckter take an amazing victory in the Walter Wolf team's first ever Grand Prix in extremely hot weather, and 1978 saw Mario Andretti begin his domination of that season, driving for Lotus. 1979 was an exciting race, the race started with a huge accident at the first two very fast esses; Scheckter and John Watson in a McLaren collided and took out nine cars; six of whom were eliminated on the spot. The race was restarted, and the blue Ligiers of Frenchmen Jacques Laffite and Patrick Depailler lead much of the proceedings, but the wily Reutemann, now driving for Lotus, drove methodically through the field and pressed Laffite, but could not catch the flying Frenchman, and Reutemann finished 2nd. In 1980, the drivers, led by Emerson Fittipaldi attempted to boycott the race due to the poor state of the track; the new surface was breaking up in many spots because of the hot weather and the extreme suction of the ground effect cars of the time, and gravel was strewn all over the track from the cracks in the tarmac. The race went ahead anyway after some repairs (which proved not to be good enough, and the track broke up again) and Australian Alan Jones in a Williams, Brazilian Nelson Piquet in a Brabham, Canadian Gilles Villeneuve, Laffite and Reutemann all battled for top positions; Reutemann went out early with engine problems after he went off the circuit after attempting to pass Piquet and he got grass in his radiators. Because of the track breaking apart and being littered with gravel, Jones went off twice at the Ombu section and was passed by Laffite, Villeneuve and Piquet (who all went off at other parts of the track); and he went into the pits, got the grass out of his radiators and came out in 4th. He charged through the field and passed Villeneuve and Piquet; Laffite retired with engine problems; and the Australian took victory followed by Piquet and Keke Rosberg scoring his first podium finish; and Frenchman Alain Prost scored one point in his debut F1 race, driving for McLaren. and the race was initially postponed five weeks before it was due to take place; and then the Argentine political situation was problematic and they also entered a brief war with the United Kingdom over the Falkland Islands in early April, and within the context of an entirely European sport that consisted mostly of British organizations, this caused the Argentine organizers' contract to be terminated. An attempt to bring back the Argentine Grand Prix to the same circuit in Buenos Aires in 1986 did not work out, and the race did not return for nine years.
1995-1998 жылдар
1991 жылы Буэнос-Айрес трассасын жеке консорциум сатып алып, атауын өзгертті және жаңарту жұмыстарын бастады. Олар 1994 жылғы F1 маусым күнтізбесіне енді, бірақ жарыс (қазан айына жоспарланған) жаңғырту жұмыстарын аяқтау үшін тоқтатылды. Трассаның негізгі конфигурациясы өзгертілмеді, бірақ Айртон Сеннаның есімімен аталатын "S" шиканасы салынды. №6 ареналық трасса қолданылды, онда көл бойындағы тік учаске болған жоқ. Бұл тар, қисық трасса Формула-1 машиналарына жарамсыз болды және бұрыстар тым жақын болғандықтан, осы нұсқада озу өте қиын болды. Жаңартылған Аргентина Гран-приі 1995 жылы F1 маусымында қайтадан өтті, жеңіс Деймон Хиллге бұйырды. Хилл 1996 жылғы F1 маусымында (чемпионат маусымында) бұл жарысты тағы да жеңіп алды, ал 1997 жылғы F1 маусымында Жак Вильнёв өзінің чемпионат маусымында жарысты жеңіп шықты. Жарысты ұйымдастырушылар қаржылық қиындықтарға тап болды, ал 1998 жылғы F1 маусымы Аргентина Гран-приінің соңғы жарысы болды, онда Майкл Шумахер Феррари үшін тоғызыншы рет жеңіске жетті.
A private consortium purchased the Buenos Aires track in 1991, renamed it and began to upgrade it. They secured a place on the 1994 F1 season calendar, but the race (set for October) was aborted to continue modernization. The general layout was not changed, but an "S" chicane named after Ayrton Senna was added. The No. 6 arena circuit was used, which did not include the flat out lake run. This tight, twisty circuit was not well suited to Formula One cars and it was very difficult to pass on this variant because of the corners being so close together. The modernized Argentine Grand Prix returned in F1 season of 1995, with victory going to Damon Hill. Hill won the event again in F1 season of 1996 (his championship season), and in F1 season of 1997 Jacques Villeneuve won the race in his championship season. The organizers of the event ran into financial difficulties, and the F1 season of 1998 race was the last running of the Argentine Grand Prix, the checkered flag waving victory to Michael Schumacher, in his ninth win for Ferrari.
Жоқ болуы
1999 жылы жарыс жоспарланған, бірақ маусым басталар алдында тоқтатылды, нәтижесінде 1999 жылғы чемпионаттың алғашқы екі кезеңі арасында бес апталық үзіліс болды. 2012 жылдың ақпан айында Аргентина президенті Кристина Фернандес де Киршнер 2013 жылға дейін Гран-приді елге қайтару бойынша келіссөздердің аяқталуға жақын екенін хабарлады. Бұл жолы жарыс теңіз жағалауындағы Мар-дель-Плата қаласында салынатын көше трассасында өтеді деп күтілді. 2011 жылдың желтоқсанында Заратеде салынып жатқан жаңа трассаның Формула-1 үшін арналғандығы туралы ақпарат тараған болатын, бірақ бұл дерек расталмады. 2012 жылдың мамырында келісімшарттарға қол қойылатыны күтілген, алайда бұл орындалмады. Формула-1 коммерциялық құқықтарының иесі Берни Экклстоун: "Аргентинада жарыс өткізуге дайынбыз, бірақ мен маңызды адамдармен ғана жұмыс істей аламын" деді.
A race was scheduled for 1999, but was cancelled pre season, leaving a five week gap between the opening two rounds of the 1999 championship. In February 2012, Argentine president Cristina Fernandez de Kirchner announced that negotiations were coming to a close to bring the Grand Prix back to the country by 2013, this time at a street circuit to be created in the seaside resort city of Mar del Plata, scotching stories which surfaced in December 2011 that suggested a new circuit, being constructed at Zárate, was to target F1. Contracts were expected to be signed in May 2012, but this did not happen. Bernie Ecclestone, commercial rights holder of Formula One, said "we are open to racing in Argentina when I can deal with serious people".
Жыл бойынша
Ал қызғылт түс – Формула 1 әлем чемпионатының құрамына кірмейтін жарысты білдіреді. Жыл Жүргізуші Конструктор Орналасу орны 1953 жылғы F1 маусымы Альберто Аскари Ferrari Буэнос-Айрес No. 2 Есеп 1954 жылғы F1 маусымы Хуан Мануэль Фангио Maserati Есеп 1955 жылғы F1 маусымы Хуан Мануэль Фангио Mercedes Есеп 1956 жылғы F1 маусымы Луиджи Муссо Хуан Мануэль Фангио Ferrari Есеп 1957 жылғы F1 маусымы Хуан Мануэль Фангио Maserati Есеп 1958 жылғы F1 маусымы Стирлинг Мосс Cooper Climax Есеп 1959 жылғы F1 маусымы өткізілмеді 1960 жылғы F1 маусымы Брюс Макларен Cooper Climax Буэнос-Айрес No. 2 Есеп 1961–1970 жылдары өткізілмеді 1971 жылғы F1 маусымы Крис Амон Matra Буэнос-Айрес No. 9 Есеп 1972 жылғы F1 маусымы Джеки Стюарт Tyrrell Ford Буэнос-Айрес No. 9 Есеп 1973 жылғы F1 маусымы Эмерсон Фиттипальди Lotus Ford Есеп 1974 жылғы F1 маусымы Денни Хулм McLaren Ford Буэнос-Айрес No. 15 Есеп 1975 жылғы F1 маусымы Эмерсон Фиттипальди McLaren Ford Есеп 1976 жылғы F1 маусымы өткізілмеді 1977 жылғы F1 маусымы Джоди Шектер Wolf Ford Буэнос-Айрес No. 15 Есеп 1978 жылғы F1 маусымы Марио Андретти Lotus Ford Есеп 1979 жылғы F1 маусымы Жак Лаффит Ligier Ford Есеп 1980 жылғы F1 маусымы Алан Джонс Williams Ford Есеп 1981 жылғы F1 маусымы Нельсон Пике Brabham Ford Есеп 1982–1994 жылдары өткізілмеді 1995 жылғы F1 маусымы Деймон Хилл Williams Renault Буэнос-Айрес No. 6 Есеп 1996 жылғы F1 маусымы Деймон Хилл Williams Renault Есеп 1997 жылғы F1 маусымы Жак Вильнёв Williams Renault Есеп 1998 жылғы F1 маусымы Майкл Шумахер Ferrari Есеп:
A pink background indicates an event which was not part of the Formula One World Championship. Year Driver Constructor Location Report F1 season of 1953 Alberto Ascari Ferrari Buenos Aires No. 2 Report F1 season of 1954 Juan Manuel Fangio Maserati Report F1 season of 1955 Juan Manuel Fangio Mercedes Report F1 season of 1956 Luigi Musso Juan Manuel Fangio Ferrari Report F1 season of 1957 Juan Manuel Fangio Maserati Report F1 season of 1958 Stirling Moss Cooper Climax Report 1959 Not held F1 season of 1960 Bruce McLaren Cooper Climax Buenos Aires No. 2 Report 1961–1970 Not held F1 season of 1971 Chris AmonMatraBuenos Aires No. 9 Report F1 season of 1972 Jackie Stewart Tyrrell Ford Buenos Aires No. 9 Report F1 season of 1973 Emerson Fittipaldi Lotus Ford Report F1 season of 1974 Denny Hulme McLaren Ford Buenos Aires No. 15 Report F1 season of 1975 Emerson Fittipaldi McLaren Ford Report 1976 Not held F1 season of 1977 Jody Scheckter Wolf Ford Buenos Aires No. 15 Report F1 season of 1978 Mario Andretti Lotus Ford Report F1 season of 1979 Jacques Laffite Ligier Ford Report F1 season of 1980 Alan Jones Williams Ford Report F1 season of 1981 Nelson Piquet Brabham Ford Report 1982–1994 Not held F1 season of 1995 Damon Hill Williams Renault Buenos Aires No. 6 Report F1 season of 1996 Damon Hill Williams Renault Report F1 season of 1997 Jacques Villeneuve Williams Renault Report F1 season of 1998 Michael Schumacher Ferrari ReportSource: