Кевин МакХейл: Баскетбол жұлдызының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Кевин Эдвард МакХейл (19 желтоқсан 1957 жылы туған) – американдық бұрынғы кәсіби баскетболшы, жаттықтырушы және сарапшы. Ол өзінің кәсіби мансабының барлық кезеңін «Бостон Селтикс» командасында өткізді. Кейде «Қыйноқ палатасы» деп аталса, ол Баскетбол Даңқы залының мүшесі және барлық уақыттағы ең үздік алдыңғы қатар форвардтарының бірі саналады. Орта мектептегі карьерасында «Миннесотаның үздік баскетболшысы» атанды, содан кейін Миннесота университетіне түсіп, екі рет All-Conference командасының бірінші құрамына енді және бүгінге дейін сақталған көптеген командалық рекордтарды орнатты. 1980 жылғы НБА драфтында «Селтикс» оны үшінші нөмірмен таңдады және алғашқы алты маусымда Седрик Максвелл мен Ларри Бердтің резервтік ойыншысы болды. Ол екі рет НБА-ның «Жылдың ең үздік ойыншысы» (Sixth Man of the Year) атағын жеңіп алды. 1985-1986 маусымы алдында Максвелл сатылғаннан кейін, МакХейл Берд пен орталық Роберт Пэришпен бірге негізгі құрамға кірді, осы үш ойыншы НБА тарихындағы ең күшті алдыңғы қатар үштігінің бірі деп есептеледі. Ол «Селтикс» сапында 1981, 1984 және 1986 жылдары үш рет НБА чемпионы атанды. Негізгі құрамға өткеннен кейін ол тағы алты All-Star ойынына қатысты, ал барлығы алты рет НБА-ның үздік қорғаныс командасына енді. 1992-1993 маусымынан кейін жарақаттарға байланысты карьерасын аяқтағаннан кейін, ол НБА-ның 50 және 75 жылдық мерекелік командаларына қосылды. МакХейл 1993 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін (2009 жылға дейін) «Миннесота Тимберуолвс» командасында телеарна сарапшысы, бас менеджер және бас жаттықтырушы ретінде жұмыс істеді. 2011-2015 жылдары «Хьюстон Рокетс» командасын басқарды, бірақ 2015-2016 маусымында 4-7 есебімен бастағаннан кейін қызметтен босатылды. Қазіргі уақытта МакХейл NBA TV және Turner Sports-тың танымал «NBA on TNT» студиялық шоуында талдаушы болып жұмыс істейді.

Ерте өмір

МакХейл Миннесота штатының Хиббинг қаласында Пол Остин МакХейл мен Жозефин Патрисия Старчевиктің отбасында дүниеге келген. Гиббинг орта мектебіндегі соңғы курсында 1976 жылы «Минесотаның баскетбол королі» атағын алды және командасын АА санатындағы Минесота штатының чемпионатының финалында күміс жүлдеге жеткізді. Оның анасы хорват тегінен, ал әкесі ирланд тегінен тарайды.

Колледж мансабы

6 фут 10 дюйм (2.08 м) МакХейл 1976 жылдан 1980 жылға дейін Миннесота университетінің («Алтын Гофферлер») қанатты шабуылшы позициясында баскетбол ойнады, мансабындағы орташа көрсеткіші ойын басына 15,2 ұпай және 8,5 допты қайтаруды қамтиды. Ол 1979 және 1980 жылдары All Big Ten құрамына еніп, университет тарихындағы барлық уақыттағы ұпайлар (1704) және доптарды қайтару (950) бойынша екінші орында тұрады. 1995 жылы Миннесота университетінің баскетбол командасының 100 жылдығына орай, ол Миннесота университетінің ерлер баскетбол командасы тарихындағы ең үздік ойыншы деп таңдалды. МакХейл Чак Форменмен «Гофферлер» командасының киім ауыстыратын бөлмесінде кездесті. Сол кездегі танымал «Миннесота Викингі» ойыншысы Формен «Гофферлер» командасын қызыл сызықты жеңісімен құттықтады. Формен барлық ойыншылармен қолдасса келе, сол кездегі беймәлім қанатты шабуылшыға келгенде, МакХейл өзінің әзілқойлығын көрсетіп: «Сізбен танысқаныма қуаныштымын, мырза Формен. Сіз қандай жұмыспен айналысасыз?» деді.

"Алтыншы адам" (1980-1985)

1980 жылғы НБА драфтына қадам басқанда, «Селтикс» командасы бірінші таңдау құқығын иеленді, бірақ көптеген сарапшылар НБА тарихындағы ең теңдессіз саудалардың бірі деп санайтын драфт алдындағы келісімде «Селтикс» президенті Ред Ауербах осы құқықты және қосымша бірінші раунд таңдауын «Голден Стэйт Уорриорс» командасының ойыншысы Роберт Пэриш пен «Уорриорс» командасының бірінші раундтағы үшінші таңдау құқығына айырбастады, осы құқықпен «Селтикс» МакХейлді таңдады. МакХейлдің Бостон қаласындағы карьерасы қиындықтармен басталды, өйткені ол жомарт келісімшарт талап етті, тіпті Италияда ойнау мүмкіндігін де қарастырды, содан кейін «Селтикс» командасымен үш жылдық келісімге келді. «Седрик Максвеллдің» шабуылдық позициясын қолдаған МакХейл бірден көзге түсті және жаңа ойыншы ретінде НБА-ның үздік жаңа командасына енді. «Бостон» командасы МакХейлдің жаңа маусымын 62–20 есебімен аяқтады. Плей-оффта «Селтикс» бірінші раундта «Чикаго Буллс» командасын жеңді. Шығыс конференциясының финалында «Селтикс» командасы «Филадельфия 76ers» командасынан 3–1 есебімен жеңіліске ұшырады; бірақ Бостон серияның соңғы үш ойынында жеңіске жетті, соның ішінде «Филадельфияның» өз алаңында өткен 6-шы ойында. МакХейл «Эндрю Тонидің» лақтыруын ойыннан шығару арқылы және «Селтикс» командасының бір ұпайдық артықшылығын сақтау үшін ойын аяқталуға 16 секунд қалғанда допты қайтару арқылы 6-шы ойында жеңіске жетуге көмектесті. НБА финалында «Бостон» командасы «Хьюстон Рокетс» командасын алты ойында жеңіп, команданың 14-ші чемпиондық титулын жеңіп алды. Келесі екі маусымда «Селтикс» командасы НБА финалына өте алмады. «Филадельфия» 1982 жылғы Шығыс конференциясының финалында өш алды, үйінде өткен жетінші ойында «Бостонды» жеңді. 1983 жылғы Шығыс конференциясының жартылай финалында «Селтикс» командасы «Милуоки Бакс» командасынан жеңіліс тапты. Бұл ұятты жеңіліс бас жаттықтырушы Билл Фитчтің жұмыстан босатылуына және уақытша наразы МакХейлге әкелді. 1982–1983 маусымынан кейін МакХейлдің «Селтикс» командасымен келісімшарты аяқталды, ал «Нью-Йорк Никс» командасы оған келісімшарт ұсынды. Ауербах «Нью-Йорктің» ең үздік үш еркін агент ойыншысын келісімшартқа қол қоюға шақыру арқылы жауап берді. «Никс» командасы өз ойыншыларын қайтадан келісімшартқа қол қойып, МакХейлге деген қызығушылығын тоқтатты. Соңында МакХейл «Бостонмен» келісімшартқа қайта қол қойды, оның маусымдық 1 миллион долларлық келісімшарты оны НБА-дағы ең көп жалақы алатын төртінші ойыншыға айналдырды. МакХейл 1983–1984 маусымында «Бостонның» 62 ойында жеңіске жеткені үшін өзінің бірінші «НБА үздік шектеуші ойыншы» сыйлығын жеңіп алды. Жаңа бас жаттықтырушы, бұрынғы «Селтик» ойыншысы К.К. Джонстың тағайындалуы және «Феникс Санс» командасының қорғаушысы Деннис Джонсонның қосылуымен «Бостон» командасы 15-ші чемпиондық титулға тағы бір рет үміткер болып көрінді. «Никс» командасымен өткен жеті ойындық жартылай финалдық шайқаста жеңіске жеткеннен кейін «Селтикс» командасы өткен маусымдағы плей-оффтағы жеңілісін «Милуокиге» Шығыс конференциясының финалында қайтарды. «Бостон» командасы НБА финалында «Лос-Анджелес Лейкерс» командасымен күткен кездесуде кездеседі. Финалдың 4-ші ойынында «Селтикс» командасы ойын мен серияда артта қалғанда МакХейл «Курт Рамбиске» қатысты қатты фол жасады, өйткені «Лейкерс» командасының шабуылшысы себетке қарай жүгірді. Бұл физикалық ойын орындықтарды тазалауға әкеп соқтырды. «Бостон» командасы ойынды қосымша уақытта жеңіп, серияны 2–2 есебімен теңестірді. Олар жеті ойыннан кейін жеңіске жетіп, франшизаның 15-ші чемпиондық титулын жеңіп алды. 1984–1985 маусымының бірінші жартысында МакХейл резервтік құрамда ойнады, бірақ 1985 жылдың ақпан айында Седрик Максвеллдің тізе жарақаты алғаннан кейін бастапқы құрамға көшті. 3 наурызда «Детройт Пистонс» командасына қарсы өткен ойында МакХейл өзінің ең көп ұпай жинаған кешін өткізіп, «Селтикс» командасының бір ойындағы ұпай жинау бойынша рекордты 56 ұпаймен орнатты. Екі күннен кейін МакХейл «Никс» командасына қарсы 42 ұпай жинады, бұл оның мансабындағы бір ойында 40 ұпайдан асып түскен жалғыз реті болды. Екі ойын қатарынан 98 ұпай жинаған – бұл әлі күнге дейін «Селтикс» командасының рекорды. МакХейл 56 ұпай жинағаннан кейін тоғыз күн өткен соң, Ларри Берд «Атланта Хоукс» командасына қарсы 60 ұпай жинап, «Селтикс» командасының бір ойындағы ұпай жинау бойынша жаңа рекордын орнатты. «Бостон» командасы екінші рет Шығыс конференциясының чемпионы атанды, бірақ НБА финалында қарсыласы «Лейкерс» командасынан алты ойында жеңіліс тапты. МакХейл «Лейкерс» командасына қарсы «Селтикс» командасының ұпай жинау (26,0) және допты қайтару (10,7) көрсеткіштері бойынша жетекшілік етті, соның ішінде серияның алтыншы ойынында 32 ұпай жинап, жеңілісте 16 допты қайтаруды қолға алды.

Entering the 1980 NBA draft, the Celtics held the number one overall pick, but in a pre draft trade, considered by many to be among the most lopsided in NBA history, Celtics president Red Auerbach dealt the pick and an additional first round pick to the Golden State Warriors for center Robert Parish and the Warriors' first round pick, the third overall, which the Celtics used to draft McHale. McHale's stay in Boston got off to a rocky start as he held out for a large contract, even threatening to play in Italy, before signing a three year deal with the Celtics. Backing up Cedric Maxwell at forward, McHale made an immediate impact and was named to the NBA's All Rookie First Team in his rookie season. Boston finished McHale's rookie season with a league leading record of 62–20. In the playoffs, the Celtics swept the Chicago Bulls in the first round. In the Eastern Conference finals, the Celtics faced a 3–1 deficit against the Philadelphia 76ers; but Boston won the last three games of the series, including Game 6 on Philadelphia's home court. McHale helped save the Game 6 win by rejecting an Andrew Toney shot and corralling the rebound with 16 seconds left to protect the Celtics' one point lead. In the NBA Finals, Boston defeated the Houston Rockets in six games to capture the team's 14th championship. The Celtics failed to advance to the NBA Finals the next two seasons. Philadelphia exacted a measure of revenge in the 1982 Eastern Conference final, beating Boston at home in the seventh game. In the 1983 Eastern Conference semifinals, the Celtics were swept by the Milwaukee Bucks. This embarrassing defeat led to the firing of head coach Bill Fitch and a temporarily unhappy McHale. Following the 1982–83 season, McHale's contract with the Celtics expired, and the New York Knicks signed him to a contract offer sheet. Auerbach retaliated by signing three of New York's top free agent players to offer sheets. The Knicks elected to re sign their players and give up their pursuit of McHale. McHale eventually re signed with Boston, his $1 million per season contract making him the fourth highest paid player in the NBA. McHale won the first of his consecutive NBA Sixth Man Awards as Boston won a league best 62 games in the 1983–84 season. With the hiring of new head coach, former Celtic KC Jones and the acquisition of Phoenix Suns guard Dennis Johnson, Boston seemed primed to make yet another run at a 15th championship. After surviving a seven game semifinal battle with the Knicks, the Celtics avenged the previous season's playoff loss to Milwaukee in the Eastern Conference Finals. Boston would face the Los Angeles Lakers in the NBA Finals in a highly anticipated matchup. In Game 4 of the finals, with the Celtics trailing in both the game and the series, McHale delivered a hard foul to Kurt Rambis as the Lakers' forward raced to the basket. The physical play touched off a bench clearing scuffle. Boston came back to win the game in overtime and tie the series at two games apiece. They eventually prevailed in seven games to win the franchise's 15th championship. McHale continued to come off the bench during the first half of the 1984–1985 season, but moved into a starting role in February 1985 after Cedric Maxwell suffered a knee injury. On March 3 versus the Detroit Pistons McHale enjoyed his greatest scoring night, setting the Celtics' single game scoring record with 56 points. Two nights later McHale scored 42 points against the Knicks, the only other time in his career he topped 40 points in a game. The 98 points in consecutive games is still a Celtics' record. Nine days after McHale had scored 56 points, Larry Bird established a new Celtics' single game scoring mark by pouring in 60 points versus the Atlanta Hawks. Boston captured its second straight Eastern Conference title but was upended in the NBA Finals in six games by the rival Lakers. McHale led the Celtics in scoring (26.0) and rebounding (10.7) versus the Lakers, including an impressive outing in the series's sixth game, scoring 32 points and grabbing 16 rebounds in defeat.

Толық уақытты бастауыш ретінде "Қыйноқ палатасы" (19851988)

1985–1986 жылғы маусымда «Бостон Селтикс» командасы 16-шы рет НБА чемпионатында жеңіске жетіп, НБА тарихындағы ең ұлы командалардың бірі саналады. 1985 жылдың қыркүйегінде «Селтикс» командасы «Лос-Анджелес Клипперс» командасынан бұрынғы НБА-ның ең құнды ойыншысы Билл Уолтонды сатып алды және 211 см (6 фут 11 дюйм) бойы бар орталық ойыншыны өздерінің бұрыннан бері күшті алдыңғы қатарына қосты. «Бостон» командасы Седрик Максвеллді «Клипперс» командасына жіберіп, сауданы аяқтады, соның арқасында МакХейл толық уақытты негізгі құрамда ойнауға мүмкіндік алды. МакХейл мансабында алғаш рет ойынға 20-дан астам (21.3) ұпай жинады және НБА-ның ең құнды ойыншысы сайлауында 13-ші орынды иеленді. Ол Бёрд, Пэриш, Джонсон және Дэнни Эйнджбен бірге «Селтикс» командасы лигадағы ең жақсы көрсеткіш – 67–15 есебімен НБА-ны басып өтті. Команда сол кездегі НБА рекордын 82–18 жеңіс-жеңіліс көрсеткішімен (плей-оффты қоса алғанда) аяқтады, бұл 1971–72 жылғы «Лейкерс» командасының 81 жеңісінен асып түсті. «Бостон» сонымен қатар бір маусымда үйде ең көп жеңіске жеткені үшін де рекорд орнатты, «Бостон Гарден» аренасында 48 ойында және Коннектикут штатының Хартфорд қаласында үш ойында 50–1 (плей-оффты қоса алғанда) көрсеткішті тіркеді. «Портленд Трейл Блейзерс» командасы 1985 жылдың 6 желтоқсанында «Бостон Гарден» аренасында 121–103 есебімен жеңіске жетіп, үйде «Бостонды» жеңген жалғыз команда болды. «Селтикс» командасы бір жылдан астам уақыттан кейін, 1986 жылдың 12 желтоқсанында «Лейкерс» командасынан 117–110 есебімен жеңілгенге дейін үйде жеңіліс көрмеді. «Бостон» командасы алғашқы 50 ойынның 41-інде жеңіске жетті, оның ішінде «Лейкерс» командасына қарсы екі ойында жеңіске жетті. 1985 жылдың 30 желтоқсанында «Клипперс» командасын жеңген кезде МакХейл 18 рет допты кері шайқап, өзінің ең жоғары көрсеткішін тіркеді (бұл көрсеткішті 1989 жылы «Пистонс» командасына қарсы теңестірді). Карьерасының алғашқы бес маусымында өте төзімді ойыншы болған МакХейл 1986 жылдың басында сол аяғының Ахилл сіңірінің жарақатына байланысты 14 ойынды өткізіп алды, бірақ плей-оффқа дейін жазылып үлкерді. «Бостон» командасы шығыс конференциясында 12 ойынның 11-інде жеңіске жетіп, «Чикаго», «Атланта» және «Милуоки» командаларымен кездесті. Бес жыл ішінде екінші рет «Селтикс» командасы НБА финалында «Хьюстон» командасымен кездесті, ал «Бостон» командасы алты ойыннан кейін чемпион атанды. МакХейл финалда ойынға орташа есеппен 25.8 ұпай жинап, барлық ұпай жинаған ойыншылардың арасында көшбасшы болды. Жетінші кәсіби маусымында МакХейл төменгі посттағы қозғалыстарын жаттықтырып, жетілдірді және НБА-ның ең басым шабуылдаушы күштерінің біріне айналды, «сауда-саттық камерасында» қарсыластардан асып түседі. МакХейл 1986–1987 жылғы маусымда бұрынғыдан жақсы өнер көрсетті, карьералық рекордты (26.1) және доптарды кері шайқау көрсеткішін (9.9) жаңартты. Сонымен қатар, ол бір маусымда алаңнан 60 пайыз немесе одан да жақсы (60.4%) және еркін лақтырудан 80 пайыз немесе одан да жақсы (83.6%) лақтырған НБА тарихындағы алғашқы ойыншы болды. МакХейл «Барлық НБА бірінші командасына» енді, лиганың жаттықтырушылары оны НБА-ның ең үздік қорғаныс ойыншысы деп атады және ең құнды ойыншы дауыс беруде төртінші орынды иеленді. 1987 жылдың 23 ақпанынан 13 наурызына дейінгі тоғыз ойын барысында МакХейл ойын сайын орташа есеппен 30.7 ұпай және 10 допты кері шайқады, сонымен қатар 71.7 пайыздық дәлдікпен алаңнан лақтырды. Осы кезеңде МакХейл 1 наурызда «Пистонс» командасына қарсы 38 ұпай жинады. 27 наурызда «Чикаго» командасымен жеңіске жеткен кезде МакХейл оң аяғының navicular сүйегін сындырды. Ол дәрігерлердің жарақаттың карьерасына қауіп төндіруі мүмкін екенін ескерткеніне қарамастан, ойынды жалғастырды. Плей-оффта, шаршаған МакХейл ойынға 39 минут есептеп, 58 пайыздық дәлдікпен лақтырды, «Бостон» командасы тағы да шығыс конференциясының чемпионы атанды. «Бостон» командасы екінші жыл қатарынан бірінші раундта «Буллз» командасын жеңіп, «Бакс» және «Пистонс» командаларымен екі эпикалық, бірақ жеті ойындық сериядан аман қалды. «Селтикс» командасы тек МакХейл ғана емес, сонымен қатар Пэриш (екі аяқ білегінің бұралуы), Эйндж (аяқ жарақаттануы) және Уолтон (аяғының сынуы) ауырғаннан кейін 1987 жылғы НБА финалында «Лейкерс» командасына алты ойыннан жеңілді. Маусымнан тыс оң аяғы мен аяқ-қолдарының жарақаттануына байланысты жасалған операция МакХейлді 1987–1988 жылғы маусымның алғашқы айында алаңнан шығуға мәжбүр етті. Ол 1987 жылдың 1 желтоқсанында «Атланта» командасына қарсы «Селтикс» командасына оралғанда 22 минутта 22 ұпай жинады. Командаласы Дэнни Эйндж бірде МакХейлді «Төменгі посттың қара тесігі» деп атады, ол баскетбол МакХейлге ішке өткізілгенде, ол жоғалып кетті, өйткені ол оны периметрге сирек жіберді. Бірақ 1988 жылдың 3 сәуірінде «Даллас Маверикс» командасына қарсы жеңіске жеткен кезде МакХейл 10 нәтижелі пас беріп, паскер рөлін ойнады. «Селтикс» командасы 57 ойын жеңіп, шығыс конференциясының финалына бесінші рет қатарынан қатысты. МакХейл алаңнан 60% атып, плей-оффта карьералық рекордты (25.4) ұпай жинады, «Бостон» командасы «Никс» командасын төрт ойында жеңіп, «Хоукс» командасын жеті ойындық жартылай финалда жеңді. Ол ойынға орташа есеппен 26.8 ұпай жинады және 56.3% дәлдікпен алаңнан лақтырды, оның ішінде екінші ойынның қосымша уақытында үш ұпайлық лақтыруды жасады, бірақ «Бостон» командасы конференция финалында «Детройт Пистонс» командасына алты ойында жеңілді. Бас жаттықтырушы К.С. Джонс маусым соңында қызметтен кетті, ал Бёрд, МакХейл және Пэриш дәуіріндегі «Селтикс» командасы енді конференция жартылай финалынан жоғары көтеріле алмады.

The 1985–1986 edition of the Boston Celtics won the franchise's 16th NBA championship and is considered one of the greatest teams in NBA history. The Celtics acquired former NBA Most Valuable Player Bill Walton in a trade from the Los Angeles Clippers in September 1985, and added the 6 ft 11 in (211 cm) center to its already formidable frontline. Boston sent Cedric Maxwell to the Clippers to complete the trade, clearing the way for McHale to move into a full time starting role. McHale averaged better than 20 points per game for the first time in his career (21.3) and finished 13th in the NBA Most Valuable Player voting. He joined starters Bird, Parish, Johnson and Danny Ainge as the Celtics steamrolled the NBA with a league best 67–15 record. The team set a then NBA record by finishing with an 82–18 win–loss record (including playoffs), breaking the record of 81 victories by the 1971–72 Lakers. Boston also set the NBA mark for most home victories in one season, finishing 50–1 (including playoffs) in 48 games in the Boston Garden and three games in Hartford, Connecticut. The Portland Trail Blazers were the only team to beat Boston at home, winning 121–103 in Boston Garden on December 6, 1985. The Celtics did not lose again at home until more than a year later, when the Lakers beat them 117–110 on December 12, 1986. Boston won 41 of its first 50 games, including two victories over the Lakers. In a rout of the Clippers on December 30, 1985, McHale set his single game high in rebounds with 18 (a mark he tied against the Pistons in 1989). An extremely durable player through the first five seasons of his career, McHale missed 14 games in early 1986 due to an injured Achilles tendon in his left ankle, but was healthy in time for the playoffs. Boston rolled through the Eastern Conference, winning 11 of 12 games versus Chicago, Atlanta and Milwaukee. For the second time in five years, the Celtics faced Houston in the NBA Finals, and Boston won the championship in six games. McHale averaged 25.8 points per game in the finals to lead all scorers. By his seventh pro season, McHale had rehearsed and refined his low post moves and had become one of the NBA's most dominant offensive forces, out leaping, out spinning and outmaneuvering defender after defender in his "torture chamber". McHale was never better than in the 1986–1987 season, setting career highs in scoring (26.1) and rebounding (9.9). He also became the first player in NBA history to shoot 60 percent or better from the field (60.4%) and 80 percent or better from the free throw line (83.6%) in the same season. McHale was named to the All NBA First Team, was named the NBA's best defensive player by the league's coaches, and finished fourth in the Most Valuable Player voting behind Magic Johnson, Michael Jordan, and teammate Larry Bird. In nine games from February 23 through March 13, 1987, McHale averaged 30.7 points and 10 rebounds per game while shooting 71.7 percent from the floor. During this stretch, McHale scored his season high in points, 38 versus the Pistons on March 1. In a win at Chicago on March 27, McHale broke the navicular bone in his right foot. He ignored doctors' advice that the injury could be career threatening and continued to play. In the playoffs, a hobbled McHale averaged 39 minutes per game and connected on 58 percent of his shots as Boston again won the Eastern Conference title. Boston swept the Bulls in the first round for the second straight year and survived two epic but bruising seven game series with the Bucks and Pistons. The battered and fatigued Celtics with not only McHale, but also Parish (two sprained ankles), Ainge (leg injury) and Walton (broken foot) playing hurt then lost to the Lakers in six games in the 1987 NBA Finals. Off season surgery on his injured right foot and ankle forced McHale to sit out the first month of the 1987–1988 season. He scored 22 points in 22 minutes of play in his return to the Celtics on December 1, 1987, versus Atlanta. Teammate Danny Ainge once called McHale "The Black Hole of the low post", joking that when the basketball was passed inside to McHale it disappeared because he rarely passed it back out to the perimeter. But in a win over the Dallas Mavericks on April 3, 1988, McHale played the role of passer, distributing a career high 10 assists. The Celtics won 57 games and made their fifth straight appearance in the Eastern Conference Finals. McHale shot 60% from the field and averaged a career playoff high 25.4 points per game as Boston defeated the Knicks in four games and the Hawks in a seven game semi final series. He averaged 26.8 points per game and shot 56.3% from the field, including a game tying three point shot in overtime of game two, but Boston fell to the Detroit Pistons in six games in the conference final. Head coach K. C. Jones retired at season's end, and the Celtics of the Bird McHale Parish era would never again advance past the conference semi finals.

Жарақат алу және төмендеу (1988-1993)

Жарақаттар 1988–89 жылдары Бёрдты алты ойынмен шектеді, ал «Селтикс» 42–40 есебімен төмендеді. Жаңа бас бапкер Джимми Роджерс команданы МакХейл, Пэриш және екінші жылғы қорғаушы Реджи Льюис сапында шығыс конференциясының сегізінші және соңғы тұқымы ретінде плей-оффқа жеткізді. Жарақат алған Бёрдсыз «Селтикс» үшінші жыл қатарынан плей-оффта «Пистонс» командасымен кездесті. «Детройт» МакХейлдің ойынға 19 ұпай жинағанын және алаңнан 50 пайыздан аз атуын қамтамасыз етті. «Пистонс» «Селтикс» командасын жеңіп, алғашқы НБА чемпионы атанды. 1989–90 маусымы МакХейлдің «Селтикс» сапындағы барлық 82 тұрақты маусым ойынына қатыса алған соңғы маусымы болды, бірақ Бостон үшін маусым наразылыққа толы болды. Екінші курс студенті Брайан Шоу жалақы дауынан кейін Еуропаға ойнау үшін командадан кетті. Бёрд түрлі жарақаттардан кейін алаңға оралды, бірақ командаластары, соның ішінде МакХейл, оны тым көптеп ұрып, өздігінен ойынды басып алуға тырысқаны үшін сынады. Роджерс МакХейлді реттегі маусымның көп бөлігінде бұрынғы «алтыншы ойыншы» рөліне қайтарды, ал Эд Пинкни МакХейлдің бастапқы құрамдағы орнын иеленді; МакХейлдің ұпайлары қосалқы құрамнан шыққанда қайтадан ондыққа дейін төмендеді. «Селтикс» 34–25 есебімен ойнаған кезде Роджерс МакХейлді қайтадан бастапқы құрамға қосуға шешім қабылдады. МакХейл соңғы күндері 24,2 ұпай және 9 ребоунд жинады, «Селтикс» 18–5 есебімен жеңіске жетіп, Атлантика дивизионында «Филадельфиядан» бір ойынға қалып қойды. МакХейл бір маусымда голдар саны бойынша (жетінші) және еркін лақтыру бойынша (бесінші) НБА-ның үздік ондығына енген 20 жылдағы алғашқы ойыншы болды. Бостон «Никс» командасымен плей-офф сериясының бірінші раундының алғашқы екі ойынын жеңіп алды, соның ішінде екінші ойында 157–128 есебімен рекордтық көрсеткішті орнатты. «Никс» қарсылық көрсетіп, серияның соңғы үш ойынын жеңді. Бас бапкер Джимми Роджерс плей-оффтағы сәтсіздіктен кейін жұмыстан босатылды. МакХейл оң аяғына тағы бір операция жасағаннан кейін маусымнан тыс уақытта зейнетке шығуды ойлады, бірақ 1990–91 маусымында оралды. Бостон жас артқы алаң ойыншылары Льюис, Ди Браун, Кевин Гэмбл және Брайан Шоуды – Еуропадағы жылынан кейін – Бёрд, МакХейл және Пэришпен жұптастырып, ұзақ жылдар бойы тренердің көмекшісі және 1981 жылғы чемпиондық командасының мүшесі Крис Фордты команданың бас бапкері етіп тағайындады. Бостон 29–5 есебімен жеңіске жетті, бірақ МакХейлдің (білезігі) және Бёрдтың (арқасы) жарақаттарынан кейін тез бәсеңдеді. МакХейл 14 тұрақты маусым ойынын өткізіп алды, ал Бёрд 22 ойынды өткізіп алды, «Селтикс» маусымның соңғы үш айында 27–21 есебімен жеңілді. Команданың 56–26 есебі дивизиондық титулды жеңуге жеткілікті болды. Бостон плей-оффтың бірінші раундында «Индиана Пейсерс» командасын бес ойында жеңді. «Детройт» төрт жылдың ішінде үшінші рет Бостонды жеңді, бұл жолы алты ойындық жартылай финалдық серияда. МакХейл мансабындағы ең аз – 56 ойынға қатысты, ал Бёрд 1991–92 маусымында 45 ойынға ғана қатысты. Бостон тұрақты маусымның көп бөлігінде күресті, бірақ плей-оффқа жақындаған сайын қызып кетті, соңғы 16 ойынның 15-інде жеңіске жетіп, 51 жеңіске жетті және «Нью-Йорк Никс» командасымен дивизиондағы бірінші орынды бөлісті. Бостон Атлантика дивизионының тағы бір тажын алуға мүмкіндік берді; олардың көрсеткіші шығыс конференциясында үшінші орынды иеленді. «Селтикс» бірінші раундта «Пейсерс» командасын жеңіп алды, бірақ конференцияның жартылай финалында жеті ойыннан кейін «Кливленд Кавальерс» командасына ұтылды. Бёрд үш айдан кейін НБА-дан зейнеткерлікке шықты. 1992–93 маусымы МакХейлдің НБА-дағы соңғы маусымы болды. МакХейл 71 ойынға қатысты, бірақ аяғы мен арқасының жарақаттары оған қатты кедергі келтірді. Ол ойын сайын орташа есеппен 10,7 ұпай жинады және мансабындағы бірінші және жалғыз рет 50 пайыздан аз (45,9%) ату көрсеткішіне ие болды. НБА плей-оффтың бірінші раундында «Шарлотта Хорнетс» командасына қарсы «Селтикс» командасы олардың жетекші бомбардирі Льюистің жоғалтуына таң қалды, ол бірінші ойын кезінде алаңға құлап түсті және ақырында өлімге әкелген жүрек ауруы диагнозы қойылды. МакХейл серияда керемет өнер көрсетті. Ол ойынға орташа есеппен 19,6 ұпай жинады және алаңнан 58 пайыз атып, екінші ойында 30 ұпай мен 10 ребоундты жинады, бірақ Бостон төрт ойыннан кейін «Хорнетс» командасына ұтылды. МакХейл «Шарлоттадағы» төртінші ойыннан кейін репортерлермен сөйлескенде зейнетке шығуын жариялады.

Injuries limited Bird to six games in 1988–89 and the Celtics slipped to 42–40. New head coach Jimmy Rodgers coaxed the team into the playoffs as the Eastern Conference's eighth and final seed behind the play of McHale, Parish and second year guard Reggie Lewis. The Celtics without the injured Bird faced the Pistons in the playoffs for the third straight year. Detroit held McHale to 19 points per game and less than 50 percent shooting from the field. The Pistons swept the Celtics en route to their first NBA championship. The 1989–90 season marked the last time McHale was healthy enough to play in all 82 regular season games for the Celtics, but the season was one of discontent for Boston. Second year point guard Brian Shaw left the team to play in Europe after a salary dispute. Bird returned to the court following his various injuries but was criticized by teammates, including McHale, for taking too many shots and trying to dominate games on his own. Rodgers moved McHale back into his old "sixth man" role for the majority of the regular season, with Ed Pinckney taking McHale's spot in the starting lineup; McHale's scoring slipped back into the teens coming off the bench. With the Celtics 34–25, Rodgers decided to put McHale into the starting lineup once again. McHale averaged 24.2 points and 9 rebounds down the stretch as the Celtics went 18–5 and finished one game behind Philadelphia in the Atlantic Division. McHale became the first player in 20 years to finish in the NBA's top ten in field goal percentage (seventh) and free throw percentage (fifth) in the same season. Boston took the first two games of its first round playoff series with the Knicks, including a record setting 157–128 score in Game 2. The Knicks fought back and won the last three games of the series. Head coach Jimmy Rodgers was fired following the playoff disappointment. McHale contemplated retirement in the off season after having another surgery performed on his right ankle, but came back for the 1990–91 season. Boston paired young backcourt players Lewis, Dee Brown, Kevin Gamble and Brian Shaw—back from his year in Europe—with Bird, McHale and Parish and hired Chris Ford, a longtime assistant coach and member of the Celtics' 1981 championship team, to be the team's head coach. Boston jumped out to a 29–5 record, but were soon slowed by injuries to McHale (ankle) and Bird (back). McHale missed 14 regular season games and Bird missed 22, as the Celtics limped to a 27–21 record over the last three months of the season. The team's 56–26 record was still good enough to win the division title. Boston defeated the Indiana Pacers in five games in a first round playoff matchup. Detroit defeated Boston for the third time in four years, this time in a six game semi final series. McHale played in a career low 56 games and Bird played in just 45 in 1991–92 season. Boston struggled for most of the regular season but got hot as the playoffs approached, winning 15 of its last 16 games and finishing with 51 wins and a tie for first place in the division with the New York Knicks. Boston had the tie breaker to give them another Atlantic Division crown; their record was the third best in the Eastern Conference. The Celtics swept the Pacers in the first round but were defeated in seven games in the conference semi finals by the Cleveland Cavaliers. Bird retired from the NBA three months later. The 1992–93 season was McHale's last in the NBA. McHale played in 71 games, but he was severely hampered by leg and back injuries. He averaged 10.7 points per game and shot less than 50 percent from the floor (45.9%) for the only time in his career. In the first round of the NBA playoffs against the Charlotte Hornets the Celtics were stunned by the loss of Lewis, their leading scorer, who collapsed on the court during Game 1 and was diagnosed with what eventually proved to be a fatal heart condition. McHale performed brilliantly in the series. He averaged 19.6 points per game and shot 58 percent from the field—including a reminiscent performance of 30 points and 10 rebounds in Game 2—but Boston fell to the Hornets in four games. McHale announced his retirement while talking with reporters at the scorer's table after the Game 4 loss in Charlotte.

Мұра

МакХейл көптеген жанкүйерлердің пікірінше, лиганың ең үздік алдыңғы қатарының бірі болды, оның құрамында шағын шабуылшы Ларри Берд және орталық Роберт Пэриш бар еді. Даңқ залына енген үш ойыншы "Үлкен Үштік" деп белгілі болды және "Селтикс" командасын бес рет НБА финалдарына және 1981, 1984 және 1986 жылдары үш НБА чемпиондығына жеткізді. Карьерасының алғашқы бес жылында МакХейл көбінесе "Селтикс" командасының қосалқы құрамынан ойынға түсті, 1984 және 1985 жылдары "Жылдың ең үздік ойыншысы" сыйлығын жеңіп алды. Себетке жақын әртүрлі шабуылдық әрекеттерге ие, епті, ұзын қолды МакХейл 1984 және 1991 жылдар аралығында Ұлттық баскетбол қауымдастығының жеті жұлдызды ойынында ойнады. МакХейлдің ең сәтті маусымы 1986-87 жылдары болды, ол барлық НБА бірінші командасына енді. Ол 1986-87 және 1987-88 маусымдарында НБА-да ең көп гол соққан ойыншы атанды, әр маусымда 60,4 пайыздық нәтиже көрсетті. Сонымен қатар, қорғаныста да өте жақсы ойын көрсеткен МакХейл алты рет НБА All-Defensive First немесе Second командасына таңдалды. Ол бір ойында екі рет тоғыз допты тойтарып, "Бостон Селтикс" командасының ойыншысы үшін рекордтық көрсеткішті орнатты (допты тойтару 1973-74 маусымынан бастап ресми НБА статистикасына енгізілді). НБА Даңқ залының мүшесі Чарльз Баркли МакХейл туралы: "Кевин МакХейл – мен қарсы ойнаған ең үздік ойыншы, өйткені оны шабуылда тоқтату мүмкін емес еді, ал қорғаныста маған түңгі демалыс бермейтін". 971 рет тұрақты маусымда ойнаған МакХейл орташа есеппен 17,9 ұпай және 7,3 допты қайтарып алды, ал 169 плей-офф ойынында орташа есеппен 18,8 ұпай және 7,4 допты қайтарып алды. 2007-2008 маусымының соңында МакХейл карьералық гол соғу пайызы бойынша НБА тарихында оныншы орынды иеленді (55,4%), сонымен қатар ол "Селтикс" командасының көптеген көрсеткіштері бойынша көшбасшыларының бірі болды, оның ішінде ойнаған ойындар, соққан ұпайлар және допты қайтару. МакХейлдің 32 нөмірі "Селтикс" командасымен 1994 жылдың 30 қаңтарында Бостон Гарденде өткен үзіліс кезінде зейінге алынды. Ол НБА-ның 50 ең үздік ойыншысы ретінде танылды және 1996 жылы НБА-ның 50 жылдығына арналған барлық уақыттар командасына енді. 1992 жылы МакХейл Миннесота штатының мектеп лигасының Даңқ залына сайланды. 1999 жылы ол Нейсмит баскетбол Даңқ залына енгізілді. 2021 жылы МакХейл лиганың барлық уақыттағы ең үздік ойыншыларының бірі ретінде НБА-ның 75 жылдығына арналған командаға енді. НБА-ның 75 жылдығына орай "The Athletic" барлық уақыттағы ең үздік 75 ойыншыны тізімдеді және МакХейлді НБА тарихындағы 49-шы ең үздік ойыншы деп атады. 2022 жылдың қазанында ол Хорватиялық-Америкалық спорт Даңқ залына қабылданып алынды.

McHale was a part of what many consider the league's best ever frontline with small forward Larry Bird and center Robert Parish. The trio of Hall of Famers became known as the "Big Three" and led the Celtics to five NBA Finals appearances and three NBA championships, in 1981, 1984 and 1986. For the first five years of his career McHale primarily came off the bench for the Celtics, winning the NBA Sixth Man of the Year Award in 1984 and 1985. Possessing a wide variety of offensive moves close to the basket the agile, long armed McHale played in seven National Basketball Association All Star Games between 1984 and 1991. McHale's finest season came in 1986–87 when he was named to the All NBA First Team as a forward. He led the NBA in field goal percentage in the 1986 87 and 1987 88 seasons, shooting 60.4 percent each season. Also a standout defensive player, McHale was selected to the NBA All Defensive First or Second Team six times. He twice blocked nine shots in a game, the most ever by a Boston Celtics player (blocked shots did not become an official NBA statistic until the 1973 74 season). Fellow NBA Hall of Famer Charles Barkley said of McHale, "Kevin McHale's the best player I played against because he was unstoppable offensively, and he gave me nightmares on defense." In 971 regular season games McHale averaged 17.9 points and 7.3 rebounds and in 169 post season games averaged 18.8 points and 7.4 rebounds. At the end of the 2007–2008 season McHale ranked tenth in NBA history in career field goal percentage (55.4%), and he is among the Celtics' career leaders in several categories, including games played, points scored and rebounding. McHale's number 32 jersey was retired by the Celtics on January 30, 1994, during a halftime ceremony at the Boston Garden. He was chosen one of the NBA's 50 greatest players and was named to the NBA's 50th Anniversary All Time Team in 1996. In 1992, McHale was elected to the Minnesota State High School League Hall of Fame. He was elected to the Naismith Basketball Hall of Fame in 1999. In 2021, McHale was honored as one of the league's greatest players of all time by being named to the NBA's 75th Anniversary Team. To commemorate the NBA's 75th Anniversary The Athletic ranked their top 75 players of all time, and named McHale as the 49th greatest player in NBA history. In October 2022, he was inaugurated in the Croatian American Sports Hall of Fame.

Миннесота Тимбервулфс командасының бас редакторлық жұмысы

НБА ойыншысы ретінде зейнетке шыққаннан кейін МакХейл Миннесота Тимбервулвз командасына теледидар сарапшысы және "арнайы көмекші" ретінде қосылды. 1994 жылдың жазында Тимбервулфтың жаңа иесі Глен Тейлор оны Бас менеджердің көмекшісі қызметіне көтерді, бірақ ол Тимбервулфтың ойындарын да хабарлауға жалғастырды. 1995 жылы баскетбол операцияларының вице-президенті (яғни бас менеджер) болып тағайындалды; оның алғашқы әрекеттерінің бірі - Минессота университетінің бұрынғы команда мүшесі Флип Сондерсті Тимбервулвз бас бапкері ретінде жалдады. Келесі маусымда МакХейл 1995 жылғы НБА драфтында бесінші орынды алған Кевин Гарнетті таңдады. Гарнет НБА-ның ең үздік ойыншыларының біріне айналғанмен, Тимбервулвс командасы Гарнеттің командамен 12 маусым ішінде тек бір рет плей-оффтың бірінші раундынан өтті. Сонымен қатар, МакХейлдің билігі кезінде Тимбервулфтарды НБА лигасының жалақы шегі ережелерін бұзу үшін еркін агент форвард Джо Смитпен құпия келісім жасағаны үшін жазалады. 1998-99 маусым алдында Смит Timberwolves-пен үш жылдық келісімшартқа қол қоюға келісті, бұл басқа NBA командаларының оған ұсынатын жалақысынан әлдеқайда аз. Ал Смитке "Тимбервулвз" 2001-2002 маусымға дейін бірнеше жылдық, бірнеше миллион долларлық келісімшарт беретінін уәде етті. 2000 жылы келісім туралы хабарлар тарағаннан кейін, НБА комиссары Дэвид Стерн Смитпен Тимбервулвспен жасалған бір жылдық келісімшартты бұзды, Смит еркін агент болды. Стерн сонымен қатар Тимбервулфтардың келесі бес бірінші раундтық таңдауынан үшін алып тастады және командаға 3,5 миллион доллар айыппұл салды. Сонымен қатар, 2001 жылдың шілдесіне дейін қызметінен босатылды. Смит бір маусымға Детройт Пистонспен келісімшарт жасады, бірақ 2001-2002 маусымға дейін Миннесотаға еркін агент ретінде оралды. 2005 жылы 12 ақпанда Тимбервулвз Саундерсті жұмыстан босатты, ал МакХейл 2004-2005 маусымның қалған бөлігінде бас бапкер болып тағайындалды. Ол 19-12 есебімен марапатталды, бірақ ол кезде бас бапкер ретінде жалғастыруға қызығушылық танытпады. Дуэйн Кейси жаңа бас бапкер ретінде маусымның аяғында жұмысқа қабылданды. 2006-2007 маусымның ортасында Миннесота .500 көрсеткішіне жеткенімен, МакХейл 2007 жылдың 23 қаңтарында Кейсиді жұмыстан шығарды. Кейсидің орнына Timberwolves-тың көмекші жаттықтырушысы Рэнди Виттман тағайындалды. Плей-оффқа қатыспағанына қарамастан, 2007 жылдың 19 сәуірінде Тимбервулвз МакХейл мен Уитманның 2007-2008 маусымда қайта оралатынын жариялады. 2007 жылғы НБА драфтынан бұрын МакХейл Бостон Селтикс бас менеджері (және бұрынғы Селтикс команда мүшесі) Дэнни Эйнджмен франшиза жұлдызы Кевин Гарнетті (сол кезде жиі НБА чемпионатын ешқашан жеңмеген ең үздік белсенді ойыншы деп аталатын) Бостонға ауыстыру үшін сауда жасауға тырысты. Гарнеттің агенті Тимбервулвз бен Селтиктерге оның клиенті Бостон үшін ойнауға қызығушылық танытпағанын айтты. (Бостонның Пауль Пирс сияқты заңды жұлдызы және кейбір мықты жас ойыншылары болса да, команда 24 жеңіске жеткен маусымнан келе жатты, ал Гарнет бір орташа командадан екіншісіне көшуге қызығушылық танытпады.) Әлеуетті сауда қазіргі уақытта тоқтатылды. Алайда, маусым айының соңында Селтикс Сиэтл Суперсоникс командасымен рейд күніне келісімшарт жасасты. 2007 жылдың шілде айының соңында Тимбервулвз бен Селтикс Гарнетпен келісімшарт жасау туралы тағы да талқылаған кезде Пирс пен Алленмен бірге ойнау перспективасы Гарнетке Бостонға берілу туралы ұстанымын жеңілдетуге себеп болды; 31 шілдеде ол бес ойыншы мен екі бірінші раундтық драфтқа айырбасталды, ал Селтикс бірден үміткер ретінде қаралды. Келесі маусымда Гарнет Селтиктерге НБА чемпиондығын жеңуге көмектесті, НБА Жылдың қорғаныс ойыншысы атанды және лиганың ең құнды ойыншысы сыйлығының тұрақты маусым нұсқасына дауыс беруде үшінші орын алды. (МакХейлдің саудадағы негізгі сатып алуларының бірі, болашақ күшті Ал Джефферсон Гарнеттің өткен жылғы статистикасына өте жақын болса да, Райан Гомес (саудада сатып алынған тағы бір ойыншы) жақсы өнер көрсетті, қайта құру командасы Гарнеттсіз алғашқы маусымда 10 ойынға аз жеңіске жетті.) Тимбервулвз 2008-2009 маусымның соңында МакХейлді жұмыстан шығарды.

Upon his retirement as an NBA player, McHale joined the Minnesota Timberwolves as a television analyst and "special assistant". In the summer of 1994, new Timberwolves owner Glen Taylor promoted him to Assistant General Manager, although he continued to broadcast Timberwolves games as well. In 1995, he was promoted to Vice President of Basketball Operations (i. e., General Manager); one of his first acts was hiring former University of Minnesota teammate Flip Saunders as head coach of the Timberwolves. The next season, McHale decided to select high school forward Kevin Garnett with the fifth overall pick of the 1995 NBA draft. Though Garnett developed into one of the NBA's best players, the Timberwolves advanced past the first round of the playoffs only once in Garnett's 12 seasons with the team. It was also during McHale's reign that the Timberwolves were punished by the NBA for making a secret deal with free agent forward Joe Smith to circumvent the league's salary cap rules. Before the 1998–99 season, Smith secretly agreed to sign three, one year contracts with the Timberwolves for salary amounts that were much less than what any other NBA teams would have reasonably offered him. In return, Smith received a promise that the Timberwolves would give him a multi year, multimillion dollar contract before the 2001–02 season. In 2000, after word of the agreement leaked, NBA commissioner David Stern voided Smith's final one year contract with the Timberwolves, making Smith a free agent. Stern also stripped three of the Timberwolves' next five first round draft picks from the team, and fined the team $3.5 million. In addition, McHale served a suspension that lasted through July 2001. Smith signed with the Detroit Pistons for one season, but returned to Minnesota before the 2001–2002 season as a free agent. On February 12, 2005, the Timberwolves fired Saunders and McHale took over as head coach for the rest of the 2004–05 season. He compiled a 19–12 record, but had no interest in continuing as head coach at the time. Dwane Casey was hired as the new head coach in the off season. With Minnesota sitting at .500 midway through the 2006–07 season, McHale fired Casey on January 23, 2007. Timberwolves' assistant coach Randy Wittman was tapped to succeed Casey. Despite missing the playoffs, on April 19, 2007, the Timberwolves announced that McHale and Wittman would return for the 2007–08 season. Prior to the 2007 NBA draft, McHale reportedly tried to work out a trade with Boston Celtics General Manager (and former Celtics teammate) Danny Ainge to trade franchise star Kevin Garnett (frequently named, at the time, the best active player to have never won an NBA championship) to Boston, in exchange for a draft pick and multiple players. Garnett's agent told the Timberwolves and the Celtics that his client had no interest in playing for Boston. (Although Boston had a legitimate star in Paul Pierce, and some solid young players, the team was coming off a 24 win season, and Garnett was not interested in going from one mediocre team to another.) The potential trade was scuttled, for the time being. However, in late June the Celtics swung a draft day deal with the Seattle SuperSonics to acquire sharpshooter and seven time All Star Ray Allen. So in late July 2007, when the Timberwolves and the Celtics once again discussed a deal involving Garnett, the prospect of playing alongside both Pierce and Allen caused Garnett to ease his stance on being dealt to Boston; on July 31 he was sent to the Celtics for five players and two first round draft picks, and the Celtics instantly became viewed as contenders. The very next season, Garnett would go on to help the Celtics win the NBA championship, was named NBA Defensive Player of the Year, and finished third in the voting for the regular season version of the league's Most Valuable Player award. (Although one of McHale's key acquisitions in the trade promising power forward Al Jefferson would come very close to matching Garnett's statistics from the previous year, and Ryan Gomes (another player acquired in the trade) performed well, the rebuilding team won 10 fewer games its first season without Garnett.) The Timberwolves eventually fired McHale by the end of the 2008–09 season.

Жаттықтыру

2008 жылдың 8 желтоқсанында «Тимбервулфс» Виттманды қызметтен босатыды. Ол Кейсидің орнын басып алғаннан бері 38–105 есебін тіркеді. «Тимбервулфс» командасы МакХейл баскетбол операцияларының вице-президенті лауазымынан қанағаттандырылып, бас бапкерлікті қайтадан, бұл жолы тұрақты түрде өз мойнына алатынын хабарлады; сол кезде «Тимбервулфс» иегері Глен Тейлор МакХейлді бас бапкер ретінде алмастыруға ниеттенбегенін мәлімдеді. Алайда, 2009 жылдың 17 маусымында МакХейл 2009–2010 маусымда «Тимбервулфс» бас бапкері ретінде қайта оралмайтыны жарияланды, және оның орнына Курт Рамбис келді, оны МакХейл 1984 жылғы НБА финалының 4-ші ойынында әйгілі түрде киіммен ұрып түсірген болатын. 2011 жылдың 1 маусымында МакХейл Рик Адельманның орнына «Хьюстон Рокетс» бас бапкері болып тағайындалды. 2014 жылдың 24 желтоқсанында МакХейл «Рокетс» бас бапкері лауазымында қалу үшін үш жылдық келісімшартты жаңартты. Ол 2015 жылы «Рокетс» командасын Батыс конференциясының финалына жеткізді. Дегенмен, 2015 жылдың 18 қарашасында төрт ойынның қатарынан жеңіліске ұшырағаннан және 2015–16 маусымын 4–7 есебімен бастағаннан кейін қызметтен босатылды. МакХейл 1985–86 жылдардағы «Селтикс» чемпиондық командасының бас бапкерлік қызмет атқарған алты ойыншысының бірі (Ларри Берд, Дэнни Эйндж, Дэннис Джонсон, Сэм Винсент және Рик Карлайл – қалғандары).

Теледидар сарапшысы

Зейнеткерлікке шыққаннан кейін, МакХейл 1993 жылдан 1995 жылға дейін екі маусым бойы «Миннесота Тимберуолвз» командасының ойындарында түс комментаторы болып жұмыс істеді. 2009–2010 жылғы маусымда МакХейл TNT және NBA TV телеарналарында алаңдағы талдаушы ретінде жұмыс істей бастады. Ол кейде TNT арнасындағы студиялық бағдарламаларға қатысты және кабельдік телеарна үшін бірнеше тұрақты маусымдық және плей-офф ойындарын тікелей эфирде түсірді. 2016 жылғы НБА плей-оффында МакХейл TNT арнасының НБА жаңалықтарында қонақ сарапшы ретінде танылды. 2016 жылдың 10 қазанында ол Turner Sports компаниясымен көп жылдық келісімге қол қойды. МакХейл маусым бойы сейсенбі күндері NBA TV арнасының «Жанкүйерлер кеші» бағдарламасының студиялық командасында да жұмыс істеді (2016–2017 маусымынан бастап Эрни Джонсон, Крис Уэббер және Грег Энтонимен бірге). Сондай-ақ, МакХейл 2010 жылы Лас-Вегас жазғы лигасында арна үшін ойындарды комментарийледі.

Жеке өмір

1982 жылы 30 маусымда МакХейл әйелі Линнге үйленді. Олардың бес баласы болды: Кристин, Майкл, Джозеф, Александра және Томас. 2012 жылдың 24 қарашасында Александра 23 жасында, 14 күн ауруханада lupus ауруынан емделген соң қайтыс болды. МакХейл Cheers телесериалының екі эпизодында өзінің рөлінде түсті: 1990 жылы "Cheers Fouls Out" (9-маусым, 2-эпизод) және 1991 жылы "Where Have All the Floorboards Gone" (10-маусым, 8-эпизод). Соңғы эпизодта Линн МакХейл де қатысты.