Кіріспе
Уильям Шекспирдің "Феникс пен Тазы" поэмасы (Феникс және Тазы) – Уильям Шекспирдің 1601 жылы Роберт Честердің "Махаббат шейіті" атты ұзын шығармасына қосымша ретінде алғаш жарияланған аллегориялық өлеңі. "Алғаш жарияланған ұлы метафизикалық өлең" деп аталатын бұл туындыда көптеген түрлі түсініктемелер бар. "Феникс пен Тазы" деген атау – дәстүрлі атау. Өлең жарық көргенде атауы болмаған. Атау екі құстың атын көрсетеді: мифтік феникс және тазы. Өлеңде қайтыс болған Феникс пен Тазының қоштасу рәсімі суреттеледі, онда кейбір құстар шақырылса, ал кейбіреулері шақырылмайды. Феникс пен Тазы сәйкесінше кемелдік пен берілген махаббаттың символы болып табылады. Феникстің дәстүрлі қасиеті – өлгенде, бұрынғы өмірінің күлінен тіріліп, қайта жанданады; ал Тазының керісінше, өлімге тәуелді. Өлеңде құстардың махаббатының барлық логика мен материалдық шындықтан асып түсетін толық бірлік құрғаны айтылады. Ол өлген ғашықтарға арналған дұғамен аяқталады.
The Phoenix and the Turtle (also spelled The Phœnix and the Turtle) is an allegorical poem by William Shakespeare, first published in 1601 as a supplement to a longer work, Love's Martyr, by Robert Chester. The poem, which has been called "the first great published metaphysical poem", has many conflicting interpretations. The title "The Phoenix and the Turtle" is a conventional label. As published, the poem was untitled. The title names two birds: the mythological phoenix and the turtle dove. The poem describes a funeral arranged for the deceased Phoenix and Turtledove, to which some birds are invited, but others excluded. The Phoenix and Turtledove are emblems of perfection and of devoted love, respectively. The traditional attribute of the Phoenix is that when it dies, it returns to life, rising from the ashes of its prior incarnation; the Turtledove, by contrast, is mortal. The poem states that the love of the birds created a perfect unity which transcended all logic and material fact. It concludes with a prayer for the dead lovers.
Жарияланым
Феникс пен Құрлыақ алғаш рет 1601 жылы Джон Марстон, Джордж Чапман және Бен Джонсон сияқты әртүрлі авторлардың өлеңдер жинағының бір бөлігі ретінде жарияланды. Ол Роберт Честердің "Махаббат шехиді" атты ұзын өлеңіне қосымша ретінде, Лондондық кітап сатушы Эдвард Блоунт үшін Ричард Филд баспасында шығарылды. Алғашқы квартоның қолданылмаған беттері кейіннен басқа баспагер Мэтью Лоунзға сатылып, 1611 жылы басқа атаумен қайта басылды – "Ұлыбританияның жылдары". Өлең 1640 жылға дейін қайтадан баспаға түспеді, ол Джон Бенсонның Шекспирдің өлеңдерінің жинағына енген кезде, "Уил. Шекспирдің өлеңдері, мырза" деген атпен жарық көрді.