Жаңа Зеландияның Бейли өзені: тарихы мен локомотивтердің қалдықтары
Bealey River
Жаңа Зеландияның Оң Аралындағы Били өзені – Ваймакарири өзенінің саласы. Артур Пасқа қарайтын жол, тарихы, теміржол локомотивтерімен жағалауды нығайту.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Оңтүстік аралдағы өзен, Жаңа Зеландия
River in South Island, New Zealand
Билей өзені – Жаңа Зеландияның Оңтүстік Альпі тауларында орналасқан шағын өзен. Ол Уаймакарири өзенінің саласы болып табылады. Оның аңғары Артур өтегіне шығыс жақтан жол ашады. Өзен және Билей елді мекені 19 ғасырдағы Кентербери провинциясының басшысы және мал өсіруші Сэмюэл Билейдің құрметіне аталған.
The Bealey River is a small river located in the Southern Alps of New Zealand. It is a tributary of the Waimakariri River. Its valley forms the eastern approach to Arthur's Pass. The river and the Bealey settlement are named for Samuel Bealey, a 19th century Superintendent of Canterbury Province and pastoralist.
Локомотивтер тасталатын жер
ХХ ғасырдың бірінші жартысында Жаңа Зеландия темір жолдары бөлімі (NZR) өзен жағалауларын тұрақтандыру және эрозияның алдын алу үшін, әсіресе Били өзеніндегі темір жол көпірінің жанында, бірнеше қолданыстан шығарылған локомотивтер мен вагондарды өзенге тастады. Кейбір локомотивтер мен вагондарды мұраны сақтау топтары қалпына келтіріп, оларды жұмыс істеуге жарамды ету мақсатында жөндеуден өтті, соның ішінде WMR No. 9 (кейінірек NZR N 453) 2003 жылы Веллингтон және Манавату теміржол қоғамының күшімен. Басқа локомотивтер мен құрамдас бөліктерінің көпшілігі кейіннен жерге көмілді немесе металл тескісіне жіберілді. Бұрынғы WMR No. 10 (кейінірек NZR N 454) локомотивінің жақсы сақталған қалдықтары Кора Линн маңындағы өзен төсегінде көмілген деп саналады. 1920-ші жылдардың басында NZR Кора Линн станциясының жанындағы бұрынғы карьерді ашық аспандағы жөндеу шегі ретінде пайдаланды, локомотивтерден пайдалы бөлшектерді алып тастады, содан кейін оларды өзенге тастады. Осы карьерде V 132 локомотивінің рамасы сияқты көптеген локомотивтік бөлшектер болды, ол 1898 жылы NZR жүргізген тәжірибе ретінде Walschaerts клапандық механизмімен жабдықталған. Бұл рама 1997–98 жылдары құтқарылғаннан кейін көп ұзамай Tranz Rail және Табиғатты қорғау департаменті ескі карьерде тазалау жұмыстарын бастады, көптеген локомотивтік бөлшектерді кіруге арналған жартасқа көміп тастады. Сол сияқты, NZR 1950 және 1960 жылдары Бели өзенін ескі ағаштан жасалған жолаушылар вагондарын жою үшін де пайдаланды. Бұл вагондар Крайстчерчтегі Аддингтон теміржол шеберханасынан әкелінетін, өзенге айдалып, содан кейін металл бөлшектерін қайта өңдеу үшін өртелетін.
In the first half of the 20th century, the New Zealand Railways Department (NZR) dumped a number of withdrawn locomotives and wagons in the river to stabilise its banks and prevent erosion, particularly near the railway bridge across the Bealey River. Some of these locomotives and wagons have been recovered by heritage groups with the aim of restoring them to operating condition, including WMR No. 9 (later NZR N 453) by the Wellington and Manawatu Railway Trust in 2003. Most of the other locomotives and components have since been either buried or scrapped. The more substantially complete remains of ex WMR No. 10 (later NZR N 454) are believed to be buried in the river bed near Cora Lynn, further up the river. During the early 1920s, NZR used a former quarry near Cora Lynn station as an open air workshop to strip locomotives of useful parts before they were dumped. This quarry was host to a number of locomotive parts including the frame of V 132, which had been retrofitted with Walschaerts valve gear in 1898 as an experiment by NZR. Shortly after this frame was salvaged in 1997–98, Tranz Rail and the Department of Conservation initiated a clean up operation in the old quarry, burying many of the locomotive parts there into the access embankment. Similarly, NZR used the Bealey River as a place to scrap old wooden passenger coaches in the 1950s and 1960s. These carriages would be brought from Addington Railway Workshops in Christchurch, shunted into the riverbed, and then burnt to recover their metal parts for scrap or as spares for other operating vehicles.