Британ армиясының артиллерия бөлімі

Кіріспе

Британ армиясының артиллерия күші

Корольдік артиллерия полкі, көбінесе Корольдік артиллерия (RA) деп аталады және жайылмалы тілде "Оқшылар" деп танылады, Британ армиясының артиллерия күшін құрайтын екі полктің бірі болып табылады. Корольдік артиллерия полкіне 13 әскердегі полк, Корольдік атты артиллерия тобы және 5 армия резерві полкі кіреді.

1799 жылға дейінгі қалыптасуы

Артиллерия ағылшын армиясы алғаш 1346 жылы Креси шайқасында қолданылды, ал Генрих VIII 16 ғасырда оны жартылай тұрақты функция ретінде орнатып қойды. 18 ғасырдың басына дейін британдық полктердің көпшілігі нақты науқандар үшін құрылып, аяқталған соң таратылатын. Лондон мұнарасында, Портсмутте және Ұлыбританияның басқа да бекіністеріндегі артиллериялықтар ерекше жағдайға ие болды. Олар Орднанс кеңсесінің бақылауында болды, жабдықты сақтап, күтіп ұстады және қажеттілікке қарай ұйымдастырылатын далалық артиллерия "трейндеріне" персоналмен қамтамасыз етті. Бейбіт уақытта бұл персонал форттарды гарнизондық артиллериямен (немесе жағалаулық артиллериямен) ұстауға жауапты болды. Олар 1540 жылы генерал-майстер мен Орднанс кеңесінде ұйымдастырылған, бірақ тікелей қазынадан төленген алғашқы тұрақты артиллерияшылар еді. Аудандық мекемелердің тұрақты артиллерияшылары форттарды күтіп-ұстау және жабдықты сақтау үшін жауапты болды, ал соғыс кезінде британдық армиядан немесе милициядан келген оқымаған адамдармен толықтырылатын. Форт капитанының лауазымы (кем дегенде Англияда, және мүмкін оның колонияларында да) Реставрациядан кейін губернатор лауазымымен алмастырылды. Марлборо 1714 жылы Орднанс генерал-майстері қызметіне қайта тағайындалғанда, бірқатар реформалар бастады, оның ішінде Орднанс қызметін артиллерия және саперлерге немесе инженерлерге бөлуді көздейтін шаралар да болды. 1716 жылы артиллерия әрқайсысы 100 адамнан тұратын екі марш ротасына бөлінді. Бұл марш роталары 1720 жылы "Корольдік артиллерия" деп аталды. Олардың саны төртке дейін артты, және 1722 жылдың 1 сәуірінде Гибралтар мен Меноркадағы тәуелсіз артиллерия бөлімшелерімен бірігіп, Корольдік артиллерия полкін құрды. Алғашқы қолбасшы полковник Альберт Боргард болды, ол 1698 жылдан бері британ армиясында қызмет ететін даниялық азамат еді. Корольдік артиллерия Ұлыбританиядағы жағалау артиллериясымен де тығыз байланысты болды, бірақ округтік мекемелер 1771 жылдың ақпанына дейін тәуелсіздігін сақтап келді. Осы кезде Корольдік артиллерия сегіз жарамсыз компанияны (экспедициялық қызметке жарамсыз адамдардан құралған) құрып, олардың құрамына қосты (округтік мекемелер әлі де теңізшілердің, британдық армия сарбаздарының, милиция жаяу әскерлерінің немесе еріктілердің толымдылығына сүйенсе де, батареяларды соғыс уақытындағы күшке дейін жеткізу үшін, 1850 жылдары милиция артиллериясы мен ерікті артиллериясы құрылғанға дейін). 18 ғасырда британдық тұрақты әскери күштер, Орднанс кеңесінің әскери корпусы (Корольдік артиллерия, Корольдік инженерлер және кейіннен Корольдік саперлер мен минерлер) және британдық армия (көбінесе жаяу әскер мен атты әскерден құралған) күрделене түсті (резервтік немесе жергілікті күштер де болды, олардың ішінде: Милиция немесе ескі Конституциялық күш, әдетте жаяу әскер бөлімдерінен тұратын; атты еманри; және түрлі типтегі еріктілер бөлімдері, әдетте соғыс кезінде ғана құрылатын), әсіресе артиллерия және инженерлік салаларда. Ұлыбритания бұл салаларда басқа елдерден қалып қойды, өйткені Вобан 1690 жылы француз корольдік инженерлік корпусын құрған болатын. 1741 жылы Корольдік әскери академияда немесе RMA Woolwich-те кадеттер компаниясы құрылды. Бұл компания полк, Шығыс Үндістан компаниясы және Корольдік ирландтық артиллерия үшін артиллерия және инженерлік офицерлерді даярлады. Бастапқыда Корольдік Арсеналда орналасқан полк 1770 жылдан бастап Вулвич Комондағы Корольдік артиллерия казармасына көшірілді. 1793 жылы жасалған маңызды жаңалық – атты әскерлерге мобильді оттық қолдау көрсету үшін құрылған Корольдік атты артиллерия. Тұрақты жағалаулық артиллерия батареялары бейбіт уақытта негізінен техникалық қызмет көрсетуге жауапты бірнеше Корольдік артиллерия қызметкерлерімен басқарылатын, ал соғыс кезінде британдық армиядан немесе милициядан келген жаяу әскерлермен немесе уақытша құрылған ерікті артиллерия корпустарымен күшейтілді. Бұл жағдай Наполеон соғыстары кезінде де сақталды.

Artillery was used by the English army as early as the Battle of Crécy in 1346, while Henry VIII established it as a semi permanent function in the 16th century. Until the early 18th century, the majority of British regiments were raised for specific campaigns and disbanded on completion. An exception were gunners based at the Tower of London, Portsmouth and other forts around Britain, who were controlled by the Ordnance Office and stored and maintained equipment and provided personnel for field artillery 'traynes' that were organised as needed. These personnel, responsible in peacetime for maintaining the forts with their garrison artillery (or coastal artillery), were the first regular artillerymen, organised in 1540 under the Master General and Board of Ordnance, but paid directly by the Exchequer. The regular artillerymen of the District Establishments were responsible for upkeep of the fort and maintenance of equipment, and would be brought up to strength in wartime with untrained personnel drafted in from the British Army or the Militia. The post of Captain of Fort was replaced (at least in England, if not in its colonies) with that of Governor following the Restoration. When Marlborough was restored as Master General of the Ordnance in 1714, he initiated a series of reforms, which included splitting the existing Ordnance Service into artillery and sappers or engineers. The artillery were formed into two marching companies, each of 100 men, in 1716. These marching companies were renamed the "Royal Artillery" in 1720. These were increased to four companies and on 1 April 1722 grouped with independent artillery units at Gibraltar and Menorca to form the Royal Regiment of Artillery; the first commander was Colonel Albert Borgard, a Dane who served in the British army since 1698. Although the Royal Artillery increasingly involved itself with the coastal artillery in Britain, also, the District Establishments remained independent until February 1771, when the Royal Artillery formed eight Invalid Companies (made up of personnel no longer fit for expeditionary service) into which they were absorbed (although the District Establishments would still rely on drafts of sailors, British Army soldiers, Militia infantrymen, or Volunteers to bring the batteries up to wartime strength until the formation of Militia Artillery and Volunteer Artillery in the 1850s). During the 18th century, the British regular military forces, including the Board of Ordnance's military corps (the Royal Artillery, Royal Engineers and later the Royal Sappers and Miners) and the British Army (composed mostly of infantry and cavalry) became increasingly professional (various reserve, or local, forces also existed, including: the Militia, or old Constitutional Force, normally made up of infantry units; the mounted Yeomanry; and Volunteer units of various types, normally raised only during wartime), particularly in the fields of artillery and engineering; Britain lagged behind others in this area, with Vauban establishing the French Corps royal des ingénieurs militaires as far back as 1690. A cadet company was formed at the Royal Military Academy or RMA Woolwich in 1741; this trained artillery and engineering officers for the regiment, the East India Company and the Royal Irish Artillery. Originally based in the Royal Arsenal, beginning in 1770 the regiment was rehoused in the Royal Artillery Barracks on Woolwich Common. A major innovation in 1793 was the establishment of the Royal Horse Artillery, designed to provide mobile fire support for cavalry units. Fixed Coastal Artillery batteries were generally manned in peacetime by a handful of Royal Artillery personnel primarily responsible for maintenance, who were reinforced in wartime by drafts of infantrymen from the British Army or the Militia, or by temporarily raised Volunteer Artillery corps. This was to remain the case through the Naploeonic Wars.

18001899 жыл

Полк Наполеон соғыстарының барлық маңызды науқандарына қатысты; 1804 жылы теңіз артиллериясы Корольдік теңіз артиллериясына берілді, ал Корольдік ирланд артиллериясы 1800 жылғы Одақтан кейін 1810 жылы жеке статусын жоғалтты. Осы кезеңде Конгрев зымыраны да жасалды; бұрынғы үнділік үлгіге негізделген, бұл британдық армия қолданған алғашқы қатты отынмен жұмыс істейтін снарядтар болды және 1814 жылы екі зымыран тобы құрылды. 1812 жылғы соғыста олардың қолданылуы «Жұлдызды туда» кіретін «зымыранның қызыл жарқылы» деген жолда көрсетілген. Наполеон соғыстары аяқталғаннан бері «қағаз жолбарыс» болған милиция Францияның басып кіру қаупіне жауап ретінде 1852 жылғы Милиция заңына сәйкес қайта ұйымдастырылды, ол бұрынғыдай шақырылған әскерден белгілі мерзімге қызметке келіскен еріктілерден құралды. Бұл күш елді қорғауға, жыл сайынғы жаттығуларға және соғыс немесе төтенше жағдайлар кезінде резервке айналды. Милиция осы күнге дейін негізінен жаяу әскер болып келді. Корольдік артиллерия (сондай-ақ Корольдік инженерлер, Корольдік саперлер мен кеншілер, Комиссариат бөлімі, түрлі казармалар, қару-жарақ қоймалары және көлік бөлімдері) 1855 жылы Қару-жарақ кеңесі таратылғанда (Кеңестің әкімшілік тармақтары Соғыс кеңсесіне енгізілді) және 1859 жылы Шоуберинесте құрылған Соғыс кеңсесінің оқ ату мектебіне берілді. Милиция мен еріктілер күштері бөлек күш болып қала бергенімен, ХІХ ғасырдың екінші жартысында олар бірқатар реформалар арқылы қайта ұйымдастырылды және британдық армиямен тығыз интеграцияланды. 1882 жылы милиция артиллериясы өздерінің жеке есімдерін жоғалтып, Корольдік артиллерияның аумақтық бөлімдерінде ұйымдастырылған нөмірленген бригадаларға айналды (екі атты артиллерия бригадасы, төрт далалық артиллерия бригадасы және он бір гарнизондық артиллерия аумақтық дивизиясы). 1889 жылы дивизиялар саны үшке дейін азайтылды, ал милиция артиллерия бригадалары қайтадан аталды, көбінесе олардың бастапқы аумақтық атауларының бір бөлігін қайта алды. 1882 жылға дейін Ұлыбританиядағы әр милиция артиллерия бөлімінде бірегей белгі болды. 1882 және 1889 жылдар аралығында милиция артиллерия бригадалары Корольдік артиллерия белгісіне негізделген дивизиялық белгіні таңды, бірақ Корольдік артиллерия белгісінде «Quo Fas Et Gloria Ducunt» және «Ubique» (Корольдік инженерлер сияқты, барлық жерде қызмет етеді) деп жазылған төменгі және жоғарғы жазулар тиісінше аумақтық дивизияның атымен жазылды (мысалы, Солтүстік Ирландия дивизиясы) және бос қалдырылды немесе лавр гүлдерімен жабылған (милиция мен еріктілер күштері екеуі де елді қорғау күштері болғандықтан, олардың мүшелері олардың келісімінсіз шетелге экспедицияға жіберілмейді).

The regiment was involved in all major campaigns of the Napoleonic Wars; in 1804, naval artillery was transferred to the Royal Marine Artillery, while the Royal Irish Artillery lost its separate status in 1810 after the 1800 Union. This period also saw development of the Congreve rocket; based on an existing Indian design, these were the first solid fuel projectiles used by the British army and two rocket troops were established in 1814. Their use in the War of 1812 is referenced in the line "rocket's red glare" which appears in the Star Spangled Banner. The Militia, which had been a paper tiger since the end of the Napoleonic Wars, was re organised under the Militia Act 1852 in response to the threat of invasion by France, changing it from a conscripted force to one made up of volunteers who engaged for terms of service. The force continued to be a reserve tasked with home defence, embodied for annual training, and for the duration of wars or emergencies. The Militia had been principally an infantry force to this date,

The Royal Artillery (and also of the Royal Engineers, Royal Sappers and Miners, the Commissariat Department, and various barracks, ordnance stores, and transport departments) was transferred to the British Army when the Board of Ordnance was abolished in 1855 (the administrative branches of the Board were absorbed by the War Office) and the War Office School of Gunnery established in Shoeburyness in 1859. Although the Militia and the Volunteer Force remained separate forces, during the latter half of the Nineteenth Century they were re organised through a succession of reforms, and increasingly integrated with the British Army. In 1882, the Militia Artillery units lost their individual identities, becoming numbered brigades organised within Royal Artillery territorial divisions (two brigades of horse artillery, four brigades of field artillery and eleven territorial divisions of garrison artillery). In 1889 the number of divisions was reduced to three, and the Militia Artillery brigades were renamed again, mostly regaining some variation of their original territorial names. Prior to 1882, each Militia Artillery unit in the United Kingdom wore a unique badge. Between 1882 and 1889, Militia Artillery brigades wore a divisional badge based on that of the Royal Artillery, except that the lower scroll and upper scroll, which on the Royal Artillery badge were inscribed "Quo Fas Et Gloria Ducunt" and "Ubique" (which indicated the regular Royal Artillery, like the Royal Engineers, served everywhere), were respectively inscribed with the name of the territorial division name (by example, North Irish Division) and left blank or covered in a spray of laurel (as the Militia and Volunteer Force were both home defence forces, the members of which could not be sent abroad on expedition without their consents).

1900 жылдан бүгінгі күнге дейін

1899 жылдың 1 шілдесінде Корольдік артиллерия үш топқа бөлінді: 21 батареядан тұратын Корольдік ат артиллериясы және 95 батареядан тұратын Корольдік дала артиллериясы бір топты құрады, ал жағалау қорғанысы, тау, қоршау және ауыр батареялар 91 компаниядан тұратын Корольдік гарнизон артиллериясы деп аталған тағы бір топқа бөлінді. Арнайы резервтің қалған бөлігі Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін қайтадан милиция болып бекітілді және тоқтатылды. Аумақтық күш Аумақтық армия деп қайта аталды. Корольдік артиллерия полкінің бұл бөлінісі 1924 жылға дейін жалғасты, содан кейін RFA, RHA және RGA қайтадан бірігіп, бір полк болды. 1947 жылы RHA атты әскері Корольдік ат артиллериясы деп аталды, ал 1951 жылы полктің бас полковнигі генерал-капитан атағын алды. Royal Horse Artillery жеке дәстүрлері, формасы және айырма белгілері бар, бірақ полк ішінде ерекше ерекшелігін сақтайды. Құрылғаннан бастап Корольдік артиллерияның штаб-пәтері Лондонның оңтүстік-шығысындағы Вулвич қаласында орналасқан. 2003 жылы штаб-пәтерді Уилтширдегі Солсбери жазығындағы оқу аймағындағы Ларкхиллге көшіру туралы шешім қабылданды (Корольдік артиллерия мектебі 1915 жылдан бері осы жерде орналасқан). 2012 жылы Корольдік ат артиллериясының әскері бұрынғы штаб-пәтерінен, Сент-Джонс Вудтан Вулвичке көшірілді.

Әскери резерв

100 (Yeomanry) Regiment Royal Artillery – Армиядағы барлық дивизиялар мен көптеген бригадаларды қолдайтын артиллерия нұсқаушыларының, теңіз артиллериясы байланыс офицерлерінің, алдыңғы әуе бақылаушыларының және штаб-пәтерлерді қолдаушы персоналдың мамандандырылған тобы. Корольдік артиллерия казармаларында, Вулвич гарнизонында, Ларкхилл гарнизоны мен Бат қалаларында батареялары бар. 101 (Нортумбрия) Regiment Royal Artillery – Көп ұшырулы зымырандық жүйемен (MLRS) жабдықталған және 26 Regiment RA-мен жұптастырылған. Гейтсхед, Блайт, Ньюкасл, Хексем, Оңтүстік Шилдс, Кэттерик және Лидс қалаларында батареялары бар. 103 (Ланкашир артиллериясы еріктілері) Regiment Royal Artillery – L118 жеңіл артиллериялық қаруымен жабдықталған. Сент-Хеленс, Болтон, Ливерпуль, Дуглас, Манчестер, Булуэлл және Вулвергемптон қалаларында батареялары бар. 104 Regiment Royal Artillery – L118 жеңіл артиллериялық қаруымен жабдықталған. Ньюпорт, Абертиллерия, Бристоль, Вустер және Плимут қалаларында батареялары бар. 105 Regiment Royal Artillery – (Шотландия және Ольстер атқыштары) – L118 жеңіл артиллериялық қаруымен жабдықталған. Эдинбург, Ньютаунардс, Колерайн, Глазго, Арброт, Киркалди, Шетланд және Ливингстон қалаларында батареялары бар. 106 (Yeomanry) Regiment Royal Artillery – Армияның жалғыз резервтік әуе қорғаныс бөлімі. Starstreak зымыранымен жабдықталған және қазіргі уақытта 7-ші әуе қорғаныс тобының құрамында, Гроув Парк, Портсмут және Саутгемптон қалаларында батареялары бар.

Ақпараттық, қадағалау, нысананы анықтау және барлау (ISTAR)

MAMBA (мобильді артиллерияны бақылау майданы) 40 км қашықтықтағы жаудың минометтік және артиллериялық оқ-дәрілерін анықтау үшін радарды пайдаланады. Ол оқ-дәрінің түсу нүктесін болжауға мүмкіндік береді, соның арқасында бірнеше секунд ескерту жасалады, бірақ көбінесе минометтік/артиллериялық оқ-дәрілердің атылған жерін анықтау және содан кейін қарсы артиллериялық атуға түзетулер енгізу үшін қолданылады. Оны 5-ші полк РА басқарады. ASP (Advanced Sound Ranging Program) – жаудың минометтері мен артиллериясының атылған және түскен жерлерін анықтау үшін сенсорлық бекеттердің (микрофондардың) тізбегін пайдаланатын акустикалық триангуляция жүйесі. Оны 5-ші полк РА басқарады. Thales Watchkeeper WK450 (UAV) 47-ші полк Корольдік артиллериясымен пайдаланылады. Desert Hawk III UAV – DH3 қолмен ұшырылатын БПҰ (бепілёттік аппарат). Оны 32-ші полк Корольдік артиллериясы басқарады.

Салтанатты

13 фунт – Корольдік ат артиллериясының Корольдік әскері Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінен жеткен алты QF 13 фунттық зеңбіректерді мемлекеттік салют үшін пайдаланады.

Жерден жерге қарсы тактикалық баллистикалық зымырандар

Сержант – 1954 жылдан 1966 жылға дейін 27-ші және 47-ші басқарылатын қару полкінде (РА) қызмет етті. Жоба E-ге қараңыз.
Адал Джон – 1960 жылдан 1977 жылға дейін 24-ші, 39-шы, 47-ші және 50-ші зымыран полкінің Корольдік артиллериясында қызмет етті.
Ланс – 1976 жылдан 1993 жылға дейін Корольдік артиллерияның 50-ші зымыран полкінде қызмет етті.

Мұражай

Вулвичтегі Корольдік арсеналда орналасқан "Firepower" әскери мұражайы 2017 жылы жабылды.