Кіріспе
Иорвит Уилбур Эйбел (1908 жылдың 11 тамызы – 1987 жылдың 10 тамызы), көбінесе И.У. Эйбел ретінде танымал, американдық еңбек қозғалысының қайраткері болған.
Iorwith Wilbur Abel (August 11, 1908 – August 10, 1987), better known as I. W. Abel, was an American labor leader.
Ерте өмір және мансап
Абель 1908 жылы Огайо штатының Магнолия қаласында неміс теміршісі Джон Франклин Абель мен Уэльстегі көмір кенішінің қызы Мэри Энн (туған аты Джонс) Абельдің отбасында дүниеге келді. Ол жергілікті мемлекеттік мектепке барып, 1925 жылы Магнолия орта мектебін бітірді. Ол Огайо штатының Кантон қаласындағы Кантон нақты бизнес колледжінде оқыды, бірақ бітірмеді. 1925 жылы Кантон қаласында американдық табақ және қалайыдан жасалған заттар компаниясында (қазіргі U.S. Steel) қалыптаушы болып жұмыс істеді. Ол жиі жұмыс орнын ауыстырып, Кантонның иілгіш темір компаниясында, Тимкен роликтерлік подшипник компаниясында және Колониалдық құю зауытында жұмыс істеді. 1930 жылы Абель Бернис Джозефке үйленді. Олардың екі баласы болды. Ол 1982 жылы қайтыс болды, ал бірнеше жылдан кейін Абель Марта Турвиге үйленді. Ұлы экономикалық дағдарыс кезінде жұмысынан босатылған Абель кірпіш зауытында пештің ішіне кірпіш тиеуші болып жұмыс істеді, бұл бұрынғы жалақысының төрттен бір бөлігіне жетпеді. Кәсіподақ өзін жұмысынан айырудан қорғайтынына сенімді болғандықтан, ол Америка еңбек қозғалысына белсенді қатысты.
Кәсіподақ мансабы
1936 жылы Абель Тимкен роликтерлік подшипниктер зауытында қайтадан жұмысқа орналасты және Болат жұмысшыларын ұйымдастыру комитетінің (SWOC) көмегімен 1123 нөмірлі Болат жұмысшыларының жергілікті ұйымын құрды. Өмірінің соңына дейін ол осы жергілікті ұйымның мүшесі болды. Ол тиімді және күшті келіссөзші, кәсіподақ төрағасы екенін көрсетті, бір жылдың ішінде ғана 42 рет жаппай ереуілге жетекшілік етті. Абель 1937 жылы "Шағын болат" ереуіліне белсенді қатысты. Ереуіл кезіндегі оның шеберлік басшылығы SWOC жетекшілерінің назарына түсті. 1937 жылы Абель SWOC басшысы ұлттық кәсіподақтың ұйымдастыру бөліміне жұмысқа қабылданды. Абель SWOC президенті Филип Мюррейдің шәкірті болды. 1942 жылы SWOC Темір және болат жұмысшыларының біріккен қауымдастығымен бірігіп, Американың Біріккен болат жұмысшылары (USWA) ұйымын құрғанда, Абель USWA Кантон аймағының директоры болып тағайындалды және Огайо CIO Кеңесінің атқару комитетінің мүшесі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Абель Ұлттық соғыс еңбек кеңесінде Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінің (CIO) өкілі ретінде қызмет етті.
Макдональдқа қарсы
Мюррей 1952 жылы қайтыс болды. USWA хатшы-қазынашысы Дэвид Дж. Макдональд оның орнын басу үшін президент болып сайланды, ал Абель хатшы-қазынашы болып сайланды. Абель, жарқын және дауысты Макдональдтан өзгеше, кәсіподақтың хатшы-қазынашысы ретінде назарынан тыс қалды. Ол CIO PAC, CIO саяси әрекеттер комитетіне тағайындалды. Ол уақытының көп бөлігін жергілікті кәсіподақтарды аралап, мүшелерінің тыңдауға жұмсады. 1960 жылдардың басында Абель, Макдональдтың болат жұмысшылары үшін жаңа ұлттық келісімдерді ұтып алудағы әлсіздігіне ашуланды. Макдональд кәсіподақтың конституциясын өзгертіп, оған тағы екі төрт жылдық мерзімге қызмет етуге рұқсат берген кезде, Абель 1965 жылғы президенттік сайлауда Макдональдқа қарсы тұруға шешім қабылдады. Абель Макдональдты жалақыны көтерудің орнына, қосымша төлемдерді беру арқылы және мүшелердің алаңдаушылықтарын назарға алмау арқылы жұмыс берушілермен тым жақын байланыста болуда айыптады. Сайлау 1965 жылдың 9 ақпанында өтті. Дауыс берудегі бұзушылықтар мен даулы бюллетеньдер соңғы нәтижелерді 30 сәуірге дейін кешіктірді. Абель салыстырмалы түрде жаңа Еңбек және басқару туралы есеп беру және ашықтау актісі (немесе «Ландрум-Гриффин актісі») бойынша белгіленген дауыс беру және бюллетеньдерді тексеру рәсімдеріне көп сүйенді. Жаңа заңның көмегі болмаса, оның жеңіске жететіні күмәнді. Алайда, кәсіподақ шенеуніктері мен федералды бақылаушылар Абельді 600 678 дауыстан 10 142 дауыс айырмасымен жеңімпаз деп жариялады, ал 20 мамырда Макдональд нәтижеге наразылық білдіруден бас тартты. 7 мыңнан астам дауыс канадалық жергілікті ұйымдардан түсті, және Абель өзінің ізашарларынан гөрі канадалық болат жұмысшыларының мүдделерін қорғауға көбірек уақыт жұмсады. Абель 1965 жылдың 2 маусымында USWA президенті болып ант берді.
USWA президенті
Абель сайлаудан кейін AFL CIO вице-президенті болып сайланды және федерацияның атқарушы кеңесінде қызмет етті. 1968 жылы ол AFL CIO өндірістік одақ департаментінің президенті болып сайланды. Абельдің президенттігі кезінде USWA мүшелігі 500 000-нан астамға өсті, өйткені ол 1967 жылы Халықаралық шахташылар, диірменшілер және балқытушылар одағымен; 1971 жылы Американың Біріккен тас және одақтас өнімдер жұмысшыларымен; және 1972 жылы АҚШ және Канаданың одақтас және техникалық жұмысшыларының халықаралық одағымен біріктіруге қол жеткізді. Абель одақтың құрамын да кеңейтті. Ол қызметкерлер мен мүшелер арасында даулы мәселелерді ашық талқылауға ынталандырды және бірқатар кәсіподақ функцияларын орталықтандырды. Ол сондай-ақ жергілікті, аймақтық және ұлттық кәсіподақ істеріне азшылықтардың қатысуын арттыру және жергілікті болат жұмысшыларының кәсіподақтары тарапынан жұмысқа қабылдаудағы кемсітушілікті тоқтату үшін жұмыс істеді. Оның реформалары жеткіліксіз болды. 1960-шы жылдардың соңы мен 1970-шы жылдардың басында жұмысшылар расалық және жыныстық дискриминация үшін кәсіподақты бірнеше рет сотқа берді. 1974 жылы Абель әйелдер мен азшылықтар жұмысшыларына қатысты кемсітушілікке ұшыраған еңбек өтілі ережелерін өзгерту туралы келісімге қол қоюға мәжбүр болды. Абель сонымен қатар кәсіподақ қызметкерлерін қорғау үшін жаңа федералды заңдарды іздестірді. Ол жұмыс орнындағы денсаулық пен қауіпсіздікті жақтады және 1970 жылы Еңбек қауіпсіздігі және денсаулық туралы заңның қабылдануына көмектесті. Ол сондай-ақ 1974 жылғы Жұмысшыларды зейнетақымен қамсыздандыру туралы заңның ынталы жақтасы болды, ол жеке зейнетақы жоспарларына қатысушылардың мүдделерін қорғады және Зейнетақы жәрдемақысын кепілдік беру корпорациясын құрды. Абель бірнеше ұлттық болат және басқа металдар келісімшарттарын жеңіп алды. Ол кәсіподақтың алғашқы ереуіл қорын құрып, тез арада 85 миллион доллар жинады. Ол ірі болат өндірушілермен келіссөздерді қайта бастады және алюминий және басқа металл өндірісі үшін жеке келіссөз кеңестерін құрды. 1971 жылы шетелдік болат импорты рекордтық деңгейге жетіп, 108 мың болат жұмысшысы жұмысынан босатылды. Сол жылы ұрыссыз жаңа ұлттық болат келісімшартына қол жеткізілсе де, Абель мен USWA атқарушы кеңесі болат өнеркәсібінің ұрысқа дайындықпен болат қорларын жинауға бейімділігі жұмысшыларға зиян келтіретін өрлеу мен құлдырау циклына әкелетінін түсінді. Бұл циклге қарсы тұру үшін 1973 жылы Абель ірі болат өндірушілермен тәжірибелік келіссөздер туралы келісімді (ENA) жасады. Абель 1974 жылғы келісім-шарт келіссөздері кезінде ереуіл жасамауға келісті және келіссөздердің тоқтап қалуына әкелген кез-келген мәселелерді міндетті төрелікке қабылдауға келісті. ENA 1974 жылғы ұлттық болат келісімшарт келіссөздерінде үлкен жетістікке жетті. Абель үш жыл ішінде сағатына 2 доллар жалақыны көтерді. Кәсіподақ бұрынғы келісімшарттарда тыйым салған экономикалық емес жұмыс жағдайларына байланысты жергілікті ереуілдерге қатысу құқығын да жеңіп алды. ENA 1977 жылы келісімшарт келіссөздерінің екінші раундына ықпал етті, бірақ жұмыс берушілер 1980 жылы болат өнеркәсібінің 1979 жылғы дағдарысынан кейін келісімшарттан біржақты бас тартты. 1977 жылдың 11 қаңтарында президент Джеральд Форд Абельге Президенттік Азаттық медалін табыс етті.
Басқа рөлдер
1967 жылы ол Біріккен Ұлттар Ұйымына АҚШ делегациясының балама өкілі болып тағайындалды. Абельдің одақтағы азшылықтардың құқықтарын жақтауы оны 1968 жылы 1967 жылғы нәсілдік көтерілістерді тергеген Кернер комиссиясының мүшесі етіп тағайындауға себеп болды. 1971 жылы Абель президент Ричард Никсонның жалақы мен бағаны реттеу жөніндегі кеңесі – Экономикалық тұрақтандыру бағдарламасына тағайындалды. 1972 жылы ол жұмыскерлердің жалақысын көтеруге қатысты бағдарламаның қатаң шектеулерге қатысты шешіміне наразылық білдіріп, отставкаға кетті.
Ішкі қарсылық
Түрлі кәсіподақ басшылары мен мүшелері 1977 жылғы келісімшарттан кейін Абелді сынап бастады. Абельдің келіссөздердегі жетістіктеріне қарамастан, болат өндірушілер өндірісті қысқартуын жалғастырды, ал кәсіподақ мүшелерінің саны 650 000-ға азайды. Сонымен қатар, 1974 жылғы келісім туралы жарлықтан кәсіподақтың ескі мүшелері наразы болды, себебі ол оларды қызмет мерзімінен айырды. Абельдің ең белгілі сыншыларының бірі – Эдвард Садловски, сол кезде одақтың ең ірі ауданы болған 31-ші округтің директоры. Садловски, кәсіподақтың қатардағы мүшелер клубының мүшесі, 1973 жылы 31-ші округ директоры лауазымына үміткерлікке қарсы күресті бастады. Ол жеңіліске ұшыраса да, сайлаудың еңбек басқару және есеп беру туралы заңның әділ сайлау ережелерін бұзғаны үшін нәтижені жоюға сотқа шағымдануға тырысты. Сайлау қайтадан өтті, және 1974 жылы Садловски жеңіске жетті. Садловски 1977 жылғы президенттік сайлауда Абельдің басты қарсыласы деп есептелді.
Зейнеткерлік
Алайда, Абель зейнетке шығу туралы хабарлады. Абельдің шәкірті, 34-аудан директоры Ллойд Макбрайд, Абельдің орнын алуға кандидат болды. Садловский президенттікке түсті. Абель Макбрайдты қолдау үшін көп уақыт жұмсады. Сайлау қызыл тілге толы болды, бірақ Макбрайд жеңіске жетті. Зейнетке шыққаннан кейін Абель Аризона штатындағы Сан-Сити қаласына көшті. 1984 жылы ол жаңа әйелімен Огайо штатының Малверн қаласына көшті.
Өлім
1987 жылы Абель Малверндегі үйінде қатерлі ісіктен қайтыс болды; ол бір күннен кейін 79 жасқа толуға тиіс еді.