Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық палеонтолог және биолог (1875–1946)
Austrian paleontologist and biologist (1875 1946)
Отенио Лотар Франц Антон Луис Абель (20 маусым 1875 – 4 шілде 1946) – австриялық палеонтолог және эволюциялық биолог. Луи Долломен бірге ол "палеобиология" ғылымын қалыптастырды және қазба организмдердің өмірі мен ортасын зерттеді.
Othenio Lothar Franz Anton Louis Abel (20 June 1875 – 4 July 1946) was an Austrian paleontologist and evolutionary biologist. Together with Louis Dollo, he was the founder of "paleobiology" and studied the life and environment of fossilized organisms.
Өмір
Абель Вена қаласында сәулетші Лотар Абельдің ұлы болып дүниеге келді. Абель Вена университетінде заң және ғылымды оқып, докторлық диссертациясын қорғады. Ол Альпі геологы Эдуард Сюсстің ассистенты болып қызмет еткен, содан кейін палеонтология профессоры болып тағайындалды. Үш жыл өткен соң, Вена университетінде палеонтолог мамандығы бойынша хабилитация жұмысын аяқтады. 1900 жылдан 1907 жылға дейін Геологиялық мемлекеттік институтында жұмыс істеді. 1907 жылы Абель Венада ерекше профессор атанды, ал 1917 жылдан 1934 жылға дейін Венада палеонтологияның тұрақты профессоры болды. Осы қызметінде ол көптеген экспедицияларды жетекшілік етті, олар оған кең танымал атақ әкелді, мысалы, 1912 жылы Грекияға Пикерми экспедициясы, 1925 жылы Америка экспедициясы және 1929 жылы Оңтүстік Африкаға экспедициясы. 1935 жылы Абель Леопольд академиясының мүшесі болып сайланды. 1935 жылдан 1940 жылға дейін Геттинген университетінде профессор болып жұмыс істеді, содан кейін 61 жасқа толғанда зейнетке шықты. 1942 жылы Палеонтологиялық қоғамның құрметті мүшесі болып тағайындалды.
Abel was born in Vienna, the son of the architect Lothar Abel. Abel earned a PhD, after studying both law and science, from the University of Vienna. He remained there as an assistant to Alpine geologist Eduard Suess, before being appointed a professor of paleontology. Three years later, he finished his habilitation thesis as a paleontologist at the University of Vienna. From 1900 to 1907, he worked at the Geologische Reichsanstalt. In 1907, Abel became an extraordinary professor in Vienna, and from 1917 to 1934 he was a regular professor of paleontology in Vienna. As such, he led several expeditions that gave him broad recognition, such as the Pikermi expedition to Greece in 1912, an American expedition (1925) and one to South Africa (1929). Abel became a member of the Leopoldina academy in 1935. From 1935 to 1940, he was a professor at Göttingen University, after which he was retired, age 61. In 1942, he was appointed an honorary member of the Paläontologische Gesellschaft.
Ғылыми қызмет
Абель негізінен омыртқалы жануарлардың қазбаларын зерттеді. Ол нео-ламаркистік эволюцияны қолдады. Бірақ, оның осы салаға ең маңызды үлесі Луи Долломен бірлесіп палеобиологияны құру болды, ол табиғаттану ғылымы биологиясының әдістері мен нәтижелерін, жертану ғылымы палеонтологиясының әдістері мен нәтижелерімен үйлестіреді. 1928 жылдан бастап Отеніо Абель палеобиологияға арналған "Paläobiologica" журналын шығарушы болды. 1914 жылы Абель қазба пилдердің сүйектері алып циклоптар туралы мифтің пайда болуына себеп болды деп болжады, себебі олардың мұрын тесігі циклоптың көз ұясы сияқты көрінген. 1920 жылы ол Ұлттық ғылым академиясының Даниэль Жиро Эллиот медалімен марапатталды. Сонымен қатар, ол Миксницке жақын орналасқан "Аждаһа үңгірінде" табылған үңгір аюларының қалдықтарына ерекше қызығушылық танытты. Абель ортогенезді жақтады, ол эволюцияда іштен бағдарламаланған белгілі бір тенденциялар бар деп сенді.
Abel mainly studied fossil vertebrates. He was a supporter of Neo Lamarckist evolution. His main contribution to the field, however, was the formulation, together with Louis Dollo, of paleobiology, which combines the methods and findings of the natural science biology with the methods and findings of the earth science paleontology. From 1928 onwards, Othenio Abel was the publisher of a journal dedicated to paleobiology, Paläobiologica. In 1914, Abel proposed that fossil dwarf elephants inspired the myth of giant Cyclopes, because the center nasal opening was thought to be a cyclopic eye socket. In 1920 he was awarded the Daniel Giraud Elliot Medal from the National Academy of Sciences. He also showed great interest in cave bear remains at the so called "Dragon's Cave" near Mixnitz. Abel was an advocate of orthogenesis, he believed that there were trends in evolution that were internally programmed.
Саяси көзқарас және ұлттық социализм
Кезінде студент болған Абель 1897 жылғы Баден дағдарысы кезінде Вена университетінде антисемиттік көтерілістерге қатысты. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, профессор атанған ол "коммунистер, социал-демократтар және еврейлер, олардың екеуіне де байланысты еврейлер" билікті басып алудан қорқатынын айтты. 2012 жылы журналист Клаус Ташвер жариялағандай, Абель солшыл және еврей ғалымдарының зерттеулері мен мансабын қиындатуға тырысқан 18 профессордан құралған құпия ұйым құрды. 1934 жылы ұлттық-социалистік студенттік топтардың еврей студенттеріне қарсы зорлық-зомбылық күшейген кезде Абель оған ықыласпен қарады. Мұндай шабуылдар католик және шетелдік студенттерге де бағытталғанда, университет ректоры болған Абель австрофашистік басшылық тарапынан ерте зейнетке шығуға мәжбүр болды. Осыдан кейін ол Германияға эмиграциялап, Геттингендегі қызметке орналасты. 1939 жылы нацистік Германиямен Аншлюс болғаннан кейін ол Венаға қайта оралды. Университет ғимаратында нацистік тудың көрсетілуін көргеннен кейін, ол бұл "өміріндегі ең бақытты сәт" екенін мәлімдеді. Жаңа режим оны университеттің жаңадан құрылған "Құрметті сенаторы" атағымен марапаттады, бірақ бұл атақ 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін алынып тасталды. Гёте сыйлығына жазылған ұсыныс хатында Абельдің университетті "еврейлендіруге" қарсы әрқашан "алдыңғы қатарда күрескені" көрсетілген. Соғыстан кейін ол тағы да басқа белгілі нацистік профессорлармен бірге зейнетке шығуға мәжбүр болды және соңғы күндерін Мондзееде өткізді, ол кезде бұл жер "нацистік колония" деп танымал болған.
Already as a student, Abel took part in antisemitic riots at the University of Vienna, during the Badeni crisis of 1897. After the First World War, now a professor, he gave voice to his fear of a power takeover by "Communists, Social Democrats and Jews and more Jews tied to both". As the journalist Klaus Taschwer publicized in 2012, Abel was responsible for the founding of a secret group of 18 professors that sought to frustrate the research and careers of left wing and Jewish scientists. The rise in violence of National Socialist student groups towards Jewish students in 1934 were met with sympathy by Abel. When such attacks began to be directed at Catholic and international students as well, Abel, now the university rector, was forced into early retirement by the Austrofascist board. This caused him to emigrate to Germany and accept the post in Göttingen. He visited Vienna again in 1939, after the Anschluss with Nazi Germany. After seeing how the Nazi flag was shown at the university building, he pronounced this the "Happiest moment of his life". The new regime honored him with the newly created post of "Honorary Senator" of the university an honour that was rescinded after the Second World War, in 1945. A letter of recommendation for the Goethe Prize points out how Abel had always "fought in the first line" against the "Judaification" of the university. After the war, he was once again forced into retirement along with other prominent Nazi professors and spent his last days in Mondsee, then known as something of a "Nazi colony".