Адам Адами: Батыс Вестфалия бейбіт келісімдерінің дипломаты және куәсі

Адам Адами (1603/1610-1663) – неміс монахы, дипломат, дінші. Браувейлер аббаттығында теология мен құқықтан дәріс берген, Кельнде докторлық диссертация қорғады.

Кіріспе

Адам Адамди, О. С. Б. (1603 немесе 1610 – 19 ақпан 1663) – неміс монахы, дипломаты және дін қызметкері. Мюльхайм-ам-Райнда туған Адамди алғашқы білімін Кёльн қаласында алған секілді. 19 жасында Браувейлердегі бенедиктин аббаттығына түсіп, теология және құқық тағылымдарын оқыды. 1633 жылы дін қызметкеріне бекітілді, бір жылдан кейін Кёльн қаласындағы бенедиктин семинариясының ректоры болды, сонда ол теология ғылымының докторы атағын алды. 1637 жылы Майнцтегі Сент-Джекоб аббаттығына шақырылып, онда прейор болып қызмет етті және дипломат ретінде жақсы даңққа ие болды. Келесі жылы Адамди Мурхарт монастырының приоры болып сайланды. Мурхарт, көптеген көршілес аббаттықтар сияқты, Вюрцбург епархиясы мен Вюртемберг герцогтары арасындағы әкімшілік даудың нысаны болды. Адамди Вестфалия бейбітшілігі кезінде және одан кейін аббаттықтардың құқықтарын тиімді қорғай алады деп күтілгендіктен таңдалды. Сондықтан ол 1643 жылы Швабияның қайта құрылған монастырлары мен шіркеулерінің елшісі ретінде бейбіт келіссөздерге жіберілді. Келіссөздер барысында оның елшілік статусы күмәнді болды, бірақ ол Корвей ханзадасынан қосымша рұқсат алды. Адамдидің келіссөздердің барысы туралы жазбалары бүгінгі күні Вестфалия бейбітшілігі туралы маңызды мәліметтер көзі болып табылады. Ол Франц Вильгельм фон Вартенберг және Иоганн фон Лейхсельрингтің құрамындағы "Тримувиратқа" кірді, бұл Траутмансдорф пен императорға қарсы католик максималистер тобы еді. Бірақ оның пікірінше, келіссөздер сәтсіз аяқталды. Кейіннен оны Кёльн архиепископы және Баварияның ханзадасы Максимилиан Генрих Римге жіберді. Бұрынғы папалық легаты Фабио Чигидің ұсынысымен Рим папасы Иннокентий X Адамдиді Иераполистің титулды епископы етіп тағайындады. Максимилиан Генрих оған алғыс ретінде Хилдесхаймның суфрагандық епископы лауазымын да ұсынды. Адамди Хилдесхаймде қайтыс болғанға дейін қызмет етті, сонымен қатар ұлттық құқық туралы бірнеше трактаттар жариялады.

Adam Adami, O. S. B. (1603 or 1610 – 19 February 1663) was a German monk, diplomat and priest. Born in Mülheim am Rhein, Adami seems to have made his first studies in Cologne. At the age of 19, he entered the Benedictine abbey of Brauweiler and occupied himself with theology and law studies. In 1633, he received the ordination to priesthood, one year later he became rector of the Benedictine seminary in Cologne, where he also acquired a doctorate in theology. In 1637 he followed a call to the abbey of St. Jacob in Mainz, where he served as prior and acquired a good reputation as a diplomat. In the following year, Adami was elected to become prior of the monastery of Murhart. Murhart, like many surrounding abbeys, was subject of an administrative dispute between the Diocese of Würzburg and the dukes of Württemberg. Adami was chosen because he was expected to be able to best defend the rights of the abbeys in the years to come, during and following the Peace of Westphalia. Therefore he was sent in 1643 as the envoy of the restituted monasteries and chapels of Swabia to the peace negotiations. During the negotiations, his legitimation as envoy was disputed, but he could obtain a second authorisation from the prince abbot of Korvei. Adami's records of the proceedings of the negotiations are today the primary source of information on the Peace of Westphalia. He belonged to "Trimuvirate" of Franz Wilhelm von Wartenberg and Johann von Leuchselring to the group of Catholic maximalists against Trauttmansdorff and the Emperor. From his point of view, the negotiations failed, though. Later he was sent to Rome by the Prince elector and Archbishop of Cologne, Maximilian Henry of Bavaria. With a recommendation from the former papal legate Fabio Chigi, Pope Innocent X appointed Adami as titular bishop of Hierapolis. Maximilian Henry also offered him the post as suffragan bishop of Hildesheim out of gratitude. Adami served in Hildesheim until his death there, while publishing several tracts on national law.

Жарияланымдар

Arcana pacis Westphaliae, Франкфурт, 1698, авторсыз жарияланым. 1707 жылы оның атымен жарияланды, кейін Relatio historica de pacificatione Osnabrugo Monasteriensi деп аталды. Жо. Год. де Мейерн бақылауымен, Лейпциг 1738, 672 бет, 4°.