Кіріспе
Испания армиясының офицері Сегизмундо Касадо Лопес (10 қазан 1893 – 18 желтоқсан 1968) – испан армиясының офицері. Ол соңғы қайта жаңғыру, Примо де Ривера диктатурасы және Екінші испан Республикасы кезеңінде қызмет етті. Испания Азамат соғысының басталуымен ол республикашылдар тарапына шығып, біртіндеп Орталық армиясының командиріне дейін көтерілді. Ол Хуан Негрин үкіметіне қарсы жасалған төңкерістің жетекшісі ретінде танымал; төңкерістің мақсаты коммунистердің билікті басып алуына жол бермеу және соғыстағы бауырластық қан төгілуді тоқтату болды, себебі соғыс бұрыннан-ақ жеңіліске ұшыраған деп есептелді. Төңкерісшілер республикалық аймақты бақылауға алды; олардың жасақ үкіметінде Касадо қорғаныс министрі қызметін атқарды. Ұлтшылдармен келіссөздер сәтсіз аяқталды; Касадо елден эмиграцияға кетіп, алдымен Ұлыбританияға, ал 1947 жылдан бастап Латын Америкасына көшті, 1961 жылы Испанияға оралды.
Segismundo Casado López (10 October 1893 – 18 December 1968) was a Spanish Army officer; he served during the late Restoration, the Primo de Rivera dictatorship and the Second Spanish Republic. Following outbreak of the Spanish Civil War he sided with the Republicans, gradually rising to commander of the Army of the Centre. He is best known as leader of the coup against the government of Juan Negrín; its objectives were preventing a Communist takeover and terminating fratricidal bloodshed during the war, considered already lost. The rebels seized control of the Republican zone; in their quasi government Casado served as the minister of defense. Negotiations with the Nationalists failed; Casado went on exile, first to Britain and from 1947 to Latin America, returning to Spain in 1961.
Әскери мансап
Касадоның ата-анасы туралы нақты мәлімет аз. Ол өзінің ата-анасы, Томас Касадо Арибас және Томаса Лопес Квинсано шаруалар болғанын, ал әкесі брацеро ретінде жұмыс істегенін айтқан. Бұл ақпаратты Испанияның Корольдік Тарих академиясы да қайталайды. Оның өзінің әңгімесіне сүйенсек, балалық және жастық шағында ол қиын жағдайларда өмір сүрген, ата-анасының үлкен еңбегінің арқасында ғана жергілікті бастауыш мектепті бітіре алған. Дегенмен, көптеген басқа да дереккөздер оның әкесі әскери шенеунік болған, жаяу әскер капитаны қызметін атқарған деп хабарлайды.
Кіші офицер
1907 жылы жасөспірім Касадо Вальядолидтегі кавалерия академиясына түсті. 44 түлектің ішінде 15-ші болып оқуын аяқтағаннан кейін, 1911 жылы ол segundo teniente шеніне көтерілді. Алғашқыда ол Regimento Cazadores de Almansa полкіне жіберілді, бірақ көп ұзамай Бургастағы 4-ші кавалерия полкіне ауыстырылды; осы бөлімде ол Jérez de la Frontera қаласындағы 1-ші Caballos Sementales ат қоймасына тағайындалды. 1912 жылы ол қайтадан Regimento de Lanceros del Príncipe полкіне ауыстырылды. 1913 жылы ол teniente primero шеніне көтерілді. 1912-1916 жылдары ол әртүрлі курстарға қатысты, мысалы, Curso de Escuela de Equitación Militar, Escuela Central de Tiro және Lor Regimientos del Arma-дағы Secciones de Obreros y Explosivos курстарына. 1917 жылы ол жалпы ереуіл кезінде полкімен бірге қоғамдық тәртіпті сақтауға жұмылдырылды. 1918 жылы Касадо Escuela Superior de Guerra-ға түсті; 1919 жылы ол капитан шеніне көтерілді. 1921 жылы Касадо Испания Мароккосындағы Лараше қаласына ауыстырылып, көбінесе түрлі логистикалық операцияларды қорғау үшін қолданылатын пулеметтік ротаға тағайындалды. Ол жоғары бағыныштыларының құрметіне ие болды, олар есептерінде Касадоның ұрыста және тылдағы ерекше рөлін атап өтті. Алайда, 1922 жылы Мароккода жарты жылдан кем уақыт өткен соң ол желіден алынып, Regimento Mixto de Artillería полкіне, содан кейін Ceuta қаласының Бас командасына тағайындалды. 1923 жылы Касадо Бас штаб дипломын алды. 1924 жылы Касадо Алкала-де-Энарес гарнизонында тіркелді. Келесі жылы ол Мадридтегі Regimento de Lanceros de la Reina полкінің эскадрильясына қолбасшылық етті. 1928 жылы ол жоғары офицерлік шендерге үміткерлерге арналған тағы бір әскери курсқа қатысты, ал 1929 жылы командир шеніне көтерілді. Бір жылдан кейін ол Escuela de Estudios Superiores (кейін Escuela Superior de Guerra) мектебіне жіберілді, бірақ бұл жолы Curso de Táctica y Servicio de Estado Mayor курсында көмекші профессор болып жұмыс істеді. Өзінің айтуынша, Касадо бастапқыда Примо де Ривера диктатурасына қарсы болған; құжаттар 1927 жылы ол Санхуанада деп аталатын оқиғаға қатысқан бірнеше адамды әскери сотта қорғағанын, ал 1929 жылы Сиудад-Реалдағы бүлікшіл әрекеттерге қатысы бар деп саналған офицерлерді сотта қорғағанын растайды.
Жоғары лауазымды адам
Республиканың құрылуы әскери реформаға және кейбір тағайындамаларды қайта қарауға алып келді; 1931 жылы Касадоның комендант қызметіне тағайындалуы күшін жойды. Касадо Escuela Superior-да жұмысын жалғастырды; 1931 жылы «Organización del Ejército Francés» зерттемесін, ал 1933 жылы «Empleo de la División de Caballería en el Servicio de Exploración estratégica» еңбегін жариялады. Кейбір дереккөздерге сәйкес, сол кезде Касадо бронетанктік бөлімдерді жақтаушылардың бірі болды, тіпті кавалерияны arma blindada толыққанды алмастыруды ұсынды. 1934 жылдың соңында ол (қайта) комендант болып тағайындалды. 1935 жылдың басында Касадо президенттің жеке күзетінің (escolta del presidente) командирі болып тағайындалды, Никето Алкала-Замора; 1936 жылдың мамыр айынан бастап ол жаңа президент, Мануэль Азаньяға да сол қызметін атқарды. Кейбір мәліметтерге сәйкес, 1936 жылғы шілде төңкерісі кезінде Касадо Азаньяны Ел-Пардодағы резиденциясынан Мадрид орталығына көшіру туралы жеке шешім қабылдады; бұл қадам президенттік байланыс бөлімі бүлік көтергендіктен, Азаньяның тұтқындалуына кедері келтіруі мүмкін еді. Кейбір деректер бойынша, ол Сьерра-де-Гуадаррамада «Bernal» колоннасының бас штабында, ал басқалары бойынша «Galán» колоннасының басшысы болып қызмет етті. 1936 жылдың қазан айында ол Мадридке қайтарылып, Бас штабтың операциялық бөлімінің басшысы болып тағайындалды, себебі ол «тамаша жоспарлаушы» саналды; сонымен қатар ол лейтенант-полковник шеніне көтерілді. Басқа дереккөздерде ол операциялық бөлім басшысы қызметінен дереу босатылғаны айтылады. 1936 жылдан бастап Касадо ұйымдастыру, жоспарлау және оқыту ісімен айналысты. Аралас бригадалар құру туралы шешім қабылданғаннан кейін ол бөлімдерді құруға белсенді қатысты, бірақ бастапқы автономды операциялар тұжырымдамасының орнына, оларды дивизиялар құрамына қосуды жөн көрді. Ол Escuela Popular de Estado Mayor-де дәріс оқыды, кейіннен мекеме Валенсияға көшірілді; ол бір кезде мекеменің басшысы болды. 1937 жылдың мамыр айында Касадо ат әскерінің бас инспекторы болып тағайындалды. 1937 жылдың жазында XVIII армия корпусының қолбасшылығын қабылдады, ол сол кезде Арагонға шабуыл жасады; бастапқы табысқа қарамастан, корпус өз мақсаттарына жете алмады. 1937 жылдың қыркүйегінде Касадо жаңадан құрылған XXI армия корпусының командирі болып тағайындалды, ол да Арагонға орналастырылды. 1938 жылдың наурыз айында ол Андалусия армиясының қолбасшысы болып тағайындалды, бірақ мамыр айында Орталық армиясын басқару үшін Мадридке оралды. Сондай-ақ мамыр айында полковник шеніне көтерілді. 1939 жылдың ақпан айында Касадо генерал шеніне ие болды.
Касадоның төңкерісі
1938 жылы Касадо премьер-министр Негриннің күресті жалғастыру стратегиясына күмәндана бастады. Ол соғыстың бұрыннан жеңілгеніне және одан әрі қарсылық көрсетудің тек қана қажетсіз өлім-жұлымға, азапқа және қиратуға әкелетініне көз жеткізді. Ол соғыстың ұзаруына Совет Одағының мүддесі үшін коммунистердің себепкер екенін айтты. 1938 жылдың соңынан бастап Касадо бірқатар саясаткерлермен Негринге қарсы оппозиция құру мәселесін талқылады, ал 1939 жылдың басынан бастап ұлтшылдармен құпия бейбіт келіссөздер жүргізді. Ақпан айында қастандық толыққанды дамыды; Касадо оның сөзсіз жетекшісі болды, оны әскери штабтың көп бөлігі, анархистер мен социалистер қолдады. 1939 жылдың 5 наурызында қастандық жасаушылар Республикалық аймақтағы барлық билікті өздеріне қарастыратын Ұлттық Қорғаныс Кеңесін (CND) құрды; бұл коммунистік диктатуралық биліктің алдын алу мақсатында жасалған соққы ретінде ұсынылды. Касадо CND-нің басты тұлғасы болды; Негринмен телефон арқылы сөйлескенде ол өз позициясынан мойын бұрмады. Ол уақытша CND президентінің міндетін атқарды, бірақ келесі күні генерал Миажаға осы қызметтен бас тартып, кеңесшілер алқасында қорғаныс кеңесшісі лауазымын иеленді. Мадридте 11 наурызға дейін коммунистерге адал күштермен болған шайқаста Касадоның CND-ге адал әскерлерге қаншалықты басшылық еткені нақты емес. CND Республиканы толық бақылауға алғаннан кейін Касадо бірқатар сот процестеріне қатысты, нәтижесінде Луис Барселоны сияқты бірнеше коммунистік көшбасшылар өлім жазасына кесіліп, аттырылды. Касадо мен CND ұлтшылдармен келіссөздерді жалғастырды. Ол кезең-кезеңмен капитуляция жасауды, Испаниядан кетуге ниет білдіргендердің эвакуациясын және одан кейін саяси репрессиялар болмауын қамтамасыз етуді көздеді; тіпті соғыстан кейінгі армияға кәсіби республикалық офицерлерді қайта қабылдауға үміттенген де болуы мүмкін. Ұлтшылдар дереу және толық капитуляцияны талап етті; мұндай құжатқа қол қойылған жоқ, бірақ Касадо ақырында одан әрі келіссөздердің мәнсіз екенін түсінді. 26 наурызда CND ұлтшылдардың алға жылжуына қарсылық көрсетпеуді бұйырды, ол келесі күні басталды. 28 наурызда Касадо Мадридтен Валенсияға ұшып кетті. Кейбір деректерге сәйкес, ол жаппай эвакуация үшін кемелерді ұйымдастыруға тырысты және соңғы радио хабарламасында олар Аликантеде болады деп мәлімдеді; басқалары оның эвакуацияны жеңілдету үшін ештеңе жасамағанын айтады. 29 наурызда Гандияда Касадо 30 наурыздың таң атуымен теңізге шыққан британдық әскери кемесіне отырды.
Шет елде және зейнеткер
Касадо британдық госпитальдық кемемен Марсельге жеткізілді. Одан кейін ол, Лондон үкіметінің келісімімен, Ұлыбританияға сапар шекті. Ол Испаниядан британдық босқындар комитетінен стипендия алды; Сыртқы істер министрлігінің араласуымен оның төлемдері қалыптыдан жоғары деңгейде белгіленді. 1939 жылдың соңында оған BBC-нің испан бөлімінде жұмыс берілді; ол "Корнел Хуан де Падилла" деген псевдониммен әскери мәселелерге түсініктеме берді. Кейбір ғалымдардың пікірінше, BBC World Service британдық барлау қызметі болашақта пайдалы болуы мүмкін деп санайтын адамдарды жинақтау ортасы болған. Ол "Мадридтің соңғы күндері" атты кітабын жазды, ол рекордтық жылдамдықпен аударылып, жарияланды; бір автор МИ6-тың қатысы болуын күдіктенді. Оның BBC-дегі жұмысы қашан аяқталғаны және 1940 жылдардың ортасында немен айналысқаны белгісіз. Бір кезде Касадо швейцариялық Nestlé көпұлтты тағамдық компаниясымен кәсіби байланысқа түсті. 1947 жылы ол Ұлыбританиядан Колумбияға, оның колумбиялық еншілес компаниясы Cicolac-тың қызметкері ретінде кетті. Ол саясатта белгілі бір рөлді күтуі мүмкін, себебі ол Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін және халықаралық анти-Франколық оқшаулану атмосферасында британдықтар Франко режимін құлатуға тырысып, Испанияда оған орын табуы мүмкін деп болжады. 1949 жылы ол Венесуэладағы Nestlé еншілес компаниясы Indulac-қа ауысты. Ол он екі жыл бойы елді аралап, сауда өкілі болып жұмыс істеді. 60 жасқа толғанда және денсаулығы нашарлағандықтан, 1950 жылдардың ортасынан бастап жұмыс оған ауыр тиеді. 1961 жылы Касадо Испанияға оралды; оның Франко әкімшілігімен байланысы болған-болмағаны белгісіз. Ол Мадридте Сеа Бермудес көшесіне қоныстанды және бастапқыда ешқандай заңдық немесе әкімшілік мазалауға ұшырамады, тіпті ол 1943 жылы Масондық пен коммунизмге қарсы арнайы сотта сотталған және 1944 жылы бүлік жасағаны үшін 12 жылға бас бостандығынан айырылған болатын. Алайда, оның Nestlé зейнетақысы жеткіліксіз болғандықтан, 1962 жылы ол әскери зейнетақы алуға өтініш берді; бұл тергеуді күшейтті, оның ішінде республикалық қарулы күштердегі рөліне назар аударылды. Әскери бүлік туралы айыптар ақырында алынып тасталды, бірақ ол қысқа мерзімге үй қамауына алынды. 1966 жылы ол жеңіл жүрек ұстамасын бастан өткерді. Қаржылық қиындықтарды шешу үшін 1967 жылы ол "Соңғы күндерді" испан тілінде қайта жариялады, "Así cayó Madrid" деген атпен; алғаш рет "El Pueblo" фалангалық басылымында бөлім-бөлім жарияланғаннан кейін кітап түрінде шықты. Ол Негринге қарсы одан да күшті айыптаулармен қайта өңделді.
Жеке өмір
1920 жылы Касадо Мария де лас Мерседес де ла Калле Кондадоға үйленді; зерттелген деректердің ешқайсысы оның немесе оның отбасы туралы ешқандай ақпаратты қамтамайды, тек ол азамат соғысынан аман қалғаны белгілі. Неке ұзаққа созылмады және балалары болған жоқ. Олар ажырасты ма әлде неке жойылды ма, белгісіз. 1930 жылдардың басында немесе ортасында, белгісіз уақытта Касадо Мария дель Кармен Сантодоминго де Вегаға (1911-1976) үйленді. Олардың екі баласы болды: Кармен және Сегисмундо Касадо Сантодоминго, олар 1930 жылдардың ортасында дүниеге келді. Отбасы Касадоның 1939 жылы Испаниядан кеткеннен кейін белгісіз жағдайларда тарап кетті; оның әйелі мен балалары елде қалды және бастапқыда Панаманың дипломатиялық өкілдігінде пана тапты. Франколықтардың ғимаратқа шабуыл жасауынан кейін ол тұтқындалды және бастапқыда проституциямен айналысатын әйелдермен бірге түрмеге қамалды. Кейіннен отбасыға паспорт беруден бас тартты. Касадоның 1940 жылдардың басында британдық дипломатияның жасырын көмегімен олардың елден кетуіне көмектесу әрекеттері сәтсіз аяқталды. 1940 жылдардың басында Касадо Нора Пурселл атты ағылшын әйелмен жақын қарым-қатынасқа түсті, ол колониялық әкімші және синолог Виктор Пурселден ажырасқан болатын. Кейін ол француз тілінен аудармашы ретінде танылды. Олар алты жыл бірге өмір сүрді және 1946 жылы қайтыс болған Мария Кристина (тегі белгісіз) атты қызы дүниеге келді. Олардың одағы Касадоның Латын Америкасына кеткенімен аяқталды, себебі белгісіз. Алайда, Касадоның оған деген махаббаты сақталғандай, кем дегенде 1950 жылдардың басына дейін хат алмасып тұрды. 1951 жылы оның әйелі мен екі баласы Венесуэлаға қосылды. Бірақ ол олардың "мүлдем үйлесімсіз" екенін түсінді және оған Испанияға оралуын ұсынды, олардың арасындағы даудың себептері белгісіз. Дегенмен, отбасы бірге өмір сүрді. Кармен Касадомен бірге Испанияға оралды, ал балалары Венесуэлада қалды. Касадоның кем дегенде бір інісі болды, Сесар; олардың кім үлкені екені белгісіз. Ол сондай-ақ кәсіби атқыштар офицері болды және екі бауыр да бірдей биікке көтерілді, мысалы, 1913 жылы екеуі де segundos tenientes, 1923-1924 жылдары капитандар, ал 1936 жылы командирлер болды. Ол Мадридтегі анархистік кәсіподақ CNT-нің мүшесі болған. Азамат соғысы кезінде ол республикашылдардың жағында болды және 1938 жылдың шілдесінде кавалерия офицері ретінде Қорғаныс министрлігіндегі "Жер субсекретариатының" басқаруына бағынған. 1939 жылғы наурыз төңкерісі кезіндегі оның ұстанымы белгісіз. Алайда, бауырлардың арасы ажырағаны белгілі, соғыстан кейін Сегизмундо өз балаларына Сезардан қаржылық көмек алуға тыйым салды.
Болашақ және саяси көзқарастар
Касадоның саяси көзқарастары толыққанды анық емес, алайда ол, сөзсіз, солшыл адам болған. Ол өзінің жарияланымдарында және жеке хаттарында балалық шағын, ауылдық жұмысшы табының қиыншылықтары мен кедейлікте өткізгенін айтатын, бұл оны әлеуметтік теңсіздікке сезімтал еткендігін көрсетеді. Мұның кәсіби әскери қызметке қатысуымен үйлеспейтін сияқты көрінуі мүмкін, себебі сол кезде армия, монархия және шіркеу режимнің тіректері саналды. Дегенмен, ол әскери академияға түсуге өтініш берген кезде 15 жаста болған. Оның 30 жасқа дейінгі саяси қызметі туралы ешқандай мәлімет жоқ. Ол Примо де Ривераның диктатурасын қабылдаған жоқ; Касадо өзінің жазбаларында өзін бүлікші деп сипаттайды, бірақ оның бүлікшілік әрекеттерінің ешқандай дәлелі табылмаған. Алайда, ол кем дегенде екі рет әскери сотта режимге қарсы қастандық жасады деген айыппен сотталған офицерлерді қорғаған. Командир шені қайта берілгеніне қарамастан, Касадо Республикаға наразылық білдірмеген секілді. Ол ашық саясатқа қатыспағанымен, 1935 жылы Президенттің жеке күзетінің командирі болып тағайындалғанда, тіпті оңшылдар билікте болған кезде де, адал республикалық офицер саналған болуы мүмкін. 1936 жылғы шілде төңкерілісінен кейін Республикаға деген адалдығына күмән жоқ, бұл республикалық аймақта қалған көптеген кәсіби офицерлердің қарапайым "географиялық адалдығынан" әлдеқайда артық болды. Кейбір ғалымдар 1936 жылдың соңында оның коммунистерге қарсы белсенділік танытқанын айтады, себебі ол оларды Бас штабтың жұмысынан басқа ұйымдық мәселелерге ауыстырғаны үшін кінәлады; ол жеке себептермен болса да, "ашумен толған" адам ретінде бейнеленеді. Оның інісі анархистік CNT ұйымымен байланысты болған, бірақ Сегизмундоның анархизмге жақын болғанына ешқандай дәлел жоқ; сондай-ақ, оның социализммен байланысы туралы да мәліметтер табылмаған. Кейбір авторлар "оның саяси көзқарастары Азаньяның көзқарастарымен үлкен ортақтыққа ие болғанын" айтады, бұл радикалды солшыл республикашылдыққа нұсқайды. Өзінің жазбаларында және тарихи әдебиеттерде Касадо демократия, бостандық және әлеуметтік әділдік үшін коммунистік немесе франкистік диктатураға қарсы күресуге бел буған, прогрессивті көзқарасты адам ретінде суреттелген. Касадоның католик болғаны белгісіз; ол 1920 жылдары масондыққа қосылғаны белгілі, бұл кейде либералды католицизммен үйлесімді болуы мүмкін. Бала кезінен немесе ересек өмірінде ол антисемитизмді қабылдаған. 1950 жылдардағы жазбаларында ол Франконы "еврей ергежейлісі" деп қорлайды; сонымен бірге, Венесуэладағы жұмыс сапарының жолын өзгерту туралы сәтсіз талқылаулар кезінде, ол Индулак компаниясының менеджерлерін "еврейлік ойлау қабілетімен" айыптаған. Алайда, ол өте икемді болды және ондаған жылдар бойы Индалесио Прието, Сальвадор де Мадариага, Циприано Мера және Альфонсистік талапкер Хуан де Борбон сияқты алыс хат алмасушылармен үнемі хат алмасып тұрды.
Қоғамдық сөйлеуде
Франко Испаниясындағы кең таралған пікірде Касадо көрінбеді; егер есімдері айтылса, ол коммунистерге қарсы алдын ала соққы берген адам ретінде еске алынды. Бұл тезис академиялық тарихнамада да қайталанды. Хью Томас 1960 жылдары жазған Испания азамат соғысы туралы монументалды еңбегінде Касадоны Негринден кем көреген және саяси наивтікке ұшыраған болуы мүмкін деп көрсетті; алайда, ол әңгімеден жақсы ниетті адам ретінде шықты, тіпті ол ПСЕ-ге қарсы жеке наразылықтарымен басшылыққа алынған болса да. Касадоның «Аси кайо Мадрид» кітабы сыншылар тарапынан жақсы қабылдады; рецензенттер кітапты «халық күресуді жалғастырғысы келгенде» республиканы тапсыру туралы ақылсыз коммунистік айыптауларға қарсы қорғаныс ретінде ұсынды. Оның қайтысынан кейін газеттер оны фактілерге сәйкес жариялады, кейде оны коммунистік төңкерістің алдын алған адам ретінде көрсетті. 1970 жылдардың басында тарихшы Рикардо де ла Сиерва оны «дестакадо теорико и технико militar» деп атады. 1980 жылдан бері көптеген ғалымдар 1939 жылғы төңкерістің негізгі себебін жоққа шығарды, себебі коммунистік төңкеріс жоспарланбаған еді. «Коммунистер басып алған үкіметке» қарсы төңкеріс туралы айтудың орнына, кейбір авторлар «заңды үкіметке» қарсы төңкеріс туралы айта бастады. Касадоның жеке мотивацияларына көбірек назар аударылды, оның артық амбицияларына ерекше мән берілді. Әлеуметтік және цифрлық медианың пайда болуы түрлі пікірлерді тудырды – Касадоны сатқын деп айыптағандардан бастап, оны батырлар мен ұлы патриоттардың қатарына қосқандарға дейін, және олардың арасындағы пікірлер. Тарихнамада төңкеріс одан әрі қырғынды тоқтату әрекеті ретінде емес, Франко диктатурасының жеңісіне мүмкіндік берген, болдырмауға болатын қателік ретінде қарастырылды. Пол Престон Касадоға қарсы күшті шабуыл жасады; оның 2016 жылғы жұмысы Касадоны өзінің амбициясына елігіп, үлкен гуманитарлық апатқа себеп болған адам ретінде көрсетті. 2018 жылы автор Педро Лопес Ортега қарама-қарсы көзқарасты алға тартқан кітап жариялады: Касадо «басқалардың ақымақтығы мен фанатизміне қарсы реализм мен гуманитарлық сезімталдыққа ие болды». Оның туған қаласы Нава-де-ла-Асунсьонда бұрын Касадоның есімімен аталатын шағын көше болған, бірақ ол қайта аталды және қазір Испанияда осындай көше жоқ. 1976 жылы Хосе Мария Родригес Мендес 1939 жылғы төңкеріске арналған «Ultima batalla en El Pardo» атты театрлық драма жазды; оның басты кейіпкерлері Франко мен Касадо болды. Бұл туынды үлкен оқиғаларға тап болған жеке тұлғаның тағдыры туралы мәселені көтеріп, тараптарды ұстамайды; ол 1990 жылдарға дейін жарияланбады және XXI ғасырда сахнаға қойылды. Касадо 1939 жылдың басында Мадридте өтетін бірнеше испан романдарының басты кейіпкері болды. Испан қоғамдық пікірінде кейде Фернандо Рей (Фернандо Касадо) деп танымал актер Сегизмундо Касадоның ұлы деп айтылады; шындығында, ол басқа республикалық әскеридің ұлы болды.