Кіріспе

Жак Ален Миллер (milɛʁ; 1944 жылдың 14 ақпанында туған) – психоаналитик және жазушы. Ол Фрейдиандық себеп мектебінің (École de la Cause freudienne) және ол 1992 жылдан 2002 жылға дейін басқарған Дүниежүзілік психоанализ қауымдастығының негіс қалаушыларының бірі. Ол Жак Лаканның семинарлары кітаптарының жеке редакторы.

1960 жылдар

1962 жылы Миллер École Normale Supérieure-ге түсіп, Луи Алтюссермен бірге оқыды. Оның студенттік достастары: Этьен Балибар, Пьер Машери, Франсуа Регно, Роберт Линарт және Жан-Клод Милнер. ЭНС-те ол "Менің жақын досым болған алғашқы жазушы" деп еске алған Роланд Барт семинарына қатысты. Осы кезеңде ол Сорбоннада дәріс оқыған жас Дерридамен де танысты. 1963 жылы Алтюссер Миллерге «Лаканның барлық еңбектерін» оқуды тапсырды. Келесі жылы Жак Лакан École Pratique des Hautes Etudes-те оқытушы болып тағайындалды және семинарын ENS-ке көшірді. 1964 жылғы жазғы демалыста Лакан Миллерді Гитранкурдағы Ла Превоте шаңырағына шақырды, онда Миллер Лаканның алғашқы семинарларының стенограммаларын оқыды. Кейін Гитранкурға барғанда Миллер Лаканның қызы Джудит Лаканмен танысып, 1966 жылы оған үйленді. Миллер 1966 жылы Лаканның «Жазулары» кітабына түсініктер тізімін жасады және графиктерге түсініктемелер жазды, сондай-ақ сол жылы «Cahiers pour l'Analyse» журналын құрды, оның редакциялық алқасына Ален Гроришар, Регно, Милнер және кейін Ален Бадиу кірді. Миллердің осы ерте кезеңдегі жазбалары Галлимар жинағында «Un début dans la vie» (2002) деген атпен жарияланды, онда Сартрмен жасаған сұхбаты және Лакан семинарында танымал болған «Suture: Elements of the Logic of the Signifier» (1965 жылғы 24 ақпан) атты мақаласы бар.

1970 жылдар

1968 жылдың мамыр айымен байланысты солшыл қозғалыстарға қатысқаннан кейін, Миллер Лаканның «өзіңнің ерекше қарсылығыңды жеткізу үшін тағы бір жол таңдауға шақырды: мысалы, менікі». Уақыт өте келе Миллер Лаканның Париждегі Фрейдиан мектебінде маңызды рөл атқарды, ол Ornicar журналын құрып, бас редакторы болды. Ол Лакан семинарларының лекцияларын жариялады. Лакан Винсенс университетіне ауысқанда, психоанализ кафедрасы «Le Champ freudien» деп аталды. Лакан оның директоры болды, ал Мишель Фуко Жак Ален Миллерді президент етіп тағайындады. Миллердің осы кезеңдегі (1972–1978) оқытуы L'Orientation lacanienne деген атқа ие болды және Бентам, Пирс және Чёрч туралы жарияланған мәтіндерге жол ашты. 1973 жылы Миллер Лаканның 1964 жылғы «Психоанализдің төрт негізгі ұғымы» семинарын жазды, бұл Лаканның жыл сайынғы Париж семинарларының толық сериясын құруға өмір бойы адануына әкелді. XI кітапты Seuil 1973 жылы, I және XX кітаптарды 1975 жылы және II кітапты 1978 жылы жариялады. Миллер сондай-ақ 1973 жылы кейіннен «Телевизия» деп аталған екі бөлімді теледидар бағдарламасына қатысты.

1980 жылдар

Лаканның 1980 жылы EFP-ті таратуы La cause freudienne құрылысымен аяқталды. Ұзақ өтпей Лакан қайтыс болды, соның салдарынан Миллер оның семинарларының жалғыз редакторы қалды. Миллер 1980 жылы апталық семинарларын қайта бастады, осылайша L'Orientation lacanienne II деп аталатын цикл ашылды. Лаканның еңбектерін түсіндіруге және ашып көрсетуге бағытталған Миллердің курсына психоаналитикалық теориядағы көптеген белгілі тұлғалар қатысты, олардың ішінде Эрик Лоран және Славой Жижек ерекше көзге түсті. Лакандық бағдарлау курсы "клиникаға қайта оралу" принципімен жүргізілді, ал алғашқы тақырыптарында "Симптомнан қиялға" (1982 3), "Психоздардың ерекше клиникасы" (1987 8 DEA семинары) және "Перверсия белгілері" (1988 9) тақырыптары қарастырылды. 1980-ші жылдар Лаканның шәкірттері мен жақтастарының қалыптасып келе жатқан қауымдастықтарын нығайту мақсатымен Еуропа мен Латын Америкасына сапарлар жасаумен де ерекшеленді, бұл 1990 жылы Еуропа психоанализ мектебінің (қазіргі WAP мектептерінің Еуропалық федерациясы) және 1992 жылы Аргентинаның Escuela de la Orientación Lacaniana мектебінің құрылуымен аяқталды. Осы он жылдық ішінде Миллер Лакан семинарының III және VII кітаптарын жариялады. Миллердің Буэнос-Айрестегі 1980-ші жылдардағы лекциялары Conferencias Porteñas (Paidos, 2010) I томында жинақталған.

1990 жылдар

Тоқсан жылдардың басында Миллердің еңбектері ағылшын тіліне аударыла бастады және Джозефина Айерзаның редакторлығымен «Фрейдтік өрістің хабарламасы» және Нью-Йорк негізделген «Lacanian Ink» мәдени журналы арқылы АҚШ-та жарияланды. 1992 жылы Миллер «Freudian Cause» мектебін, «Еуропалық психоанализ мектебін» және «Escuela de la Orientación Lacaniana» мектебін біріктірген Дүниежүзілік психоанализ қауымдастығын құрды, содан кейін Бразилия, Испания және Италияда да WAP құрамына енген мектептердің құрылуын қадағалады. Онжылдықтың соңында, Хорасио Этчегоеннің күш-жігерінің арқасында IPA-мен қарым-қатынастарда «жамбыл гүлі» пайда болды. Миллер 1997 жылы Барселонада өткен IPA конгресіне шақырылды, онда оның сөздері жылы қолдаумен қарсы алынды. 1995 жылы Миллердің апталық курсы Париж VIII университетінен 2009 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Conservatoire National des Arts et Métiers-тің Поль Пэнлеве амфитеатрына көшірілді. 1998 жылы оның оқытуы «L'Orientation lacanienne III» ретінде үшінші кезеңге енді. 1989-1996 жылдардағы Буэнос-Айрес лекциялары «Conferencias Porteñas» (Paidos, 2009) жинағының II томында жинақталған. Тоқсан жылдарда Миллер құрған Лакан семинарының IV, V және XVII кітаптары жарық көрді.

2000 жылдар

Екі онжылдық бойы талдаушыларды даярлау және әлемдік институционалдық байланыстарды дамытуға толыққанды берілгеннен кейін, 2001 жылы Миллер 1960-шы жылдардың соңында атқарған қоғамдық қызметіне оралды, Лакан семинарларының транскрипциясымен қатар. 2001 жылдың маусым айында SPP журналы Миллер мен Эколь де ла Кауз Фрейдиенге арналған мақала жариялады, оған Миллер наразылық білдірді. Ол өзінің позициясын 2001 жылдың 3 қыркүйегінде бірінші хат жариялап қорғады. Францияның интеллектуалдық қауымдастығының ыстық қарсы алуы одан әрі бес хат жазуға себеп болды, олар Лаканның 1963 жылы IPA-дан «шүкіршілікке» ұшырауы және одан кейінгі төрт онжылдықтағы психоаналитикалық қозғалыстың тарихына қатысты мәселелерді егжей-тегжейлі қарастырады. 11 қыркүйекке жасалған терактіден кейін жазылған үшінші хат терроризм және саяси әрекеттер туралы ой-пікірлерді ұсынады. 2003 жылы Миллер Ұлыбритания, Бельгия, Швейцария, Израиль және Грекиядан келген қоғамдарды, сондай-ақ Ирландия мен Шығыс Еуропадан келген филиалдарды біріктіретін Жаңа Лакания мектебін құрды. Сол жылы ол Дэниел Линденбергтің 2002 жылғы «Le Rappel à l’ordre» памфлетіне жауап ретінде сатирикалық «Neveu de Lacan» (Verdier) еңбегін жариялады. 2003 жылдың қазанында Франция үкіметі Францияда психотерапия практикасын алғаш рет реттеуге бағытталған заң қабылдады. Миллер бұл мәселені тағы бір хатында көтерді, ол 17 қарашада UMP саясаткері Бернар Акойерге жолданды. Келесі айларда Миллер бұл мәселелерге қоғамдық және кәсіби назар аударуға бағытталған қозғалысты жетекшілік етті, бұл Бернар Анри Левиді былай деп жазуға итерді: «Кейде тарих бір жіпке ілінген. Бұл жағдайда жіптің аты осы адамның есімі болуы мүмкін: Жак Ален Миллер». Лакан семинарының транскрипциясы жалғасты, VIII кітап (екінші басылым), X кітап, XXIII кітап, XVI кітап және XVIII кітап осы онжылдықта жарық көрді. 2008 жылы WAP-тың алтыншы конгресінде Миллер Театро Колизеода 1700 адамнан тұратын аудитория алдында лекция оқыды. Бұл лекция оның 1996-2001 жылдарғы Аргентинадағы лекцияларының жинағы, «Conferencias Porteñas» (Paidos, 2010) III томда жарияланды. Осы уақытта ол France Culture радиосының және Marianne және Le Point сияқты француз жаңалықтары журналдарының тұрақты қонағы болды. Оның жарияланған мақалалары «Le secret des dieux» (2005) жинағында топтастырылды және 2008 жылы ол Лондонда Ричард Гомбрих пен Майкл Пауэрмен бірге сөйлеген «Мүмкін емес кәсіптер митингіне» қатысты. 2009 жылы ол «Hurly Burly» Халықаралық Лаканиялық психоанализ журналын құрды.

2010 жылдан қазіргі уақытқа дейін

Миллердің 2009-2010 жылдардағы курсы, Театр Дежазетте оқылды, Лаканның өміріне арналған бұл курс Лаканның психоаналитикалық этикасы мен Миллер бұған дейін көпшілік алдында жарияламаған өмірбаяны арасындағы байланысты қарастырды. Курстың бір бөлігі кейін жазылып, «Vie de Lacan» (2011) деген атпен жарияланды. Миллердің психоаналитикалық оқытулары, сондай-ақ, оның қазіргі оқиғалар туралы жиі жарияланатын мақалалары мен сұхбаттары тұрақты түрде ағылшын тіліне аударылады. Жак Лаканның Семинарының XIX кітабы 2011 жылы, ал VI кітабы 2013 жылы жарық көрді.

Таңдалған шығармалар

Мәдениет/Клиника 1: Қолданбалы Лакандық Психоанализ, Миннесота Университеті Баспасы, Сент-Пол, 2013. Жак Ален Миллердің ағартулы жұртшылыққа жолданған алғашқы хаты, Нью-Йорк: The Wooster Press, 2002. Жак Лаканның қайтысынан бері 20 жылға арналған «Күндей ашық хат», Жак Ален Миллердің ағартулы жұртшылыққа жолданған хаты, Нью-Йорк: The Wooster Press, 2001. «Террористтердің нежностьі және басқа хаттар», Жак Ален Миллердің ағартулы жұртшылыққа жолданған хаты, Нью-Йорк: The Wooster Press, 2002. "Жак Лаканның алаңдаушылық туралы семинарын оқуға кіріспе I", Нью-Йорк: Lacanian Ink 26, 2005 күз. "Жак Лаканның алаңдаушылық туралы семинарын оқудың кіріспесі II", Нью-Йорк: Lacanian Ink 27, 2006 жылдың көктемі. "Жак Лаканның кейінгі ілімдері", Нью-Йорк: Көктемгі Lacanian Ink 21, 2003. "Рахаттың парадигмалары" Нью-Йорк, Lacanian Ink 17, 2000 жылдың күзі. "Suture: Белгінің логикасының элементтері", Lacan Dot Com, The Symptom 2006. "Дін, психоанализ", Lacanian Ink 23, 2004 жылдың көктемі. "Таза психоанализ, қолданбалы психоанализ және психотерапия", Lacanian Ink 20, 2002 жылдың көктемі. Демократияның патологиясы: Бернард Аккуерге және ағартулы пікірге арналған хат (2005), Karnac Books. Тіл және шындық туралы бес сабақ (1997) Hurly Burly, 7-саны, 2012 жыл, мамыр, 59–118 беттер.