Дерек Уорвик: Формула-1 және автоспорт мансабы

Кіріспе

Британдық жарыс жүргізушісі (туған 1954)

Дерек Стэнли Артур Уорвик (27 тамыз 1954 жылы туған) – Англиядан шыққан, қазір Джерсиде тұратын бұрынғы кәсіби жарыс жүргізушісі. Ол көп жыл бойы Формула-1-де жарысып, төрт мәрте тұғырға көтерілгенімен, ешқашан Гран-приде жеңіске жете алмады. Дегенмен, ол 1992 жылы Ле-Манның 24 сағаттық жарысын және 1992 жылғы Әлемдік спорттық автомобильдер чемпионатында жеңіске жетті. Ол 1991 жылы Британдық Формула-3000 чемпионатында көшбасшы болып жарыс кезінде қаза тапқан Пол Уорвиктің ағасы болды. 2005 және 2006 жылдары Формула-1-ден зейнеткерлікке шыққан жүргізушілерге арналған Grand Prix Masters формуласының алғашқы маусымында жарысты. 2010 және 2011 жылдары үш Гран-приде төртінші төреші ретінде қызмет етті. 2011-2017 жылдары Британдық жарыс жүргізушілер клубының президенті болды, Деймон Хиллден кейін және Пэдди Хопкирктен бұрын қызмет етті.

Ерте өмір және мансап

Уорвик Англияның Гэмпшир графтығындағы Алресфорд қаласында дүниеге келген. Ол мансабын британдық сток-кар жарыстарында, "Спедворт" ұйымымен, оның туған жері "Альдершот" стадионы сияқты трассаларда бастады. 1971 жылы 16 жасында Superstox Англия чемпионатында, ал 1973 жылы Уимблдон стадионында әлем чемпионатында жеңіске жетті. Оның кіші інісі Пол да Superstox жарыстарында бірқатар жетістіктерге қол жеткізді, кейін Formula 3000-ға өтті, бірақ 1991 жылы апатта қаза тапты. Дерек 1978 жылы Ұлыбританияның Формула 3 чемпионатында жеңімпаз атанды.

Формула-1 (1981-1993)

Уорвик өзінің Формула-1 мансабын 1981 жылғы маусымда жаңадан құрылған «Толеман» командасымен бастады. Ол сол жылы тек бір жарысқа, Лас-Вегаста өткен маусымның финалына қатыса алды. 1984 жыл «Рено» зауыттық командасы үшін соңғы жыл болды, олар Формула-1-де турбо зарядтауды алғаш рет қолданған команда ретінде танымал болды. 1984 жылы Уорвик пен жаңа командаласы Патрик Тамбей ешқандай жарыста жеңіске жете алмады, бұл 1978 жылғы Формула-1 маусымынан бері команданың Гран-приде жеңіске жете алмауының алғашқы жағдайы болды. Уорвиктің мансабындағы шешуші сәт – 1985 жылғы Формула-1 маусымында «Рено» командасында қалу және «Уильямс-Хонда» командасынан келіп түскен ұсыныстан бас тарту болды. Осы орынды Найджел Манселлге ұсынды, ол оны қабылдап, маусым соңында екі жарыста жеңіске жетті. 1985 жыл «Рено» үшін сәтсіз болды және команда жыл соңында Формула-1-ден шықты. «Реноның» кетуі және Айртон Сеннаның Уорвикті командаласы ретінде қабылдаудан бас тартуы (командадағы келісімшарт бойынша бірінші нөмірлі жүргізуші статусын пайдаланып, Сенна командада тек екінші нөмірлі жүргізуші болған адаммен ғана жұмыс істегісі келді, себебі «Lotus» екі чемпиондыққа таласатын жүргізушіні қолдауға қабілетсіз деп сенді), Уорвикті 1986 жылғы Формула-1 маусымында командасыз қалдырды. Ол Том Уолкиншоудың «TWR Jaguar» командасында жүргізу ұсынысын қабылдады. Алайда, мамыр айында сынақ барысында Элио де Анджелис қаза болғаннан кейін, Уорвик «Brabham» командасындағы орынын алуға шақырылды. «Brabham» командасының иесі Берни Экклстоун Уорвикті де Анджелис орнына шақырған деген қырсық ақпарат тарады, себебі ағылшын жүргізуші итальяндық жүргізушінің қайтысынан кейін командаға өтініш білдірмеген жалғыз бірінші қатарлы жүргізуші болды. Уорвик түсіндірді: «Берни маған телефон соғып, Элио қайтыс болғаннан кейін бес минут өткен соң да маған қоңырау шалмағаныңызды қатты бағалайтынын және мен оның орнына жүргізуге келісесіз бе деп сұрады». Ақырында ол келіспеді және Формула-1-ге қайта оралды. Уорвик 1993 жылы «Jordan» және «Footwork» командаларынан ақы төленетін жүргізуші орнына берік ұсыныстар алды және ақырында соңғысын таңдады. Уорвик 3 жылдық үзілістен кейін Формула-1-ге оралды және 1993 жылы толық маусымды аяқтады, бірақ тек 4 ұпай ғана жинады. Ол өзінің мансабын барлығы 71 Гран-при ұпайымен аяқтады.

Warwick began his Formula One career with the fledgling F1 team Toleman for the 1981 season. He managed to qualify for only one race that year, the season finale at Las Vegas. 1984 would prove to be the beginning of the end for the factory Renault team, the pioneers of turbocharging in Formula One. Neither Warwick nor new teammate Patrick Tambay won a race in 1984, the first time since F1 season of 1978 that the team did not win a Grand Prix. The turning point in Warwick's career was his decision to stay at Renault for F1 season of 1985 and reject an offer to drive for Williams Honda. The seat was then offered to Nigel Mansell who, accepting the position, went on to win two races at the end of the season. 1985 was a poor one for Renault and the team withdrew from Formula One at the end of the year. Renault's withdrawal, and Ayrton Senna's refusal to let Warwick join him as teammate at Lotus (using his contracted number one driver status in the team, Senna refused to have anyone but a pure #2 as his teammate as he believed Lotus were not capable of supporting two championship contending drivers), left Warwick without a team for the F1 season of 1986 season and he took up an offer to drive for Tom Walkinshaw's TWR Jaguar team in the World Sportscar Championship. Following the death of Elio de Angelis in a testing accident in May, however, Warwick was invited to take his place at Brabham. Unconfirmed rumours surfaced that Brabham owner Bernie Ecclestone had invited Warwick to take de Angelis's place as the Englishman was the only available top driver who had not actually contacted the team offering his services in the days following the Italian's untimely death. Warwick explained:

"I got a phone call from Bernie, who said that he really appreciated the fact that I didn't call him five minutes after Elio had died and would I like to drive for him." Ultimately he did not and instead returned to Formula 1. Warwick had firm offers of paid drives for 1993 with Jordan and Footwork and ultimately chose the latter. Warwick returned to Formula 1 following a 3 year sabbatical and completed the full season in 1993, but managed to score only 4 points. He ended his career with a total of 71 Grand Prix points.

Кейінгі өмірі

Уорвик 1998 жылғы Канада Гран-приі кезінде Мюррей Уокердің ITV-дегі комментаторы болды, Мартин Брандлдің орнын ауыстырды (ол Ле-Манда жарысқа қатысқан). 2005 және 2006 жылдары Уорвик зейнеткерлікке кеткен Формула-1 жүргізушілері үшін өткен Grand Prix Masters формуласының алғашқы маусымында жарысты. 2010 жылы ол Испания және Венгрия Гран-прилерінде төртінші төреші болып жұмыс істеді. 2011 жылы Уорвик 2011 жылғы Түркия Гран-приі үшін төртінші төреші қызметін атқарды. Бұл қызмет тек бұрынғы жарыс жүргізушілеріне беріледі, олар төрешілер алқасына жүргізушілердің көзқарасынан оқиғалар бойынша кеңес береді. Ол Дэмон Хиллден кейін Британдық жарыс жүргізушілері клубының президенті болды. 2016 жылы Пэдди Хопкирк оның орнына BRDC президенті болды. 2015 жылы Уорвикке ішек қатерлі ісігіне ем жасалды.

Мастерстердің толық нәтижелері

(key) Қалың әріппен көрсетілген жарыстар – поул позициясы, курсивпен көрсетілген жарыстар – ең жылдам айналым. Жыл Команда Шасси Қозғалтқыш 1 2 3 4 5 2005 Team Lixxus Delta Motorsport GPM Nicholson McLaren 3.5 V8 RSA 2006 Team Lixxus Delta Motorsport GPM Nicholson McLaren 3.5 V8 QAT ITA GBR MAL RSA
† Қонақ жүргізуші болғандықтан ұпайларға ие емес.

Бас киім

Уорвиктің қапшығы көк түсті, бүкіл ернек аймағы ақ, ал үстінен ақ жолақ өтеді. Ернек аймағының екі жағында да жолақтар, оның аты жазылған және Ұлыбритания туы бар.