Берил Карней: Ұлыбритания балеринасының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Ағылшын балет бишісі (1930–2022)

Берил Флёр Карни (31 желтоқсан 1930 – 11 қазан 2022), сондай-ақ Берил Голдвин деп те белгілі, – ағылшын балет бишісі. Лондон маңында дүниеге келген ол үш жасында билеуді бастады. Корольдік балет мектебінде оқыды және 1946 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Корольдік опера театры қайта ашылғанда, Марго Фонтейнмен бірге «Ұйықтаған ханшайым» (The Sleeping Beauty) балетінде өнер көрсетті. Голдвин 1946 жылы англо-поляк балетінің құрамында биледі, бұл соғыс кезінде Польшадағы эмигранттар үшін жұмыс табу мақсатымен құрылған труппа. Алты айдан кейін труппа таратылды, бірақ бұрын Лондонның Вест-Эндіндегі Савилл театрында өнер көрсетті. 1949 жылы Рамберт балетіне қосылды, кейіннен оның прима-балеринасы атанды. Голдвин «Лес Сильфидтер», «Жаңғақ бұзғыш», «Гала-концерт» және «Ұйықтаған ханшайым» сияқты көптеген рөлдерде биледі. Мансабының басында ол «Сегіз балеті» аясында жандандырылған камералық балеттермен өте жақсы жұптасқан Александр Беннетттей өнердегі серігін тапты. Рэмберттің Ноттинг-Хилл Гейттегі шағын Меркурий театрындағы соңғы қойылымдарында ол Уолтер Гор мен Антони Тюдордың хореографиясын жақсы білді. Оның ең танымал рөлі – Жизель. «Таймс» газеті оны «Британия ұсына алатын ең әсерлі Жизель» деп жазды, бұл Марго Фонтейннің де Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрында осы рөлді ойнаған кезінде болды. «Observer» газетінде Ричард Бакл Садлерс-Уэллзге барып көрудің қаншалықты қиын екенін айтты, «ешкім естімеген қыздың» бас рөлде ойнағанын мойындады, бірақ театрдан таң қалған күйде шықты. 1954 жылы Роберто Росселлини әйелі Ингрид Бергман үшін Лондонның Столл театрында «Оттағы Жанна д'Арк» спектаклін қойғанда, оған «Файненшл Таймс» газетінің танымал балет сыншысы Эндрю Портердің алғашқы әрекеті ілесіп келді. Кейінірек Эндрю Портер (1971 ж.) «Берил Голдвин керемет қаһармандық рөлде ойнағандықтан, Хонеггердің «Оттағы Жанна д'Арк» туындысы көп үміткерлік танытпады» деп жазды. Джон Кранко Рамберт үшін екі балет қойды: «Көлеңкелі ханым» (1955) және «Қара киімдегі қыз» (La Reja, 1959) – Голдвин осы екі балетте де басты рөлдерді ойнады. Роберт Джоффри оны «Па де Деесс» балетінде Тальони рөліне шақырды. Ол Ұлыбританияда, Ирландияда, Францияда (Париждегі Шатле театрында және Экс-ле-Бэйнс фестивалінде), Германияда, Италияда (Венециядағы Ла-Феничеде) және АҚШ-та (Жакобтың жазғы фестивалінде) және Ливандағы Баалбек фестивалінде өнер көрсетті, онда ол ливандық әнші Фарузбен бірге сахнада болды. 1996–1997 жылдары ол алғашқы өнер көрсеткеніне 50 жыл өткен соң, Сильвия Гилеммен бірге Корольдік опера театрында Корольдік балетпен қайтадан өнер көрсетті. Ол Британдық актерлер кеңесінде балет бишілерінің өкілі болды және осы лауазымда Рудольф Нуриевке Ұлыбританияда өнер көрсетуге рұқсат беру туралы кеңес алды. Балет Рамберттен зейнетке шыққаннан кейін ол Лондонның ішкі білім беру басқармасында балет сабақтарын берді. Ол сондай-ақ Мэгги Хамблингтен сурет салуды оқыды және 1991 жылдың мамыр айында Лондондағы Сент-Мартин галереясында өзінің туындыларын көрсетті. Севильядағы танымал фламенко бишісі Милагрос Менгибардан фламенко биін де үйренді. Балет Рамберттің 90 жылдық мерейтойына орай ол «90 жастағы Рамберт ауызша тарих жобасы» жобасына қатысты.

Beryl Fleur Karney (31 December 1930 – 11 October 2022), also known as Beryl Goldwyn, was an English ballet dancer. Born near London, she started dancing at the age of three. She attended the Royal Ballet School and performed with the Royal Ballet in The Sleeping Princess (The Sleeping Beauty), with Dame Margot Fonteyn, when the Royal Opera House reopened after the World War II in 1946. Goldwyn danced in 1946 with the Anglo Polish Ballet, a wartime troupe originally formed to provide work for Polish dancers in exile. The company was disbanded six months later, but not without first dancing at the Saville Theatre on London's West End. She joined the Ballet Rambert in 1949, later becoming its prima ballerinaGoldwyn danced numerous roles, including Les Sylphides, The Nutcracker, Gala Performance, and The Sleeping Beauty, She was fortunate early in her career to find an ideal partner in Alexander Bennett. She first impressed with the chamber ballets revived as part of Ballet at Eight , the final performances of Rambert at the tiny Mercury Theater in Notting Hill Gate. Goldwyn got to know the choreography of Walter Gore and Antony Tudor. Her most celebrated was the part of Giselle. The Times newspaper wrote that she was “the most moving Giselle that Britain can offer”, this was at a time when Margot Fonteyn was also performing the role at the Royal Opera House, Covent Garden. While in The Observer Richard Buckle described what a bore it was “to have to traipse out to Sadler's Wells and see . some girl one has never heard of in the title role”, but admitted leaving the theatre astonished. In 1954, when Roberto Rossellini staged Joan of Arc at the Stake at the Stoll Theatre, London for his wife Ingrid Bergman, it was preceded by the first act of Giselle, the celebrated ballet critic of the Financial Times, Andrew Porter later wrote (in 1971) that "with Beryl Goldwyn as its delightful heroine , the Honegger work (Joan of Ark at the Stake) did not stand much of a chance". When John Cranko choreographed the two ballets for Rambert: The Lady with her Shadow in Variations on a Theme (1955) and The Girl in Black in La Reja (1959), he chose Goldwyn for the lead roles. Robert Joffrey cast her as Taglioni in his ballet Pas de Déesses. She performed in the UK, Ireland, France (at Théâtre du Châtelet in Paris and at the Aix les Bains Festival), Germany, Italy (at La Fenice in Venice), and the United States (at the Jacob's Pillow festival), and at the Baalbek festival in Lebanon, where she shared the programme with the Lebanese singer Fairuz. In 1996–97, she performed again with the Royal Ballet at the Royal Opera House in Don Quixote, with Sylvie Guillem, fifty years after her first performance there. She represented Ballet Dancers on the Council of British Actors Equity and in this capacity, she was consulted before Rudolf Nureyev was granted his work permit to perform in the UK. Following her retirement from the Ballet Rambert she taught ballet for the Inner London Education Authority. She also studied painting with Maggi Hambling and exhibited her works at Saint Martin's Gallery in London in May 1991. She also studied Flamenco dancing in Seville with Milagros Mengibar, the celebrated flamenco dancer. For the 90th birthday celebrations of the Ballet Rambert, she took part in the "Rambert at 90 Oral History Project".

Жеке өмір және өлім

1969 жылы ол ғалым, инженер және кәсіпкер Эндрю Карниге үйленді; олардың ұлы Питер 1972 жылы туды. Голдвин 2022 жылғы 11 қазанда 91 жасында рактан қайтыс болды.