Дербиширдегі тары жол темір жолы

Кіріспе

Дербиширдегі тар темір жол, Англия.

Ашовер жеңіл темір жолы Англияның Дербишир округіндегі 23,5 дюймдік енді темір жол болатын, ол Клей-Кросс және Ашовер қалаларын байланыстырды. Ол Клей-Кросс компаниясы әк тас, флюорит, барит және құмтас сияқты минералдарды Клей-Кросс зауыдына және LMS арқылы елдің басқа жерлеріне тасымалдау үшін салған.

Тарих

Джордж Стивенсон 1830 жылдары Дерби мен Лидс арасындағы Солтүстік Мидленд темір жолының бағытын зерттеді. Бағыт Ашоверге жақын жерден өтті, онда Стивенсон кен орнын дамыту мүмкіндігін байқады. 1837 жылы ол «Джордж Стивенсон және компаниясын» құрды және 1840 жылы ашылған Клей-Кростағы көмір шахтасын және кокс пештерін салды. 1848 жылы Джордж қайтыс болғаннан кейін компания оның ұлы Роберт Стивенсонға өтті, ал 1852 жылы ол үлестерін сатты, нәтижесінде бизнес Клей-Кросс компаниясы болып қайта құрылды, ол бір кезде Ұлыбританиядағы ең ірі тәуелсіз жұмыс беруші болды. Компания тау-кен қызығушылықтарын дамытуды жалғастырды және 1918 жылы Фолгейттегі Овертон егіндігін минералдарды өндіру мақсатында сатып алды. 1918 жылы Жеңіл темір жол туралы заңға сәйкес Стреттон мен Ашовердегі Мидленд темір жолы станциясы арасында стандартты кеңдіктегі темір жол салуға рұқсат алынды, сондай-ақ Алтон кенішіне қызмет ететін арқанмен тартылатын минералдық темір жол салу жоспарланды. Алайда, жобаның құны тым жоғары болғандықтан темір жол салынбады. Оның орнына 1920 жылы жобаға кеңесші инженер H. F. Stephens бүкіл темір жолды тар кеңдікте салуды ұсынды. Бұл құрылыс шығындарын айтарлықтай төмендетті және жоспар мақұлданды. Құрылыс 1922 жылы басталды және темір жол 1924 жылы жүк тасымалы үшін ашылды. Жолаушылар тасымалына ресми түрде 1925 жылдың наурыз айында ашылды. Жол Соғыс министрлігінің Жеңіл темір жолдарынан қалған жабдықтарды пайдалана отырып салынды. Темір жол негізінен минералды тасымалдауға арналғанымен, 1920 жылдардың ортасында жолаушылар тасымалы табысты болды, бірақ автобустардың бәсекелестігі жолаушылар санының азаюына әкелді және қысқы қызмет 1934 жылы тоқтатылды. Барлық жолаушылар тасымалы 1936 жылы тоқтатылды, бірақ Глостер RC&W компаниясы жасаған төрт үлкен вагондар 2-ші дүниежүзілік соғыстан аман қалды және барлығы зауыттың боулинг алаңында қойылды. Біреуі 1960 жылы жартылай бұзылды, екеуі Линкольнширдің жағалауындағы Жеңіл темір жолға көшірілді және №1 және №2 деп белгіленді. №4 «Алтын аңғар» Жеңіл темір жолына ауыстырылды. Дәлелдердің жоқтығына байланысты, №3 вагоны 1960 жылы жартылай бұзылған вагондардың бірі болды деп есептеледі. Минералды тасымалдау жалғасты, бірақ 1940 жылдары темір жолтың маңызы төмендеді. 1949 жылы темір жолдың Баттс карьерімен жасаған соңғы шарты бұзылды және карьер 1950 жылы жабылды. Темір жол 1950 жылдың 31 наурызында жабылды. Темір жолдың көп бөлігі сол жылдың қазан айына дейін, соңғы тексеру сапары жасалғанға дейін орнында қалды. Содан кейін темір жолдың басым бөлігі демонтаждалды. Алайда, Фолгейт зауытының маңында қысқа бөлігі қалдырылды. Бұл қалдық темір жол 1968 жылға дейін пайдаланылды. 1958 жылы Огстон су қоймасы құрылғанда маршруттың бір бөлігі су астында қалды.

George Stephenson surveyed the route for the North Midland Railway between Derby and Leeds in the 1830s. The route passed close to Ashover where Stephenson saw the potential for the development of a colliery. He formed George Stephenson & Company in 1837 and built a colliery and coke ovens at Clay Cross which opened in 1840. The company passed to his son Robert Stephenson on George's death in 1848, and in 1852 he sold his shares, the business becoming the Clay Cross Company, which was at one time the largest independent employer in the UK. The company continued to develop its mining interests and in 1918 it purchased the Overton Estate at Fallgate with the aim of extracting minerals. An order under the Light Railways Act was obtained in 1918 to build a standard gauge railway between the Midland Railway station at Stretton and Ashover, with a gauge rope worked mineral railway serving Alton colliery. This railway was not built because the cost estimates were too high. Instead in 1920 H. F. Stephens, the consulting engineer for the line, proposed building the entire railway to gauge. This considerably reduced the costs of construction and the plan was approved. Construction started in 1922 and the railway opened to goods traffic in 1924. The formal opening to passenger traffic took place in March 1925. The line was built using surplus equipment from the War Department Light Railways. Although the line was built principally to carry mineral traffic, its passenger service proved successful during the mid 1920s, but competition from buses saw numbers decline and Winter services ceased in 1934. All passenger services were withdrawn in 1936, but the four large bogie carriages built by Gloucester RC&W survived through WW2, and all ended up as stands on the Works bowling green. One was scrapped in 1960, two were moved to the Lincolnshire Coast Light Railway, and are numbered Nos 1 and 2. No 4 was moved to the Golden Valley Light Railway. By default, and with no proof, carriage No 3 was the one that was scrapped in 1960. The mineral traffic continued but the railway declined through the 1940s. In 1949 the railway's last remaining contract with Butts quarry was terminated and the quarry closed in 1950. The railway closed on 31 March 1950. Most of the rail remained in place through October of that year when a last inspection trip was made. After that the majority of the railway was lifted. However a short length was left in place around the Fallgate works. This remnant track continued to be used until 1968. Part of the route was flooded in 1958 when Ogston Reservoir was formed.

Қорғау қоғамы

1996 жылы Ашвер жеңіл темір жолы қоғамы темір жолдың қалған бөліктерін сақтап қалу мақсатымен құрылды. Олар жол төсегін зерттеді және Ашовер мен Огстон су қоймасы арасындағы жол төсегінің көп бөлігі сақталғанын анықтады. Бұл қоғамның бағытын өзгертті – желідегі қалған заттарды сақтаудан бастап, кем дегенде желінің қысқа бөлігін қайта ашуға белім бөлді. Қазірге дейін қоғам жергілікті халықтан және аудандық кеңестен үлкен қолдау алып келеді. 2007 жылы олар "Where the Rainbow Ends" кафесін сатып алды, одан кейін оны бөлшектеп, болашақта пайдалану үшін сақтауға қойды. Сонымен қатар, олар Дербишир Дейлс тар темір жолының жерін (Дербиширдегі Роуслидегі Пик темір жолы базасында орналасқан) иелігіне алды және жаңа жоспарды жасап жатыр.

Локомотивтер

АтыӨндірушіДөңгелектерЖұмысНомерWDҚұрылғанжылыЕскертулерГай (I)Болдуин52519161923 жылдан бастап ALR қолданыста. 1925 жылы қолданыстан шығарылды. Желі құрылысынан кейін тозығы бітті. Басқа локомотивтерге қосалқы бөлшектердің көзі ретінде пайдаланылды. Қалдықтары 1939 жылы жойылды. Аты – «Гай (II)» локомотивіне қайта орнатылған. ПеггиБолдуин4474383819171923 жылдан бастап ALR қолданыста. 1949 жылы қолданыстан шығарылды. 1951 жылы жойылды. ХаммиБолдуин4437064519161923 жылдан бастап ALR қолданыста. 1946 жылы қолданыстан шығарылды. 1951 жылы жойылды. ДжоанБолдуин4472081519171923 жылдан бастап ALR қолданыста. 1948 жылы қолданыстан шығарылды. 1951 жылы жойылды. БриджитБолдуин4473783219171926 жылдан бастап ALR қолданыста. 1945 жылы қолданыстан шығарылды. 1951 жылы жойылды. Гай (II)Болдуин4469579019171926 жылдан бастап ALR қолданыста. 1936 жылы қолданыстан шығарылды. 1943 жылы жойылды. Muir Hill 106Muir Hill4wPM1061925106 қолмен жасалған сияқты көрінгенімен, Манчестердегі Траффорд Парктегі Muir Hill компаниясы жасады. Fordson тракторының қозғалтқышын пайдаланды, ол тізбек арқылы дөңгелектерге қосылды. АмосДик Керр1927 жылы ALR қайта құрды. 1947 жылы Амос стандартты кеңдікке ауыстырылды және Блоксхэм темір кені шұңқырында қолданылды. 1964 жылы жойылды. McLarenBritish Westinghouse4wDER1927 жылы ALR қайта құрды. Қайта құру кезінде тиімділікті арттыру үшін бензиндік қозғалтқышты 3 цилиндрлі дизельдік қозғалтқышпен (J & H McLaren Ltd of Leeds компаниясы жасаған) ауыстыруға шешім қабылданды. PlanetHibberd33071948 ALR үшін жаңадан салынды, желі жабылу алдында уақытша шешім ретінде. Қазір Ашовер деп аталған Ffestiniog теміржолында жүреді. Ffestiniog теміржолында көрінуді жақсарту үшін жаңа кабинамен жабдықталды. RR82Ransomes & Rapier82 Кейбір бөлшектері ұқсас RR80 локомотивін қалпына келтіруге пайдаланылды, қазір Амберли музейінің теміржолында. Ruston & Hornsby4wDH43736719591963 жылы Clay Cross Co сатып алды. 1968 жылға дейін Фолгейтте шаңдау үшін пайдаланылды. 1971 жылы Брессингэм Холлға сатылды, содан кейін 1980 жылы Бромиард және Линтон жеңіл теміржолына.

Жол жүрісі

Желі Clay Cross Works-тен басталды, Clay Cross туннелінің солтүстік порталынан жоғары орналасқан. Осы жерден желі қаладан солтүстікке қарай созылып, содан кейін Клей-Кросс қаласының орталығынан өтуді болдырмау үшін 180 градусқа бұрылып батысқа қарай қисылды. Бұл бағыттың қиындығы – қазір A61 болып танылатын Честерфилд жолы, оны кесіп өту үшін 45 футтық болат арқалық көпір қажет болды. Көпірдің биіктігі жол деңгейінен 16 фут жоғары болуы керек болғандықтан, жарты мильге созылатын көлденең бөгет салу қажеттілігі туды. Көпір мен көлденең бөгет Клей-Кросс пен Эшовер арасындағы жол бойындағы жалғыз маңызды инженерлік құрылыстар еді. Көпірдің батыс жағындағы тірегі бүгінге дейін сақталған. Темір жол ашылғаннан кейін көп ұзамай, Бертон-апон-Тренттегі Pirelli Tyre Company көпірге үлкен жарнама орнатып, осылайша ол "Pirelli Bridge" деп атала бастады. Желі бойында бірнеше станциялар болды, ал негізгі терминал және бас кеңсе Clay Cross & Egstow, Clay Cross Works ішінде орналасқан. Клей-Кросс қала шекарасында Честерфилд-роуд, Холмгейт, Спрингфилд және Клей-лейн деп аталатын тағы төрт станция салынды, ал келесі станция Стреттон болды. Осы кезде желі әлі де оңтүстікке қарай жалғасып жатты, бірақ жақын арада солтүстік-батысқа бұрылып, әсем Амбер өзенінің бағытын бойлай Эшоверге дейін созылды. Бұл бөлімдегі станциялар: Хёрст-Лейн, Вулли, Дейлбанк, Миллтаун, Фоллгейт, Салтер-Лейн (Эшоверге баратын) және Ашовер-Бутс.