Бірінші дүниежүзілік соғыстағы неміс бекіністері

Кіріспе

Бірінші дүниежүзілік соғыстағы неміс бекінісі

Хоторн қырқасы Редуты – Соммадағы Бомонт-Амель ауылының батысында орналасқан неміс далалық бекінісі. Редут 1914 жылдың 25-29 қыркүйегінде аяқталған Альберт шайқасынан кейін салынды. Француз және кейіннен британдықтардың Батыс майданға жасаған шабуылдары күшейген сайын, немістер Хоторн қырқасының бастапқы бекіністеріне жақын жерлерге қосымша бекіністер мен траншеялық позициялар салды. 1916 жылдың 1 шілдесінде сағат 7:20-да британдықтар Хоторн қырқасы Редутының астынан үлкен минаны жарды. Сағат нөлге он минут қалғанда жарған мина, Сомма шайқасының бірінші күні жарған 19 минаның бірі болды. Джеффри Малинс, екі ресми соғыс операторының бірі, минаның жарылуын түсірді. VIII корпустың 29-шы дивизиясының (генерал-лейтенант сэр Эйлмер Хантер Уэстон) бір бөлігі жасаған редутқа шабуыл қымбатқа түсіп, сәтсіз аяқталды. Хантер Уэстон алға жылжыған жаяу әскерін құлап жатқан қирандылардан қорғау үшін минаны ертерек жардыруға бұйрық берді, бірақ бұл немістерге мина кратерінің артқы жағын басып алуға мүмкіндік берді. Британдық топтар кратерді басып алу үшін ешкімнің жерімен өткелгенде, неміс қаруларының отына түсті. Аз ғана британдық сарбаз мақсатқа жетті, бірақ түскі уақытта неміс қарсы шабуылымен кері шегінді. Немістердің Хоторн қырқасы кратеріндегі сәтті қорғанысы, VIII корпусының басқа бөліктеріне жасалған британдық шабуылдың сәтсіздігіне себеп болды. Британдықтар үш күннен кейін Хоторн қырқасы кратерінің астындағы туннельді қайта ашып, Анкре шайқасына (13-18 қараша) дайындалып, минаны жарылғыш заттармен қайта толтырды. Жаңа мина 13 қарашада V корпусының 51-ші (Highland) дивизиясының Бомонт-Амельге шабуыл жасауына көмек ретінде жарды. Шотланд жаяу әскері, 1 шілдедегі қашықтықтың жартысына жуық, неміс бекіністерінен траншеядан, танктардың, дәлдікпен жүргізілген артиллериялық оттың және жоғарыдан автоматтық оттың қолдауымен алға жылжи бастады. Бомонт-Амель басып алынды және 2000 неміс әскері тұтқынға алынды.

1914-1915 жылдар

ХІV резервтік корпустың 26-шы (Вюртемберг) резервтік дивизиясы (генерал-майор Франц фон Соден) 1914 жылдың қыркүйек айының соңында Соммаға келді, батысқа қарай Амиен қаласына қарай жылжуға тырысты. 7 қазанға дейін шабуыл тоқтатылды және уақытша шұңқырлар басып алынды. Соммадан солтүстікке қарай Анкреге дейінгі аймақтағы шайқас екі тараптың да желіні түзетуге бағытталған шабуылдарына дейін төмендеді. Сомма майданында жер асты соғысы басталды, ол 1915 жылдың шілде айының соңында британдық экспедициялық корпусы (BEF) француздық екінші армиясынан жауапкершілікті қабылдағанда жалғасты. 1914 жылдың соңында Германиядан келген шахтерлер Бомонт-Амель және оның айналасындағы жерлерде қазбалар жасап, жаяу әскер бөлімдеріне паналатын және тіпті ауыр артиллерияның да аз зиян келтіретін бекіністер салды. Сомма майданында 1915 жылдың қаңтарындағы Фалькенхайнның жоспары, батыс армиясына жаяу әскерін үнемдеуге мүмкіндік беру мақсатында аяқталды. Тікенді сым тораптары бір қатардан екі қатарға дейін, арасы шамалы болатын етіп кеңейтілді. Алдыңғы шеп бір траншеядан үш траншеяға дейін ұлғайтылды, бірінші траншея (Kampfgraben) күзет тобына, екінші (Wohngraben) алдыңғы шеп гарнизонына, ал үшінші траншея жергілікті резервке арналды. Траншеялар бір-бірімен байланыстырылып, парапеттерге кіріктірілген бетонды күзет посттары салынды. Бөгелектер тереңдетіліп, 25 адамға сыйымдылыққа жеткізілді. Алдыңғы шептің артында шамамен арақашықтықта берік бекіністердің (Stützpunktlinie) аралық желісі де салынды. Байланыс траншеялары резервтік желіге дейін созылды, ол екінші желі деп аталды және бірінші желі сияқты жақсы салынған және тікенді сыммен қоршалған. Екінші желі одақтас әскерлерінің далалық артиллериясының қашықтығынан тыс жерде салынды, шабуылдаушыны тоқтатуға және желіге шабуыл жасау алдында далалық артиллерияны алға жылжытуға мәжбүрлеу үшін.

1915-1916 жылдар

1915 жылы Жаңа жыл қарсаңында Бомонт-Хамельдің солтүстігіндегі Редан қырқасының астында шағын мина жарылды, содан кейін 2, 8 және 9 қаңтарда неміс миналары жарылды. 1916 жылы 16, 17 және 18 қаңтарда британдық миналар жарылды, ал екі жақ та ақпан айында миналар қолданды; содан кейін немістер күтпеген шабуылдарды болдырмау үшін майдан шебіне параллель қорғаныс галереясын қазып алды. 6 және 7 сәуір түнінде Y Ravine маңында 29-шы дивизияның 2-ші Оңтүстік Уэльс шекарашыларына қарсы 119-шы резервтік жаяу әскер полкінің II батальонының неміс шабуылы болды, нәтижесінде 112 адам зардап шекті, үш адам қаза тапты және бір адам жараланды. 30 сәуірде британдықтардың үлкен шабуылын сақ қорғаушылар байқап, оны басталғаннан кейін дереу ұшақ атысы мен артиллериямен тойтарды. Жергілікті неміс командирінің баяндамасында рейдке дайындық әрекеттен бір апта бұрын байқалғаны көрсетілген. 1915 жылы Шампанның екінші шайқасынан кейін 1916 жылдың ақпан айында Stützpunktlinie-ден үшінші қорғаныс шебінің құрылысы басталды және 1 шілдеге дейін Сомма майданында дерлік аяқталды. Альберт-Бапаум жолынан солтүстікке қарайғы дивизиялық секторлар шамамен кең болды. Неміс артиллериясы Sperrfeuerstreifen (бареж секторлары) сериясы бойынша ұйымдастырылды. Алдыңғы шепке артиллериямен байланыс үшін 1,83 метр тереңдікте телефон желісі салынды. Сомма қорғанысының қайта құрудан кейін де жойылмаған екі маңызды кемшілігі болды: Біріншісі, алдыңғы траншеялар көлбеу беткейде орналасқан, төменгі қабаттан шыққан ақ сазбен қапталған және жердегі бақылаушыларға оңай көрінетін болды. Екіншісі, қорғаныс алдыңғы траншеяға тығырықталған, полктің екі батальоны алдыңғы траншея жүйесіне жақын орналасқан, ал резервтік батальон Stützpunktlinie мен екінші шепке бөлінген, барлығы алдыңғы шептен жақын арада, жаңа терең қазбаларда орналастырылған.

Неміс препараттары

Анкре өзенінің бастауы батысқа қарай Анкре аңғары арқылы Хамельге дейін ағып, Мираумон, Грандкорт, Бокорт және Сент-Пьер-Дивион елді мекендерінен өтеді. Солтүстік жағалауда, оңтүстік-шығысқа қарай бағытталған Аушонвиллерс қыраты орналасқан, оның төменгі бөлігі Хоторн қырқасы деп аталады. Колинкамптан төмен түсетін Бокорт қыраты және Серре ауылымен тәжделген Грандкорт қыраты да бар. Қыраттарды шағын аңғарлар байланыстырады, ал Бомонт-Хамель ауылы Аушонвиллерс және Бокорт қыраттары арасындағы аңғарда жатыр. Хоторн қырқасының жанындағы Y Равині деп аталатын сала бар. 1916 жылы VIII корпустың алғы шебі Бокурттан Серреге дейінгі бағытта орналасқан, шығыстағы неміс позицияларына қарап, қырқалар мен аңғарлар тізбегіне қарамастан. Неміс алдыңғы шебі Аушонвиллерс қыратының шығыс беткейімен, Y Равинінің батыс жағынан Хоторн қырқасына дейін, Бомонт-Хамель аңғары арқылы Редан қырқасы деп аталатын Бокорт қыратының бөлігіне, Бокорт аңғарының ең жоғары нүктесінен Серреге дейін созылған. Британдықтар Мюнхен траншеясы деп білген аралық шеп Бокурт редутынан басталып, солтүстікке қарай Серреге дейін жалғасқан. Екінші позиция Грандкорттан Пюиеге дейін, ал үшінші позиция одан да артқа орналасқан. Екі жақ арасындағы бейтарап аймақ Анкреден солтүстікке қарай кеңейіп, Хоторн қырқасының маңындағы редуттан өтетін жерде тарылады. Жер тегіс және кедергісіз болды, тек Аушонвиллерс-Бомонт-Хамель жолынан және неміс алдыңғы траншеясына жақын төмен жатқан жерден басқа. Неміс алдыңғы шебінде бірнеше шығыңқы бөліктер, қанаттар, Y Равинінің батыс шетіндегі бастион және шығыстағы аңғарлардағы жамылғылар болды. Бомонт-Хамель VIII корпустың дивизиялары өтуге тиіс аңғарға бақылау жасады және нығайтылған. Бокорт қырқасы неміс артиллериясының бақылаушыларына жақсы көрініс ұсынды, олар британдық далалық артиллериясының оқ атуын көре алды, тіпті қарулар қазылған болса да. Британдық бақылаушылар неміс қорғаныс траншеяларынан әрі британдық жағындағы ешкімнің жерінен көре алмады, бұл ауыр артиллерияның алдыңғы позицияға тигізуін қиындатты, оның кейбір бөліктері алдын ала бомбалаудан зардап шекпеді. 1916 жылы одақтастардың шабуылға дайындалу белгілері күшейгенде, 1915 жылғы Артуа мен Эбютерн шайқастарынан алынған сабақтар Сомма майданының қорғанысына енгізілді. Әр қорғаныс секторында бақылау посттары салынды, тікенді сымдар көбірек орнатылды және Мориц телефондық тыңдау станцияларының саны артты, сонымен қатар неміс телефондық қауіпсіздігіне көбірек мән берілді. Наурыздың басында және 15-19 мамыр аралығында 2-ші армияның бас инженері 26-шы резервтік дивизия аумағындағы алдыңғы позицияны тексерді; тек Бомонт-Хамельдегі RIR 119 ауданында және Хоторн Ридж редутының маңындағы батыстағы окоптарда ғана оқтан қорғалған бетон посттар жеткілікті болды. Неміс жаяу әскері тұтқындарды ұстау үшін бар күштерін жұмсады, ақпарат жинады, британдық позицияларын қарауылдады және шабуыл жасады; британдықтар жергілікті шабуылдарға жауап беруде тәжірибелі болды және соған ұқсас тактиканы қолдана бастады. Мамыр айында Соден рейдтің сәтті аяқталуын қамтамасыз ету үшін кем дегенде 10 000 артиллерия оғы қажет екенін жазды. 10/11 маусым күні RIR 119 тобының рейдтік әрекеті неміс артиллериясының жақын жерге түсірген оғынан кейін сәтсіз аяқталды.

The headwaters of the Ancre river flow west to Hamel through the Ancre valley, past Miraumont, Grandcourt, Beaucourt and St. Pierre Divion. On the north bank, pointing south east, lie the Auchonvillers spur, with a lower area known as Hawthorn Ridge, Beaucourt spur descending from Colincamps and Grandcourt spur crowned with the village of Serre. Shallow valleys link the spurs, the village of Beaumont Hamel lies in the valley between Auchonvillers and Beaucourt spurs. A branch in the valley known as Y Ravine lies on the side of Hawthorn Ridge. In 1916, the front of VIII Corps lay opposite the line from Beaucourt to Serre, facing the series of ridges and valleys, beyond the German positions to the east. The German front line ran along the eastern slope of Auchonvillers spur, round the west end of Y Ravine to Hawthorn Ridge, across the valley of Beaumont Hamel to the part of Beaucourt spur known as Redan Ridge, to the top of the Beaucourt valley to Serre. An intermediate line known to the British as Munich Trench began at Beaucourt Redoubt and ran north to Serre. The second position ran from Grandcourt to Puisieux and the third position was further back. No man's land was about wide from the Ancre northwards and narrowed to about beyond the redoubt on Hawthorn Ridge. The ground was flat and unobstructed, except for a sunken road from the Auchonvillers–Beaumont Hamel road and a low bank near the German front trench. The German front had several shallow salients, flanks, a bastion at the west end of Y Ravine and cover in the valleys to the east. Beaumont Hamel commanded the valley, which the VIII Corps divisions were to cross and had been fortified. Beaucourt Ridge further back, gave a commanding view to German artillery observers, who could see the gun flashes of British field artillery, despite the guns being dug in. British observers could not see beyond the German support trenches and the convex slope on the British side of no man's land, making it difficult for heavy artillery to hit the front position, parts of which were untouched by the preliminary bombardment. As signs of an Allied offensive increased during 1916, the lessons of the Second Battle of Artois and the Battle of Hébuterne in 1915, were incorporated into the defences of the Somme front. Observation posts were built in each defence sector, more barbed wire was laid and more Moritz telephone interception stations were installed, at the same time that more emphasis was laid on German telephone security. In early March and from 15 to 19 May, the chief engineer of the 2nd Army inspected the first position in the area of the 26th Reserve Division; only in the area of RIR 119 at Beaumont Hamel and the trenches to the west around Hawthorn Ridge Redoubt, were there enough shell proof concrete posts. German infantry made a great effort to gather intelligence, patrol and raid the British lines to snatch prisoners; the British became more experienced in responding to local attacks and began to use the same tactics. In May, Soden wrote that at least 10,000 rounds of artillery ammunition were necessary, to ensure the success of a raid. On the night of 10/11 June, a raiding party of RIR 119 failed to get forward when the German artillery fired short.

Британдық препараттар

29-дивизия Хоторн қырқасының редубтын басып алу үшін арнайы шаралар қабылдады. Патшалық инженерлер корпусының туннельдер қазушылары ешкімнің жеріне үш туннель қазып алды. Бірінші туннель «Санкен-лейн» (1916 жылдың тамызында шыққан «Сомма шайқасы» фильмінде көрсетілген) байланыс желісі болуы тиіс еді. Британдық бөлімшелер жаңа ғана Санкен-лейнге көшіп келді және 252-туннельдік компания салған туннель оны ескі британдық майдан желісімен байланыстырды. 1 шілде күні таңертең 1-ші батальон, Ланкашир фюзелиерлері оны Бомонт-Хамелге шабуыл жасауға дайын болған Санкен-лейнге жету үшін пайдалануға тиіс еді. Бірінші даңғыл мен Мэри деп аталатын тағы екі туннель – бұл неміс майдан шебіне дейін қазылған ресейлік саптар, олар 1 шілде күні таңғы сағат 2:00-де ашылуға дайын болды. 252-ші туннельдік компания H3 минасын Бірінші даңғыл мен Мэридің солтүстігіне, қырқадағы неміс бекінісінің астына орналастырды. Кеншілер британдық шекарадан шамамен 17,37 метр жер астынан, Хоторн қырқасының жотасында орналасқан редубттың астынан галерея қазып, оған Амонналдан белгілі бір мөлшерде құйылды. VIII корпустың командирі генерал-лейтенант Эйлмер Хантер Уэстон минаның шабуыл басталғанға дейін төрт сағат бұрын жартылуын қалады, осылайша кратерді тұтқындап, неміс тарапындағы дабыл басылғанша нығайтуға болады. 15 маусымда Төртінші армия штабы 1 шілдеде барлық миналарды нөлге дейін сегіз минуттан кешіктірмей жартылу керек деп шешті; Хантер Уэстонмен Хоторн редубты минасын нөлге дейін он минут бұрын жартылу туралы қанағаттанарлықсыз келісімге қол жеткізілді. VIII корпус секторында H3 минасының ертерек жартылуы неміс назарын Анкрдің солтүстік жағалауына аударады деп күтілді, бұл оңтүстікке қарай X корпус пен XV корпустың шабуылдарына көмектеседі, мұнда табысқа жету маңыздырақ болды. 29-шы дивизияның пікірінше, үлкен минаның қирандылары жерге түсу үшін уақыт қажет болды, бірақ шаңнан басқа барлық заттар жиырма секунд ішінде жерге қайтып келгені дәлелденді. Минаны ертерек жартылуы кратерді тез басып алу жоспарына сәйкес келді, бірақ шабуыл кезінде көтерілу үшін редут пен іргелес траншеяларды ауыр артиллериялық оққа тұтынуды тоқтату қажет болды. VIII корпустың ауыр артиллериясының барлығы таңғы 7:20-де, ал далалық артиллерия 7:25-те оқ атуын тоқтатуға бұйрық берілді. Дивизиялық далалық артиллерияның жеңіл шрапнельдері нөл сағатына дейін алдыңғы траншеяны оққа тұтынуын жалғастыруы керек еді; 29-шы дивизия секторында қарудың жартысы үш минут бұрын оқ атуын тоқтатуға тиіс еді.

Special arrangements were made by the 29th Division to capture Hawthorn Ridge Redoubt. Three tunnels were dug under no man's land by tunnellers of the Royal Engineers. The first tunnel was to be a communication link to the Sunken Lane (shown in the film The Battle of the Somme, released in August 1916). British units had just moved into the Sunken Lane and the tunnel constructed by 252nd Tunnelling Company served to link it with the old British front line. In the early hours of 1 July, the 1st Battalion, The Lancashire Fusiliers were to use it to reach the Sunken Lane, ready to attack Beaumont Hamel. Two other tunnels, First Avenue and Mary, named after the communications trenches leading into them, were Russian saps dug to within of the German front line, ready to be opened at 2:00 a. m. on 1 July, as emplacements for batteries of Stokes mortars. The 252nd Tunnelling Company placed mine H3 north of First Avenue and Mary, beneath the German stronghold on the ridge. The miners had dug a gallery for about from the British lines about 17.37 m underground beneath Hawthorn Ridge Redoubt on the crest of the ridge and charged it with of Ammonal. The VIII Corps commander, Lieutenant General Aylmer Hunter Weston, wanted the mine to be sprung four hours before the offensive began so that the crater could be captured and consolidated in time for the alarm on the German side to have died down. On 15 June, the Fourth Army headquarters, ruled that all the mines on 1 July should be blown no later than eight minutes before zero; an unsatisfactory compromise was reached with Hunter Weston to detonate the Hawthorn Redoubt mine ten minutes before zero hour. An earlier detonation of the H3 mine in the VIII Corps sector was expected to divert German attention to the north bank of the Ancre, which would help the attacks of X Corps and XV Corps further south, where success was more important. Opinion in the 29th Division was that time was needed for the débris from the great mine to fall to earth, although it was demonstrated that all but dust had returned to the ground within twenty seconds. Firing the mine early conformed to the plan to occupy the crater quickly but it required the heavy artillery bombardment of the redoubt and adjacent trenches to lift during the assault. All of the VIII Corps heavy artillery was ordered to lift at 7:20 a. m. and the field artillery to lift at 7:25 a. m. A light shrapnel barrage fired by the divisional field artillery was to continue on the front trench until zero hour; in the 29th Division sector, half of the guns were to lift three minutes early.

Британдық жоспар

29-шы және 4-ші дивизиялар Бомонт-Хамель аңғары арқылы шығысқа қарай Бокорт шұңқырындағы аралық шепке, содан кейін 3,5 сағат ішінде екінші позицияға жылжуға тиіс болды. Британдық артиллерия атысы нөлдік сағатта неміс алдыңғы траншеясынан басталып, далалық артиллерия алты кезеңмен шығысқа қарай жылжу керек еді: бірінші мақсаттан нөлдік сағаттан кейін 15-20 минут өткен соң, ал келесі мақсаттардағы әрбір кезеңнен кейін шамамен жиырма минуттан соң. Ауыр артиллерия әр жолы бес минут ертерек жылжуға тиіс болды. Дивизияның далалық артиллериясы жаяу әскердің әрбір шабуылы басталғанда жылжуға көтеріліп, шығысқа қарай минут сайын жылдамдықпен қозғалу керек еді. Әр дивизия екі 18 фунттық батареяны кез келген уақытта жылжуға дайын күйде сақтап тұру керек еді; визуалды сигналдар, хабаршылар, ракеталар, патрульдік ұшақтармен байланыс сигналдары және кең бұрышты сигнал шамдары ұсынылды. Бомбалаушылар (жаяу әскердегі қол гранаталары мамандары) майдан шебін белгілеу үшін туларды көтеріп жүрді.

1 шілде

Хоторн қырқасындағы минаның жарылуына куә болған британдық оператор Джеффри Малинс 29-шы дивизияның шабуылын түсірді. Малинс Ақ қала окоптарының жанында, Хоторн қырқасынан шамамен 7:20-де жарылысқа дайын тұрды. Мина жарылған соң, неміс фронтындағы ауыр артиллериялық оқ жауын тоқтатты және ілгері жатқан позицияларға орналастырылған, сондай-ақ ешкімнің жеріндегі батқан жолға тағы төртеуі қойылған Stokes минометтері алдыңғы окопқа қызу оқ жауын бастады. RIR 119 полкінің тарихында жарылыс неміс жаяу әскеріне паналауға сигнал бергендігі жазылған. Корольдік фюзельерлердің 2-ші батальонының екі взводы (29-шы дивизияның 86-шы бригадасы), төрт пулемет және төрт Stokes минометімен кратерге шабуыл жасады. Британдық әскерлер кратерге жақын келгенде, алыс жағынан және қанаттарынан шағын қарудан оққа ұшырады. Мина жарылысынан 1-ші взводтың кемінде үш тобы (лейтенант Ренц) және взводтың сол жағындағы 2-ші взводтың (лейтенант Бём) мүшелері қаза тапты. 3-ші взводтың (лейтенант Брейтмайер) және 2-ші взводтың бірнеше жер асты паналары құлап, тек екі тобы ғана құтылды. Stollen-дегі 9-шы ротаның қалған бөлігі аман қалды, бірақ кіреберістері бұғатталды және британдықтардың шабуылынан кейін ғана ішіндегі әскерлер құтқарылды. Жарылысқа соңын Германияның қарсы оқ жауыны ілесіп келді, ал келесі бірнеше минут ішінде неміс пулеметтері бүкіл фронт бойында атыс ашты. Неміс фронтының алдында секіріп тұру позициясына жету үшін ешкімнің жерінде жинала бастаған британдық дивизиялар пулемет оғына түсіп, көптеген шығынға ұшырады. Неміс әскерлері Хоторн қырқасының бекінісіндегі кратердің алыс жағын басып алып, пулеметтер мен окоп минометтерін оң және сол қанаттарға бұрып, алға жылжуға тырысқан британдық әскерлерге оқ жаудырды. Бекініске жасалған шабуыл және VIII корпустың қалған бөлігі сәтсіз аяқталып, ауыр шығынға әкелді. Сағат 8:30-ға қарай 29-шы дивизияның бақылауындағы жалғыз жер – кратердің батыс жағы болды. Екі неміс взводы снарядтың жасаған шұңқырлардан кратерге қарай бомба тастады, аман қалғандарды британдық окоптарына шегінуге мәжбүр етті. RIR 119 292 адамнан зардап шекті, олардың көпшілігі бекіністің астындағы мина жарылысынан қаза тапты. 86-шы бригададағы шығын 1969 адамды құрады, оның ішінде 613 адам қаза тауып, 81 адам жоғалып кеткен.

A witness to the detonation of the Hawthorn Ridge mine was British cinematographer Geoffrey Malins, who filmed the 29th Division attack. Malins set up on the side of the White City trenches, about from Hawthorn Ridge, ready for the explosion at 7:20 a. m.,

As soon as the mine was sprung, the bombardment on the German front line by heavy artillery lifted and Stokes mortars, which had been placed in advanced sites, along with four more in the sunken lane in no man's land, began a hurricane bombardment on the front trench. The regimental history of RIR 119 recorded that

the detonation was the signal for the German infantry to stand to at their shelter entrances. Two platoons of the 2nd Battalion, Royal Fusiliers (86th Brigade, 29th Division) with four machine guns and four Stokes mortars, rushed the crater. As the British troops reached the near lip, they were engaged by small arms fire from the far lip and the flanks. At least three Gruppen of the 1st Platoon (Leutnant Renz) and the members of the 2nd Platoon (Leutnant Böhm) on the left side of the platoon area had been killed in the mine explosion. The entrances to the 3rd Platoon (Leutnant Breitmeyer) and some of the 2nd Platoon Unterstände (underground shelters) caved in and only two Gruppen escaped. The rest of the 9th Company in Stollen (deep mined dug outs) survived but the entrances were blocked and the troops inside were not rescued until after the British attack. The detonation was swiftly followed by a German counter barrage and in the next few minutes, German machine guns opened fire all along the front. The British divisions forming up in no man's land to reach the jumping off position short of the German front line, were caught in the machine gun fire and suffered many casualties. German troops occupied the far lip of the crater at the Hawthorn Ridge Redoubt, turned machine guns and trench mortars to the right and left flanks and fired into the British troops as they tried to advance. The attack on the redoubt and the rest of the VIII Corps front collapsed and was a costly failure. By 8:30 a. m., the only ground held by the 29th Division was the western lip of the crater. Two German platoons bombed from shell hole to shell hole towards the crater, forcing the survivors to retire to the British front line. RIR 119 suffered 292 casualties, most in the mine explosion beneath the redoubt. Casualties in the 86th Brigade were 1,969, of whom 613 were killed and 81 were reported missing.

13 қараша

1 шілдеде Хоторн Ридж кенішінің жарылысынан кейін Корольдік инженерлер бірінші жарылыстың кратеріне орналастырылған аммоналмен толтырылған жаңа кеніште жұмыс істей бастады. 1916 жылы 13 қарашада 51-ші (Гайленд) дивизиясының екі бригадасы Станция жолы мен Бомонт-Хамельдегі бірінші мақсатқа (жасыл сызыққа), содан кейін Франкфурт траншеясындағы соңғы мақсатқа (сары сызыққа) шабуыл жасады, үш батальон шабуылға қатысты, ал төртіншісі көмекші күштерді құрады. Нөлдік сағатқа 6 минут қалғанда, оң бригаданың жетекші батальоны британдықтардың торынан өтіп, Хоторн кратеріндегі жаңа кеніш жарылғанда алға жылжи бастады. Шотланд әскерлері Y Ravine-нің шығыс жағынан өтіп, таңғы сағат 6:45-те 63-ші (Royal Naval) дивизиясының шашыраған тобымен бірінші мақсатқа жетті. Батальон одан әрі жылжып, кейін Стейшн-роудқа шамалы шегінді. Сол жақта Y Ravine-нен атылған оқтар шабуылды тоқтатты, ал таңғы сағат 7:00-де тағы бір батальон шабуылды күшейтті. Әскерлер қиырды солтүстік жағынан айналып өтіп, түстен кейін резервтік бригаданың батальоны оңтүстіктен Бомонт-Хамельге шабуыл жасады, ал жақын жердегі әскерлер оларға қосылды. Сол жақ фланг бригадасы Хоторн кратерінен оңтүстікке қарай кесілмеген торымен және Аушонвиллерс-Бомонт-Хамель жолының солтүстігіндегі автоматтық оқтардың күшті атысымен тоқтап қалды. Екі танк жіберілді, біреуі неміс алдыңғы және тыл желілерінің арасында батты, ал екіншісі ауылдың солтүстігінде тоқтап қалды. Бекініс жұмыстары басталды, үш батальон неміс тыл желісіне қайтарылды және сағат 21:00-де күшейтілді, ал бір батальон оңтүстікке қорғаныс флангін құрды, себебі оң жақтағы 63-ші (Royal Naval) дивизиясының орналасқан жері белгісіз болды.

Талдау

Жалпы шабуыл басталғанға дейін он минут қалғанда Хоторн Ридж минасының жарылуы 1 шілдедегі күтпегендікке негізгі себеп болған жоқ. Британдықтардың тікұюлары арқылы өткелдер жасалып, бірнеше күн бұрын артқы траншеяларға көпірлер салынып, бір апта бойы таңғы сағат 5:00-де артиллериялық оқ жаудырылды. «Көктем» күні немістерге белгілі болмаса да, минаның жарылуы күтілетін шабуылдың жақын екенін көрсетті. Ауыр артиллериялық оқ жаудыруын тоқтату немістерге алдын ала оқ жаудырудан және көптеген тікұюларды кесуден туындаған беткі бұзылуларға қарамастан, алдыңғы шептегі қорғанысқа ие болуға мүмкіндік берді. Хоторн Ридж секторына Анкре шайқасы кезінде 13 қарашада ғана қайта шабуыл жасалды. Бұл шабуыл үшін Хоторн Ридждің астына тағы бір мина салынды, бұл жолы жарылғыш заттармен толтырылып, Хоторн Ридж және Бомонт Хамель басып алынды. 51-дивизия тұманмен жабылған «ешкімнің жерінен» өтуге тиіс болды және танктермен, тығырықтан шабуылмен және пулеметтен оқ жаудырумен қолдау көрді, бұл неміс жаяу әскерін ашық алаңда ұстады; Хайлендерлер 2000 тұтқын алды. Неміс 1-ші армиясы штабының талдауы позициялардың бірнеше апталық оқ жаудыру салдарынан жоғалғанын көрсетті, оның бір бөлігі позицияның қанаты мен арт жағынан болды, бірақ бастапқы терең миналанған бекіністер сақталды. Британдықтар әр таңертең қорғаушыларды таныс ету үшін қарбалас оқ жаудырды және шабуыл қысқа мерзімді оқ жаудырудан кейін таңертең басталды. Тұман неміс қарсы оқ жаудыруының тиімділігін азайтты және алдыңғы шептегі жаяу әскер бірінші шабуылды тойтаруға қалдырылды. 12-дивизия қатаң сыналып, дивизиядағы поляк Жоғарғы Силезиясынан келген жаңа сарбаздардың көп саны нашар өнімділікке кінәланды. Әскерлер жасырын жерден шығуға кешігіп, басып тасталды, бөлім басшылары немесе дивизиялық басшылық тарапынан бастама көрсетілмеді, олар 1-ші армия штабы араласпай әрекет ете алмады.

The detonation of the Hawthorn Ridge mine, ten minutes before the general attack commenced, was not considered to be the main cause of the lack of surprise on 1 July. Lanes had been cut through the British wire, bridges had been placed over rear trenches several days earlier and a bombardment had been fired at 5:00 a. m. each morning for a week. Zero Day was not known to the Germans but the imminence of the expected attack was made evident by the springing of the mine. The lifting of the heavy artillery bombardment made it safe for the Germans to emerge and occupy the front defences, despite the surface destruction caused by the preliminary bombardment and the cutting of much of the wire. The Hawthorn Ridge sector was not attacked again until 13 November, during the Battle of the Ancre. For this attack another mine was laid beneath Hawthorn Ridge, this time containing of explosives and Hawthorn Ridge as well as Beaumont Hamel were captured. The 51st Division had to cross of no man's land, obscured by fog and supported by tanks, a creeping barrage and a machine gun barrage, which caught German infantry in the open;the Highlanders took 2,000 prisoners. An analysis by the German 1st Army headquarters concluded that the positions were lost because of weeks of bombardment, part of which was from the flank and rear of the position, although the original deep mined dug outs survived. The British fired a hurricane bombardment each morning to lull the defenders with familiarity and the attack began in the morning after a short period of drumfire. Fog reduced the effect of the German counter barrage and the front line infantry were left to repulse the first attack. The 12th Division was severely criticised and the number of recruits in the division from Polish Upper Silesia was blamed on its poor performance. Troops had been slow to emerge from cover and were overrun, no initiative being shown by unit leaders or the divisional command, which failed to act until the 1st Army headquarters intervened.

Еске алу

2018 жылдың басында жер иелері мен Франко-британдық Хоторн Ридж қауымдастығының болашақ мүшелері арасындағы келіссөздерден кейін, кратерлерді және оларға дейінгі, сондай-ақ оларды қоршайтын жолды құрайтын жергілікті Альберт ауданына сату туралы уағдаластыққа қол жеткізілді, бұл мәселе қала әкімімен де келісілді. Өз кезегінде қауымдастық бұл жерді 99 жылға номиналды 1 еуро төлеммен жалға алды. 2018 мен 2020 жылдар аралығында көп салалы зерттеу тобы, әуедегі беспілоттік аппараттар (ҮАҚ), жер беттік Лидар, жер асты геофизикасы және археологияны пайдалана отырып, 2024 жылы жарияланған редутты зерттеу үшін үш далалық маусым өткізді.