Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық Гектор класындағы бронефрегаттар
British Hector class armoured frigates
HMS Valiant – 1861 жылы Корольдік теңіз күштері тапсырыс берген бронефрегаттардың екінші кемесі. Оның құрылысшылары кемені жасауды бастағаннан кейін көп ұзамай банкрот болды, бұл оның аяқталуын айтарлықтай кешіктірді. 1863 жылы кеме суға түсірілгеннен кейін, жабдықтау мәселелеріне байланысты тағы бес жыл қару-жарақ күтті. 1868 жылы кемеге тапсырыс берілген соң, ол Оңтүстік Ирландия үшін бірінші резервтік күзет кемесі ретінде тағайындалды және 1885 жылы қызметтен шығарылғанға дейін сол қызметте болды. 1897 жылы "Валиант" HMS Indus коксерлерді даярлау мектебінің құрамына кірді, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде желкенді шары үшін қойма кемесі болды. 1926 жылы кеме жүзбелі мұнай резервуарына айналдырылды және 1956 жылы металл тескісіне сатылғанға дейін сол рөлде қызмет етті.
HMS Valiant was the second ship of the armoured frigates ordered by the Royal Navy in 1861. Her builders went bankrupt shortly after she was laid down, which significantly delayed her completion. After being launched in 1863, she waited a further five years to receive her guns due to supply issues. Upon being commissioned in 1868 the ship was assigned as the First Reserve guard ship for Southern Ireland, where she remained until she was decommissioned in 1885. Valiant was hulked in 1897 as part of the stoker training school HMS Indus before becoming a storeship for kite balloons during the First World War. The ship was converted to a floating oil tank in 1926 and served in that role until sold for scrap in 1956.
Дизайн және сипаттама
Гектор класының бронекемылері, олардың тікелей алдыңғылары сияқты, брондалған фрегаттардың кішірек және арзан нұсқалары ретінде жобаланды. Олар "Қорғаныс" класының кемелеріне қосымша бронь және күштірек қозғалтқыштар қосылған түрлері болды. "Валиант" кемесінің ұзындығы 85 метр (280 фут) құрады. Оның ені 17 метр (56 фут), суға бату тереңдігі 8 метр (26 фут) болды. Кеме артық салмақты болды және сусыру қабілеті жетіспеді. Осы кластағы кемелердің ауырлық орталығы өте төмен деңгейде салынды және метацентрлік биіктігі 4 фут (1 метр) болды. Олар маневр жасауда ыңғайлы болғанымен, қатты қисайды.
The Hector class ironclads, like their immediate predecessors, the , were designed as smaller and cheaper versions of the armoured frigates. They were modified versions of the Defence class ships with additional armour and more powerful engines. Valiant was 280 feet (85 m) long between perpendiculars. She had a beam of 56 feet (17 m) and a draft of 26 feet (8 m). The ship was overweight and displaced The ships of her class were designed with a very low centre of gravity and had a metacentric height of 4 feet (1 m). While handy in manoeuvring, they rolled quite badly.
Қозғалтқыш
Valiant-та Maudslay Sons & Field компаниясы жасаған 2 цилиндрлі көлденең кері байланыс тағанды бу машинасы болған, ол 20 футтық (6 метрлік) бір ғана қозғалтқышты қоздырған. Алты қазандық машинасына жұмыс қысымында бу жеткізген. Машинаның жалпы қуаты болды. 1865 жылдың 18 қыркүйегінде теңіз сынақтары кезінде Valiant кемесінің ең жоғары жылдамдығы болды. Кеме толық жылдамдықпен жүруге жеткілікті көмір тасыған. Кеме барк типті желкенмен жабдықталған және желкеннің ауданы болды. Оның түтін құбыры желдің қарсылығын азайту үшін жартылай кері тартылатын. Кеме желкенмен жүргенде кеме пропеллерін кеменің арт жағына көтеруге мүмкіндік беру үшін жасалған, бірақ көтеру механизмі ешқашан орнатылмады.
Valiant had one 2 cylinder horizontal return connecting rod steam engine made by Maudslay Sons & Field driving a single 20 feet (6 m) propeller. Six boilers provided steam to the engine at a working pressure of The engine produced a total of During her sea trials on 18 September 1865 Valiant had a maximum speed of The ship carried of coal, enough to steam at full speed. The ship was barque rigged and had a sail area of Her funnel was semi retractable to reduce wind resistance while under sail alone. She was designed to allow the ship's propeller to be hoisted up into the stern of the ship to reduce drag while under sail, but the hoisting gear was never fitted.
Қару-жарақ
Гектор класының кемелері 32 тегіс ұңғылы, алдыңғы жағынан зарядталатын 68 фунттық зеңбіректермен жабдықталуы тиіс еді, негізгі палубаның әр жағында 15-інен, ал жоғары палубада алдыңғы және артқы жағында қуып жететін зеңбіректерден бірер-біреу. Бірақ құрылыс барысында бұл сегіз иінтіректі 110 фунттық артқы жағынан зарядталатын зеңбіректерге және жиырма төрт 68 фунттық зеңбіректерге өзгертілді. Артқы жағынан зарядталатын зеңбіректер – Армстронгтың жаңа дизайны еді және олардан үлкен үміттер болды. Дегенмен, 1861 жылдың қыркүйегінде броньды нысанаға қарсы жасалған атыс сынақтары 110 фунттық зеңбірек 68 фунттық тегіс ұңғылы зеңбірекке қарағанда броньды тесіп өтуде нашар екенін көрсетті. 1863–1864 жылдардағы Шимоносеки шайқасы мен Кагосима қамалы кезінде артқы жағынан зарядтау механизмінің қайта-қайта жарылуы теңіз күштерін көп ұзамай оны қызметтен шығаруға мәжбүр етті. Ұзақ құрылыс уақытының кесірінен «Валиант» ешқашан артқы жағынан зарядталатын зеңбіректерді алмады және он алты және екі иінтіректі алдыңғы жағынан зарядталатын зеңбіректермен жабдықталды. Екі 8 дюймдік зеңбірек төртінші палубаға орнатылды, олар кез келген ауа райында атуға мүмкіндік берді, ал төрт 7 дюймдік зеңбірек жоғарғы палубаға орнатылды. Қалған он екі 7 дюймдік зеңбірек негізгі палубада орналасты. 15 калибрлі 8 дюймдік зеңбірек снарядының салмағы болды, ал зеңбірек өзінің салмағы болды. Оның оқтан шығу жылдамдығы болды және оқтан шығу жерінде номиналды балқытылған темір броньды тесіп өтуге қабілетті деп есептелді. 16 калибрлі 7 дюймдік зеңбірек салмағы және снаряд салмағы болды. Ол броньды тесіп өтуге қабілетті деп есептелді.
The armament of the Hector class ships was intended to be 32 smoothbore, muzzle loading 68 pounder guns, 15 on each side on the main deck and one each fore and aft as chase guns on the upper deck. This was modified during construction to eight rifled 110 pounder breech loading guns and twenty four 68 pounders. The breech loading guns were a new design from Armstrong and much was hoped for them. Firing tests carried out in September 1861 against an armoured target, however, proved that the 110 pounder was inferior to the 68 pounder smoothbore gun in armour penetration and repeated incidents of breech explosions during the Battles for Shimonoseki and the Bombardment of Kagoshima in 1863–1864 caused the navy to withdraw the gun from service shortly afterwards. Due to her extended construction time, Valiant never received the breech loaders, and was armed with sixteen and two rifled muzzle loading guns. The two 8 inch guns were mounted on the quarterdeck where they could be fought in all weathers and four 7 inch guns were also fitted on the upper deck. The remaining twelve 7 inch guns were carried on the main deck. The shell of the 15 calibre 8 inch gun weighed while the gun itself weighed It had a muzzle velocity of and was credited with the ability to penetrate a nominal of wrought iron armour at the muzzle. The 16 calibre 7 inch gun weighed and fired a shell. It was credited with the nominal ability to penetrate armour.
Қару-жарақ
Гектор класының кемелерінде, кеменің орта бөлігінде 216 фут (66 метр) аралықты жауып, бауын және кормасын қорғамайтын, соғылған темірден жасалған қалың су желісі броньды белдік болған. Жанама атыстан қорғану үшін, белдік төменгі палуба деңгейінде әр шетінде 4,5 дюймдік көлденең бөлімдермен жабылды. Бронь су желісінен 5 фут (2 метр) төменге дейін созылды. Басты палуба кеменің бүкіл ұзындығы бойынша орналасқан бронь қабатымен қоршалған. Орта бөлігінде оның қалыңдығы 4,5 дюйм, ұзындығы 216 фут болды және кеменің ұштарына қарай қалыңдығы азайды.
The Hector class ships had a wrought iron waterline armour belt, thick, that covered 216 feet (66 m) amidships and left the bow and stern unprotected. To protect against raking fire the belt was closed off by 4.5 inch transverse bulkheads at each end at lower deck level. The armour extended to 5 feet (2 m) below the waterline. The main deck was protected by a strake of armour that ran the full length of the ship. Amidships, it was 4.5 inch thick for a length of 216 feet and tapered to a thickness of to the ends of the ship.
Қызмет тарихы
HMS Valiant кемесі 1861 жылдың 1 ақпанында Кубитт Таундағы Westwood, Baillie компаниясымен салына бастады. Бұл компания 1861 жылдың қараша айында банкротқа ұшырады және ақырында Thames Ironworks компаниясы сатып алды. Жаңа оқ-дәрілік мылтықтарды өндіру баяу жүрді және қолданыстағы кемелерге басымдық берілді, сондықтан Valiant 1868 жылдың қыркүйегіне дейін, шамамен бес жылдан кейін ғана қолданысқа енгізілді. Valiant қолданысқа енгізілгеннен кейін Оңтүстік Ирландиядағы бірінші резервтік күзет кемесі болды және 1885 жылға дейін сонда қызмет етті, бұл британдық темір кемелері арасындағы бірегей тәжірибе болды, алайда ол жаңа қазандықты орнату үшін бір рет тоқтады. 1878 жылдың маусым және тамыз айларында кеме 1877-1878 жылдардағы орыс-түрік соғысы кезіндегі Ресейдің соғыс қаупінен туған ерекше міндеттер эскадрильясының құрамына кірді және адмирал Хорнбидің басшылығымен Дарданеллге дейін жүзіп өтті. 1884 жылдың 20 шілдесінде Valiant, Lough Swilly көлінде темір кемемен соқтығысып, корпусына зақым келтіріп, кеменің бір жағындағы қайықтарын, крандарын және жабдықтарын жыртып алды. 1885 жылы Valiant қызметтен босатылды және енді майдандық қызметке қатыспады, он үш жыл бойы Devonport портында жартылай бөлшектелген күйде тұрды. 1915 жылы, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде кеме желкенді шарларды сақтауға арналған кемеге айналдырылды және оның атауы HMS Valiant III деп өзгертілді. 1922 жылы сатылымға қойылды, бірақ сатып алушы табылған жоқ, сондықтан 1926 жылы ол жүзбелі мұнай резервуарына айналдырылып, Hamoaze портына сүйретілді, онда ол 1956 жылға дейін болды. Сол жылы Valiant бельгиялық кеме бөлшектеушілерге сатылып, 1956 жылдың 8 желтоқсанында Bruges портына сүйретілді.
HMS Valiant was laid down on 1 February 1861 by Westwood, Baillie in Cubitt Town. This company went bankrupt in November 1861 and was ultimately bought by Thames Ironworks, Production of the new muzzle loaded rifles was slow and ships already in commission had priority so Valiant was not commissioned until September 1868, nearly five years after she was launched. After Valiant was commissioned she became the First Reserve guard ship in Southern Ireland, where she remained until 1885, an experience unique among the British ironclads, although she did have one break to have new boilers installed. From June to August 1878 the ship formed part of the Particular Service Squadron at the time of the Russian war scare during the Russo Turkish War of 1877–1878, and sailed up the Dardanelles under the command of Admiral Hornby. On 20 July 1884 Valiant was accidentally rammed by the ironclad in Lough Swilly, damaging her hull and tearing off her boats, davits and fittings on one side of the ship. Valiant was paid off in 1885, and saw no further front line service; lying for thirteen years in a partially dismantled state at Devonport. The ship was converted to a kite balloon storeship in 1915, during World War I, and her name was changed to HMS Valiant III. She was offered for sale in 1922, but there were no takers so that she was converted into a floating oil tank in 1926 and towed to Hamoaze, where she remained until 1956. Valiant was sold in that year to Belgian ship breakers and towed to Bruges on 8 December 1956.