Батыс Австралия Футбол Лигасы: Шығыс Перт Футбол Клубы

Кіріспе

Батыс Австралия футбол лигасының (WAFL) австралиялық футбол клубы

Шығыс Перт футбол клубы, «Роялз» деген лақап атымен белгілі, Батыс Австралияның Лидервилл қаласында орналасқан австралиялық футбол клубы. Қазіргі уақытта Батыс Австралия футбол лигасының (WAFL) құрамында ойнайды. 1902 жылы «Юнион Футбол Клубы» ретінде құрылған клуб 1906 жылы WAFL-ге қосылып, атауын Шығыс Пертке өзгертті. 1919 жылы алғашқы чемпиондығын жеңіп алды, одан кейін бес мәрте қатарынан чемпион атанды. Барлығында клуб 17 рет чемпион болды, соңғысы 2002 жылы. Қазіргі уақытта клуб Лидервилл Овал стадионында орналасқан, оны Субиако футбол клубымен бөліседі. Бұрын үй ойындарын Веллингтон скверінде (1901 жылдан 1909 жылға дейін) және Перт Овалда (1910 жылдан 1999 жылға дейін Лотон Парк деп аталған) өткізген. 2014 жылдан 2018 жылға дейін Шығыс Перт Австралия футбол лигасының «Батыс жағалауының қырандары» клубының резервтік командасына жайғастыру орталығы болды, аталған келісім бойынша «қырандардың» резервтік ойыншылары WAFL аясында Шығыс Перт үшін өнер көрсетті.

Тарих

Клуб шын мәнінде 1902 жылы Union Football Club ретінде құрылды (Фримантлден тараған, құлаған Unions клубымен шатастырмау керек) және Перттегі үшінші деңгейдегі қауымдастық сайысына қатысты (дегенмен, 1891 жылы «Шығыс Перт» клубы құрылған еді). Клуб сәтті өркендеп, бірінші деңгейдегі қауымдастыққа көтерілді. Осы деңгейде де табысқа жеткеннен кейін WAFL-ге қабылдануға өтініш білдірді де, 1906 жылдың сәуір айында лига мүшесі атанды. WAFL саясаты бойынша әр клуб Перттегі ауданды ұсынуы тиіс болғандықтан, клуб «Шығыс Перт» деп аталды. Бірінші маусымда бәсекеге қабілетті болғанына қарамастан, салыстырмалы түрде баяу бастағаннан кейін, Бірінші дүниежүзілік соғыстан соң «Шығыс Перт» Батыс Австралия лигасындағы ең күшті клубтардың біріне айналды. Бұрынғы «Субиако» ойыншысы Фил Мэтсон бас жаттықтырушы болып тағайындалды. Клуб 1919-1923 жылдар аралығында бес рет WAFL чемпионатында жеңіске жетті, ал Мэтсон жүк көлігі апатынан қайтыс болғаннан кейін, 1931 жылдан 1940 жылға дейін жыл сайын финалдық турнирге қатысып, бірақ бір ғана чемпиондық атақты жеңіп алды. Бұл жағдай 1970 жылдары қайталанды. Клуб 1944 жылы WAFL жастар чемпионатында жеңіліссіз чемпион атанды, бірақ ашық жастағы WANFL футболы қайта жанданғаннан кейін 1956 жылға дейін орташа клуб ретінде қалып қойды, сосын чемпион Грэм «Полли» Фармер пайда болды. Сол жылы, WACA-да нөсер жаңбыр мен қараңғылыққа қарамастан, «Перт» клубынан ең төменгі ұпай саны тіркелгеніне қарамастан, «Роялс» 19 ойынның 14-ін жеңіп, финалда «Оңтүстік Фримантелді» екі рет жеңді. Джек Шидидің жаттықтыруымен және WAFL-дегі алғашқы клубтардың бірі ретінде, ойыншыларды ресми түрде тарту арқылы клуб 1958 және 1959 жылдары келесі бес ірі финалға қатысты, ал 1961 жылы «Суон Дистриктс» клубынан күтпеген жеңіліс тапты. Алайда, Фармердің кеткенінен кейін клубтың жағдайы нашарлады: 1964 жылы клуб алғашқы 18 ойынның тек біреуінде жеңіске жетті және 1929 жылдан бері алғаш рет соңғы орынға түсті, бірақ Кевин Мюррейді жұмысқа алғаннан кейін клуб тез арада қайтадан көтерілді. 1966 жылы финалға оралды және 1974 жылдан басқа он жеті маусымның барлығында ойнады. Осы жылдар ішінде «Шығыс Перт» 388 ойынның 246-сын жеңіп, біреуін тең түйістірді, бұл 63,5% табыс деңгейі. Бұл көрсеткіш, кем дегенде осы кезеңнің бірінші жартысында, өте тепе-тең және командалардың жағдайының өте жылдам өзгеруімен сипатталатын бәсекеде ең жоғары көрсеткіш еді. 1980 жылы клуб VFL/AFL-ге қабылдануға өтініш білдірді, бірақ ол кері қайтарылды, ал 1983 жылдан бастап клубтың жағдайы күрт нашарлады: 1985-1995 жылдар аралығында «Шығыс Перт» 235 ойынның 80-ін жеңіп, біреуін тең түйістірді, бұл 34,26% табыс деңгейі. Шын мәнінде, 1985-1989 жылдар аралығында «Роялс» 105 ойынның 24-ін ғана жеңіп, 22,8% табыс деңгейіне ие болды және алтыншы орыннан жоғары көтеріле алмады. 1986 жылдың 13 мамырында жаттықтырушы Грег Брехаутты жұмыстан шығару және содан кейін жеті ойынның бесеуінде жеңіске жеткен резервтік командадан үш менеджердің кетуі осының айқын мысалы еді. 1996 жылы «Роялс» қайтадан көзге түсіп, 1978 жылдан бері алғаш рет үлкен финалда «Клермонтқа» екінші орынды жеңіліп, кіші чемпионатта жеңіске жетті. Алайда, клуб 1999 жылы қайтадан төмендеп, 20 ойынның бесеуінде ғана жеңіске жетті. Кейіннен «Шығыс Перт» 2000-2001 жылдар аралығында штаттан келген «Батыс жағалауының бүркіттері» ойыншыларын қабылдаушы клуб ретінде әрекет етті, бірақ бұл жүйе жойылғаннан кейін клубтың жағдайы өзгерді. Бұл клубқа 2000 жылы үлкен жетістіктерге жетуге мүмкіндік берді, үлкен финалға бес «Бүркіт» ойыншысы қосылды, бірақ клубтың «ескі құрамы» күткеннен әлдеқайда үлкен үлес қосты, нәтижесінде клуб 22 жылдан бері алғашқы чемпиондық атағын жеңіп алды. 2001 жылы бұл көрсеткіш қайталанды, жартылай ойыннан кейін «Оңтүстік Фримантелді» 0.3 (3) ұпайға дейін шектеді, сондай-ақ 2002 жылы да жеңіске жетті, бірақ келесі төрт маусымда жағдайы нашарлап, 2005 жылы тек алты ойын жеңді. 2007 жылы жартылай жақсарған «Роялс» төртінші орынға ие болды, бірақ 2008 жылы соңғы орынға түсті, содан кейін 2009 жылы қайтадан жақсартып, бесінші орынға ие болды. Клубтың алғашқы үй алаңы Веллингтон сквері болды. Содан кейін 1910-2002 жылдар аралығында Перт Овалына көшіп барды, бірақ 1988-1989 жылдар аралығында WACA-да ойындар өткізді. «Шығыс Перт» 2000 жылдан бастап Лидервилл Овалында (бұрынғы қатал бәсекелестері «Батыс Перт» клубының үй алаңы) ойындарын өткізе бастады, бірақ клуб ресми түрде 2003 жылы ғана көшіп келді. Содан бері «Субиако» футбол клубы да осы алаңда орналасқан.

The club was actually founded in 1902 as Union Football Club (not to be confused with the defunct Unions club from Fremantle) and competed in the Perth Third Rate Association Competition (however an earlier 'East Perth' had formed in 1891). The club was successful and was promoted to the First Rate Association. After continuing to succeed at this level they applied to join the WAFL and hence became a member in April 1906. The club became known as East Perth in accordance with the WAFL's policy of having each club represent a district in Perth. After a relatively slow start – despite being competitive form its first season – East Perth after World War I went on to become one of the most powerful clubs in the West Australian league with the appointment of former Subiaco player Phil Matson as captain coach. The club won five consecutive WAFL premierships between 1919 and 1923, and after a brief lapse due to Matson's death in a truck crash recovered to contest the finals every year from 1931 to 1940, but won only one premiership – a frustrating record to be repeated in the 1970s. Although the club garnered an undefeated premiership in the under age WAFL competition in 1944, East Perth became very much a middle of the road side after open age WANFL football resumed until the emergence of champion ruckman Graham "Polly" Farmer in 1956. That year, despite being held to the lowest WAFL score between 1946 and 2002 by Perth in torrential rain and genuine darkness at the WACA, the Royals won fourteen of their nineteen games and beat South Fremantle twice in the finals. Under the coaching of Jack Sheedy, and aided by becoming the first WAFL club to play players formally, the club contested the following five grand finals for further premierships in 1958 and 1959 and a huge upset loss to Swan Districts in 1961. The loss of Farmer, however, saw a decline in fortunes: in 1964 the club won only one of its first eighteen games and finished with its first wooden spoon since 1929, but with the recruitment of Kevin Murray the club returned to the top quickly. It returned to the finals in 1966 and played therein during every one of the next seventeen seasons except 1974. During these years East Perth won 246 and drew one of 388 games for a success rate of 63.5 percent: clearly the highest in a competition that – at least during the first half of this period – was extremely even and characterised by very rapid fluctuations in teams' fortunes. By 1980, the club had made a submission to enter the VFL/AFL, however this was withdrawn, and from 1983 their fortunes declined abruptly: between 1985 and 1995 East Perth won only eighty and draw one of 235 games for a success rate of 34.26%. Indeed, between 1985 and 1989, the Royals actually won just 24 of 105 games for a success rate of 22.8% and did not finish above sixth, with a lowlight being the sacking of coach Greg Brehaut on 13 May 1986 that was followed by a walk out of three managers from a reserves team that had won five matches out of seven. In 1996 the Royals returned to prominence and took the minor premiership before losing narrowly to Claremont in its first grand final since 1978. However, the club returned to the lower reaches of the ladder in 1999, winning only five of twenty games. East Perth later acted as the host club for West Coast Eagles players recruited from interstate from 2000 to 2001 until the host club arrangement was abolished. This made them favoured for high honours in 2000 – which was achieved with five Eagles in the grand final side, though the Royals' "old guard" made a much larger contribution than expected to the club's first flag for twenty two years. It repeated the dose emphatically in 2001, holding South Fremantle to 0.3 (3) after half time, and yet again in 2002, but fell off steadily in the following four seasons to win only six games in 2005. A partial recovery in 2007 saw the Royals finish fourth, but it returned to last in 2008 before again rebounding in 2009 to finish fifth. Its first home ground was Wellington Square. It then moved to Perth Oval between 1910 and 2002, although it played games at the WACA from 1988 to 1989. East Perth began playing its games at Leederville Oval from 2000, formerly the home of bitter rivals West Perth), but the club only officially moved there in 2003. They have since been joined at the ground by the Subiaco Football Club.

2010 жылғы маусым

2010 жылғы үйде және сыртта өткен матчтар Роялз үшін сәтті аяқталды, олар шиеленіскен және қиын 23-раундтағы кездесуде кіші чемпион Кларментті жеңді. Бұл жеңіс оларға топ төрттіктегі төртінші орынды сақтап қалуға және бірінші жартылай финалда Шығыс Фримантелге қарсы ойнауға мүмкіндік берді. Матчтың басында Шығыс Фримантел 7.2 – 3.2 есебімен алға шықты, бірақ соңында Ист-Перт 14 ұпаймен басымдық танытып, 15.12 (102) – 13.10 (88) есебімен жеңіске жетті. «Вест Кост Иглз» клубының ойыншысы Бен Маккинли 6 гол соғып, шабуылды жетектеді, ал Зак Бик және Зак Кларк руктың басымдығын қамтамасыз етті. Бір аптадан кейін Ист-Перт Бассендеан Овалында Суон Дистриктспен кездесті, мақсаты – үлкен финалда кестеде көш бастап тұрған Кларментпен ойнау мүмкіндігіне ие болу. Бұл жолы Ист-Перт қарқынды бастап, бірінші кезеңде 5.2 – 3.2 есебімен алға өтті, бірақ содан кейін матчтың қалған бөлігінде тек 4 гол соқты, ал Суанс батырлықпен ойын көрсетіп, 15.11 (101) – 9.9 (63) есебімен жеңіске жетті. Содан кейін Суон Дистриктс 2010 жылғы WAFL премьерлігін жеңіп алды, 8 күннен кейін Субиако Овалында өткен үлкен финалда Кларментті 1 ұпаймен жеңді. Резервтік команда 2010 жылы үлкендерден бір қадам басып өтті, бірақ финалда Кларментке 12 ұпаймен 13.6 (84) – 10.12 (72) есебімен жеңіліп қалды. Крейг Вулф 2010 жылғы маусымдағы үздік ойыншы ретінде алғашқы FD Book медалін алды.

Жарыстар

Шығыс Перттің дәстүрлі және ең қатал қарсыластары – Батыс Перт футбол клубы. «Перт дербиі» деп аталатын олар көптеген тарихи матчтарда, соның ішінде 1922, 1932, 1960, 1969, 1971, 2002 жылы (Шығыс Перт «Фалконды» 60 ұпаймен жеңіп, үш мәрте чемпиондыққа қол жеткізген) және 2013 жылғы финалдарда бақ сынасты. Шығыс Перт пен Перт арасындағы ойындар 1960 және 1970 жылдары, әсіресе 1978 жылғы әйгілі финалда, аса қатысты бәсекелестікке толы болды. Дегенмен, Перттің 1970 жылдардың соңынан бері көрсетіп келе жатқан сәл нашар ойынына байланысты бұл бәсекелестіктің маңызы азайып қалды. Тағы бір жаңа қарсылас – «Субиако» футбол клубы. Шығыс Перт 2004 жылдан бері «Субиаконы» жеңе алмады, тек 2007 жылғы маусымда ғана, бірінші таймда 40 ұпайдан артық қалып қойған күйі, ойынды үш ұпаймен жеңіп алды. Соңғы кездесулер Трэвис Найтс, Кейн Хейс және Пол Ридлидің даулы жағдайларда «Субиакоға» өтуімен одан да шиеленісті болды. Екі клуб стадионды бірлесіп пайдалану мәселесінде жақсы қарым-қатынаста.

Ф.Д. Кітап медаль иегерлері

Ф.Д. Бук медалі әр маусым соңында клубтың ең жақсы және әділ ойыншысына табыс етіледі.

Құрметті тақта

Жыл Орын Рекорд Жатытқыш Капитан Ең үздік ойыншы (Ф. Д. Кітап медалі) Көп гол соққан ойыншылар 1906 7-ші 5–12 W. Планкетт Джон Вуллард – Дон Маккиннон (11) 1907 6-шы 7–10 Дж. Кеннеди Дж. Кеннеди – Джек Оливер (19) 1908 5-ші 7–9–1 Дж. Кеннеди I. Браун – Сэм Слосс (31) 1909 3-ші 10–8 Генри "Иво" Крапп П. Уоллиш – Сэм Слосс (30) 1910 Финалист 14–5 Боб Бернс Боб Бернс – Сэм Слосс (28) 1911 7-ші 2–10 Боб Бернс Чарльз Хардисти – Билл Гагнер (9) 1912 5-ші 5–11 Б. Уоллиш Чарли Маккензи – Сэм Слосс (20) 1913 7-ші 2–10 П. Шиа Артур Нэш – Альберт Оутс (14) 1914 5-ші 7–7 Г. Спарроу C. Моррисси – Эрни Селларс (22) 1915 4-ші 13–9 Г. Спарроу Хедли Томпкинс Чарли Маккензи – Эрни Селларс (34) 1916 5-ші 4–8 – Уильям 'Диггер' Томас – Джим Уоллес (27) 1917 5-ші 4–8 C. Уог Пэдди Финлей – Уильям Сильверстоун (20) 1918 Финалист 14–3 Фил Мэтсон Уильям 'Диггер' Томас – Джордж Оуэнс (22) 1919 Чемпион 14–3 Фил Мэтсон Крис Слаттери – Гарольд Гепп (20) 1920 Чемпион 11–6 Фил Мэтсон Чарли Маккензи Крис Слаттери – Джордж Оуэнс (17) 1921 Чемпион 11–7 Фил Мэтсон Верн Гарольд Чарли Маккензи – Пэдди Хеббард (23) 1922 Чемпион 12–4 Фил Мэтсон Верн Гарольд – Гас Гизе (40) 1923 Чемпион 13–4 Фил Мэтсон Верн Гарольд – Берт Гарольд (36) 1924 3-ші 12–4 Фил Мэтсон Уильям 'Диггер' Томас – Бонни Кэмпбелл (67) 1925 4-ші 9–8 Пэдди Хеббард Пэдди Хеббард – Бонни Кэмпбелл (53) 1926 Чемпион 15–4–1 Фил Мэтсон Гарольд Гепп "Плам" Даффи Бонни Кэмпбелл (89) 1927 Чемпион 16–5 Фил Мэтсон Гарольд Гепп Джо О'Мира Бонни Кэмпбелл (87) 1928 Финалист 12–8–1 Фил Мэтсон Пэдди Хеббард W. Флетчер Билли Томас Бонни Кэмпбелл (61) 1929 7-ші 2–16 Вал Спарроу "Плам" Даффи Билли Томас Боб Кроу (33) 1930 5-ші 8–10 Вал Спарроу Вал Спарроу Альберт Дэвис Кен О'Рейли (36) 1931 3-ші 12–8–1 Вал Спарроу Вал Спарроу Мик Кронин Билли Томас (30) 1932 Финалист 11–10 Вал Спарроу Вал Спарроу Герб Скрейг Кен О'Рейли (51) 1933 4-ші 9–10 – Джеки Гул Герб Скрейг Пол Локьер (72) 1934 4-ші 13–8–1 Джерри Долан Боб Беннет Герб Скрейг Герб Скрейг (45) 1935 3-ші 13–7 Джерри Долан Дик Лаун Брайан Райан Пол Локьер (31) Герб Скрейг (31) Сефф Парри (31) 1936 Чемпион 13–10 Джерри Долан Мик Кронин Лео Грэм Фрэнк Макаллон (42) 1937 3-ші 13–7–3 Джерри Долан Мик Кронин Герб Скрейг Сесил Роуленд (87) 1938 3-ші 11–10–1 Джерри Долан Мик Кронин Рэй Старр Герб Скрейг (43) 1939 3-ші 15–7 Мик Кронин Мик Кронин Дэйв Миллер Ритчи Томас Остин Гарденер (78) 1940 4-ші 13–8 Герб Скрейг Мик Кронин Ритчи Томас Остин Гарденер (40) 1941 5-ші 12–8 Мик Кронин Герб Скрейг Макс О'Лафлин Макс О'Лафлин (47) 1942Жастар турнирі 3-ші 11–8 Билли Томас Нил Райгер Джон (Тодж) Кэмпбелл Рон Брентналл (38) 1943Жастар турнирі 5-ші 7–10 Вал Спарроу Мик Джордж Рэй Перри Джон (Тодж) Кэмпбелл (55) 1944Жастар турнирі Чемпион 21–0 Сесил Роуленд Аллан Уоттс Джон (Тодж) Кэмпбелл Алан Уоттс (101) 1945 6-шы 9–11 Сесил Роуленд Сесил Роуленд Гарри Оутридж Сесил Роуленд (62) 1946 6-шы 7–11–1 Сесил Роуленд Джек Свит Джим Уошборн Макс О'Лафлин (53) 1947 5-ші 10–9 Вал Спарроу Джек Свит Норм Гибни Макс О'Лафлин (41) 1948 5-ші 10–9 Вал Спарроу Джек Свит Фрэнк Спарроу Джим Уошборн (41) 1949 5-ші 9–9 Сефф Парри Дон Мэтсон Фрэнк Спарроу Рэй Перри Джек Уэбб (34) 1950 6-шы 6–15 Джонни Ларкомб Колин Пестелл Джонни Ларкомб Колин Пестелл Фрэнк Аллен Джек Смит (42) 1951 5-ші 12–9 Мик Кронин Фрэнк Спарроу Рэй Перри Джек Смит (88) 1952 4-ші 13–8 Мик Кронин Джим Спенсер Фрэнк Спарроу Джек Смит (77) 1953 5-ші 8–13 Мик Кронин Джим Спенсер Джим Спенсер Джек Смит (72) 1954 5-ші 8–12 Мик Кронин Джим Спенсер Грэм Фармер Тед Килмуррей (61) 1955 5-ші 7–13 Мик Кронин Джим Спенсер Грэм Фармер Тед Килмуррей (68) 1956 Чемпион 16–5 Джек Шиди Джек Шиди Грэм Фармер Тед Килмуррей (51) 1957 Финалист 18–5 Джек Шиди Джек Шиди Грэм Фармер Кевин Макгилл (52) 1958 Чемпион 18–6 Джек Шиди Джек Шиди Тед Килмуррей Билл Моуз (115) 1959 Чемпион 20–3 Джек Шиди Джек Шиди Грэм Фармер Нил Хоук (119) 1960 Финалист 14–8–2 Джек Шиди Джек Шиди Грэм Фармер Кевин Макгилл (52) 1961 Финалист 20–3 Джек Шиди Джек Шиди Грэм Фармер Ральф Роджерсон (51) 1962 5-ші 11–10 Джек Шиди Джек Шиди Тед Килмуррей Дон Маринко Карл Бирман (48) 1963 4-ші 13–9 Джек Шиди Дон Маринко Дерек Чэдвик Карл Бирман (42) 1964 8-ші 3–18 Джек Шиди Мал Атвелл Дерек Чэдвик Тед Килмуррей (25) 1965 6-шы 10–11 Кевин Мюррей Кевин Мюррей Кевин Мюррей Фил Тирни (55) 1966 Финалист 16–8 Кевин Мюррей Кевин Мюррей Сид Джексон Кейт Донкон (50) 1967 Финалист 18–6 Дерек Чэдвик Дерек Чэдвик Ханс Верстеген Фил Тирни (119) 1968 Финалист 15–9 Дерек Чэдвик Дерек Чэдвик Джим Хейнс Фил Тирни (106) 1969 Финалист 18–5–1 Джек Шиди Дерек Чэдвик Мал Браун Фил Тирни (74) 1970 3-ші 13–10 Мал Браун Мал Браун Мал Браун Гэри Байгравес (56) 1971 Финалист 18–5 Мал Браун Мал Браун Кен Маколей Фил Тирни (105) 1972 Чемпион 17–6 Мал Браун Мал Браун Мал Браун Мал Браун (51) 1973 3-ші 15–8 Мал Браун Мал Браун Гэри Маларки Арчи Дуда (71) 1974 6-шы 10–11 Рэй Гиблетт Ханс Верстеген Рон Александр Арчи Дуда (74) 1975 4-ші 13–9 Рэй Гиблетт Рон Александр Питер Спенсер Питер Спенсер (34) 1976 Финалист 17–6 Грэм Фармер Брэд Смит Питер Спенсер Гэри Байгравес (65) 1977 4-ші 13–9 Грэм Фармер Брэд Смит Стивен Кертис Арчи Дуда (106) 1978 Чемпион 15–9 Барри Кейбл Барри Кейбл Кевин Брайант Арчи Дуда (76) 1979 4-ші 13–9 Барри Кейбл Барри Кейбл Фил Келли Пол Арнольд (51) 1980 3-ші 12–11 Барри Кейбл Иан Миллер Уэйн Отвей, старший Пол Арнольд (76) 1981 4-ші 11–11 Грант Доррингтон Джон Хейс Дин Тернер Грант Кэмпбелл (54) 1982 4-ші 13–9 Грант Доррингтон Джон Хейс Стивен Кертис Грант Кэмпбелл (76) 1983 5-ші 9–12 Грег Брехаут Джон Диммер Питер Спенсер Джон Скотт (67) 1984 4-ші 11–11 Грег Брехаут Грег Уолш Грант Кэмпбелл Джон Скотт (63) 1985 8-ші 5–16 Грег Брехаут Кевин Брайант Бретт Стивенс Бретт Стивенс (69) 1986 6-шы 7–14 Грег Брехаут Жерар Макнил Кевин Брайант Рассел Спаркс Крейг Старсевич Ричард Деннис (32) 1987 7-ші 4–17 Жерар Макнил Крис Аллен Джордж Джаннакис Грант Кэмпбелл (27) 1988 7-ші 5–16 Жерар Макнил Глен Бартлетт Дэвид Бейн Грант Кэмпбелл (58) 1989 8-ші 3–18 Иан Маккаллох Глен Бартлетт Джордж Джаннакис Глен Бартлетт (41) 1990 5-ші 9–12 Иан Маккаллох Глен Бартлетт Лусио Барони Глен Бартлетт (69) 1991 5-ші 10–12 Иан Маккаллох Глен Бартлетт Райан Тернбулл Глен Бартлетт (90) 1992 3-ші 12–12 Стан Магро Крейг Макграт Питер Миллер Пол Пеос (38) 1993 7-ші 9–11–1 Стан Магро Лусио Барони Райан Тернбулл Пол Барнард (53) 1994 7-ші 6–15 Роберт Солин Лусио Барони Дин Талбот Даррен Уильямс (47) 1995 6-шы 10–11 Роберт Солин Стивен Хупер Грег Джонс Скотт Лавинг (36) 1996 Финалист 15–8 Кевин Вортингтон Стивен Хупер Пол Пеос Кристофер Геррейн (74) 1997 4-ші 12–8–1 Кевин Вортингтон Пол Пеос Питер Миллер Скотт Лавинг (56) 1998 4-ші 11–10 Кевин Вортингтон Питер Миллер Аарон Марли Уэйн Отвей, младший (31) 1999 8-ші 5–15 Кевин Вортингтон Грег Джонс Райан Тернбулл Джереми Барнард (21) 2000 Чемпион 17–3 Тони Микале Джереми Барнард Аарон Марли Дэвид Сван Род Уитли Эшли Хатчинсон (51) 2001 Чемпион 16–4 Тони Микале Джереми Барнард Род Уитли Дин Бузан (51) 2002 Чемпион 15–5 Тони Микале Джереми Барнард Райан Тернбулл Род Уитли Пол Ридли Пол Ридли (54) 2003 3-ші 14–7–1 ...

Year Place Record Coach Captain Best & Fairest(F. D. Book Medal) Leading goalkickers 1906 7th 5–12 W. Plunkett John Woollard – Don McKinnon (11) 1907 6th 7–10 J. Kennedy J. Kennedy – Jack Oliver (19) 1908 5th 7–9–1 J. Kennedy I. Brown – Sam Sloss (31) 1909 3rd 10–8 Henry "Ivo" Crapp P. Wallish – Sam Sloss (30) 1910 R/Up 14–5 Bob Burns Bob Burns – Sam Sloss (28) 1911 7th 2–10 Bob Burns Charles Hardisty – Bill Gagner (9) 1912 5th 5–11 B. Wallish Charlie McKenzie – Sam Sloss (20) 1913 7th 2–10 P. Shea Arthur Nash – Albert Oates (14) 1914 5th 7–7 G. Sparrow C. Morrissey – Ernie Sellars (22) 1915 4th 13–9 G. SparrowHedley Tomkins Charlie McKenzie – Ernie Sellars (34) 1916 5th 4–8 – William 'Digger' Thomas – Jim Wallace (27) 1917 5th 4–8 C. Waugh Paddy Finlay – William Silverstone (20) 1918 R/Up 14–3 Phil Matson William 'Digger' Thomas – George Owens (22) 1919 Premiers 14–3 Phil Matson Chris Slattery – Harold Gepp (20) 1920 Premiers 11–6 Phil Matson Charlie McKenzieChris Slattery – George Owens (17) 1921 Premiers 11–7 Phil Matson Vern HaroldCharlie McKenzie – Paddy Hebbard (23) 1922 Premiers 12–4 Phil Matson Vern Harold – Gus Giese (40) 1923 Premiers 13–4 Phil Matson Vern Harold – Bert Harold (36) 1924 3rd 12–4 Phil Matson William 'Digger' Thomas – Bonny Campbell (67) 1925 4th 9–8 Paddy Hebbard Paddy Hebbard – Bonny Campbell (53) 1926 Premiers 15–4–1 Phil Matson Harold Gepp "Plum" Duffy Bonny Campbell (89) 1927 Premiers 16–5 Phil Matson Harold Gepp Joe O'Meara Bonny Campbell (87) 1928 R/Up 12–8–1 Phil Matson Paddy Hebbard W. Fletcher Billy Thomas Bonny Campbell (61) 1929 7th 2–16 Val Sparrow "Plum" Duffy Billy Thomas Bob Crow (33) 1930 5th 8–10 Val Sparrow Val Sparrow Albert Davies Ken O'Reilly (36) 1931 3rd 12–8–1 Val Sparrow Val Sparrow Mick Cronin Billy Thomas (30) 1932 R/Up 11–10 Val Sparrow Val Sparrow Herb Screaigh Ken O'Reilly (51) 1933 4th 9–10 – Jackie Guhl Herb Screaigh Paul Lockyer (72) 1934 4th 13–8–1 Jerry Dolan Bob Bennett Herb Screaigh Herb Screaigh (45) 1935 3rd 13–7 Jerry Dolan Dick Lawn Brian Ryan Paul Lockyer (31)Herb Screaigh (31)Seff Parry (31) 1936 Premiers 13–10 Jerry Dolan Mick Cronin Leo Graham Frank McAllon (42) 1937 3rd 13–7–3 Jerry Dolan Mick Cronin Herb Screaigh Cecil Rowland (87) 1938 3rd 11–10–1 Jerry Dolan Mick Cronin Ray Starr Herb Screaigh (43) 1939 3rd 15–7 Mick Cronin Mick Cronin Dave MillerRitchie Thomas Austin Gardener (78) 1940 4th 13–8 Herb Screaigh Mick Cronin Ritchie Thomas Austin Gardener (40) 1941 5th 12–8 Mick Cronin Herb Screaigh Max O'Loughlin Max O'Loughlin (47) 1942Underage Comp 3rd 11–8 Billy Thomas Neil Reiger John (Todge) Campbell Ron Brentnall (38) 1943Underage Comp 5th 7–10 Val Sparrow Mick George Ray Perry John (Todge) Campbell (55) 1944Underage Comp Premiers 21–0 Cecil Rowland Allan Watts John (Todge) Campbell Alan Watts (101) 1945 6th 9–11 Cecil Rowland Cecil Rowland Harry Outridge Cecil Rowland (62) 1946 6th 7–11–1 Cecil Rowland Jack Sweet Jim Washbourne Max O'Loughlin (53) 1947 5th 10–9 Val Sparrow Jack Sweet Norm Gibney Max O'Loughlin (41) 1948 5th 10–9 Val Sparrow Jack Sweet Frank Sparrow Jim Washbourne (41) 1949 5th 9–9 Seff Parry Don MatsonFrank Sparrow Ray Perry Jack Webb (34) 1950 6th 6–15 Johnny LarcombeColin Pestell Johnny LarcombeColin Pestell Frank Allen Jack Smith (42) 1951 5th 12–9 Mick Cronin Frank Sparrow Ray Perry Jack Smith (88) 1952 4th 13–8 Mick Cronin Jim Spencer Frank Sparrow Jack Smith (77) 1953 5th 8–13 Mick Cronin Jim Spencer Jim Spencer Jack Smith (72) 1954 5th 8–12 Mick Cronin Jim Spencer Graham Farmer Ted Kilmurray (61) 1955 5th 7–13 Mick Cronin Jim Spencer Graham Farmer Ted Kilmurray (68) 1956 Premiers 16–5 Jack Sheedy Jack Sheedy Graham Farmer Ted Kilmurray (51) 1957 R/Up 18–5 Jack Sheedy Jack Sheedy Graham Farmer Kevin McGill (52) 1958 Premiers 18–6 Jack Sheedy Jack Sheedy Ted Kilmurray Bill Mose (115) 1959 Premiers 20–3 Jack Sheedy Jack Sheedy Graham Farmer Neil Hawke (119) 1960 R/Up 14–8–2 Jack Sheedy Jack Sheedy Graham Farmer Kevin McGill (52) 1961 R/Up 20–3 Jack Sheedy Jack Sheedy Graham Farmer Ralph Rogerson (51) 1962 5th 11–10 Jack Sheedy Jack SheedyTed Kilmurray Don Marinko Karl Bearman (48) 1963 4th 13–9 Jack Sheedy Don Marinko Derek Chadwick Karl Bearman (42) 1964 8th 3–18 Jack Sheedy Mal Atwell Derek Chadwick Ted Kilmurray (25) 1965 6th 10–11 Kevin Murray Kevin Murray Kevin Murray Phil Tierney (55) 1966 R/Up 16–8 Kevin Murray Kevin Murray Syd Jackson Keith Doncon (50) 1967 R/Up 18–6 Derek Chadwick Derek Chadwick Hans Verstegen Phil Tierney (119) 1968 R/Up 15–9 Derek Chadwick Derek Chadwick Jim Haines Phil Tierney (106) 1969 R/Up 18–5–1 Jack Sheedy Derek Chadwick Mal Brown Phil Tierney (74) 1970 3rd 13–10 Mal Brown Mal Brown Mal Brown Gary Bygraves (56) 1971 R/Up 18–5 Mal Brown Mal Brown Ken McAullay Phil Tierney (105) 1972 Premiers 17–6 Mal Brown Mal Brown Mal Brown Mal Brown (51) 1973 3rd 15–8 Mal Brown Mal Brown Gary Malarkey Archie Duda (71) 1974 6th 10–11 Ray Giblett Hans Verstegen Ron Alexander Archie Duda (74) 1975 4th 13–9 Ray Giblett Ron Alexander Peter Spencer Peter Spencer (34) 1976 R/Up 17–6 Graham Farmer Brad Smith Peter Spencer Gary Bygraves (65) 1977 4th 13–9 Graham Farmer Brad Smith Stephen Curtis Archie Duda (106) 1978 Premiers 15–9 Barry Cable Barry Cable Kevin Bryant Archie Duda (76) 1979 4th 13–9 Barry Cable Barry Cable Phil Kelly Paul Arnold (51) 1980 3rd 12–11 Barry Cable Ian Miller Wayne Otway, Sr. Paul Arnold (76) 1981 4th 11–11 Grant Dorrington John Hayes Dean Turner Grant Campbell (54) 1982 4th 13–9 Grant Dorrington John Hayes Stephen Curtis Grant Campbell (76) 1983 5th 9–12 Greg Brehaut John Dimmer Peter Spencer John Scott (67) 1984 4th 11–11 Greg Brehaut Greg Walsh Grant Campbell John Scott (63) 1985 8th 5–16 Greg Brehaut Kevin Bryant Brett Stephens Brett Stephens (69) 1986 6th 7–14 Greg BrehautGerard McNeil Kevin BryantRussel Sparks Craig Starcevich Richard Dennis (32) 1987 7th 4–17 Gerard McNeil Chris Allen George Giannakis Grant Campbell (27) 1988 7th 5–16 Gerard McNeil Glen Bartlett David BainGrant Campbell (58) 1989 8th 3–18 Ian McCulloch Glen Bartlett George Giannakis Glen Bartlett (41) 1990 5th 9–12 Ian McCulloch Glen Bartlett Lucio Baroni Glen Bartlett (69) 1991 5th 10–12 Ian McCulloch Glen Bartlett Ryan Turnbull Glen Bartlett (90) 1992 3rd 12–12 Stan Magro Craig McGrath Peter Miller Paul Peos (38) 1993 7th 9–11–1 Stan Magro Lucio Baroni Ryan Turnbull Paul Barnard (53) 1994 7th 6–15 Robert Solin Lucio Baroni Dean Talbot Darren Williams (47) 1995 6th 10–11 Robert Solin Stephen Hooper Greg Jones Scott Loving (36) 1996 R/Up 15–8 Kevin Worthington Stephen Hooper Paul Peos Christopher Gerreyn (74) 1997 4th 12–8–1 Kevin Worthington Paul Peos Peter Miller Scott Loving (56) 1998 4th 11–10 Kevin Worthington Peter Miller Aaron Marley Wayne Otway, Jr. (31) 1999 8th 5–15 Kevin Worthington Greg Jones Ryan Turnbull Jeremy Barnard (21) 2000 Premiers 17–3 Tony Micale Jeremy Barnard Aaron MarleyDavid SwanRod Wheatley Ashley Hutchinson (51) 2001 Premiers 16–4 Tony Micale Jeremy Barnard Rod Wheatley Dean Buszan (51) 2002 Premiers 15–5 Tony Micale Jeremy BarnardRyan TurnbullRod Wheatley Paul Ridley Paul Ridley (54) 2003 3rd 14–7–1 Andy Lovell Jeremy BarnardRyan TurnbullRod Wheatley Brent Cowell Paul Ridley (71) 2004 5th 11–9 Andy Lovell Jeremy BarnardRyan Turnbull Troy Wilson Troy Wilson (54) 2005 6th 6–14 Warren Mahoney Dean Brennan Andrew Merrington Andrew Merrington (51) 2006 5th 7–13 Warren MahoneyPaul Peos Michael Swan Troy Wilson Troy Wilson (74) 2007 4th 11–10 Glen Bewick Michael Swan Frank Agostino Ben McKinley (46) 2008 9th 6–14 Glen Bewick Michael Swan Timothy Noakes Andrew Merrington (44) 2009 5th 10–10 Tony Micale Craig GlancyMichael SwanLuke Webster Trevor Oliver Mathew Seal (36) 2010 3rd 12–10 Tony Micale Craig GlancyMichael SwanLuke Webster Craig Wulff Adam Prior (43) 2011 7th 6–14 Tony MicaleDavid Hynes Michael Swan Brendan Lee Josh Smith (47) 2012 4th 11–9–1 Tony Micale Michael SwanCraig Wulff Paul Johnson Josh Smith (53) 2013 R/Up 14–9 Brian Dawson Brendan LeeCraig Wulff Brendan Lee Josh Smith (62) 2014 R/Up 17–5 Brian DawsonRussell Thompson Brendan LeeCraig Wulff Steven Payne Josh Smith (41) 2015 3rd 13–10 Brian Dawson Brendan LeeCraig Wulff Paul Johnson Craig Wulff (23) 2016 5th 10–11 Jaymie Graham Kyle AndersonCraig Wulff Mitchell Fraser Jonathan Giles (22) 2017 6th 9–11 Luke Webster Kyle AndersonPatrick McGinnity Julian AmeduriNathan BleeFraser McInnes Tom Lamb (21) 2018 5th 8–11 Luke Webster Kyle AndersonPatrick McGinnity Matthew AllenPatrick McGinnityLuke Partington William Maginness (26)

Лига Чемпионаты кубогы

2010 жылы Австралия футбол лигасы (АФЛ) Австралияның штаттық лигаларындағы ең үздік командаларды қатыстыратын нокаут турнирін бастау жоспарларын жариялады. 16 команда өткен жылғы штаттық лигаларындағы нәтижелеріне сүйене отырып іріктеледі. Алғашқыда ойындар сенбі күні кешке АФЛ ойындары алдындағы шара ретінде өткізіліп, Fox Footy арнасында тікелей эфирде көрсетілді. 2013 жылы ойындар сейсенбі күніне ауыстырылды және турнирде бар болғаны 10 команда қатысты. Турнирдің демеушісі – Foxtel компаниясы, және ол Foxtel Cup деп аталады. East Perth командасы екі рет турнирге қатысты. Турнирдің алғашқы жылы, 2011 жылы, Royals командасы North Ballarat және NT Thunder командаларын жеңіп, жартылай финалға өтті, бірақ соңында чемпион атанған Williamstown командасына есе жіберді. Royals 2014 жылғы маусымға да іріктеу алды. East Perth командасы ширек финалда Norwood командасын 50 ұпаймен жеңіп, бірақ тағы да VFL командасы Williamstown командасына жартылай финалда ұтылып, ол тағы да титул жеңіп алды.