Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Итальяндық халық аңыздары (Fiabe italiane) – Итало Кальвиноның 1956 жылы жариялаған 200 итальяндық халық аңызының жинағы. Кальвино 1954 жылы Владимир Пропптың «Халық аңыздарының морфологиясы» еңбегінің ықпалымен жобаны бастады. Оның ниеті – жалпы оқырманға арналған итальяндық ертегілердің танымал жинағын жасау арқылы Страпаролаға ұқсау болды. Ол әңгімелерді тыңдаушылардан жинамады, бірақ фольклоршылардың жұмысын кеңінен пайдаланды; ол әрбір жекелеген ертегінің бастауын көрсетті, бірақ бұл тек ол қолданған нұсқа екенін ескертті. Ол ертегілерді оқуға ыңғайлы ету және таңдау логикасын түсіндіру үшін өзгерістерін кеңінен жазды, мысалы, «Күміспен сатылған кішкентай қыз» ертегісіндегі басты кейіпкердің атын алмастырып, алмаға байланыстыру үшін Маргеритина емес, Перина деп атады, ал «Аққарлығаш» итальяндық нұсқасы ретінде Белла Венецияны таңдады, себебі ол қарақшыларды бейнелеген, ал карликтер бар нұсқалар Германиядан келген деп күдіктенді. Алғаш рет 1962 жылы ағылшын тіліне аударылды; Сильвия Мулкахи (Dent, 1975) жасаған тағы бір аударма итальяндық халық аңыздарының алғашқы толық жинағы болды.
Italian Folktales (Fiabe italiane) is a collection of 200 Italian folktales published in 1956 by Italo Calvino. Calvino began the project in 1954, influenced by Vladimir Propp's Morphology of the Folktale; his intention was to emulate the Straparola in producing a popular collection of Italian fairy tales for the general reader. He did not compile tales from listeners, but made extensive use of the existing work of folklorists; he noted the source of each individual tale, but warned that was merely the version he used. He included extensive notes on his alterations to make the tales more readable and the logic of his selections, such as renaming the heroine of The Little Girl Sold with the Pears Perina rather than Margheritina to connect to the pears, and selecting Bella Venezia as the Italian variant of Snow White because it featured robbers, rather than the variants containing dwarfs, which he suspected were imported from Germany. It was first translated into English in 1962; a further translation is by Sylvia Mulcahy (Dent, 1975) and constituted the first comprehensive collection of Italian folktales.
Қабылдау
"The New Republic" журналында Урсула К. Ле Гуин былай деп жазды: "Негізінен, бұл кітап итальян әдебиеті үшін, Гриммдер жинағы неміс әдебиеті үшін болғандай. Бұл – алғашқы және эталонды нұсқа. Оның ерекшелік даңқы – оны ғалым-маман емес, көркем әдебиеттің көрнекті жазушысы жасағандығында. Ол әрбір әңгімені және бүкіл жинақты ең жақсы жағдайда көрсету үшін, оларды таңдап, біріктіріп, жаңаша өріп, қайта жасады, осылайша олар анық, күшті болып, түсініксіздік пен қайталаудан құтылды. Әрине, бұл оның әңгімеші ретіндегі құқығы да, жауапкершілігі де еді. Ол өзінің құқығын сұрақсыз қабылдап, міндетін тамаша орындады. Әлемдегі ең жақсы әңгімелердің бірін айтып беруге татыған, ең шебер әңгімешілердің бірі – қандай сәттілік!"
Reviewing the book in The New Republic, Ursula K. Le Guin wrote: "Essentially this book is to Italian literature what the Grimms' collection is to German literature. It is both the first and the standard. And its particular glory is that it was done not by a scholar specialist but by a great writer of fiction With absolute sureness of touch he selected, combined, rewove, reshaped so that each tale and the entire collection would show at its best, clear and strong, without obscurity or repetition. It was, of course, both his privilege and his responsibility as a teller of tales to do so. He assumed his privilege without question, and fulfilled his responsibility magnificently. One of the best storytellers alive telling us some of the best stories in the world—what luck!"