Чарльз Хотам: Викторияның әкімі және әскери теңізшісі

Кіріспе

Корольдік теңіз флоты офицері және отар әкімшісі (1806–1855)

Капитан сэр Чарльз Хотем (14 қаңтар 1806 – 31 желтоқсан 1855) 1854 жылдың 22 маусымынан 1855 жылдың 10 қарашасына дейін Австралияның Виктория штатының вице-губернаторы, кейіннен губернаторы болды.

Ерте өмір

Хотем Англияның Суффолк графтығындағы Деннингтон қаласында дүниеге келген. Оның әкесі – Рочестер пребендари, пастор Фредерик Хотем, ал анасы – Анна Элизабет Ходжес болған. Кемедегі лейтенанттардың бірі – болашақ адмирал сэр Астли Купер Кей. Хотемнің соңғы активтік қызметі 1846 жылы Африка жағалауында HMS Devastation кемесінде коммодор болып өтуі болды. 1846 жылы ол рыцарь дәрежесіне ие болды. 1852 жылғы сәуірде ол Оңтүстік Америка республикаларының кейбіріне өкілетті министр болып тағайындалды.

Австралия

Хотем 1853 жылғы 6 желтоқсанда Ньюкасл герцогы тарапынан Викторияның вице-губернаторы болып тағайындалды. 1854 жылғы желтоқсанда Еврика бекінісінде болған қырғын туралы Рафаэлло Карбони оқиғадан бір жыл өткен соң жариялады. Ол бас көтерілісшілердің бірі, көп тіл білген және көптеген адамдардан білімді болған. Ол осы қырғынға ең жауапты адам губернатор Чарльз Хотем екеніне күмәнданбады. 1854 жылғы 30 қарашада Карбони, Еврика көтерілісшілерінің Орталық кеңесінен әке Смит және Джордж Блэк (газет редакторы) Балларат алтын кендерінің комиссары Редеден Хотемнің құпия бұйрығымен күшейтілген және кеншілерді ашуландырған лицензиялық тексерулерді тоқтатуды сұрады. Реде «лицензия – демократиялық революцияны жасыру үшін ғана» деді. Карбони Реде туралы «ол біздің алдымызда тек қуыршақ еді. Оның әр сөзі, әр қимылы Торактан жіберілген телеграф сымдарының дірілі болды» деп жазды (13-бет). ХХ ғасырдың ортасында құқықтану саласында беделді болған Х.В. Эватт қырғын үшін кінәні Хотемнің қасақана екіжүзділігіне жатқызады (16-бет). Карбони түн ортасында бекіністен шықты. Ол сол кезде мәселені қан төгілмей шешуге сенімді болғанын жазды, бірақ бұл Хотемнің кеншілерге, полиция мен әскерилерге әртүрлі нәрселер айтуының нәтижесі болды. Әскери-полиция лагерінен шабуыл күтілмеген. Ол сондай-ақ «Біздің қорғану үшін ұйымдасқанымыз және басқа мақсат үшін қару көтермегенімізді ашық жарияладық және түсіндірдік» деп жазды (67-бет). «Лагерьден тыңшылар жіберіліп, көтерілісшілердің қатарына қосылды, олар, хабарға сәйкес, оларды лагерге шабуыл жасауға шақырды, бірақ қазушылар оған қарсы шықты, олар қорғанысқа көшуге дайын екендерін айтты» (132-бет). Карбони 18 адаммен бірге өмірі үшін сотталды. Хотем американдық көтерілісшілердің, олардың кейбіреулері өте танымал болған, сотталуын тоқтатуға бұйырды. Ол оларға рақымшылық берді, бірақ толығымен емес, афроамерикалық Джон Джозефті Хотем мен американдық шенеуніктер тастап кетті. Тұтқындар Хотемге жүгінді: «Біздің өтінішімізде «Егер Сіздің мәртебеңіз американдық азаматтардың іс-әрекетінде жеңілдетуші жағдайлар тапса», біз осындай мейірімділікті барлық адамдарға, ұлттығына қарамастан, бірдей негізде қолдануға болады деп ойладық. Бұл Сіздің мәртебеңіздің баяндамасында айтылған қағиданың бұзылуы болып табылады, атап айтқанда: «Үкіметтің міндеті – барлық адамға әділдік жасау» (134-бет). Қырғын бойынша Корольдік комиссия құрылды, бірақ Хотем кінәланбады, мүмкін, Хотемнің сыншылары тыңдалмағандықтан. Хотемнің лауазымы 1855 жылғы 3 ақпанда толық губернаторлыққа дейін көтерілді. Хотем барлық конституциялық мәселелерде заң кеңесшілеріне сүйенгенімен, оның жағдайы өте қиын болды. Конституциялық үкімет құрылды, бірақ іс жүзінде іске асырылмады, және 1855 жылғы 28 қарашада Уильям Хейнс басқаратын алғашқы үкімет құрылды. 1855 жылы Хотем өзінің қаржы комитетінің ұсыныстарын жүзеге асыруға тырысты және баспасөздің бір бөлігінен көп сынға ұшырады. Ол барлық жұмыстарға арналған тендерлерді Үкіметтік газет арқылы жариялауды талап етті, бірақ заң шығарушы органнан қолдау таппағандықтан, барлық құрылыс жұмыстарын тоқтатуға бұйрық берді. Кейбір әрекеттері үшін оны мемлекет хатшысы сэр Уильям Мольсворт сөккен. Содан кейін Хотем 1855 жылғы қарашада отставкаға кетті, бұл ретте денсаулығының нашарлағанын айтты.

Hotham was appointed lieutenant governor of Victoria on 6 December 1853 by the Duke of Newcastle. of the Massacre at the Eureka Stockade in December 1854 was published just a year after the event, by Raffaello Carboni. He was a principal Rebel, multilingual and better educated than most. He was in no doubt that the man most responsible for the massacre was Lieutenant Governor Charles Hotham. On 30 November 1854, Carboni, Father Smyth and George Black (newspaper editor), from the Central Council of the Eureka Rebels, asked Ballarat Goldfields Commissioner Rede to call off the licence hunts which had intensified on Hotham's secret orders and which were enraging miners. Rede said that 'the licence is a mere cloak to cover a democratic revolution'. Carboni wrote that Rede was 'only a marionette before us. Each of his words, each of his movements, was the vibration of the telegraph wires directed from Toorak' (p. xiii). H. V. Evatt, an esteemed legal mind of mid 20th century puts the blame for the massacre on Hotham's deliberate duplicity (p. xvi). Carboni left the Stockade about midnight. He wrote that at that stage there was confidence about a resolution of the matter without bloodshed, but that was only because Hotham had told the miners and police and military, different things. No one was expecting an assault from the military and police Camp. He also wrote 'It was perfectly understood, and openly declared that we meant to organise for defence, and that we had taken up arms for no other purpose'. (p. 67). And 'the spies being sent from the Camp to enrol themselves amongst the insurgents, and who, report says, urged them to attack the Camp, which was repudiated by the diggers they saying they would act upon the defensive'. (p. 132). Carboni, with 18 others, was put on trial for his life. Hotham directed that American Rebels, some of whom were very prominent, not be prosecuted. He gave them an amnesty; but not quite all, the African American John Joseph was abandoned by Hotham and American officials. The prisoners appealed to Hotham, 'There is a paragraph in our petition to the effect, that if 'His Excellency had found sufficient extenuation in the conduct of American citizens', we thought there were equally good grounds for extending similar clemency to all, irrespective of nationality it is a violation of the very principle enunciated by His Excellency in his report, viz. 'That it is the duty of a Government to administer equal justice to all' (p. 134). There was a Royal Commission into the Massacre and Hotham wasn't blamed, probably because Hotham's critics were not heard. Hotham's post was raised to a full governorship on 3 February 1855. While Hotham relied on his legal advisers in all constitutional questions, his position was one of great difficulty. Constitutional government had been granted but not really effected, and it was not until 28 November 1855 that the first government under William Haines was formed. In 1855, Hotham had been endeavouring to carry out the views of his finance committee, and was receiving much criticism from a section of the press. He was insistent that tenders for all works should be called through the Government Gazette, but not receiving support from the legislature, he ordered the stoppage of all constructional works. For some of his actions he was reprimanded by Sir William Molesworth, the secretary of state. Hotham then sent in his resignation in November 1855, and in doing so, mentioned that his health had materially suffered.

Кейінгі өмірі

Хотем жауапкершілігі жоғары адам еді, бірақ губернаторлық кезеңіндегі өте қиын мәселелерді шешуге көмектесетін тәжірибесі шамалы болды. Ол қатаң сынағанға ұшырады, бірақ колонияның қаржылық мәселелеріндегі жұмысы зор құндылыққа ие болды. Денсаулығы нашарлаған Хотем 1855 жылдың 17 желтоқсанында Мельбурн газ зауытын ашқанда суық тиді. Екі аптадан кейін, 31 желтоқсанда қайтыс болды және Мельбурн қалалық зиратында жерленді. 1853 жылдың желтоқсанында ол Сэмюэл Худ Лорд Бридпорттың қызы Джейн Сараға үйленді. Ол одан кейін тірі қалды.