Томас Вентуорт Хиггинсон: Американдық ойшыл, жазушы және әлеуметтік қайраткер

Кіріспе

Америкалық солдат, унитариандық пастор және автор (1823–1911)

Томас Уэнтуорт Хиггинсон (22 желтоқсан 1823 – 9 мамыр 1911), Уэнтуорт есімімен танымал болған, американдық унитариандық пастор, автор, құлдыққа қарсы күрескер, саясаткер және солдат болған. Ол 1840 және 1850 жылдары АҚШ-та құлдықты жою қозғалысында белсенділік танытты, өзін елдің бөлінуін жақтаушы және белсенді құлдыққа қарсы күрескер ретінде таныстырды. Ол Джон Браунды қолдаған "Құпия алтылық" тобының мүшесі болды. Азамат соғысы кезінде ол 1862 жылдан 1864 жылға дейін бірінші Оңтүстік Каролина еріктілері полкінің, федералды түрде бекітілген алғашқы қара тері полкінің полковнигі қызметін атқарды. Соғыстан кейін ол афроамерикандық сарбаздармен болған тәжірибесі туралы жазды және өмірінің қалған бөлігін бостандыққа шыққандардың, әйелдердің және басқа да құқықтары шектеулі адамдардың құқықтары үшін күреске арнады. Ол сонымен қатар ақын Эмили Дикинсонның ұстазы ретінде есте қалады.

Ерте өмір және білім

Хиггинсон 1823 жылғы 22 желтоқсанда Массачусетс штатының Кембридж қаласында дүниеге келген. Ол пьюритан дін қызметкері және Массачусетс шығанағы колониясының алғашқы қоныстанушыларының бірі болған Фрэнсис Хиггинсонның ұрпағы еді. Оның әкесі Стивен Хиггинсон (1770 жылғы 20 қарашада Массачусетс штатының Сейлем қаласында туған; 1834 жылғы 20 ақпанда Массачусетс штатының Кембридж қаласында қайтыс болған) Бостон қаласындағы саудагер және қайырымдылық шараларын қолдаушы, сондай-ақ 1818 жылдан 1834 жылға дейін Гарвард университетінің қаржы жөніндегі қызметкері болды. Анасы арқылы Бостонның белгілі Строу отбасымен туыс. Оның үшінші арғы атасы – Нью-Гэмпшир штатының вице-губернаторы Джон Вентворт.

Білім беру және аболиционизм

Хиггинсон он үш жасында Гарвард колледжіне түсіп, он алты жасында Phi Beta Kappa-ға сайланды. Ол 1841 жылы 18 жасында бітіріп, төрт ай жеке мектепте сабақ берді, бірақ оны ұнатпады және "Бруклиндегі туысы Стивен Хиггинсон Перкинстің үш баласына жеке сабақ берді". Содан кейін, 1843 жылы, ол "Гарвардта тіркелмеген студент" болды. 1842 жылы ол Мэри Элизабет Ченнингке кездесті. Одан кейін Гарвард діни мектебінде теологияны оқыды. 1845 жылы, діни білімінің бірінші жылының соңында, ол мектептен шығып, құлдыққа қарсы күреске көңіл бөлді. Ол келесі жылы зерттеулермен айналысты және трансценденталист унитарий дін қызметкері Теодор Паркердің үлгісімен Мексикамен болатын соғысқа қарсы күресті. Соғыстың құлдықты және құл иелерінің билеуін кеңейту үшін ғана пайдаланылатынына сенген Хиггинсон соғысқа қарсы өлеңдер жазып, соғысқа қарсы петицияларға қол жинау үшін үйлерді аралады. 1840 жылдары құлдыққа қарсы қозғалыстың бөлінуіне байланысты Хиггинсон Одақтан шығушы аболиционистерге қосылды, олар құл мемлекеттері Одақтың құрамында болғанша Конституцияға құлдықты тыйым салатын түзетулер енгізілмейді деп сенді.

Неке және отбасы

Хиггинсон діни мектепке қайтадан түсіп, 1847 жылы бітіргеннен кейін Ньюберипорт унитариандық шіркеуінің (төменде қараңыз) пасторы болып тағайындалғаннан кейін Мэри Ченнингке үйленді. Мэри Гарвард университетінде оқытқан акушерлік және гинекология саласындағы белгілі доктор Уолтер Ченнингтің қызы, унитариандық пастор Уильям Эллери Ченнингтің сіңлісі және Генри Дэвид Тороның досы Эллери Ченнингтің қарындасы болды. Хиггинсон мен Мэри Ченнингтің балалары болмады, бірақ Элен Фуллер мен Эллери Ченнингтің үлкен қызы Маргарет Фуллер Ченнингті өрбітті. Элен трансценденталист және феминист автор Маргарет Фуллердің әпкесі еді. Мэри Ченнинг 1877 жылы қайтыс болды. Екі жылдан кейін Хиггинсон Мэри Поттер Тачерге үйленді, олардың екі қызы болды, олардың біреуі ересек жасқа жетті. Хиггинсон сондай-ақ Харриет Хиггинсонмен туыс болды, оның Иллинойс штатындағы Вуддейлдегі үйі 1934 жылы әйгілі сәулетші Бертран Голдбергтің алғашқы тапсырысы болды.

Министрлік

Дини мектепті бітірген соң, Хиггинсон Массачусетс штатының Ньюберипорт қаласындағы Бірінші діни қоғамының пасторы болып тағайындалды, бұл либералды христиандығымен танымал унитарий шіркеуі еді. Ол Ессекс округінің құлдыққа қарсы қоғамын қолдады және Ньюберипорттағы мақта фабрикаларындағы жұмысшыларға нашар қарауды сынады. Сонымен қатар, жас дін қызметкері Теодор Паркерді және қашқан құл Уильям Уэллс Браунды шіркеуге лекция оқуға шақырды, ал уағыздарында солтүстіктің құлдыққа бейжай қанағаттанғанын айыптады. Ньюберипорт лицейінің мүшесі ретінде және басқарманың көпшілігінің қарсылығына қарамастан, Хиггинсон Ральф Уолдо Эмерсонды лекция оқуға шақырды. Хиггинсон қауым үшін тым радикалды болып шықты және 1849 жылы қызметтен кетті.

Саясат және бостандықты жоюшы

1850 жылғы келісім жұмыссыз министрге жаңа қиындықтар мен жаңа мақсаттар әкелді. Ол 1850 жылы Массачусетс штатының 3-конгресс округінен «Еркін Топырақ» партиясының кандидат ретінде сайлауға түсті, бірақ жеңіліске ұшырады. Хиггинсон азаматтарды Құдайдың заңын сақтауға және 1850 жылғы қашқын құлдар туралы заңға бағынбауға шақырды. Ол Бостондық сақшылдар комитетіне қосылды, оның мақсаты – қашқын құлдарды іздеуден және ұстаудан қорғау болатын. Оның осы ұйымға қосылуына Шадрах атымен танылған еркін афроамерикалық Фредерик Дженкинстің тұтқындалуы және сотталуы түрткіс болды. Аболиционистер оған Канадаға қашуға көмектесті. Ол Венделл Филлипс пен Теодор Паркермен бірге Бостонға қашып келген Джорджия штатының құлы Томас Симсті босатуға жасалған әрекетке қатысты. 1854 жылы қашқын Энтони Бернс қашқын құлдар туралы заң бойынша экстрадициялану қаупі туғанда, Хиггинсон Бостондағы федералды сот ғимаратына шабуыл жасаған шағын топты жетекшілік етті. Олардың қарулары – бұрышкерлер, балталар, кескіштер және револьверлер болды. Өкілеттігі кезінде Хиггинсон тек құлдыққа қарсы күресті ғана қолдамай, сонымен қатар, еңбек құқықтарын, әйелдердің құқықтарын және тыйым салуды да жақтады. Әйелінің белгісіз ауруына ем іздеу үшін Еуропадан оралған Хиггинсон, 1854 жылғы Канзас-Небраска заңы қабылданғаннан кейін туған шиеленісті басу үшін «Жаңа Англия көші-қонға көмек» компаниясы атынан ерлер тобын ұйымдастырды, олар бейбітшілік жолдарымен шешуге тырысты. Бұл заң аймақты Канзас және Небраска территорияларына бөлді, олардың тұрғындары әрбір территория шегінде құлдыққа рұқсат беру мәселесі бойынша жеке дауыс беруге тиіс болды. Құлдыққа қарсы және құлдықты қолдайтын жандар екі территорияға да көшіп келе бастады. Отанына оралғаннан кейін Хиггинсон Нью-Англияда сөз сөйлеу, қаржы жинау және Массачусетс штатының Канзас комитетін ұйымдастыру арқылы белсенділікті күшейту үшін жұмыс істеді. Ол Канзас территориясына Ұлттық Канзас көмек комитетінің өкілі ретінде оралды, көңіл-күйді көтеруге және мылтықтар, револьверлер, пышақтар, оқ-дәрілер мен зеңбіректер сияқты жабдықтарды таратуға көмектесті. Ол Канзасты Банкер Хиллмен теңестірді және оны болашақ зорлық-зомбылықтың тыныс алуы деп атады. 1880 жылы ол қайта сайланды. 1888 жылы ол демократ ретінде АҚШ Өкілдер палатасына тағы бір рет сайлауға түсті, бірақ Натаниел П. Банкс жеңіске жетті.

The Compromise of 1850 brought new challenges and new ambitions for the unemployed minister. He ran as the Free Soil Party candidate for Massachusetts's 3rd congressional district in 1850 but lost. Higginson called upon citizens to uphold God's law and disobey the Fugitive Slave Act of 1850. He joined the Boston Vigilance Committee, an organization whose purpose was to protect fugitive slaves from pursuit and capture. His joining of the group was inspired by the arrest and trial of the free black Frederick Jenkins, known as Shadrach. Abolitionists helped him escape to Canada. He participated with Wendell Phillips and Theodore Parker in the attempt at freeing Thomas Sims, a Georgia slave who had escaped to Boston. In 1854, when the escaped Anthony Burns was threatened with extradition under the Fugitive Slave Act, Higginson led a small group who stormed the federal courthouse in Boston with battering rams, axes, cleavers, and revolvers. During his tenure, Higginson not only supported abolition, but also temperance, labor rights, and rights of women. Returning from a voyage to Europe for the health of his wife, who had an unknown illness, Higginson organized a group of men on behalf of the New England Emigration Aid Company to use peaceful means as tensions rose after the passage of the Kansas Nebraska Act of 1854. The act divided the region into the Kansas and Nebraska territories, whose residents would separately vote on whether to allow slavery within each jurisdiction's borders. Both abolitionist and pro slavery supporters began to migrate to the territories. After his return, Higginson worked to keep activism aroused in New England by speechmaking, fundraising, and helping to organize the Massachusetts State Kansas Committee. He returned to the Kansas territory as an agent of the National Kansas Aid Committee, working to rebuild morale and distribute supplies—crates of rifles, revolvers, knives, ammunition, and a cannon He celebrated Kansas as the equivalent of Bunker Hill; he called it a rehearsal for the violence to come. He was re elected in 1880. He made another run for U. S. House of Representatives in 1888 as a Democrat, but was defeated by Nathaniel P. Banks.

Әйелдер құқығын қорғау

Хиггинсон Азамат соғысына дейінгі онжылдықта әйелдер құқығын қолдаушы ерлердің бірі болды. 1853 жылы ол Массачусетс конституциялық конвенциясында әйелдерге жаңа конституцияны бекітуге қатысуға рұқсат беру туралы петицияны қолдады. "Әйел және оның тілектері" деген атпен жарияланған сөйлеуі көп жылдар бойы әйелдер құқығы туралы трактаттарда пайдаланылды, сондай-ақ ол 1859 жылы Atlantic Monthly журналында жариялаған "Әйелдер әліпбиді үйренуі керек пе?" деген мақаласы да қолданылды. Әйелдер құқығының белсендісі Люси Стоунның жақын досы және қолдаушысы болған ол 1855 жылы Стоун мен Генри Браун Блэквеллдың неке тойын өткізді және олардың әділетсіз неке заңдарына қарсы наразылығын баспасөзге жіберу арқылы олардың "Некеге наразылық" деп аталатын мәлімдемесін танымал етті. Стоунмен бірге ол 1858 жылы "Әйелдер құқықтарының альманахин" құрастырып, жариялады, онда жыныстар арасындағы табыс арасындағы айырмашылықтар және ұлттық қозғалыстың алғашқы жеті жылындағы жетістіктері туралы мәліметтер келтірілді. Сондай-ақ ол 1858 жылы "Тұжырымды демократия. Әйелдерге сайлау құқығы. Көрнекті адамдардың жиырма бес куәлігі" деген еңбегін құрастырып, жариялады, онда Венделл Филипс, Генри Уорд Бичер, Уильям Генри Ченнинг, Хорас Грили, Геррит Смит және басқа да губернаторлар, заң шығарушылар мен заңдық есептерден әйелдерге сайлау құқығын қолдайтын қысқаша үзінділер келтірілген. 1853 немесе 1854 жылдан бастап Ұлттық әйелдер құқықтары орталық комитетінің мүшесі болған ол, 1858 жылы мемлекеттік өкілдердің кең ауқымды органы қысқартылғанда, осы лауазымда қалған тоғыз белсендінің бірі болды. Азамат соғысынан кейін Хиггинсон 1868 жылы Жаңа Англия әйелдер сайлау құқығы қауымдастығының және келесі жылы Америка әйелдер сайлау құқығы қауымдастығының ұйымдастырушысы болды. Ол 1870 жылы құрылған Woman's Journal газетінің алғашқы редакторларының бірі болды және он төрт жыл бойы газеттің бірінші бетіне мақала жазды. Массачусетс штатының заң шығарушы органының екі жылдық мүшесі ретінде (1880–82 жж.) ол сайлау құқығын қолдаушылар мен заң шығарушылар арасындағы маңызды байланыс болды.

Higginson was one of leading male advocates of women's rights during the decade before the Civil War. In 1853, he addressed the Massachusetts Constitutional Convention in support of a petition asking that women be allowed to vote on ratification of the new constitution. Published as "Woman and Her Wishes," the address was used for many years in a women's rights tract, as was an 1859 article he wrote for the Atlantic Monthly, "Ought Women to Learn the Alphabet?" A close friend and supporter of women's rights leader Lucy Stone, he performed the marriage ceremony of Stone and Henry Browne Blackwell in 1855 and, by sending their protest of unjust marriage laws to the press, was responsible for their "Marriage Protest" becoming a famous document. Together with Stone, he compiled and published
The Woman's Rights Almanac for 1858, which provided data such as income disparity between the sexes as well as a summary of gains made by the national movement during its first seven years. He also compiled and published, in 1858, "Consistent Democracy. The Elective Franchise for Women. Twenty five Testimonies of Prominent Men," brief excerpts favoring woman suffrage from the speeches or writing of such men as Wendell Phillips, Henry Ward Beecher, William Henry Channing, Horace Greeley, Gerrit Smith, and various governors, legislators, and legislative reports. A member of the National Woman's Rights Central Committee since 1853 or 1854, he was one of nine activists retained in that post when that large body of state representatives was reduced in 1858. After the Civil War, Higginson was an organizer of the New England Woman Suffrage Association in 1868, and of the American Woman Suffrage Association the following year. He was one of the original editors of the suffrage newspaper Woman's Journal, founded in 1870, and contributed a front page column to it for fourteen years. As a two year member of the Massachusetts legislature, 1880–82, he was a valuable link between suffragists and the legislature.

Азамат соғысы жылдары

Азамат соғысының басында Хиггинсон 1862 жылдың қарашасынан 1864 жылдың қазанына дейін 51-ші Массачусетс жаяу әскерінің капитаны болды, ал өткен тамызда алған жарақатының салдарынан отставкаға шықты. Ол Союз әскери қызметі үшін босатылғандардан құралған алғашқы ресми полк – Бірінші Оңтүстік Каролина еріктілерінің полковнигі болды. Соғыс министрі Эдвин М. Стэнтон қара түсті полктерге ақ офицерлердің басшылық етуін қажет етті. "Біз, олардың офицерлері, сабақ беру үшін емес, олардан үйрену үшін бардық", – деп жазды Хиггинсон. "Менің жас капитан өмірінде кездесетін қауіптерден гөрі, құлдықтан қашу кезінде ерікті түрде көп қауіптерге тап болған жүзден астам адам болды". Хиггинсон Азамат соғысы кезеңіндегі өмірін "Қара полктегі армия өмірі" (1870) атты кітабында баяндады. Ол полк оттарының маңында орындалған диалект өлеңдері мен музыканы жазып алып, негр рухани музыкасын сақтауға үлес қосты. Тарихшы Джеймс Макферсон "Қылышпен салынған" кітабында Хиггинсонды сол дәуірдегі басқалардың "күшті нәсілдік көзқарастарынан" бөтен, қара полктегі ақ офицердің мысалы ретінде көрсетті.

Діни белсенділік

Азамат соғысынан кейін Хиггинсон еркін діни қауымдастықта (FRA) белсенді болып, 1870 жылы кейін жарияланып, таратылған «Діндердің бірлігі» деген сөз сөйледі. Бұл сөз барлық діндердің маңызды шындықтарды ортақ екенін және барлығын ізгілікке шақыратынын айтты. Ол былай деді: «Әрбір діннің дамуы оны қалғандарына жақындатады. Біз үшін сенімсіздік пен күнәдан шығудың жолы – христиандық деуге болады; бұл тек тарихи атау, туған жердің жай ғана жағдайы. Бірақ басқа ұлттар өзге жолдар табады, олар өз есіктерінен өтуі керек». Ол FRA-ны тіпті қауымдастықтың либералды принциптерін қабылдамағандарға да төзімділікпен қарауға шақырды: «Біз өз теориямызға саймыз ба? Біз евангелистік адамды, Мұхаммедтің ізбасарындай қабылдауға дайынбыз ба?» Оның евангелистік протестанттармен қарым-қатынасы шиеленісіп тұрса да, ол кез келген діни көзқарастың жойылуын ұйым үшін қауіпті деп есептеді. Хиггинсон 1893 жылы Дүниежүзілік діндер парламентінде сөйледі және әлемдік діндердің өзара түсіністігінде жасалған үлкен қадамдарды мақтады, Парламентті FRA-ның ең үлкен мақсатына жетудің нәтижесі деп сипаттады. Оның жазбалары табиғатқа, өнерге және адамзатқа деген терең құрметін көрсетеді. «Әйелдер туралы ақылға қонымды ойлар» (1881) және «Әйелдер мен ерлер» (1888) еңбектерінде ол ерлер мен әйелдерге тең мүмкіндіктер мен тең құқықтарды жақтады. 1874 жылы Хиггинсон Америкалық ежелгі заттар қоғамының мүшесі болып сайланды. 1891 жылы Хиггинсон Ресей азаттығын қолдайтын американдықтар қоғамын (SAFRF) құрушылардың бірі болды. Ол қоғамның «Ресей азаттығын қолдаушыларға» деген үндеуін редакциялады. Кейін 1907 жылы Хиггинсон SAFRF-тің вице-президенті болды. 1905 жылы ол Джек Лондон, Кларенс Дарроу және Аптон Синклермен бірге Университетаралық социалистік қоғамды құрды. Хиггинсон «Массачусетс журналының» екінші талпынысында кеңесші редактор болды. Хиггинсон 9 мамыр 1911 жылы қайтыс болды. Оның өлім тіркеуінде ол Кембридждегі Маунт-Оберн зиратына жерленген деп көрсетілгенімен, шындығында ол Кембридждегі Кембридж зиратында, Массачусетс штатында Ривервью, Лаун және Проспект жолдарының қиылысында жерленген.

After the Civil War, Higginson became active in the Free Religious Association (FRA) and in 1870 delivered the speech The Sympathy of Religions, which was later published and circulated. The address argued that all religions shared essential truths and a common exhortation toward benevolence. Division among the faiths was ultimately artificial, he said: "Every step in the progress of each brings it nearer to all the rest. For us, the door out of superstition and sin may be called Christianity; that is an historical name only, the accident of a birthplace. But other nations find other outlets; they must pass through their own doors." He pushed the FRA to tolerate even those who did not accept the liberal principles the Association espoused, asking, "Are we as large as our theory? Are we as ready to tolerate the Evangelical man as the Mohammedan?" Although his own relationship to evangelical Protestants remained strained, he saw the exclusion of any religious mindset as fundamentally dangerous to the organization. Higginson spoke at the Parliament of the World's Religions in 1893 and praised the great strides that had been made in the mutual understanding of the world's great religions, describing the Parliament as the culmination of the FRA's greatest ambitions. His writings show a deep love of nature, art and humanity. In his Common Sense About Women (1881) and his Women and Men (1888), he advocated equality of opportunity and equality of rights for men and women. In 1874, Higginson was elected a member of the American Antiquarian Society. In 1891, Higginson became one of the founders of the Society of American Friends of Russian Freedom (SAFRF). He edited its public appeal "To the Friends of Russian Freedom". Later, in 1907 Higginson was the vice president of the SAFRF. In 1905, he joined with Jack London, Clarence Darrow, and Upton Sinclair to form the Intercollegiate Socialist Society. Higginson was an Advisory Editor for the second attempt at the Massachusetts Magazine. Higginson died May 9, 1911. Although his death record states that he was buried at Mount Auburn Cemetery in Cambridge, Massachusetts, he is actually buried in Cambridge Cemetery in Cambridge, Massachusetts at the intersection of Riverview, Lawn, and Prospect paths.

Нанымдар

Хиггинсонның құлдықтың зұлымдығына деген терең сенімі, ішінара анасының ықпалынан туындады. Ол, қуғын-сүргінге қарамастан, батылдық пен адалдық көрсеткен азаттық күресушілерін өте жоғары бағалады. Уильям Ллойд Гаррисон мен Лидия Мария Чайлдтың еңбектері 1840 жылдардың басында Хиггинсонның құлдыққа қарсы ынтасына ерекше ықпал етті. Хиггинсон Чайлдтың "Африкалықтар деп аталатын американдықтардың жанындағы шақыру" атты кітабының алғаш рет оны құлдыққа қарсы сөйлеуге сендіргенін айтты.

Гомеопатия

Хиггинсон гомеопатияның жақтаушысы болды. 1863 жылы ол әйелі Мэри Ченнинг Хиггинсонға былай деп жазды: "сондай-ақ, бөлімнің гомеопатиялық дәрігері, бас мұғалім және осы өркениеттен тыс жердегі ең белсенді адам – Лора Таун ханым: тамаша денсаулыққа және керемет қабілетке ие. Менің ойымша, ол маған гомеопатиялық мырышты тоник ретінде тағайындап, басқаларға қарағанда көбірек көмектесті, әр таңда бір ұнтақтан, және ол маған әсер еткенін сезіп тұрмын (3 дозадан кейін)."

Саяси партиялар мен идеология

1850 жылы Хиггинсон Конгресске "Еркін топырақ партиясының" үміткері болды және сайлауда жеңіліске ұшырады. Содан кейін ол республикашыл, тәуелсіз және демократ болып кезекпен өтті. Ол жастығынан бастап Брук фермасына және Фурьеизмге қызығушылық танытқанын айтты.

Эмили Дикинсонмен қарым-қатынасы

Хиггинсон ақын Эмили Дикинсонның тілшісі және әдеби кеңесшісі ретінде есте қалады. 1862 жылдың сәуірінде Хиггинсон «Atlantic Monthly» журналында «Жас авторға хат» атты мақала жариялады, онда ол жас жазушыларды белсенділікке шақырды. 32 жасар Эмили Дикинсон, Массачусетс штатының Амхерст қаласынан, Хиггинсонға хат жолдады, төрт өлеңін қоса тіркеп, «Сіз тым алаңдап, менің өлеңім тірі ме екенін айта аласыз ба?» деп сұрады (Хат 260). Ол жауап берді – оның жауабы Дикинсонның шикі, ерекше өлеңдеріне жұмсақ сын (яғни, түзетулер), Дикинсонның жеке және әдеби өмірі туралы сұрақтар мен көбірек өлеңдерді жіберу туралы өтініштен тұрды. Хиггинсонның келесі жауабы жоғары бағамен толы болды, сонда Дикинсон «ол маған ешқандай мас күйін бермеді, себебі бұрын ромның дәмін татып көргенмін» деді; алайда, ол әлі де «сіздің пікіріңіздей терең қуаныш сезінген жоқ, егер сізге алғыс айтуға тырыссам, көз жасым тілімді байлап тастайды» (Хат 265) деді. Сол хатында Хиггинсон өлеңдерін әдеттен тыс формасы мен стиліне байланысты жарияламауға ескертті. Біртіндеп Хиггинсон Дикинсонның ұстазы және «тәрбиешісіне» айналды, ол 1870 және 1873 жылдары Амхерстегі үйіне екі рет келді. Хиггинсон Дикинсонды толыққанды түсінгенін сезінбеді. «Бал арасы мектеп оқушысынан қашқандай, ол да мені қашқан жоқ», - деп жазды ол, - «тіпті бүгінге дейін мен бала сияқты қыңыр тұрам». («Эмили Дикинсонның хаттары», «Atlantic Monthly», 1891 жылғы қазан) Дикинсонның қайтыс болғаннан кейін Хиггинсон Мейбл Лумис Тоддпен бірлесіп, оның өлеңдерінің жинақтарын жариялады – дәстүрлі тыныш белгілерге, сөздерге және ұйқасқа сәйкес ауқымды редакцияланған. «Ақ қызу» (Knopf, 2008) кітабында, Хиггинсон мен Дикинсонның достығы туралы баяндаған автор Бренда Вайнэпл, Хиггинсонның әдебиет тарихшылары бұрын мойындағаннан гөрі редакциялық сезімталдығы жоғары екенін айтады. Хиггинсонның зиялы қауымдағы беделі Дикинсонның өлеңдерін насихаттауға көмектесті, олар өзгертілген түрінде де ерекше және таң қалдыратын болып қалды.

Тарихнама

Муччигроссо, Роберт, ред. Америка тарихи өмірбаянына зерттеулер жөніндегі нұсқаулық (1988) 5:2543–46