Ұшқыш Жолбары Сызығы: АҚШ-тың алғашқы жүк тасымалдау әуежолы

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының жүк тасымалдаушы әуе компаниясы (1945–1988)

Flying Tiger Line, сондай-ақ Flying Tigers деп белгілі, Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы жоспарланған жүк тасымалдаушы әуе компаниясы және Суық соғыс кезеңінде жүк пен қызметкерлерді тасымалдау бойынша (жалдауға алынған ұшақтармен) маңызды әскери чартер операторы болды. 1988 жылы бұл әуе компанияны Federal Express сатып алды.

Тарих

Компанияны Роберт Уильям Прескотт құрған. Оның бас кеңсесі Лос-Анджелес халықаралық әуежайының Вестчестер ауданында (Лос-Анджелес, Калифорния) орналасқан. Әуе компаниясы Екінші дүниежүзілік соғыстағы Flying Tigers истребитель бөлімінің атымен аталады, ресми түрде – 1-ші американдық еріктілер тобы. 1945 жылы АҚШ-қа оралғаннан кейін он бұрынғы AVG ұшқышы 1945 жылдың 24 маусымында құрылған Ұлттық жүк тасымалы қызметі ретінде танымал болған Flying Tiger Line құрамын құрды. Ұшқыштар мен екі жердегі қызметкер бастапқы инвестицияның жартысын қамтамасыз етті, ал қалғаны Калифорниялық мұнай магнаты Сэмюэл Б. Мошерден түсті. Келесі төрт жыл ішінде Flying Tiger Line АҚШ бойынша келісімшарт бойынша әуе жүгін тасымалдады және әуе компаниясы кеңейген сайын генерал Дуглас Макартур басшылығымен Жапонияны оккупациялаған кезде АҚШ әскерлеріне жабдықтарды жеткізді. 1974 жылы әуе компаниясы алғашқы Боинг 747 ұшағын алды. Flying Tiger Line жаңа Boeing 747 200F жүк ұшақтарына тапсырыс берді, бұл Boeing 747 249F деп аталды және сол кездегі ең ауыр коммерциялық ұшақтардың бірі болды. Бұл ұшақтар қуатты "Q" (Pratt & Whitney JT9D 7Q) қозғалтқыштарымен және ауыр қону шассилерімен жабдықталған, сонымен қатар жанармай мен жүктерді бір уақытта тасымалдауға қабілетті болды, жүктер алдыңғы және бүйіндік есіктер арқылы тиеліп жүргізілді. Ұшақ жүк тиеушілері жоғары палубаға жүк тиеу үшін қажетті 9 метрлік биіктікте жұмыс істеуден бас тартқандықтан, "қосымша аймақ" немесе "жұмба" 19 бірінші сыныпты орындықтармен жабдықталды, олар малшыларды, чартерлік агенттерді және механиктерді, сондай-ақ бос ұшқыштар мен бортсервистерді тасымалдау үшін пайдаланылды. Tiger компаниясының арнайы чартерлік рейстері экзотикалық жануарларды тасымалдады. Мысалдардың бірі – Англияның Стэнстед қаласынан Мельбурн кубогына таза тұқымды жарыс жылқылары мен көрме жануарлары, сондай-ақ Жапония және Таиланд сияқты елдерге сүт өндіруге арналған асыл тұқымды мал. Олар Шамму, SeaWorld-тің кашалоты және Азаттық мүсінінің шырағы сияқты ерекше жүктерді тасымалдағанымен де танымал болды. 1980 жылдардың ортасына қарай Flying Tigers алты құрлыққа жүк тасымалын жүзеге асырып, 58 елге қызмет көрсетті. 1980 жылы 1 қазанда бәсекелес жүк тасымалдаушы Seaboard World Airlines әуе компаниясын сатып алғаннан кейін Pan American World Airways әуе компаниясын басып өтіп, әлемдегі ең ірі әуе жүк тасымалдаушысы атанды. Ол сондай-ақ әскери келісімшарт қызметтерін де орындады, ең белгілісі 1970 жылдары Калифорниядағы Трэвис әуе базасы мен Жапония арасындағы DC 8 бағыттары, содан кейін 1980 жылдары Филиппиндегі Кларк әуе базасы мен Миссури штатындағы Сент-Луис арасындағы 747 жолаушылар рейстері, Жапония, Аляска және Лос-Анджелес арқылы. Әуе компаниясының тарихында әскерилерге жасалған құпия рейстер жиі кездесетін, себебі оның тамыры Civil Air Transport (CAT) компаниясында болды, Air America сияқты, бастапқыда Оңтүстік-Шығыс Азиядағы Flying Tigers истребитель эскадрильясының командирі генерал Клэр Ли Ченноға тиесілі болды. Өзінің шарықталу кезеңінде Tigers шамамен 251 бортсервисті жұмысқа алды және MAC-тың барлық орындықтары бар жолаушылар рейстерінде рекордтық 594 жолаушы мен экипажды тасымалдады. АҚШ бойынша орналасқан әуе компаниясында шамамен 998 ұшқыш жұмыс істеді. Үлкен экипаж базалары Лос-Анджелесте, Нью-Йоркте және Огайо штатындағы Локборн қаласында (Рикенбеккер халықаралық әуежайы) орналасқан. Лос-Анджелес штаб-пәтерінде өзінің жеке қозғалтқыш цехы мен ұшақтарды жөндеу бизнесі болды. Flying Tigers сондай-ақ ұшақтарға арналған мал тасымалдағыштар жасады, олардың кейбіреулері сыртқы өлшемі мен пішіні бойынша FedEx рейстерінде қолданылатын стандартты AMJ контейнерлеріне ұқсас болды. Олар 1969 жылдан 1971 жылға дейін Happy Tiger Records атты жазба компаниясының еншілес компаниясын басқарды. Чартерлік және жоспарлы жолаушылар рейстерін олардың еншілес компаниясы Metro International Airlines 1981 жылдың қаңтарында құрылды және 1983 жылы Tower Air компаниясына сатылып, жұмысын тоқтатты. Әуе компаниясының реттеуін жойғаннан кейін қатал бәсеке пайдаға зиян келтірді және Tiger International компаниясының бірнеше сәтсіз әртараптандыру әрекеттерінен кейін 1981 жылы әуе компаниясы шығынға ұшырады.

The company was started by Robert William Prescott. It was headquartered on the grounds of Los Angeles International Airport in Westchester, Los Angeles, California. The airline was named after the Flying Tigers fighter unit of World War II, officially the 1st American Volunteer Group. Ten former AVG pilots, after returning to the United States in 1945, formed the Flying Tiger Line established on 24 June 1945 as National Freight Service known under the name of National Skyway Freight using a small fleet of 14 Budd Conestoga freighters purchased as war surplus from the United States Navy. The pilots and two ground crew provided half of the initial investment, with the balance coming from California oil tycoon Samuel B. Mosher. For the next four years, Flying Tiger Line carried air freight on contract throughout the U. S. and, as the airline expanded, carrying supplies to U. S. troops under Gen. Douglas MacArthur during the occupation of Japan. In 1974, the airline took delivery of its first Boeing 747. The Flying Tiger Line then put in orders for brand new Boeing 747 200F freighters designated the Boeing 747 249F, which at the time were among the heaviest commercial airplanes flying, weighing These aircraft had the powerful "Q" (Pratt & Whitney JT9D 7Q) engines and heavy landing gear and could simultaneously carry both of fuel and of cargo loaded through both the nose door and the side door at the same time. Aircraft loaders had earlier refused to work at the extreme 30 feet (9 m) height necessary for loading freight on the upper deck, so the "supernumerary area" or "hump" was configured with 19 first class seats instead which were used to transport livestock handlers, charter agents and mechanics as well as dead heading pilots and flight attendants. Tiger's Ad Hoc Charter livestock flights provided airlift for exotic animals. Two examples were thoroughbred racehorses and show animals from Stansted, England to the Melbourne Cup, as well as breeding stock cattle (milk supply) to nations such as Japan and Thailand. They became known for carrying a number of unique cargoes, including Shamu the SeaWorld killer whale and the torch of the Statue of Liberty. By the mid 1980s, Flying Tigers operated scheduled cargo service to six continents and served 58 countries. It surpassed Pan American World Airways in 1980 as the world's largest air cargo carrier after acquiring its rival cargo airline Seaboard World Airlines on 1 October 1980. It also operated military contract services, most notably DC 8 routes between Travis Air Force Base, California and Japan in the 1970s, followed by weekly 747 passenger service between Clark Air Base, Philippines, and St. Louis, Missouri via Japan, Alaska, and Los Angeles during the 1980s. Covert flights for the military were not uncommon throughout the airline's history, given its roots in Civil Air Transport (CAT), as with its sister airline Air America, originally owned by General Claire Lee Chennault, commander of the Flying Tigers fighter squadron in Southeast Asia. At its peak, the Tigers employed approximately 251 flight attendants and carried up to a record 594 passengers and crew on its MAC all coach passenger flights. Approximately 998 pilots worked for the airline based throughout the US. Large crew bases were situated at Los Angeles, New York City and Lockbourne, Ohio (Rickenbacker International Airport). The Los Angeles headquarters operation included its own engine shop and jet maintenance business. Flying Tigers also made livestock carriers for airplanes, some comparable in external size and shape to the standard AMJ container used in the FedEx flight operations. They operated a recording company subsidiary, Happy Tiger Records, from 1969 to 1971. Charter and scheduled passenger operations were flown by their subsidiary, Metro International Airlines, which was formed in January 1981, and ceased operations in 1983, when it was sold to Tower Air. After airline deregulation, stiff competition buffeted profits and, with some unsuccessful diversification attempts by parent Tiger International, the airline began sustaining losses in 1981.