Зенас Уинсор Маккей: Американ суретші және аниматор

Кіріспе

Америкалық карикатурист және аниматор (шамамен 1866–1934)

Зенас Уинсор Маккей (шамамен 1866–1871 – 26 шілде, 1934) – американдық карикатурист және аниматор. Ол «Кішкентай Немо» (1905–1914; 1924–1927) комиксі және «Герти динозавры» (1914) анимациялық фильмімен ең танымал. Келісімшарттық себептермен ол «Rarebit Fiend» комиксінде Силас деген псевдониммен жұмыс істеді. Жасынан бастап Маккей жылдам, өнімді және техникалық жағынан шебер суретші болды. Ол кәсіби мансабын плакаттар жасаумен және оншақты музейлерде өнер көрсетумен бастады, ал 1898 жылы газеттер мен журналдарды суреттеуді бастады. 1903 жылы ол «Нью-Йорк Геральдқа» қосылды, онда «Кішкентай Сэмми Хышу» және «Rarebit Fiend арманы» сияқты танымал комикстерді жасады. 1905 жылы оның «Тұманды елдегі Кішкентай Немо» атты фантастикалық комиксі дебют жасады – жас баланың және оның шымыр қызықтырған армандары туралы Арт Нуво стиліндегі комикс. Комикс Маккейдің күшті графикалық сезімін, түстерді және сызықтық перспективаны меңгергенін көрсетті. Маккей комикс беттерінің формальды элементтерімен тәжірибе жасады, әсерді арттыру және повествониені жақсарту үшін панельдерді орналастырды және өлшемдеді. Маккей көптеген егжей-тегжейлі редакциялық карикатуралар жасады және водевильдік сахнадағы сурет салу шеберлігімен танымал болды. Маккей анимацияның ерте пионері болды; 1911 және 1921 жылдар аралығында ол он фильмді өзі қаржыландырып, анимациялады, олардың кейбіреулері тек фрагменттер түрінде сақталған. Алғашқы үшеуі оның водевильдік қойылымында қолданылды; «Герти динозавры» – бұл интерактивті қойылым, онда Маккей жаттықтырылған динозаврға бұйрық бергендей көрінді. Маккей және оның көмекшілері ең амбициялық фильмі – «Люзитанияның батуы» (1918) фильмінде жиырма екі ай бойы жұмыс істеді. Бұл фильм 1915 жылы немістердің «РМС Люзитанияны» торпедалауын патриоттық түрде бейнелеу болды. «Люзитания» бұрынғы фильмдердей коммерциялық сәттілікке жете алмады, ал Маккейдің кейінгі фильмдері көп назар аудармады. Оның анимация, водевиль және комикс жұмыстары біртіндеп азайды, өйткені 1911 жылдан бері оның жұмыс берушісі, газет магнаты Уильям Рэндольф Херст, Маккейден өз күш-жігерін редакциялық иллюстрацияларға жұмсауын күтті. Маккей өзінің суреттерінде, әсіресе егжей-тегжейлі сәулет және қала көріністерінде сызықтық перспективаны батыл және шеберлікпен қолданды. Ол өзінің редакциялық мультфильмдерін көптеген жіңішке штрихтармен безендірді және «Кішкентай Немода» түстерді маңызды элемент етті. Оның комикс жұмыстары карикатурашылар мен иллюстраторлардың буын-буынына әсер етті. Маккей анимациясының техникалық деңгейі – оның натурализмі, тегісдігі және масштабы – 1920 жылдардың аяғында Флейшер студиясының жұмысына дейін теңдессіз болды, содан кейін 1930 жылдары Уолт Диснейдің көркем фильмдері пайда болды. Ол аралық кадрлар жасау, тіркеу белгілерін қолдану, циклды анимация және стандартқа айналған басқа да анимациялық әдістерді енгізді.

Zenas Winsor McCay (c. 1866–1871 – July 26, 1934) was an American cartoonist and animator. He is best known for the comic strip Little Nemo (1905–1914; 1924–1927) and the animated film Gertie the Dinosaur (1914). For contractual reasons, he worked under the pen name Silas on the comic strip Dream of the Rarebit Fiend. From a young age, McCay was a quick, prolific, and technically dextrous artist. He started his professional career making posters and performing for dime museums, and in 1898 began illustrating newspapers and magazines. In 1903 he joined the New York Herald, where he created popular comic strips such as Little Sammy Sneeze and Dream of the Rarebit Fiend. In 1905 his signature strip Little Nemo in Slumberland debuted—a fantasy strip in an Art Nouveau style about a young boy and his adventurous dreams. The strip demonstrated McCay's strong graphic sense and mastery of color and linear perspective. McCay experimented with the formal elements of the comic strip page, arranging and sizing panels to increase impact and enhance the narrative. McCay also produced numerous detailed editorial cartoons and was a popular performer of chalk talks on the vaudeville circuit. McCay was an early animation pioneer; between 1911 and 1921 he self financed and animated ten films, some of which survive only as fragments. The first three served in his vaudeville act; Gertie the Dinosaur was an interactive routine in which McCay appeared to give orders to a trained dinosaur. McCay and his assistants worked for twenty two months on his most ambitious film, The Sinking of the Lusitania (1918), a patriotic recreation of the German torpedoing in 1915 of the RMS Lusitania. Lusitania did not enjoy as much commercial success as the earlier films, and McCay's later movies attracted little attention. His animation, vaudeville, and comic strip work was gradually curtailed as newspaper magnate William Randolph Hearst, his employer since 1911, expected McCay to devote his energies to editorial illustrations. In his drawing, McCay made bold, prodigious use of linear perspective, particularly in detailed architecture and cityscapes. He textured his editorial cartoons with copious fine hatching, and made color a central element in Little Nemo. His comic strip work has influenced generations of cartoonists and illustrators. The technical level of McCay's animation—its naturalism, smoothness, and scale—was unmatched until the work of Fleischer Studios in the late 1920s, followed by Walt Disney's feature films in the 1930s. He pioneered inbetweening, the use of registration marks, cycling, and other animation techniques that were to become standard.

Отбасылық тарихы

Маккейдің әкесінің ата-анасы, фермерлер Дональд пен Кристиана 1830-шы жылдардың ортасында Шотландиядан Үстіңгі Канадаға көшіп келді. Маккейдің әкесі Роберт (1840 – 21 наурыз 1915) Үстіңгі Канаданың Вудсток қаласында алты баланың үшіншісі болып дүниеге келді. Маккейдің анасының ата-анасы Питер мен Мэри Мюррей де шотланд иммигранттары еді және Үстіңгі Канададағы Шығыс Зоррада фермерлер ретінде қоныстанды. Олардың қызы Джанет тоғыз баланың үшіншісі еді. Роберт Вудсток қаласындағы «Сүлеймен патшасы» №43 масондық ложасының мүшесі болды. 1862 жылы Роберт алғаш рет АҚШ-қа сапар шекті. Роберт пен жиырма бес жасар Джанет 1866 жылдың 8 қаңтарында Вудстоктың методисттік епископ шіркеуінде үйленді. Сол жылы олар Канада-АҚШ шекарасын өтіп, Мичиган көлінің шығыс жағалауындағы Спринг-Лейк қаласына қоныстанды. Роберт Канадада танысқан американдық кәсіпкер Зенас Г. Винсормен (1814–1890) жұмыс істеді. Маккейдің тууы туралы ешқандай жазба қалмаған. 1910 жылы берген сұхбатында ол 1869 жылы туғанын айтты, осы жыл оның қабіртасында көрсетілген. Өмірінде ол достарына 1871 жылдың 26 қыркүйегінде Спринг-Лейкте дүниеге келгенін айтқан, ал бұл ақпарат журналда жарияланды. 1870 және 1880 жылдарғы Мичиган штатының халық санағында 1867 жылы Канадада туған Зенас В. тізімделген, ал басқалар санақтарды жүргізу тәсіліне байланысты 1866 немесе 1868 жылдарды болжады. Оның Канадада туғанына ешқандай жазба табылған жоқ, ал 1893 жылдың мамырында Спринг-Лейкте болған өрт оның АҚШ-та туғанына қатысты жазбаларды жойған болуы мүмкін. «Нью-Йорк Herald Tribune» газетіндегі некрологында «тіпті мырза Маккейдің өзінің нақты жасын білмегені» делінген. Маккейлердің тағы екі баласы болды: Артур 1868 жылы және Мэй 1876 жылы. Екеуі де Мичиганда дүниеге келді. Роберт Винсордың жұмысында жүк тасымалдаушы болып жұмыс істеді, ал 1870 жылдың мамырына қарай жер учаскесін сатып алуға жеткілікті ақша жинады. 1879 жылдан 1881 жылға дейін ол бөлшек саудамен айналысты. 1885 жылы ол отбасын Мичиган штатының Стэнтон қаласына көшіріп, жер иелігін кеңейтті; ол 1887 жылы көшіп келген ағасы Хьюмен бірге жылжымайтын мүлік саласында табысқа жетті. 1905 жылға қарай Роберт сонымен қатар нотариус болып жұмыс істеді. Ол Мичиган штатының Эдмор қаласына қоныстанды, осы кезде ол өзінің тегін «Маккейден» «Маккейге» өзгертті. Оның ұлы осы өзгеру туралы мына оқиғаны айтты:

McCay's paternal grandparents, farmers Donald and Christiana , immigrated from Scotland to Upper Canada in the mid 1830s. McCay's father, Robert (1840 – March 21, 1915) was born in Woodstock, Upper Canada, the third of six children. McCay's maternal grandparents, Peter and Mary Murray, were also Scottish immigrants, and settled as farmers in East Zorra in Upper Canada. Their daughter Janet was the third of nine children. Robert was a member of King Solomon's No. 43 Masonic Lodge in Woodstock. In 1862, Robert first traveled to the U. S. Robert and the twenty five year old Janet married on January 8, 1866, at Woodstock's Methodist Episcopal Church. The couple moved across the Canada–US border later in the year and settled in Spring Lake, Michigan, on the eastern coast of Lake Michigan. Robert was employed by American entrepreneur Zenas G. Winsor (1814–1890), with whom he had made contact in Canada. Records of McCay's birth are not extant. He stated in an interview in 1910 that he was born in 1869, and this is the year listed on his grave marker. in life, he told friends he was born September 26, 1871, in Spring Lake, and they published this information in a magazine. Michigan census records from 1870 and 1880 list a Zenas W. , who was born in Canada in 1867, and others have speculated 1866 or 1868 based on evidence on how the censuses were carried out. No Canadian birth record has been found, and a fire in Spring Lake in May 1893 could have destroyed any American birth record he may have had. His obituary in the New York Herald Tribune stated, "not even Mr. McCay knew his exact age". The McCays had two more children: Arthur in 1868, and Mae in 1876. Both were born in Michigan. Robert worked as a teamster under Winsor, and by May 1870 had saved enough money to buy a parcel of land. From 1879 to 1881, he worked as a retail grocer. In 1885 he moved the family to Stanton, Michigan, and expanded his land holdings; he was successful in real estate with his brother Hugh, who moved from in 1887. By 1905, Robert was also a notary public. He had settled in Edmore, Michigan, and by this point had changed the spelling of his surname from "McKay" to "McCay". His son related this story about the change:

Ерте өмір

Маккей ортаңғы аты Винсормен танылды. Оның сурет салу қабілеті ерте оянды. Отбасы мүшелерінің айтуынша, Маккей алғашқы суретін Спринг-Лейк көлінде болған көптеген өрттердің бірінен кейін салған: ол шеге алып, терезе әйнегіндегі қырауда өрттің көрінісін қашап жазған. Сурет салу оған құмарлыққа айналды; ол көретін әр нәрсені суреттеді, ал оның суреттеріндегі егжей-тегжейлілік пен дәлдік жас кезінде-ақ көзге түсті. Ол тіпті бұрын ешқашан суреттемеген нәрселерді де есте сақтап, дәл суреттей білді – Маккей мұны «есте сақтау арқылы сурет салу» деп атады. Дегенмен, әкесі ұлының суретшілік талантын бағалаған жоқ, оны Мичиган штатының Ипсиланти қаласындағы Клири бизнес колледжіне жіберді. Маккей сабақтарға сирек қатысты. Ол өзінің сурет салу шеберлігін «Кереметтер елі» және «Едем мұражайы» атты көңіл көтеру орындарында көрсету үшін Детройтке пойызбен қалай баратынын мақтан тұтты. Ол онда 25 доллардан портреттер салды, оның жартысын өзіне қалдырды. Маккей өзіне көрсетілген назардан қуаныш алды, ал оның таланты көп ұзамай кеңінен танылды. Мичиган штатының нормалық мектебінің география және сурет салу профессоры Джон Гудисон Маккейге жеке өнер сабақтарын ұсынды, ал Маккей оны ынтамен қабылдады. Сабақтар практикалық болды және геометриялық перспективада сурет салуды үйрену үшін байқауды пайдалануға бағытталған. Бұрынғы шыны бояушы Гудисон Маккейдің түстерді қолдануына әсер етті. Маккей тақтада жаттығулар жасау арқылы жылдам сурет салуды үйренді және бұрынғы шебер суретшілерді құрметтеді.

Еңбек жолының алғашқы жылдары (1889-1903)

Маккей 1889 жылы досы Морт Туверспен бірге Чикагоға келгеннен кейін екі жыл өткізді. Ол пансионатта танысқан суретші Жюль Гюренмен өнер техникаларын алмастырып, Ұлттық баспа және гравировка компаниясында плакаттар мен буклеттерге суреттер салды. 1891 жылы Маккей Цинциннатиге көшті, онда жұмыс орнының жанындағы пансионатта тұрып, дим-музейлерде жұмыс істеді. Ол тоғыз жыл бойы Коль және Миддлтон дим-музейі, кейін Хек пен Эверидің Отбасылық театры (1896), Эверидің Жаңа дим-музейі (1898) және Вилл С. Хектің Ғажайып әлемі мен Театры (1899) үшін плакаттар мен басқа да жарнамалар жасады. 1896 жылы музейде Томас Эдисонның «Витаскопы» көрсетілді, бұл Маккейдің кино өнерімен алғаш танысуы болды. Ол сондай-ақ осы кезеңде Ph. Мортонның баспа және литография компаниясы үшін де жұмыс істеді. Маккейдің жылдам және дәл сурет салу қабілеті көпшілік алдында жарнамалар салғанда көп адамды қызықтырды. Коль және Миддлтондағы алғашқы жылы Маккей, ол сурет салғанда Мод Леонора Дюфур әпкесімен бірге дим-музейге кіргенде, ғашық болды. Ол студиясына арнайы тігілген костюм кию үшін асығып, қайта оралып, он төрт жасар Модпен танысты. Біраз уақыттан кейін олар Кентукки штатының Ковингтон қаласына қашып кетті. Маккей Цинциннати Коммерциялық Трибьюнында жалданып жұмыс істеді, онда Коммерциялық Трибьюнның өнер бөлімінің меңгерушісі Джозеф Александртың жетекшілігімен қаламмен сурет салуды үйренді. 1898 жылы ол толық уақытты жұмысқа қабылданды. Газет үшін салған көптеген суреттері оның перспективаны шебер пайдалануын және штрихтау өнерін көрсетті. Одан кейін ол «Life» журналымен де еркін жұмыс істеді. 1900 жылы Маккей «The Cincinnati Enquirer» газетінде жоғары жалақымен жұмысқа орналасты. Ол онда көптеген суреттер салып, репортаждар жазып, өнер бөлімінің басшысы болды. Суреттерінде ол тереңдікті көрсету үшін сызықтардың қалыңдығын пайдалана бастады және суреттерін жасанды безендіру стилінде (арт-нуво) қалың сызықтармен шеңгерді, бұл оның жұмысының айрықша белгісіне айналды.

McCay spent two years in Chicago after making his way there sometime in 1889 with his friend Mort Touvers. He traded art techniques there with painter Jules Guérin, whom he met at a boarding house in which he lodged, and did artwork for posters and pamphlets at the National Printing and Engraving Company. In 1891, McCay moved to Cincinnati, where he did more dime museum work while living in a boarding house near his workplace. He spent nine years making posters and other advertisements for the Kohl & Middleton Dime Museum, and later Heck and Avery's Family Theater (1896), Avery's New Dime Museum (1898), and Will S. Heck's Wonder World and Theater (1899) on Vine Street. At the museum in 1896, a demonstration of Thomas Edison's Vitascope was given, which was likely McCay's first exposure to the young medium of film. He also did work during this time for Ph. Morton's printing and lithography company. McCay's ability to draw quickly with great accuracy drew crowds when he painted advertisements in public. His first year at Kohl & Middleton, McCay was smitten when Maude Leonore Dufour walked into the dime museum with her sister while he was painting. He rushed to his studio to change into a custom tailored suit, returned, and introduced himself to the fourteen year old Maude. Soon they eloped in Covington, Kentucky. McCay began working on the side for the Cincinnati Commercial Tribune, where he learned to draw with a dip pen under the tutelage of Commercial Tribune art room manager Joseph Alexander. In 1898, he accepted a full time position there. His many illustrations for the paper displayed his bold use of perspective and mastery of hatchwork. Soon after, he began freelancing for the humor magazine Life as well. In 1900, McCay accepted a position with a higher salary at The Cincinnati Enquirer. There, he produced a prolific number of drawings, did some reporting, and became head of the art department. In his drawings, he began using line thickness to indicate depth, and used thick lines to surround his characters in an Art Nouveau inspired style that became a trademark of his work.

Комикстер (19031911)

1903 жылдың қаңтар айынан қараша айына дейін Маккей Джордж Рэндольф Честердің «Феликс Фиддлдің «Жангал имптерінің аңызы» атты өлеңдеріне негізделген «Enquirer» газеті үшін прото-комикстер салды. Соңғы екі бөлімі жарияланбастан бұрын Маккей Нью-Йорк қаласына көшіп, Джеймс Гордон Беннетт кішінің «Нью-Йорк Herald» газетінде жұмыс істеді, бастапқыда иллюстрациялар мен редакциялық карикатуралар жасады. Ол комикстерді дамытушының алғашқысы Ричард Ф. Оуткольтпен бірге жұмыс істеді, ол «Herald» газетінде Бастер Браун комиксін жасап жүрді. Екі карикатурист арасында бәсеке пайда болды, нәтижесінде Оутколт «Herald» газетінен шығып, бұрынғы жұмыс берушісі Уильям Рэндольф Херстке «The New York Journal» газетіне қайтып оралды. Маккейдің алғашқы үздіксіз комиксі «Мистер Гудоноф» 1904 жылдың 21 қаңтарында «Нью-Йорк кешкі телеграммасында» дебют жасады. Комикстің мазмұны – жайлы өмір сүретін миллионердің белсендірек болудың жолдарын іздеуі, нәтижесінде ұятты жағдайлар туындады. Маккейдің бала кейіпкері бар алғашқы комиксі «Sister's Little Sister's Beau» сәуір айында бір бөлімге созылды, ал оның алғашқы түсті комиксі «Фулиш Филиптің әзілді әрекеттерінің ашулы соңы» сол мамыр айында «Herald» газетінің жексенбілік қосымшасында жарияланды. Маккейдің алғашқы танымал комиксі – «Кішкентай Сэмми Снизе». Комикстің басты кейіпкері – жас бала, оның жұтынуы панельден панелге дейін күшейеді, содан кейін жарылысқа ұшырайды, нәтижесінде ол әдетте жазаланады немесе зардап шеккендерден қуылды. Комикс 1904 жылдың шілдесінде жарық көрді және 1906 жылдың желтоқсанына дейін жалғасты. Маккейдің ең ұзақ созылған комиксі «Жай жынның арманы» алғаш рет 1904 жылдың қыркүйегінде «The Evening Telegram» газетінде жарық көрді. Комикс ересектерге арналған, қайталанатын кейіпкерлері жоқ. Комикстегі кейіпкерлер керемет, кейде қорқынышты армандар көреді, содан кейін соңғы панельде оянып, кеше жеген уэльстік рарибитіне қарғыс айтады, оны арманға себеп болған деп айыптайды. «Rarebit Fiend» өте танымал болғандықтан, 1905 жылы баспагер Фредерик А. Стоукстан кітап жинағы жарық көрді. Эдвин С. Портер оны фильмге бейімдеді, ал сахна үшін «комикалық опера немесе музыкалық экстраваганза» жоспарлары жасалды, бірақ олар іске аспады. Маккей «Rarebit Fiend» комиксіне «Силас» деген псевдониммен қол қойды, өйткені оның шарты кешкі телеграмма үшін жұмыс істегенде өзінің шын атын қолданбауды талап етті. Маккейлер Манхэттенде, «Herald» газеті кеңсесіне жақын жерде тұрды; 1905 жылға дейін олар Лонг-Айлендтегі теңіз жағалауындағы курорттық қала Бруклиндегі Шепсхед шығанағына көшіп барды. Ол жерде «Herald» газеті кеңсесінен бір сағатқа жуық жол бар, бірақ олар бала өсіру үшін бұл жақсы орын деп санайды. Олар үш қабатты үйге қоныстанғанға дейін бірнеше мекенжайда тұрды, 1901 Вурхис даңғылы, онда Маккей өмірінің соңына дейін тұрды. Оның беделі өскен сайын, жұмыс берушілері оған үй студиясынан көбірек жұмыс істеуге рұқсат берді. Күн сайын суреттер мен редакциялық карикатураларды шығарып жүріп, Маккей 1905 жылы тағы үш үздіксіз комиксті бастады. Қаңтар айында ол «Аштық Генриеттаның оқиғасымен» айналысты, онда бала кейіпкер апта сайын қартаяды және ата-анасынан күткен сүйіспеншілігінің орнына мәжбүрлі түрде тамақтанады. Мистер Бюнионның «Көшпенділердің ісі» – бұл «The Evening Telegram» газетінде 1905 жылдың маусым айынан 1909 жылдың мамырына дейін жарық көрген тағы бір «Силас» комиксі. Бюнион мырза әр жолақты «Күлкілі қамқорлық» деген жазуы бар чемоданын алып тастау үшін ойластырып өткізді. Маккей «Rarebit Fiend» комиксінен «кішкентай халықты қуанту идеясын» алды, ал 1905 жылдың қазан айында «Herald» газетінде толық беттік жексенбілік комиксі «Little Nemo in Slumberland» дебют жасады. Маккейдің шедеврі деп саналатын оның бала кейіпкері керемет армандар көреді, әр апта сайын соңғы панельде оянып, үзіледі. Немоның келбеті Маккейдің ұлы Робертке негізделген. Маккей комикс бетінің формалды аспектілерін тәжірибеден өткізді: ол уақыт пен қарқынды, панельдердің өлшемі мен нысанын, перспективаны және сәулет және басқа да бөлшектерді ойлап тапты. «Herald» сол кездегі кез-келген газеттің ең жоғары сапалы түсті басып шығаруы деп саналды; оның баспа қызметкерлері түс үшін Бен Дей процесін қолданды, ал Маккей Nemo беттеріне принтерлер үшін дәл түстер схемаларымен түсініктеме берді. Импресарио Ф. Ф. Проктор 1906 жылдың сәуір айында Маккейге вадевильдік конькилер үшін сақиналық баяндамалар айту үшін келді. Аптасына 500 долларға ол он бес минут ішінде жиырма бес эскизді көрермен алдында тікелей эфирде, ал топ «Жай жынның арманы» атты шығарманы ойнаған кезде сурет салады. «Адамның жеті жасы» атты қойылымында ол екі бетті салды және оларды біртіндеп қартайтты. Оның алғашқы қойылымы 1906 жылдың 11 маусымында W. C. Fields-ті де қатыстырған қойылымда өтті. Ол сәтті болды, ал Маккей 1907 жыл бойына қойылыммен гастрольдеді, комиксін аяқтауға және иллюстрациялық жұмыстарын уақтылы орындауға үлгерді, көбінесе қонақүй бөлмелерінде немесе сахнаның артында жұмыс істеді. 1905 жылдың басынан бастап «Little Nemo» комиксінің сахналық нұсқасын жасауға бірнеше сәтсіз әрекеттер жасалды. 1907 жылдың ортасында Маркус Клоу және А. Л. Эрлангер Виктор Герберттің музыкасымен және Гарри Б. Смиттың сөздерімен «Little Nemo» комиксінің керемет қойылымын жасауға бұрын-соңды болмаған 100 000 доллар жұмсалатынын жариялады. Онда Немо рөлінде ергежейлі Габриэль Вейгель, доктор Пилл рөлінде Джозеф Коуторн және Флип рөлінде Билли Б. Ван қатысты. Пікірлер оң болды; ол Нью-Йоркте сатылған үйлерге ойнады және екі маусым бойы гастрольдеді. Маккей «Little Nemo» қойылымы бар қалаларға вадевильдік қойылымын әкелді. Бостон қаласында Маккейге жаңа қойылымсыз өнер көрсетуге рұқсат бермеген «Keith» айналымына қарсылық көрсетіп, Маккей «William Morris» айналымына көшті, аптасына 100 доллар көтерілді. Бірнеше қалаларда Маккей ұлын әкелді, ол жарнама үшін Немо киімін киіп, кішкентай таққа отырды. Импровизациялық оқиғаның бөлігі ретінде Коуторн «Уифенпуф» деп атаған мифологиялық жаратылысты таныстырды. Бұл сөз көпшілікке ұнады және хит ән мен ән тобының атына айналды. Қойылымның сәттілігіне қарамастан, оның үлкен шығындарына байланысты ол инвестицияны қайтара алмады және 1910 жылдың желтоқсанында аяқталды. Маккей өзінің әлеуметтік жағдайына «Herald» газеті үшін жасаған соңғы комиксі «Кедей Джейк» арқылы назар аударды. Оның басты кейіпкері – полковник және оның әйелі пайдаланатын үнсіз жұмысшы. Комикс 1909 жылдан көктемге дейін 1911 жылға дейін жарық көрді. 1910 жылдың басында Маккейге вадевильдік қойылымын Еуропаға әкелу туралы ұсыныс түсті. Маккей «Herald» газетінен рұқсат сұрады, бірақ жоспарлар іске аспады. Оның қойылымы 1917 жылға дейін өнер көрсетуін тоқтатқанға дейін Шығыс АҚШ-та болды. Биографиялық зерттеуші Джон Канакер Маккейдің Еуропаға гастрольдеу туралы өтініші қабылданбағанын болжады, және бұл бас тарту Маккейдің «Herald» газетіне наразылығын күшейтті деп санайды. Үлкен бизнеске деген сенімсіздік Маккейдің жұмысында осы кезеңде айқын байқалды, соның ішінде «Little Nemo» комиксіндегі кейіпкерлер ашкөз бизнесмен басқаратын Марс планетіне сапар шегеді.

From January until November 1903, McCay drew an ongoing proto comic strip for the Enquirer based on poems written by George Randolph Chester called A Tale of the Jungle Imps by Felix Fiddle. Before the last two installments appeared in print, McCay had moved to New York City to work for James Gordon Bennett, Jr.'s New York Herald, at first doing illustrations and editorial cartoons. He worked alongside comic strip pioneer Richard F. Outcault, who was doing the Buster Brown strip at the Herald. A rivalry built up between the two cartoonists which resulted in Outcault leaving the Herald to return to his previous employer, William Randolph Hearst at The New York Journal. McCay's first continuing comic strip, Mr. Goodenough, debuted in the New York Evening Telegram on January 21, 1904. The formula for the strip was that a sedentary millionaire would seek ways to become more active, with embarrassing results. Sister's Little Sister's Beau, McCay's first strip with a child protagonist, lasted one installment that April, and his first color strip, Phurious Phinish of Phoolish Philipe's Phunny Phrolics, appeared in the Heralds Sunday supplement that May. McCay's first popular comic strip was Little Sammy Sneeze. The strip starred a young boy whose sneeze would build panel by panel until it was released, with explosively disastrous results, for which he was usually punished or chased away by those affected. The strip debuted in July 1904 and ran until December 1906. McCay's longest running strip, Dream of the Rarebit Fiend, first appeared in The Evening Telegram in September 1904. The strip was aimed at an adult audience, and had no recurring characters. The characters that appeared in the strip would have fantastic, sometimes terrifying dreams, only to wake up in the last panel, cursing the Welsh rarebit they had eaten the night before, which they blamed for bringing on the dream. Rarebit Fiend was so popular that a book collection appeared in 1905 from publisher Frederick A. Stokes. It was adapted to film by Edwin S. Porter, and plans were made for a "comic opera or musical extravaganza" for stage that failed to materialize. McCay signed the Rarebit Fiend strips with the pen name "Silas", as his contract required that he not use his real name for Evening Telegram work. The McCays had been living in Manhattan, close to the Herald offices; before 1905 they moved to Sheepshead Bay in Brooklyn, New York, a seaside resort on Long Island. It was an hour commute from the Herald offices, but they believed it to be a better place to raise children. They lived at a number of addresses before settling into a three story house at 1901 Voorhies Avenue, where McCay resided for the rest of his life. As his reputation grew, his employers allowed him to work from his home studio more often. While still turning out illustrations and editorial cartoons daily, McCay began three more continuing strips in 1905. In January, he began The Story of Hungry Henrietta, in which the child protagonist visibly ages week by week, and eats compulsively in lieu of the love she craves from her parents. A Pilgrim's Progress by Mister Bunion was another "Silas" strip for The Evening Telegram, which ran from June 1905 until May 1909. Mr. Bunion spent each strip unsuccessfully scheming to rid himself of his suitcase, labeled "Dull Care". McCay got "an idea from the Rarebit Fiend to please the little folk", and in October 1905 the full page Sunday strip Little Nemo in Slumberland debuted in the Herald. Considered McCay's masterpiece, its child protagonist had fabulous dreams, interrupted each week with his awakening in the final panel. Nemo's appearance was based on McCay's son Robert. McCay experimented with formal aspects of the comics page: he made inventive use of timing and pacing, the size and shape of panels, perspective, and architectural and other details. The Herald was considered to have the highest quality color printing of any newspaper at the time; its printing staff used the Ben Day process for color, and McCay annotated the Nemo pages with precise color schemes for the printers. Impresario F. F. Proctor approached McCay in April 1906 to perform chalk talks for the vaudeville circuit. For $500 per week he was to draw twenty five sketches in fifteen minutes before live audiences, as a pit band played a piece called "Dream of the Rarebit Fiend". In his The Seven Ages of Man routine, he drew two faces and progressively aged them. His first performance was on June 11, 1906, in a show that also featured entertainer W. C. Fields. It was a success, and McCay toured with the show throughout 1907, while managing to complete his comic strip and illustration work on time, often working in hotel rooms or backstage. As early as 1905, several abortive attempts were made to produce a stage version of Little Nemo. In mid 1907, Marcus Klaw and A. L. Erlanger announced they would put on an extravagant Little Nemo show for an unprecedented $100,000, with a score by Victor Herbert and lyrics by Harry B. Smith. It starred midget Gabriel Weigel as Nemo, Joseph Cawthorn as Dr. Pill, and Billy B. Van as Flip. Reviews were positive; it played to sold out houses in New York and toured for two seasons. McCay brought his vaudeville act to each city where Little Nemo played. When the Keith circuit refused McCay to perform in Boston without a new act, McCay switched to the William Morris circuit, with a $100 a week raise. In several cities, McCay brought his son, who as publicity sat on a small throne dressed as Nemo. As part of an improvised story, Cawthorn introduced a mythical creature he called a "Whiffenpoof". The word caught on with the public, and became the name of a hit song and a singing group. Despite the show's success, it failed to make back its investment due to its enormous expenses and came to an end in December 1910. McCay displayed his social awareness in the last strip he created for the Herald, Poor Jake. Its title character was a silent laborer who worked thanklessly for a Colonel and Mrs. Stall, who exploit him. The strip ran from 1909 until spring 1911. McCay was approached in early 1910 to bring his vaudeville show to Europe. McCay requested the Heralds permission, but the plans never materialized. His show stayed within the Eastern United States until he ceased performing in 1917. Biographer John Canemaker assumed McCay's request to tour Europe was turned down, and that the refusal added to McCay's growing frustration with the Herald. A distrust of big business became pronounced in McCay's work around this time, including a story arc in Little Nemo in which the characters visit a Mars oppressed by a greedy business magnate.

Анимация (1911-1921)

Маккей өзінің анимациялық жұмысына ең көп мақтан тұтатынын айтты. Ол 1911 жыл мен 1921 жыл аралығында он анимациялық фильмді аяқтады, ал тағы үш фильмінің түсірілуі жоспарланған. Ұлының үйге әкелген флипбуктерден шабыттанған Маккей мультфильмдерін "қозғалысты суреттерге түсіру мүмкіндігін" көрді. Ол өзін "әлемдегі алғашқы анимациялық мультфильм жасаған адам" деп мәлімдеді, бірақ одан бұрын Джеймс Стюарт Блэктон және Эмиль Коль сияқты адамдар болған. Маккей өзінің алғашқы қысқаметражды анимациясы үшін күріш қағазына төрт мың сурет салды, онда оның Кішкентай Немо кейіпкерлері ойнады. Олар Блэктонның бақылауымен "Витаграф" студиясында түсірілді. Фильмнің басында және соңында тікелей түсірілген көріністер қосылды, онда Маккей газет әріптестеріне бір айда төрт мың қозғалатын сурет жасай алатынына тікелей сынақ қояды. Бұл көріністерде карикатурашы Джордж Макманус және актер Джон Банни де болды. "Кішкентай Немо" 1911 жылдың 8 сәуірінде кинотеатрларда көрсетілді, ал төрт күннен кейін Маккей оны водевиль бағдарламасының бөлігі ретінде қолдана бастады. Фильмге жақсы жауап болғандықтан, ол бастапқыда қара-ақ түсті анимацияның әр кадрын қолмен бояуға бел буды. Маккей "Herald" газетімен келіспеді, себебі ақша мәселесі де болды, сонымен қатар ол өзіне жеткілікті еркіндік берілмейтінін сезінді. 1911 жылдың көктемінде ол "New York American" газетінен Херсттен жоғары жалақы ұсынысын қабылдады және Кішкентай Немо кейіпкерлерін өзімен бірге алып кетті. "Herald" комикстің авторлық құқығына ие болды, бірақ Маккей кейіпкерлерді пайдалануды жалғастыруға рұқсат берген сот ісін жеңіп алды, ол "Тамаша армандар елінде" деген атпен жұмыс істеді. "Herald" газеті алғашқы комиксті жалғастыру үшін басқа карикатурашыны таба алмады. Маккей 1909 жылдың 5 маусымында жарық көрген "Rarebit Fiend" эпизодының негізінде келесі анимациялық фильміне, "Қандауылдың қалай жұмыс істейтініне" 5 мамыр күні жұмыс істей бастады. Эпизодта төсекте жатқан адам алып қандауылдан өзін қорғауға тырысады, ол қанды көп сорып алып, жарылып кетеді. Анимация нақтылай болып келеді, шар сияқты кеңеймейді, әрқандай қан сорған сайын масаның ішкі ағзасы дене құрылысына сәйкес ісінеді. Фильм 1912 жылдың қаңтарында аяқталды, ал Маккей онымен бірге көктем мен жаз аралығында гастрольдік сапарға шықты. "Герти Динозавр" 1914 жылдың ақпан айында Маккейдің водевильдік қойылымының бөлігі ретінде дебют жасады. Маккей Гертиді "күргізілген жалғыз динозавр" деп таныстырды және оған қамшымен бұйрық берді. Герти Маккейге мойынсұнып, көрермендерге иіліп, ағаш пен тас жеп жатқандай болды, бірақ оның өз еркі бар еді және кейде қарсылық көрсетті. Маккей оны сөккенде, ол жылады. Маккей оған алма тастап жұбатты, шын мәнінде картоптан жасалған алманы қолына алды, ол бірден экрандағы мультфильмге ұқсас болды. Финалда Маккей сахнадан шығып, фильмде анимациялық түрінде қайта пайда болды және Герти оны алып кетті. Продюсер Уильям Фокстың "Box Office Attractions" компаниясы "Гертидің" өзгертілген нұсқасын тарату құқығын алды, оны кәдімгі кинотеатрларда көрсетуге болады. Бұл нұсқаның алдында тікелей түсірілген көрініс көрсетілді, ал интерактивті бөліктері аралық тақырыптармен алмастырылды. "Герти" Маккейдің егжей-тегжейлі фонды бар алғашқы анимациясы болды. Маккей алдыңғы пландағы кейіпкерлерді, ал көрші суретші студент Джон А. Фицсимонс фонды сызды. Маккей "Маккей Сплит Системасы" әдісін енгізді, онда негізгі поздар немесе позициялар алдымен салынып, аралық кадрлар содан кейін салынады. Бұл фильмнің уақытын жақсартуға көмектесті. Маккей өзінің жүйесін патенттеуден бас тартты және 1914 жылы аниматор Джон Рэндольф Брей оны сотқа берді. Ол Маккейдің көптеген әдістерін патенттеу арқылы Маккейдің қателігін пайдаланды, оның ішінде тіркеу белгілерін, іздену қағазын, "Мутоскоп" іс-әрекет көрерменін және қайталанатын іс-әрекет жасау үшін суреттерді айналдыру. Сот ісі сәтсіз аяқталды, ал Маккей қарсы талап қоюы мүмкін екендігіне дәлел бар - ол кейін Брейден техниканы лицензиялау үшін роялти төлемі алды. Херст Маккейдің газет жұмысының сапасына көңілі қалды. Ол вадевильдің қойылымы кезінде Маккейге қол жеткізе алмағанына ашуланып, Херст өзінің газеттерінен Маккей өнер көрсеткен театрдың жарнамасын тартты. Редактор Артур Брисбен оған "сезімтал суретші, әзіл-сықақ суреткер емес" екенін және ол редакциялық суреттерге назар аудару үшін комикс жұмысын тастауы керектігін айтты. Херст Маккейдің агенттеріне оның водевильдік көріністерінің санын азайтуға қысым жасады, ал ол Херстпен келісімшартқа қол қоюға мәжбүр болды, бұл оның водевильдік көріністерін Нью-Йорк және айналасымен шектеді, кейде ерекше жағдайлар болды. 1917 жылдың ақпанында Херст Маккейді водевильден және Херст империясының сыртындағы барлық төленген жұмыстардан толығымен бас тартуға мәжбүрледі, бірақ ол кейде белгілі бір қойылымдарға рұқсат алды. Херст Маккейдің жалақысын кіріс жоғалғанын өтеу үшін арттырды. Маккей "American" ғимаратына күнделікті жұмысқа баруы керек болды, онда ол юморист Артур "Bugs" Baer және спорт карикатурашысы Джо МакГеркпен тоғызыншы қабаттағы кеңседе жұмыс істеді. Онда ол Артур Брисбеннің редакциялық суреттерін салды, ол көбінесе Маккейге өзгерту туралы нұсқаулармен суреттерін қайтарып жіберді. Оның суреттерінің сапасы тапсырманың тақырыбына қызығушылығына, бейнеленген сезімдермен келісе ме, және жеке өміріндегі оқиғаларға байланысты өзгеретін. Мысалы, 1914 жылдың наурыз айында ол Миссис Лэмбкиннің шантажына ұшырады, ол күйеуінен ажырасуға тырысып жатқан. Лэмбкин Маккейдің әйелі Мод күйеуімен қарым-қатынаста екенін алға тартты. Маккейдің даңқына байланысты, мұндай оқиға газеттерде жариялануы мүмкін еді, сондықтан Миссис Лэмбкин және оның күйеуі Маккейге оны құпия сақтағаны үшін 1000 доллар төлейтінін айтты. Маккей бұл айыптамаға сенбеді және Лэмбкиннің ажырасу процесінде куәлік берді. Шантаж сәтсіз аяқталды және ажырасуға рұқсат берілмеді. Херст анимациялық студиясы "International Film Service" 1915 жылдың желтоқсанында құрылды және Херст карикатурашыларын экранға шығарды. Бастапқыда Маккей олардың бірі ретінде тізілген, бірақ студия оның қолынан ештеңе шығармады немесе оның туындыларын пайдаланбады. Маккей жұмысты өзі жасаудан ләззат алды. 1916 жылы басталған "Lusitania-ның батып кетуі" "Гертиге" жалғасты. Фильм фантастика емес, 1915 жылы неміс торпедасымен атып түсірілген "RMS Lusitania" кемесінің егжей-тегжейлі, реалистік қайта жаңғыртуы болды. Оқиғада 1198 адамның арасында 128 американдық қаза болды, бұл Американың Бірінші дүниелік соғысқа қатысуына ықпал еткен фактор болды.

McCay said he was most proud of his animation work. He completed ten animated films between 1911 and 1921, and three more were planned. Inspired by the flip books his son brought home, McCay "came to see the possibility of making moving pictures" of his cartoons. He claimed to be "the first man in the world to make animated cartoons", though he was preceded by others such as James Stuart Blackton and Émile Cohl. McCay made four thousand drawings on rice paper for his first animated short, which starred his Little Nemo characters. They were shot at Vitagraph Studios under Blackton's supervision. Live action sequences were added to the beginning and end of the film, in which McCay bets his newspaper colleagues that in one month he can make four thousand drawings that move. Among those featured in these sequences were cartoonist George McManus and actor John Bunny. Little Nemo debuted in movie theatres on April 8, 1911, and four days later McCay began using it as part of his vaudeville act. Its good reception motivated him to hand color each of the frames of the originally black and white animation. McCay had become frustrated with the Herald, partly over money issues and partly because he perceived a lack of freedom. He accepted a higher paying offer in spring 1911 from Hearst at the New York American and took Little Nemos characters with him. The Herald held the strip's copyright, but McCay won a lawsuit that allowed him to continue using the characters, which he did under the title In the Land of Wonderful Dreams. The Herald was unsuccessful in finding another cartoonist to continue the original strip. McCay began work that May on his next animated film, How a Mosquito Operates, based on a Rarebit Fiend episode from June 5, 1909, in which a man in bed tries in vain to defend himself from a giant mosquito, which drinks itself so full that it explodes. The animation is naturalistic—rather than expanding like a balloon, with each sip of blood the mosquito's abdomen swells according to its body structure. The film was completed in January 1912, and McCay toured with it that spring and summer. Gertie the Dinosaur debuted in February 1914 as part of McCay's vaudeville act. McCay introduced Gertie as "the only dinosaur in captivity", and commanded the animated beast with a whip. Gertie seemed to obey McCay, bowing to the audience, and eating a tree and a boulder, though she had a will of her own and sometimes rebelled. When McCay admonished her, she cried. McCay consoled her by throwing her an apple—in reality pocketing the cardboard prop apple as a cartoon one simultaneously appeared on screen. In the finale, McCay walked offstage, reappeared in animated form in the film, and had Gertie carry him away. Producer William Fox's Box Office Attractions obtained distribution rights to a modified version of Gertie that could be played in regular movie theaters. This version was prefaced with a live action sequence and replaced the interactive portions with intertitles. Gertie was McCay's first piece of animation with detailed backgrounds. McCay drew the foreground characters, while art student neighbor John A. Fitzsimmons traced the backgrounds. McCay pioneered the "McCay Split System" of inbetweening, in which major poses or positions were drawn first, and the intervening frames drawn after. This relieved tedium and improved the timing of the film's actions. McCay refused to patent his system, and was sued in 1914 by animator John Randolph Bray, who took advantage of McCay's lapse by patenting many of McCay's techniques, including the use of registration marks, tracing paper, the Mutoscope action viewer, and the cycling of drawings to create repetitive action. The lawsuit was unsuccessful, and there is evidence that McCay may have countersued—he thereafter received royalty payments from Bray for licensing the techniques. Hearst was disappointed with the quality of McCay's newspaper work. Infuriated that he couldn't reach McCay during a vaudeville performance, Hearst pulled from his papers advertising for the theatre where McCay performed. Editor Arthur Brisbane told him that he was "a serious artist, not a comic cartoonist", and that he was to give up his comic strip work to focus on editorial illustrations. Hearst pressured McCay's agents to reduce the number of his vaudeville appearances, and he was induced to sign a contract with Hearst that limited his vaudeville appearances to greater New York, with occasional exceptions. In February 1917, Hearst had McCay give up entirely on vaudeville and all other paid work outside the Hearst empire, though he was occasionally granted permission for particular shows. Hearst increased McCay's salary to cover the loss of income. McCay was expected to report daily to the American building, where he shared a ninth floor office with humorist Arthur "Bugs" Baer and sports cartoonist Joe McGurk. There, he illustrated editorials by Arthur Brisbane, who often sent back McCay's drawings with instructions for changes. The quality of his drawings varied depending on his interest in the subject of the assignment, whether or not he agreed with the sentiments portrayed, and on events in his personal life. For example, in March 1914 he was subjected to a blackmail plot by a Mrs. Lambkin, who was seeking a divorce from her husband. Lambkin alleged that McCay's wife Maude was seeing her husband. With McCay's level of fame, such a story would likely be in the papers, and Mrs. Lambkin and her husband told McCay that she would keep it secret for $1,000. McCay did not believe the allegations, and gave testimony at the Lambkins' divorce trial. The blackmail failed, and the divorce was not granted. Hearst animation studio International Film Service began in December 1915, and brought Hearst cartoonists to the screen. McCay was initially listed as one of them, but the studio never produced anything either by his hands or featuring his creations. McCay derived satisfaction from doing the work himself. Begun in 1916, The Sinking of the Lusitania was his follow up to Gertie. The film was not a fantasy but a detailed, realistic recreation of the 1915 German torpedoing of the RMS Lusitania. The event counted 128 Americans among its 1,198 dead, and was a factor leading to the American entry into World War I.

Маккейдің қызы Мэрион 1917 жылдың 13 қазанында одан 18 жыл үлкен әскери адам Рэймонд Т. Монизге үйленді. Ол 1918 жылдың 16 шілдесінде Маккейдің алғашқы немересі Рэй Уинсор Монизді дүниеге әкелді. Мониз бен Маккейдің ұлы Роберт АҚШ Бірінші дүниелік соғысқа қатысқанда әскерге шақырылды.

Маккейдің жеке қаржысымен түсірілген "Lusitania" фильмін аяқтауға екі жылға жуық уақыт кетті. Джон Фитцсимонс пен Цинциннати карикатурашысы Уильям Апторп "Ap" Адамстың көмегімен Маккей бос уақытында фильмді целлюлоза ацетатынан (немесе "целль") ақ және қара үнді сызықтарымен салды. Бұл Маккей жасаған алғашқы фильм болды, аниматор Эрл Херд 1914 жылы патенттеген целль технологиясын пайдаланды; ол динамикалық суреттерді бір немесе бірнеше қабаттарға салуға мүмкіндік берді, оларды статикалық фон қабатының үстіне қоюға болады, аниматорлардың статикалық суреттерді қайта-қайта салудан шаршауын азайтты. Маккей целльдерді "Витаграф" студиясында түсірді. Фильм реалистік анимацияланған, сонымен қатар тікелей түсірілген фильмде мүмкін болмайтын драматикалық камера бұрыштарын пайдаланған. "Jewel Productions" фильмін 1918 жылдың 20 шілдесінде шығарды. Жарнама оны "ешуақтай бәсекелес болмайтын фильм" деп мақтанды; фильмнің өзі Маккейді "анимациялық мультфильмдердің бастаушысы және ойлап табушысы" деп атады және оны аяқтауға 25 000 сурет кеткенін атап өтті. "Lusitania-ның батып кетуі" Маккейдің инвестициясына үлкен пайда әкелмеді - бірнеше жылдық көрсетілімнен кейін ол 80 000 доллар табыс әкелді. Маккей целльдерді пайдаланып анимациялық фильмдер жасауды жалғастырды. 1921 жылға қарай ол алты фильмді аяқтады, бірақ үшеуі, ықтимал, коммерциялық мақсатта көрсетілмеді және сақталды...

McCay's self financed Lusitania took nearly two years to complete. With the assistance of John Fitzsimmons and Cincinnati cartoonist William Apthorp "Ap" Adams, McCay spent his off hours drawing the film on sheets of cellulose acetate (or "cels") with white and black India ink at McCay's home. It was the first film McCay made using cels, a technology animator Earl Hurd had patented in 1914; it saved work by allowing dynamic drawings to be made on one or more layers, which could be laid over a static background layer, relieving animators of the tedium of retracing static images onto drawing after drawing. McCay had the cels photographed at the Vitagraph studios. The film was naturalistically animated, and made use of dramatic camera angles that would have been impossible in a live action film. Jewel Productions released the film on July 20, 1918. Advertising touted it as "the picture that will never have a competitor"; the film itself called McCay "the originator and inventor of Animated Cartoons" and drew attention to the fact that it took 25,000 drawings to complete. The Sinking of the Lusitania did not greatly return on McCay's investment—after a few years' run in theaters, it netted $80,000. McCay continued to produce animated films using cels. By 1921, he had completed six, though three were likely never shown commercially to audiences and have survived only in fragments: The Centaurs, Flip's Circus, and Gertie on Tour. In 1921, he released three films based on Dream of the Rarebit Fiend: Bug Vaudeville, in which insects and other creepy crawlies perform on stage; The Pet, in which a creature with a bottomless appetite grows enormously and terrorizes the city in a way reminiscent of King Kong; and The Flying House, in which a man attaches wings to his house to flee from debt. McCay's son Robert is credited with the animation on this last film, but Canemaker notes it is highly unlikely that a first time animator could have produced such an accomplished piece of animation.

Кейінгі мансабы (19211934)

1921 жылдан кейін Херст Маккейдің газеттегі иллюстрацияларға қарағанда анимацияға көбірек уақыт арнағанын білген соң, оны анимациядан бас тартуға мәжбүр етті. Маккейдің анимациялық жобалары бойынша жүзеге аспаған идеяларының арасында «Jungle Imps» авторы Джордж Рэндольф Честермен бірлескен жұмыс, «The Barnyard Band» атты музыкалық фильм және американдықтардың Бірінші дүниежүзілік соғыстағы рөлі туралы фильм болды.

Маккейдің ұлы Роберт 1921 жылдың 9 сәуірінде Тереза «Тедда» Мунхаузенге үйленді. Маккей оларға үйлену тойына сыйлық ретінде жақын жердегі үй сатып алды. Бұл жұбайлық өмір Маккейге тағы екі немере берді: 1922 жылы Маккейдің анасының құрметіне аталған Джанет және 1928 жылы Роберт. Роберт Бірінші дүниежүзілік соғыста қабылдаған соққыдан зардап шекті, соғыстан кейін сурет салуда қиындықтар туды. Маккей ұлының сенімін арттыру үшін оған карикатура салатын жұмыс табуға тырысты, соның салдарынан аға Маккейдің кейбір редакциялық карикатураларына «Роберт Винсор Маккей, кіші» деген қол қойылды. Роберт 1924 жылдан бастап «Dreams of the Rarebit Fiend» комиксін «Rabid Reveries» деп қайта жаңартуға да үлкерді. 1922 жылы Маккей Кит айналымы бойынша водевиль өнеркөрсетілімдерін қайта бастады. 1924 жылдың басында ол бокс туралы «Ұлы ақ жол» фильмінде газет кеңсесінің сахнасында эпизодтық рөлде түсті. 1924 жылдың мамырында келісімшарты аяқталғаннан кейін Маккей Херсттен уәделенген 5000 долларлық бонус алмағанына ашуланып кетіп, ол «Herald Tribune» газетіне оралып, тамызда «Little Nemo» комиксін қайта жаңғыртты. Жаңа комикс ескі комикстің шеберлігін көрсетті, бірақ панельдер өзгермейтін тор түрінде орналастырылды. Немо әңгімелерде пассивті рөлде болды және сюжеттік байланыс болмады. Комикс 1926 жылдың желтоқсанында оқырмандардың арасында танымал болмағандықтан тоқтатылды. Херст басшылары Маккейді «American» газетіне қайтаруға тырысып, 1927 жылы сәтті болды. Маккей кеткен кезде оның орнын Мел Каммин басты, ол Маккей қайтып келгеннен кейін жұмыстан босатылды. 1920 жылдардағы «Nemo» комиксінің жетіспеушілігіне байланысты «Herald Tribune» комикске қатысты барлық авторлық құқықтарды Маккейге бір долларға берді. 1927 жылы Маккей Нью-Йоркте өзінің құрметіне өткен кешке қатысты. Көп ішіп алғаннан кейін Маккейді аниматор Макс Флейшер таныстырды. Маккей жиналған аниматорларға техникалық кеңес берді, бірақ көрермендер оған назар бөлмегенін сезгенде, оларды сөкпекке алды: «Анимация – өнер. Мен оны осылай ұғындым. Бірақ сіздер оны кәсіпке айналдырдыңыз. Өнер емес, кәсіп. Қайырлы болсын!» Сол қыркүйекте ол WNAC радиосында сұхбат берді, ал 2 қарашада «The Evening Journals Woman's Hour» бағдарламасында Франк Крейвенмен сұхбаттасты. Екі сұхбатта да ол қазіргі анимацияның жағдайына наразылық білдірді. 1929 жылы «American Tobacco Company» компаниясының өкілі Маккейге «жылдық жалақысынан асып түсетін» қаржылық жарнамалық науқан жүргізуді ұсынды. Брисбен келіспеді, Маккейдің келісімшартында сырттан жұмыс істеуге рұқсат берілмейтінін атап өтті. Өкіл Брисбеннің кеңсесіне басып кіріп, «American Tobacco» компаниясының жарнамалық қаржысын алып тастаумен қорқытқанда, Брисбен осы жұмысты жазбаша түрде тоқтатуға рұқсат берді. 1932 жылы Маккей өзінің өміріндегі «ең қауіпті сапар» деп есіне алған оқиғаға тап болды, ол кезде Херсттің ұлы «Жас Билл» оны Линдберг сәбиін ұрлау орнына апарып соқты. Олар қылмыс туралы полицияға хабарланғаннан кейін екі сағаттан кейін келді және жиналған полициядан сұрақтар қойды. Маккей оқиға орнын, қызметкерлерді және ұрлаушылар қолданған баспалдақтарды суреттеді, оларды жақыннан көруге рұқсат етілді.

McCay's son Robert married Theresa "Tedda" Munchausen on April 9, 1921. McCay bought them a nearby house as a wedding gift. The couple gave McCay two more grandchildren: Janet (named after McCay's mother) in 1922, and Robert in 1928. Robert suffered shell shock during World War I, and following the war had difficulty drawing. McCay tried to boost his son's confidence by finding him cartooning work, and some of the elder McCay's editorial cartoons were signed "Robert Winsor McCay, Jr." Robert also briefly revived the Dreams of the Rarebit Fiend strip as Rabid Reveries starting in 1924. In 1922, McCay resumed doing vaudeville shows for the Keith circuit. He had a cameo in a newspaper office scene in the boxing film The Great White Way in early 1924. McCay left Hearst upon the expiration of his contract in May 1924, bitter over not having received a promised $5,000 bonus. He returned to the Herald Tribune, and brought back Little Nemo beginning that August. The new strip displayed the virtuoso technique of the old, but the panels were laid out in an unvarying grid. Nemo took a more passive role in the stories, and there was no continuity. The strip came to an end in December 1926, as it was not popular with readers. Hearst executives had been trying to convince McCay to return to the American, and succeeded in 1927. While McCay was gone, his place had been filled by Mel Cummin, who was let go after McCay's return. Due to the lack of the 1920s Nemo's success, the Herald Tribune signed over all copyrights to the strip to McCay for one dollar. In 1927, McCay attended a dinner in his honor in New York. After a considerable amount of drinking, McCay was introduced by animator Max Fleischer. McCay gave the gathered group of animators some technical advice, but when he felt the audience was not giving him attention, he berated his audience, saying, "Animation is an art. That is how I conceived it. But as I see, what you fellows have done with it, is making it into a trade. Not an art, but a trade. Bad Luck!" That September he appeared on the radio at WNAC, and on November 2 he was interviewed by Frank Craven for The Evening Journals Woman's Hour. During both appearances he complained about the state of contemporary animation. An executive of the American Tobacco Company approached McCay in 1929 to do an advertising campaign for a financial "sum in excess of his annual salary". Brisbane refused, noting that McCay's contract didn't allow outside work. When the executive stormed into Brisbane's office threatening to pull American Tobacco's advertising dollars from the American, Brisbane provided a written release for the work. In 1932, McCay found himself in what he recalled as "the wildest ride" in his life when Hearst's son "Young Bill" drove him at to the scene of the kidnapping of the Lindbergh baby. They arrived there two hours after the crime was first reported to police, and were able to interview the gathered police before the grounds were closed off to the public. McCay sketched the scene, the staff, and the ladders the kidnappers used, which he was allowed to see up close.

Өлім

Маккей өмірінің көп бөлігінде зор денсаулыққа ие болды. 1934 жылдың 26 шілдесінде ол әйеліне қатты бас ауыруын айтты. Оның үлкен қорқынышына орай, оң қолы – сурет салатын қолы – қозғалмай қалды. Ол есінен танып, сол күні кешке әйелі, балалары және күйеу баласының қасында қайтыс болды. Ол миға қан құйылудан қайтыс болды және Бруклиндегі Evergreens зиратындағы отбасылық жерге жерленді. Оның үйінде масондық жорасы өтті, оған газеттегі әріптестері, Херст және оның ұлы, сондай-ақ Иллюстраторлар қоғамы және басқалар қатысты. Брисбен Маккейдің орнына Мель Камминды қайтадан жұмысқа алды. Әсем өмір салтының нәтижесінде Маккей айналасындағылар күткеннен кем байлық қалдырды. 1940 жылдардың басында Мод мұрасын жұмсап, Вурхис даңғылындағы үйді сатты. 1949 жылдың 2 наурызында жүрек талмасынан қайтыс болған ол қызы мен күйеу баласымен бірге тұрды. Ұлы Роберт та мұрасын сараңдықпен жұмсады және өнерде әкесінен кем сәттілікке жетті. Ол қысқа уақыт Херст газеттерінде жұмыс істеді, Форт-Ордтағы Оқу құралдары/Арнайы қызметтердің иллюстраторы болып жұмыс істеуге тырысқанға дейін Дисней студиясында жұмысқа орналасуға әрекет жасады.

Жеке өмір

Жеке өмірінде ұяң және жабық мінезді болған Маккей, дегенмен харизматикалық шоумен және өзін-өзі насихаттаушы еді, сондай-ақ өмір бойы сақтайтын бірнеше достық байланыстары болды. Маккей ішімдікті аз-аздап, бірақ жиі ішетін; ол ішімдікке құмарлықпен емес, достық үшін ішетін. Әйелінің ренішіне орай, Маккей сигары мен темекі шегуге бейім еді. Ол фортепианода өздігінен үйренді, поэзия, пьесалар мен романдарды оқуға құштар еді; В.Б. Йейтсқа табынатын, Перси Биш Шелли мен Джон Китстің шығармаларын білетін, Киелі кітап пен Шекспирден үзінділерді жатқа айта алатын. Маккейдің бойы бес футқа (шамамен 152 см) жетпейтін, әйелінің одан биік болуынан өзін басымдыққа түсірілгендей сезінетін. Маккей француз-канадтық карета суретшісі Джон Дюфурдың үш қызының ең кішісі Мод Леонор Дюфурға үйленді. Олардың арасында он шақты жылдық айырма болды: Мод олар үйленген кезде он төрт жаста болған. Биограф Канемейкер бұл Маккейдің туған күнін нақты айтудағы себепсіздікке түсіндіру беруі мүмкін дейді, тіпті Маккей өзі де жасөспірім қызға үйленуді ақтау үшін жасын кішітеу деп мәлімдеген болуы мүмкін. Мод та жасына мән беретін: ол немерелерінің өзін "әже" емес, "Нэн" деп атағанын қалаған және жасы ұлғайған сайын шашын бояған. Маккейлер сол кездегі үйленген жұбайлардың дәстүрлі рөлдерін атқарды, яғни Уинсор отбасының күнкөрісін қамтамасыз етсе, Мод үй шаруашылығымен айналысты. Екеуі де бір-бірінің аналарымен жақсы қарым-қатынаста болған жоқ. Олардың екі баласы болды: Роберт Уинсор 1896 жылғы 21 маусымда және Марион Элизабет 1897 жылғы 22 тамызда дүниеге келді. Маккей балалармен оңай тіл табысатын, ал тәртіпті қатаң анасына қалдыратын. Марион анасының үстемдігін сезінді және ағасы анасының сүйіктісі екенін ойлады; ол әкесіне жақын болды және онымен бірге көптеген қоғамдық шараларға қатысты. Роберт әкесіне еліктеп, өзі де суретші болды. Ол Кішкентай Немоның үлгісі болғаны үшін мақтан тұтқан. Маккейлер жұмсақ өмір сүрді. Маккей көлік жүргізуді ұнатпағандықтан, ол шофер ұстады, ол сонымен қатар күзетші қызметін де атқарды, өйткені Маккей Хёрст үшін салған саяси карикатуралары кейде қорқыту хаттарын әкелді. Мод күнделікті лимузинмен Бруклиннің сәнді аудандарында сауда жасауға шығатын, басқа да жақсы жағдайдағы әйелдермен бірге. Мод жиі күйеуіне шағымданатын, бірақ ол онымен мәселелерді талқылаудан бас тартатын. Маккейдің саяси көзқарастары белгісіз, және оның саяси карикатураларындағы идеяларға көңіл білдіргені даулы. Ол агностик болған және қайта тууға сенген. Ол масондық ұйымның мүшесі болған, тіпті Чикагода тұрған кезде оған қосылған болуы мүмкін. Оның әкесі де масон болған, 1915 жылы масондық рәсімдермен жерленген, ал масондық ложалары Вудсток, Онтарио және Эдмор, Мичиган қалаларында жерлеу рәсімдерін ұйымдастырған. Оның анасы Бруклинге жиі келіп, "Литтл Немо" спектаклінің Филадельфиядағы премьерасына қатысқан. Ол 1927 жылы Мичиган штатының Эдмор қаласында қайтыс болды. Маккейдің ағасы Артур 1898 жылғы 7 наурызда Мичиган штатының Траверс-Сити қаласындағы психикалық ауруханаға жатқызылды, ол 1946 жылғы 15 маусымда бронхопневмония мен артериосклероз салдарынан қайтыс болғанға дейін сол жерде болды. Оны отбасы мүшелері басып көрген емес. Маккей балаларына ағасы туралы ешқашан айтпаған, сондай-ақ 1910 жылы қайтыс болған әпкесі Мэйдің бар екенін де білмеген.

Self conscious and introverted in private, McCay was nevertheless a charismatic showman and self promoter, and maintained several lifelong friendships. McCay was a light but frequent drinker; he drank for camaraderie rather than for a love of drinking. To his wife's chagrin, McCay was a smoker of cigars and cigarettes. He was self taught at the piano, and was an avid reader of poetry, plays and novels; he admired W. B. Yeats, knew the works of Percy Bysshe Shelley and John Keats, and could quote the Bible and Shakespeare. McCay stood barely five feet (5 feet (2 m)) tall, and felt dominated by his wife, who was nearly as tall as he was. McCay married Maude Leonore Dufour, the youngest of three daughters of French Canadian carriage painter John Dufour. About a decade separated the couple's ages: Maude was 14 when they married. Biographer Canemaker speculates this may explain the lack of certainty behind McCay's birthdate, even by McCay himself, as he may have claimed to be younger than he was to justify marrying a teenaged girl. Maude was also age conscious: she preferred her grandchildren to call her "Nan" instead of "Grandma" and dyed her hair as she got older. The McCays took on the traditional roles of a married couple of the time, in that Winsor was the breadwinner and Maude the homemaker. Neither spouse got along well with the other's mother. The couple had two children: Robert Winsor, born June 21, 1896; and Marion Elizabeth, born August 22, 1897. McCay was said to be easy going with the children, and left discipline to their stern mother. Marion felt domineered by her mother and perceived that her brother was her mother's favorite; she was closer to her father and often appeared in public with him. Robert looked up to his father and became an artist himself. He was proud to have served as the model for Little Nemo. The McCays lived lavishly. McCay disliked driving, so he kept a chauffeur who also served as a bodyguard, as the editorial cartoons McCay drew for Hearst sometimes attracted threatening letters. Maude made daily trips by limousine to shop in upscale downtown Brooklyn with other well to do wives. Maude often complained to her husband, but he refused to discuss matters with her. McCay's politics are unclear, and it is disputed whether he sympathized with the views displayed in his editorial cartoons. He was agnostic and believed in reincarnation. He was a Freemason, whose ranks he may have joined as early as when he was living in Chicago. His father had also been a Freemason, and was buried in 1915 with full Masonic rites, with funerals arranged by his Masonic lodges in both Woodstock, Ontario, and Edmore, Michigan. His mother often visited him in Brooklyn, and attended Little Nemos Philadelphia premiere. She died in Edmore, Michigan, in 1927. McCay's brother Arthur was placed in a mental hospital in Traverse City, Michigan on March 7, 1898, where he stayed until his death from bronchopneumonia and arteriosclerosis on June 15, 1946. He never received family visits. McCay never let his children know about his brother, nor did they know about the existence of his sister Mae, who died in 1910.

Мұра

1937 жылы Маккейдің ұлы Роберт әкесінің мұрасын жалғастыруға тырысты. Комикстерді таратқан Гарри "А" Чеслердің синдикаты жексенбілік және күнделікті «Немо» жолағын жариялады, автор ретінде «Уинсор Маккей кіші» көрсетілді. Роберт Чеслер үшін «Немо» комиксінің нұсқасын да жасады. Екі жоба да ұзаққа созылмады. 1947 жылы Роберт пен мата сатушы Ирвинг Мендельсон «McCay Feature Syndicate, Inc.» компаниясын құрды. Олар Маккейдің түпнұсқа суреттерінен жасалған түпнұсқа «Немо» жолағын жаңартуды көздеді, оны қазіргі газет беттерінің өлшемдеріне бейімдеді. Бұл жаңару да ұзаққа созылмады. Маккейдің түпнұсқа суреттері нашар сақталған. Маккей өзінің түпнұсқаларын қайтаруды талап етті, ал одан аман қалған үлкен коллекция 1930 жылдардың соңында өртенді. Оның әйелі қалған бөліктерді қалай ұстау керектігін білмеді, сондықтан ұлы жауапкершілікті өз мойнына алып, жинақты өз үйіне көшірді. Отбасы ақшаға мұқтаж болған кезде суреттердің бір бөлігін сатты. Жауапкершілік Мендельсонға, кейін қызы Марионға берілді. ХХІ ғасырдың басында Маккейдің сақталған суреттерінің көп бөлігі отбасының қолында қалды. Маккей көбірек орын алу үшін өзінің көптеген фильмдерін жойды. Ол сақтаған фильмнің көп бөлігі сақталмады, себебі ол 35 мм нитрат пленкасында түсірілген, ол ыдырайды және өте тез тұтанады. Мендельсонның ұлы мен досы, екеуі де жас аниматорлар, 1947 жылы Мендельсонның қолында фильмді тауып, қолынан келгенін құтқарып алды. Кейбір жағдайларда, мысалы, «Кентаврлар» сияқты, тек фрагменттер ғана сақталды. «Performing Animals» фильмінің теріс және толық емес оң көшірмесі табылды, бұл фильмде жануарлар музыкалық аспаптарда ойнайды, ол Маккейдің водевильдік қойылымына арналған болуы мүмкін; ол құтқарылмайтын болып саналды және жойылды. 1966 жылы карикатурист Вуди Гелман Маккейдің ұлы Роберт жұмыс істеген мультфильм студиясында көптеген «Кішкентай Немо» жолағының түпнұсқа суреттерін тапты. Көптеген түпнұсқалар А. Хайатт Мэйордың басшылығымен Метрополитен өнер мұражайында көрсетілді. 1973 жылы Гелман Италияда «Кішкентай Немо» комикстерінің жинағын жариялады. Оның Маккейдің түпнұсқалары жинағы Огайо штатының Университетіндегі Билли Ирландияның мультфильмдер кітапханасы мен мұражайында сақталған. Маккейдің жұмысы, реалистік перспективаны түсінуіне негізделген, Уолт Диснейдің көркем фильмдеріндегі әдістерді болжады. Дисней 1955 жылы «Диснейленд» эпизодында Маккейге құрмет көрсетті. «Анимациялық сурет тарихы» атты эпизод анимацияның тарихын көрсетті және Маккейдің Гертимен бірге водевильдік қойылымын бейнеледі. Роберт Дисней студиясына эпизодтың консультанты ретінде шақырылды, онда Дисней оған: «Боб, мұның бәрі сіздің әкеңізге тиесілі» деді. Аниматор және Маккейдің өмірбаянын жазған Джон Канемейкер 1974 жылы Маккейдің анимация көмекшісі Джон Фитцсиммонс айтып берген «Уинсор Маккейді еске алу» атты фильм шығарды. Канемейкер 1975 жылы Нью-Йоркте өткен үшінші Халықаралық анимациялық кино фестивалінде Маккейдің фильмдерінің алғашқы ретроспективасын ұйымдастыруға көмектесті, бұл 1975-76 жылдардың қысында Уитни американдық өнер мұражайындағы кино көрмесіне әкелді. Канемейкер 1987 жылы «Уинсор Маккей: өмірі мен өнері» атты өмірбаянын да жазды. 2005 жылы өмірбаяның қайта қаралып, кеңейтілген нұсқасы жарық көрді, оны комикс ғалымы Джит Хир «америкалық карикатурист туралы жазылған ең білімді және ақылды өмірбаян» деп атады. Анимация ғалымы Пол Уэллс «Маккейдің анимация тарихына әсерін кемсітуге болмайды» деді. Кино сыншысы Ричард Эдер анимация пионері ретінде Маккей өз жұмысының әлеуетін толыққанды пайдалана алмағанына өкінді. Эдер Маккейді ерте Ренессанстың итальяндық примитивтерімен салыстырды, олар «қолдай алатын шектеулі техникада» өте білікті болған. Хир Маккейдің күштілігі оның бейнелеуінде екенін, бірақ оның жазуы мен кейіпкерлері әлсіз екенін жазды. Италиялық кинорежиссер Федерико Феллини «Керемет Немо» жолағын балалар журналы «Il corriere dei piccoli» журналында оқыды, және жолақ режиссерге «күшті әсер еткен», деді Феллинидің өмірбаянын жазған Питер Бонданелла. Комикс тарихшысы Р. С. Харви Маккейді «комикс құралындағы алғашқы түпнұсқалық данышпан» және анимациядағы гений деп атады. Харвидің айтуынша, Маккейдің замандастары оның жаңалықтарын жалғастыруға қабілетсіз болғандықтан, оларды болашақ ұрпақтарға қайтадан ашуға және дамытуға қалдырды. Маккейдің шығармалары Карл Баркс-тан Арт Шпигельманға дейінгі карикатуристерге шабыт берді. Роберт Крамб Маккейді «гений» деп атады және оның сүйікті карикатуристерінің бірі санайды. Арт Шпигельманның 1974 жылғы «Нағыз арман» жолағы «Rarebit Fiend» жолағынан шабыттанды, ал оның 2004 жылғы «Көлеңкедегі екі мұнара» шығармасы Маккейдің кейбір бейнелерін пайдаланды және «Кішкентай Немо» жолағының бір бетін қосымшаға қосты. Морис Сендакның 1970 жылғы «Түндегі асхана» балалар кітабы Маккейдің жұмысына құрмет көрсету болды, сондай-ақ Рик Вейчтің 1994-96 жылдар аралығындағы «Roarin' Rick's Rarebit Fiends» комикстері де солай болды. Ким Дейч пен Саймон Дейчтің «The Boulevard of Broken Dreams» графикалық романы Маккейге ұқсас қарт адам рөліндегі Уинсор Ньютон атты кейіпкер айналасында құрылды. Карикатурист Берке Бритхед газет карикатурасының жағдайы Маккейдің заманынан бері осы деңгейге төмендегенін айтты, егер ол ғасырдың соңында жұмыс істеген болса, оған кеңінен тараған толық беттік фантазияларына жеткілікті орын берілмес еді. Зигмунд Фрейдтің «Арманның түсіндірілуі» алғаш рет 1899 жылы жарық көргендіктен, Маккейдің маңызды армандық жолақтары Фрейдтің әсеріне ұшырады деген болжамдар туды. Бірақ Маккейдің әсері, кем дегенде екінші қол арқылы, Фрейдке жеткенін дәлелдеуге болады: венгр суретшісі Нандор Хонти, Маккейдің «Rarebit Fiend» жолағынан үлкен шабыт алып, ол 1903-1907 жылдар аралығында АҚШ-та тұрғанда көрген, 1911 жылы «A Francia Bonne Álma» («Француз қызметшісінің арманы», көбінесе «Француз медбикесінің арманы» деп аталады) атты комикстер бетін жасады, ол венгр психоаналитигі Сандор Ференци арқылы Зигмунд Фрейдке берілді. Фрейд бұл комиксті 1914 жылғы кітабының нұсқасына қосты. Хонтидің комиксі тақырыбы, темпі, Арт Нуво стилі және арманкердің оянуымен аяқталатын соңғы панелі бойынша Маккейдің жұмысына ұқсас. «Уинсор Маккей сыйлығы» 1972 жылы анимация саласындағы өмірлік немесе мансаптық үлесі үшін жеке тұлғаларды марапаттау үшін құрылды және «Энни» сыйлықтарының бөлігі ретінде табыс етіледі. Лос-Анджелестегі Хаммер мұражайы 2005 жылы «Америкалық комикстер шеберлері» көрмесінің аясында Маккейдің жұмысына арналған бөлмені бөлді. Неміс баспагері Taschen 2014 жылы «The Complete Little Nemo» атты екі томдық, толық өлшемді, қорапталған басылымды жариялады. Американдық астроном Рой А. Такер 2002 жылы Маккейдің құрметіне 113461 астероидін атады. Туған жеріне қатысты дау бар болғанына қарамастан, қоғамдық саябақ және тарихи белгі Маккейді Мичиган штатының Спринг Лейк қаласында құрметтейді. 2009 жылы ашылған белгі «Уинсор Маккей саябағында» орналасқан. «Уинсор Маккей саябағы» қазіргі кезде 1880 жылы Маккей «алғашқы «коммерциялық» сатуға арналған иллюстрациясын» салған «Union School» мектебінің орнында орналасқан. Дамытушылар 2009 жылдан бері саябақты Маккейге арналған жақсырақ ескерткіш ретінде дамыту жөнінде жұмыс істеп жатыр, оның ішінде «саябақтың кіреберісіндегі үлкен Герти динозаврының мүсіні, тарихи белгінің/тақтаның жанына қойылған Уинсор Маккейдің қола мүсіні [және] Герти динозаврының іздері саябақ арқылы өтеді, қайтадан кішірейтілген «Union School» мектебіне жетеді».

In 1937, McCay's son Robert attempted to carry on his father's legacy by reviving Little Nemo. Comic book packager Harry "A" Chesler's syndicate announced a Sunday and daily Nemo strip, credited to "Winsor McCay Jr." Robert also drew a comic book version for Chesler called Nemo in Adventureland starring grown up versions of Nemo and the Princess. Neither project lasted long. In 1947, Robert and fabric salesman Irving Mendelsohn organized the McCay Feature Syndicate, Inc. to revive the original Nemo strip from McCay's original art, modified to fit the size of modern newspaper pages. This revival also did not last. McCay's original artwork has been poorly preserved. McCay insisted on having his originals returned to him, and a large collection that survived him was destroyed in a fire in the late 1930s. His wife was unsure how to handle the surviving pieces, so his son took on the responsibility and moved the collection to his own house. The family sold off some of the artwork when they were in need of cash. Responsibility for it passed to Mendelsohn, then later to daughter Marion. By the early twenty first century, most of McCay's surviving artwork remained in family hands. McCay destroyed many of his original cans of film to create more storage space. Of what film he kept, much has not survived, as it was photographed on 35mm nitrate film, which decomposes and is highly flammable. Mendelsohn's son and a friend, both young animators, discovered the film in Mendelsohn's possession in 1947 and rescued what they could. In some cases, such as The Centaurs, only fragments could be saved. A negative and incomplete positive was discovered of Performing Animals, a film of animals playing instruments that may have been intended for McCay's vaudeville act; it was deemed unsalvageable and destroyed. In 1966, cartoonist Woody Gelman discovered the original artwork for many Little Nemo strips at a cartoon studio where McCay's son Robert had worked. Many of the recovered originals were displayed at the Metropolitan Museum of Art under the direction of curator A. Hyatt Mayor. In 1973, Gelman published a collection of Little Nemo strips in Italy. His collection of McCay originals is preserved at the Billy Ireland Cartoon Library & Museum at Ohio State University. McCay's work, grounded solidly in his understanding of realistic perspective, presaged the techniques featured in Walt Disney's feature films. Disney paid tribute to McCay in 1955 on an episode of Disneyland. The episode, "The Story of Animated Drawing", gave a history of animation, and dramatized McCay's vaudeville act with Gertie. Robert was invited to the Disney studios as a consultant on the episode, where Disney told him, "Bob, all this should be your father's". Animator and McCay biographer John Canemaker produced a film in 1974 called Remembering Winsor McCay, narrated by McCay's animation assistant John Fitzsimmons. Canemaker helped coordinate the first retrospective of McCay's films at the third International Animation Film Festival in 1975 in New York, which led to a film show at the Whitney Museum of American Art in winter 1975–76. Canemaker also wrote a biography in 1987 called Winsor McCay: His Life and Art. In 2005, a revised and expanded version of the biography was released, which comics scholar Jeet Heer called "far and away the most scholarly and intelligent biography ever written about an American cartoonist". Animation scholar Paul Wells stated, "McCay's influence on the history of animation cannot be understated". Film critic Richard Eder lamented that as an animation pioneer McCay was not able to reach the potential suggested by his work. Eder compared McCay to the Italian primitives of the early Renaissance, highly skilled "in the limited techniques they could command". Heer wrote that McCay's strength was in his visuals, but that his writing and characters were weak. Italian filmmaker Federico Fellini read Little Nemo in the children's magazine Il corriere dei piccoli, and the strip was a "powerful influence" on the filmmaker, according to Fellini biographer Peter Bondanella. Comics historian R. C. Harvey has called McCay "the first original genius of the comic strip medium" and in animation. Harvey said that McCay's contemporaries lacked the skill to continue with his innovations, so that they were left for future generations to rediscover and build upon. McCay's work has inspired cartoonists from Carl Barks to Art Spiegelman. Robert Crumb called McCay a "genius" and one of his favorite cartoonists. Art Spiegelman's 1974 "Real Dream" strip was partially inspired by Rarebit Fiend, and his In the Shadow of No Towers in 2004 appropriated some of McCay's imagery, and included a page of Little Nemo in its appendix. Maurice Sendak's children's book In the Night Kitchen (1970) was an homage to McCay's work, as was Rick Veitch' comic book series Roarin' Rick's Rarebit Fiends (1994–96). Kim Deitch and Simon Deitch's graphic novel The Boulevard of Broken Dreams revolved around a character named Winsor Newton, based on an aged McCay. Cartoonist Berke Breathed lamented that the conditions of newspaper cartooning had devolved to such a degree since McCay's time that, had he worked later in the century, he would not have been allotted space sufficient for his expansive full page fantasies. As Sigmund Freud's The Interpretation of Dreams first appeared in print in 1899, McCay's major dream strips work have invited speculation of a Freudian influence. But it can be proved that McCay's influence, at least in a secondhand manner, reached Freud: Hungarian artist Nándor Honti, heavily inspired by McCay's Rarebit Fiend, which he had seen when he lived in the United States from 1903 to about 1907, created a comic page titled "A Francia Bonne Álma" ("A French Nanny's Dream", often called "A French Nurse's Dream," 1911), which was passed to Sigmund Freud by the Hungarian psychoanalyst Sándor Ferenczi. Freud then included the comic in the 1914 edition of his book. Honti's comic strongly resembles the work of McCay in its theme, pacing, Art Nouveau style, and closing panel of the dreamer awakening in bed. The Winsor McCay Award was established in 1972 to recognize individuals for lifetime or career contributions in animation, and is presented as part of the Annie Awards. The Hammer Museum in Los Angeles devoted a room to McCay's work as part of the Masters of American Comics exhibit in 2005. German publisher Taschen published a complete, boxed, full size edition of Little Nemo in two volumes in 2014 entitled The Complete Little Nemo. The American astronomer Roy A. Tucker named the asteroid 113461 after McCay in 2002. Despite dispute over his birthplace, a public park and historical marker honor McCay in Spring Lake, Michigan. The marker, unveiled in 2009, is located in Winsor McCay Park. Winsor McCay Park is the modern day location of where Union School once stood, wherein McCay "illustrated his first 'commercial' for sale illustration" in 1880. Developers have been working since 2009 to develop the park into a more sophisticated memorial to McCay including "a large Gertie the Dinosaur statue at the entrance of the park a bronze statue of Winsor McCay that will be placed next to the historical marker/sign [and] Gertie the Dinosaur stepping stone footprints [that] will meander through the park, leading back to a scaled down replica of Union School."

Стиль

Бастапқыда Маккей өзінің таңдаған медиасының формаларын жаңартты. Ол комедиялық панельдердің мөлшері мен пішінін драмалық эффект үшін өзгертті, мысалы, «Кішкентай Немоның» екінші бөлімінде (1905 жылғы 22 қазан) панельдер өсіп келе жатқан саңырауқұлақтар орманына бейімделеді. Маккейдің замандастарының азасы ғана беттерінің орналасуына осылай батыл болды. Сол кездегі Джордж Херриманның «Крази Кэт» жұмысы ең көрнекті мысал еді, бірақ бір буын өткен соң ғана Фрэнк Кинг («Газолин аллеясы»), Хал Фостер («Принц Валиант») және Рой Крейн («Капитан Изи») сияқты карикатурашылар өздерінің жексенбілік беттерінде осындай батыл дизайнды жасауға тырысты. Маккейдің егжей-тегжейлі штрихтауы мен перспективаға қабілеті оның суреттеріндегі, әсіресе «Кішкентай Немодағы» иллюзияны күшейтті. Маккейдің «Кереметтер елі» мен «Едем мұражайында» болған кезде көрген фантастикалық гротесктері оның жұмысында жиі кездеседі. Маккей сурет салу жылдамдығымен және дәлдігімен танымал болды; көптеген адамдар оның жарнама тақталарын салуын тамашалау үшін жиналатын. Маккейдің сәнділікке құштарлығы болды. Оның салған архитектурасы карнавалдардан, 1893 жылғы Чикагодағы Колумбия көрмесінен және британдық «The Illustrated London News» және «The Graphic» газеттеріндегі егжей-тегжейлі иллюстрациялардан шабыт алды. Париждегі Maison Quantin [fr] «Images Enphantines» атты суреттелген кітаптар сериясын жариялады, олардың беттері Маккейдің ерте «Кішкентай Немо» жолақтарына графикалық мағынасы мен қиялға толы орналасуы бойынша керемет ұқсас. Канемейкердің пікірінше, Маккейдің «жолының абсолютті дәлдігі» солтүстік Ренессанс суретшісі Альбрехт Дюрер мен 19 ғасырлық француз иллюстраторы Густав Дореге ұқсас. Маккей Хиггинстің қара сызғыш сиясымен, Гиллот қаламдарымен, сәндік резеңкемен, Т-сызғышпен және бұрышпен, сондай-ақ Венера графит қарындаштарының жиынтығымен сурет салған. Оның ерте журналдық карикатураларында Маккей көбінесе гуашьпен бояды. Маккей өз жұмысында өзіне сілтеу сияқты метафикциялық тәсілдерді қолданды. Бұл «Rarebit Fiend арманында» ең жиі кездесетін, онда Маккей кейде өзін жолаққа қоятын немесе кейіпкерлер оқырманға тікелей сөйлейтін. Кейде кейіпкерлер жолақтың өзін сезінеді – қызғанышпен қараған сүйіктісі өзінің ішіндегі жолақты жыртып тастайды; басқа кейіпкер суретші оларды ұмытып кеткенін түсінгенде панельдің шекараларын өз жолағына бекітеді; ал «Сэмми Сниз» эпизодында Сэммидің жұтынуы панельдің шекараларын жояды. Суреттемедегі жоғары шеберлік деңгейіне қарағанда, Маккейдің тілдік баллондарындағы диалогтар қарапайым, кейде оқылмайтын болып келеді және сыншы Р.С. Харвидің айтуынша, «оның өте мінсіз жұмысын бұзады». Бұл тақырыптағы әріптердегі күш пен шеберліктің деңгейімен де айқын көрінеді. Маккей диалогтық баллондарға, олардың мазмұнына және визуалды композициядағы орналасуына көп мән бермеген сияқты. Олар сөйлеушілердің күшейіп бара жатқан қиындықтарын білдіретін қайталанатын монологтарды қамтиды және Маккейдің таланты визуалды екенін, сөздік емес екенін көрсетті. Оның комикстерінде және анимациясында Маккей өз дәуірінде кең таралған этникалық стереотиптерді қолданды. Біләсініп ренжітуге тырысқаны байқалмайды. Ол қараларды жабайылар ретінде бейнеледі немесе олар ақ болуы мүмкін деп тіледі. Ең танымал кейіпкерлер – «Кішкентай Немодағы» екі кейіпкер: ашулы ирланд Флип және сирек сөйлейтін шөптік юбка киген африкалық Кішкентай Имп. Анимациялық «Кішкентай Немода» англосаксондық Немо сәнді модерн стилінде салынған және сиқырлы түрде Флип пен Импті басқарады. Маккейдің жұмысында әйелдер аз болды және олар беткей, қызғанышпен және даулы ретінде бейнеленді; «Кішкентай Немодағы» ханшайым ерлер бөліскен достыққа ешқашан қатыспады.

Virtually from the beginning, McCay innovated with the forms of his chosen media. He varied the size and shape of comic strip panels for dramatic effect, as in the second instalment of Little Nemo (October 22, 1905), where the panels grow to adapt to a growing forest of mushrooms. Few of McCay's contemporaries were so bold with their page layouts. Near contemporary George Herriman with Krazy Kat was the most notable example, but it was not until a generation later that cartoonists such as Frank King with Gasoline Alley, Hal Foster with Prince Valiant, and Roy Crane with Captain Easy attempted such daring designs on their Sunday pages. McCay's detailed hatching and mastery of perspective enhanced the illusions in his drawings, particularly in Little Nemo. Fantastic grotesqueries such as what McCay witnessed during his time at the Wonderland and Eden Musee appeared often in McCay's work. McCay was noted for the speed and accuracy with which he could draw; crowds of people would gather around to watch him paint billboards. McCay had a taste for the ornate. The architecture he drew was inspired by that of carnivals, the 1893 World's Columbian Exposition in Chicago and the detailed illustrations in British illustrated newspapers The Illustrated London News and The Graphic. The Maison Quantin [fr] of Paris published a series of illustrated books called Images Enphantines, whose pages bear a striking resemblance to McCay's early Little Nemo strips, both in their graphic sense and their imaginative layouts. To Canemaker, McCay had an "absolute precision of line" akin to those of Northern Renaissance artist Albrecht Dürer and 19th century French illustrator Gustave Doré. McCay drew with Higgins black drawing ink, Gillott pens, art gum, a T square and angle, and an assortment of Venus lead pencils. In his early magazine cartoons McCay often painted in gouache. McCay used metafictional techniques such as self referentiality in his work. This was most frequent in Dream of the Rarebit Fiend, where McCay sometimes put himself in the strip, or had characters address the reader. Sometimes characters become aware of the strip itself—a jealous lover tears the very strip apart in which he appears; another character fastens panel borders to his strip when he realizes the artist has forgotten them; and in a Sammy Sneeze episode Sammy's sneeze destroys the panel borders. In contrast to the high level of skill in the artwork, the dialogue in McCay's speech balloons is crude, sometimes approaching illegibility, and "disfigur[ing] his otherwise flawless work", according to critic R. C. Harvey. This is further highlighted by the level of effort and skill apparent in the title lettering. McCay seemed to show little regard for the dialogue balloons, their content, and their placement in the visual composition. They tended to contain repetitive monologues expressing the increasing distress of the speakers, and showed that McCay's gift was in the visual and not the verbal. In his comics and animation McCay used stock ethnic stereotypes common in his era. A conscious attempt to offend is not apparent. He depicted blacks as savages, or wishing they could be white. Most prominent were a pair of characters in Little Nemo: the ill tempered Irishman Flip and the rarely speaking grass skirted African Little Imp. In the animated Little Nemo, the Anglo Saxon Nemo is shown drawn in a dignified Art Nouveau style, and controls by magic the more grotesquely caricatured Flip and Imp. Women were few in McCay's work, and were depicted as superficial, jealous, and argumentative; the Princess in Little Nemo never partook in the camaraderie the males shared.

Комикстер тізімі

+ Винсор Маккейдің комикстеріАтауыБасталу күніАяқталу күніЕскертулер 1903 1903 Джордж Рэндольф Честердің өлеңдеріне негізделген. Мырза Гуденоф 1904 1904 Апасының кішкентай сіңлісінің жары 1904 1904Фуриялық Финиш, Ақымақ Филиптің қызықты ойындары 1904 1904 Кішкентай Сэммидің ұсынуы 1904 1906 Сирек кездесетін ірімшік жындысының арманы 1904 1911 1913 1913 Нью-Йорк Геральд газеті қайта жаңғыртты, қалған жолақтарды түсті түрінде басып шығарды. 1905 1905 1909 Нью-Йорк кешкі телеграммасында пайда болды. 1905 1911 1911–14 «Тамаша армандар елінде» деген атаумен 1924 1926 Маккей Геральд Трибюнге оралғаннан кейін қайта басталды. Кедей Жейк 1909 1911 Нью-Йорк кешкі телеграммасында пайда болды. Тамаша армандар елінде 1911 1914 Маккей Херст газеттеріне көшкен кезде «Кішкентай Немо» қайта аталды. Ірімшік армандары формат=жасыру ш. 1923 формат=жасыру ш. 1925 «Жай жынның арманы» қайта жаңғыртылды. «Роберт Винсор Маккей кіші» деген қолтаңбамен, бірақ көбінесе Маккейдің суреті. Атауы Басталу күні Аяқталу күні Ескертулер