Ирландияның палладиан сәулетінің негізін қалаушысы: Эдвард Ловетт Пирс
Edward Lovett Pearce
Эдвард Ловетт Пирс (1699-1733) – ирландский архитектор, основоположник палладианства в Ирландии. Автор зданий Парламента и дома Каслтон. Ирландская архитектура.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық сәулетші (1699–1733)
Irish architect (1699–1733)
Эдвард Ловетт Пирс (1699 – 7 желтоқсан 1733) – ирландиялық сәулетші, Ирландиядағы палладиандық стилдің басты өкілі. Ол бастапқыда әкесінің бірінші туысы, сэр Джон Ванбрудың жетекшілігімен сәулетші мамандығын оқыған деп саналады. Ол ең белгілісі Дублиндегі Ирландия Парламенті үйлері және Кастлтаун үйімен аты шықты. Оның азаматтық және жеке ғимараттарда қолданған архитектуралық идеялары Ирландия сәулетінің түрін өзгертіп жіберді. Оны ирландиялық палладиандық сәулет пен Грузия Дублинінің әкесі деп атауға болады.
Sir Edward Lovett Pearce (1699 – 7 December 1733) was an Irish architect, and the chief exponent of Palladianism in Ireland. He is thought to have initially studied as an architect under his father's first cousin, Sir John Vanbrugh. He is best known for the Irish Houses of Parliament in Dublin, and his work on Castletown House. The architectural concepts he employed on both civic and private buildings were to change the face of architecture in Ireland. He could be described as the father of Irish Palladian architecture and Georgian Dublin.
Ерте өмір
Эдвард Ловетт Пирс 1699 жылы Мет графтығында дүниеге келді. Ол Норфолк графтығының Уитлингхэм қаласынан генерал Эдвард Пирстің жалғыз баласы, архитектор сэр Джон Ванбрудың бірінші туысы және 1676–77 жылдары Дублиннің лорд-мэрі болған Кристофер Ловетттің қызы Франсис еді. Сол жылы Ванбру өзінің алғашқы маңызды архитектуралық тапсырмасы – Касл-Ховард сарайының құрылысын бастады. Бұл Англиядағы тұңғыш нағыз барокко стиліндегі үй болды. Қызыққа толысы, Ванбрудың жаңа туысы 28 жылдан кейін барокко стилін тоқтатуды көздеген жетекші архитекторлардың біріне айналды. 1715 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Пирс өзінің көрнекті архитектор туысының шәкірті болды. Сондықтан Пирс Бленхайм сарайының жоспарларын және құрылысын тікелей көріп, зерттеген болуы мүмкін. Патшайым Аннаның қайтысынан кейін жұмыс жаңадан басталған және құрылысы қиындықтарға толы, жиі тоқтатылып тұрған кезде ол оны зерттеген болуы ықтимал. Алайда, Пирс сол кезде архитектуралық мансапты қалайтынына толық сенімді болмаған сияқты. 17 жасында полковник Морристің басқаруымен драгун полкінде корнет болып әскерге қатысты. Әскерде қызметтен кейін, шамамен 1722 жылы, ол алғашқы мамандығына оралып, архитектураны қайта зерттеуге кірісті. Ол Франция мен Италияның архитектуралық шедеврлерін оқып үйренді. Бірақ, ең көп әсер еткен архитектура стилін ол Венетода тапты. Ол Палладионың көптеген әйгілі виллаларының егжей-тегжейлі суреттерін жасады, олар оның кейінгі жұмыстарына шабыт берді. Италияда ол Дублинге жақын жердегі үлкен сарайдың құрылысын қашықтан басқарып жүрген флоренциялық архитектор Алессандро Галилеймен танысты. 1720 жылдары Норфолк графтығында ол жергілікті отбасылар үшін бірнеше архитектуралық тапсырмаларды орындады, оның ішінде Шэдвелл Кортының алғашқы нұсқасы (1727–29) үшін өзінің алыс туысы, әуесқой архитектор Джон Бакстонмен бірге жұмыс істеді. 1725 жылы Эдуард өзінің бірінші туысы, генерал Томас Пирс пен Мэри Хьюздың қызы Эннге үйленді. Олардың төрт қызы болды, олар Норфолк графтығындағы Уитлингхэм иелігін ата әкесінен мұра етті. Олар: Мэри, кейін Льюис Томасқа, содан кейін Джеймс Слаторға үйленді, бірақ генерал-майор Льюис Томас анасы болды; Анна, Чамбер Хэллоузға үйленді; Франсис, Бенджамин Лейкке үйленді; және Генриетта, Чарльз Уиллингтонға үйленді. Ол полковник Клемент Невиллдің драгун полкінде капитан болып қызметін жалғастырды.
Edward Lovett Pearce was born about 1699 in County Meath and was the only child of General Edward Pearce from Whitlingham, Norfolk, a first cousin of the architect Sir John Vanbrugh, and Frances, daughter of Christopher Lovett, Lord Mayor of Dublin 1676–77 and previously a merchant in Turkey. In that same year Vanbrugh was beginning work on his first great architectural commission of Castle Howard which was the first truly baroque house in England, ironically Vanbrugh's new cousin was to be one of the leading architects whose designs were to overthrow the baroque fashion less than 28 years later. In 1715 following the death of his father, Pearce became a pupil of his eminent architect cousin, it is therefore likely that Pearce would have had the opportunity to see first hand and study the plans and building of Blenheim Palace, where work, following the death of Queen Anne, had just restarted, and was midway through its fraught and frequently interrupted construction. It seems though, that at this age Pearce was still uncertain if he wanted an architectural career, as aged 17 he joined the army serving as a cornet in the dragoons under the command of a Colonel Morris. Following his time in the army, he decided circa 1722, to return to his first career and again began to study architecture, he did this by studying the architectural masterpieces of France and Italy. However it was in the Veneto that he found the style of architecture which was to influence him most. He made detailed drawings of many of the great villas designed by Palladio which were to serve as the inspiration for his later work. He met in Italy the Florentine architect Alessandro Galilei, who was working from afar on a vast grandiose mansion near Dublin – Castletown. He spent some time in Norfolk in the 1720s, where he carried out a number of architectural commissions for local families including for the original iteration of Shadwell Court (1727 29) along with his distant relative, the amateur architect John Buxton. About 1725 Edward married Ann, his own first cousin, daughter of General Thomas Pearce and Mary Hewes. They were to have four daughters who inherited great grandfather Pearce's manor of Whitlingham by Norwich, Norfolk. They were: Mary, Mrs Lewis Thomas then Mrs James Slator but mother of Major General Lewis Thomas; Anne, Mrs Chambre Hallowes; Frances, Mrs Benjamin Lake; and Henrietta, Mrs Charles Willington. He remained a Captain in Colonel Clement Neville's Dragoons.
Архитектуралық мансап
1724 жылға қарай Пирс Ирландияға оралып, Дублинде тәжірибелі сәулетші болып жұмыс істеді. Ол кезде Италияда оқыған жалғыз ирланд сәулетшісі болғандықтан, оның классикалық идеялары оған дереу танымалдылық әкелді, оның сәулеттік жетістігі дерлік бірден болды; бұған Ирландия қоғамындағы байланыстары мен жағдайы, тіпті одан да маңыздысы, Уильям Коннолли және Кастлтаунмен байланысы көмектескені сөзсіз. 1730 жылдары Ловетт Пирс Уильям Хафпенниді көмекші ретінде жұмысқа алды және ол Ирландия бойынша саяхаттай жүргенде Майкл Хоар деген атпен таныстырды.
By 1724, Pearce had returned to Ireland to become a practising architect in Dublin, It would appear that as the only Irish architect, at the time, to have studied in Italy, his classical concepts were to win him instant recognition, his architectural success seems to have been almost instantaneous; no doubt helped by his contacts and position in Irish society and even more undoubtedly by his association with William Conolly and Castletown. During the 1730s Lovett Pearce employed William Halfpenny as an assistant and he used the alias Michael Hoare while travelling throughout Ireland.
Қамал қаласы
Кастлтаун үйі – Ирландиядағы ең ірі және маңызды сарайлардың бірі, сонымен қатар ол Палладиандық стильді Ирландияға әкелген үй деп есептеледі. Бұл сарайды Уильям Коннолли (1662–1729) тапсырыс берді, ол қарапайым отбасыдан шығып, жылжымайтын мүлікпен айналысу арқылы Ирландияның ең бай және ықпалды адамдарының біріне айналды. Алғашқы жоспарларды шамамен 1718 жылы Алессандро Галилей жасады, жаңа сарай Коннолидің Ирландияның Лорд-әділеті ретіндегі саяси қуатын көрсетуі тиіс болды. Галилей 1719 жылы Италияға оралды, бірақ Кастлтаунда құрылыс басталатын күтпестен, жоспарларды ғана жасап кетті. Шындығында, жұмыс 1722 жылға дейін басталмады. Екі жыл бойы жоба бақылаусыз қалған сияқты, 1724 жылы оны жиырма бес жасар Эдвард Ловетт Пирс басқарып алды. Пирс Италиядан Ирландияға оралғаннан кейін, ол Галилеймен бірге жоспарлармен жұмыс істеген болуы мүмкін. Сондықтан Пирстің Кастлтаунмен байланысы Ирландияға оралуынан бұрын пайда болған болуы мүмкін. Мүмкін, Пирс Кастлтаунның құрылысын қадағалау үшін Ирландияға оралуға ынталанды. Пирс өмірінің соңына дейін Кастлтаундағы құрылыс жұмыстарын жалғастырды. Кастлтаунның қанша бөлігі Галилейдің, ал қаншасы Пирстің еңбегі екені нақты белгісіз. Егер Пирс Италияда Галилейдің жұмысына қатысып, оның жоспарларында жұмыс істеген болса, онда сол кездегі дәстүр бойынша Пирстің жұмысы оның ұстазына жатқызылған болар. Галилей әрине, екі қызметтік қанатқа апаратын колоннадалармен шектелінген негізгі орталық сарайдың жалпы жоспарын шынайы Палладиандық стильде жасауға жауапты болды. Кастлтаун Ирландияда осы схемамен салынған алғашқы үй болды. Галилей жобалаған Кастлтаундағы классикалық фасадының қатаң симметриясы Пирстің кейінгі жұмыстарында да көрінді. Ішкі және бөлмелердің соңғы жоспарлары Пирстің жұмысы деп есептеледі, бірақ жерүсті бағына қараған қабылдау залдарының тізбегі қатаң Палладиандық дәстүрге сәйкес келмейді. Италиядағы Кастлтаун сияқты сарайлар елдік вилла емес, қалалық палаццо болар еді. Орталық залмен және ендіктердің соңындағы кішкентай бөлмелермен аяқталатын бөлмелердің тізбегі сол кездегі ағылшын ел үйлеріндегі мемлекеттік бөлмелерге тән. Кастлтаундағы орталық зал екі қабатты кіреберіс залға ашылады, одан сарайдың бойымен созылатын дәліз өтеді; басты баспалдақ үлкен залдың жанындағы қосымша залда орналасқан. Бұл мемлекеттік бөлмелердің, залдың және баспалдақтың орналасуы Кастлтаунды Пирс Ванбрудың студенті болған кезде зерттеген Бленхейм сарайына ұқсатады. (Пирс баспалдақты жобалағанмен, ол оның өлімінен 28 жыл өткен соң, 1760 жылы ғана салынды.)
Castletown House is the largest and one of the most important country houses in Ireland, it also claims to be the house which introduced Palladianism to Ireland. The mansion was commissioned by William Conolly (1662–1729), a self made man who had risen from humble origins through astute property dealings to become one of the wealthiest and influential men in Ireland. The original plans were drawn by Alessandro Galilei circa 1718, the new mansion was intended to reflect Conolly's political power as Lord Justice of Ireland. Galilei though returned to Italy in 1719, having drawn the plans, but not waiting to see building on the Castletown site commence. In fact work was not to start until 1722. For two years, the project seems to have continued unsupervised, until in 1724, it was taken over by the twenty five year old Edward Lovett Pearce. Just returned to Ireland from Italy, it is likely that Pearce had been working on the plans with Galilei there. Hence Pierce's connection with Castletown probably predates his return to Ireland. It is possible that it was to oversee the building of Castletown that provided Pearce with the impetus to return home to Ireland. Building at Castletown was to continue for the rest of Pearce's life. It is not known precisely how much of Castletown is Galilei's work and how much Pearce's. If in Italy Pearce had been employed by Galilei and worked on the plans, then, as was the custom of the time, Pearce's work as an employee would have been credited to his master. Galilei was certainly responsible for devising the overall scheme of a principal centre mansion, flanked by colonnades leading to two service wings, in the true Palladian manner. Castletown was the first house in Ireland designed with this layout. The rigid symmetry of Castletown's classical façades, designed by Galilei was to be typical too of Pearce's later work. The interiors and final room plans are believed to be the work of Pearce, however the long suite of reception rooms along the ground floor garden front, are not in the strict Palladian tradition. Such a mansion as Castletown, in Italy, would have been a town Palazzo rather than a country villa. The long suite of room with a central salon, terminating with smaller rooms at the end of the enfilade is more typical of the suites of state rooms in English country houses at the time. The central saloon at Castletown opens into the two storey entrance hall, which is traversed by a corridor running the length of the mansion; the principal staircase is situated in an adjoining hall to the side of the great hall. In this layout of state rooms, hall and staircase Castletown is similar to Blenheim Palace, which Pearce had studied while a student of Vanbrugh. (While Pearce designed the staircase it was not actually constructed until 1760, some 28 years after his death.)
Белламонт үйі
Пирстің алғашқы тапсырмаларының тағы бірі, оған анасының қайын інісі Томас Кут, Каван округіне қарасты Кутхиллдің солтүстік-шығысындағы Беламонт үйін, сондай-ақ Беламонт Орманы деп аталатын үйді салуды тапсырған. Бұл туыстық байланыс ерекше емес еді, өйткені Пирстің көптеген клиенттері онымен туыс болған. Кастлтаун сияқты, Беламонт та Ирландияның алғашқы Палладиан үйі деп есептеледі. Жобаға қатысты жылдар 1725–1730 аралығында көрсетілген, қандай жыл болса да (1725 ықтимал), бұл Ирландиядағы көптеген Палладиан үйлерінің арасында бірінші болып салынғаны анық. Төрт бөліктен тұратын, шағын ғимарат Палладионың Вилла Капрасынан шабыттанған. Негізгі қасбетінің ең төменгі қабаты жартылай жертөле болып табылады, одан жоғары орналасқан пиано нобильдің ортасында төрт бағаналы портик пен фронтон орналасқан, ал портиктің екі жағында бір-бір биік терезе бар. Бір қабатты портик астындағы бас кіреберіске кең баспалдақпен көтерілуге болады. Пиано нобильдің үстінде, төменгі қабаттағы терезелердің жартысына тең мөлшердегі терезелері бар екінші қабат орналасқан. Бүкіл қасбеттің ені төрт терезеден тұрады. Композиция – бұл Венето виллаларының сәнділігі мен сәл жоғары деңгейдегі шаруа үйінің араласуы, бұл 200 жыл бұрын Палладионың бастапқы жобаларының мақсаты болған. Кастлтаун байлық пен биліктің символы болса, одан әлдеқайда кіші Беламонт Палладиандық стиль мен сәулет өнерінің кемелдігінің үлкен символы болып табылады. Осы кезеңде Пирс Драмкондра үйінің оңтүстік жағын да қайта жобалады (қазіргі All Hallows Campus, Дублин).
Another of Pearce's earliest commissions occurred when he was commissioned by his mother's brother in law Thomas Coote to build Bellamont House, also known as Bellamont Forest, on the outskirts of Cootehill in the north east of County Cavan. This family connection was not unusual, as several of Pearce's clients were related to him. Like Castletown, Bellamont claims to be Ireland's first Palladian house. Dates attributed to the design range from 1725–1730, whatever the date (1725 is probable) it is almost certain that this was the first of Ireland's many Palladian houses to be completed. The four bays square modestly sized mansion is clearly inspired by Palladio's Villa Capra. The principal façade has as its ground floor a rusticated semi basement, above which is the piano nobile at the centre is a four columned portico with a pediment, the portico is flanked by a single high sash window on each side. The main entrance beneath the one storey portico is reached by a single flight of broad steps. Above the piano nobile is a secondary floor with windows exactly half the size of those below. The entire façade is just four windows wide. The composition is a hybrid between the grandest of the Veneto's villas and a slightly exalted farmhouse, which ironically was the very intention of Palladio's original designs 200 years previously. While Castletown is a symbol or wealth and power, the far smaller Bellamont is the greater symbol of Palladianism and architectural perfection. Also during this period of his work Pearce redesigned the south elevation of Drumcondra House (now All Hallows Campus, Dublin).
Тірі ағзалар обелискi
1727 жылы болған аштықтан кейін Стиллорганда Пирске жатқызылатын обелиск, қаза тапқандардың құрметіне ескерткіш ретінде орнатылды. 100 метрден биік бұл граниттен жасалған монументтің ішінде үлкен күмбезді зал бар, одан көрініс алаңына апаратын баспалдақ көтеріледі. Монументті Пирске жатқызу мүмкін, өйткені ол египеттік элементтері бар, жаңа неоклассикалық стильде салынған, алайда Пирс сол кезде "Гроув" деп аталатын үйінде осы ауданда тұрған. Бұл үлкен үй (кейін Тиг Лоркейн залы деп аталды) 1963 жылы Стиллорган боулинг аллеясымен ауыстырылды.
Following a famine in 1727, an Obelisk at Stillorgan, attributed to Pearce, was erected as a memorial to those who had perished. This granite monument, over 100 feet high, contains in its base a large vaulted hall from which rises a staircase leading to a viewing platform. The attribution to Pearce is probable, although the monument is in an almost avant garde neoclassical style, with Egyptian influences; however Pearce was living in the parish at this time in a house known as The Grove. This large house (subsequently known as Tigh Lorcain Hall) was replaced by the Stillorgan Bowling Alley in 1963.
Ирландия Парламенті Үйі
1727 жылы Пирс өзінің қамқоршысы, спикер Коноллидің көмегімен Ирландияның Мейт округіне қарасты Ратоат округі үшін Ирландияның Төменгі палатасының депутаты болып сайланды. Ол Кастлтаунда спикер Коноллиге үздіксіз жұмыс істеп тұрды. Сол жылы Ирландия үкіметі Дублиндегі Колледж Гриндегі Чичестер Хаустағы ескі мәжіліс орнын жаңа, арнайы салынған парламент ғимаратымен алмастыру туралы шешім қабылдады. Спикер Конолли жаңа Парламент үйін Колледж Гринде салуды бірінші болып ұсынды, сондықтан таңқаларлық емес, Пирс, Парламент мүшесі (депутат) және Коноллидің қызметкері осы жобаны жобалау үшін таңдалды. Жаңа Парламент ғимаратының іргетасы 1729 жылы салынды, палладиандық стильдегі дизайн, жоспарланғандай, Колледж Гринге қарап тұрған алып колоннадасымен таң қалдырды. Парламенттің екі заң шығарушы палатасы Пантеон стиліндегі күмбезбен толықталған сегізбұрышты классикалық ғибадатхананы қамтыды, ол Төменгі палата ретінде қызмет етті (1792 жылы өрт салдарынан қирады). Мұндағы көрермендер галереясы 700 адамға дейін сыйымды, бұл шынайы ашық үкіметтің символы болды; кішкентай, бірақ әдемі Лордтар палатасы орталық аркадасы мен фронтонымен бірге сақталды. 19 ғасырдың басында ғимаратты Ирландия Банкі иеленді, содан бері Гандон мен Джонсонның жасаған үлкен кеңейтуі сияқты маңызды өзгерістер енгізілді. Банкке сату шарты бойынша парламентке қатысты барлық белгілер алынып тасталды. Дегенмен, Пирс идеялары Лордтар палатасында әлі де анық көрінеді.
In 1727, Pearce was elected Member of Parliament in the Irish House of Commons for the Ratoath in County Meath, assisted by his patron Speaker Conolly, for whom he was continuously working at Castletown. The Irish Government had decided in that same year to replace their existing meeting place at Chichester House, College Green, Dublin with a new purpose built parliament building. It was Speaker Conolly who first suggested building the new Parliament House on College Green, therefore it is unsurprising, perhaps, that it was Pearce the Member of Parliament (MP) and employee of Conolly who was eventually chosen to design the project. The foundation stone of the new Parliament building was laid in 1729, the Palladian design was, as intended, awe inspiring with a huge colonnade facing onto College Green. The two legislator Houses of Parliament contained an octagonal classical temple, complete with Pantheon style dome, as its House of Commons, (destroyed by fire in 1792). The public gallery here could hold up to 700 spectators, symbolising true open government; the smaller but still exquisite House of Lords survives, along with its central arcade and pediment. The building at the beginning of the 19th century was taken over by the Bank of Ireland, substantial alterations have been made since, including a large extension by Gandon and Johnson. A condition of the sale to the bank was that all signs of Parliament were to be removed. However, the concepts of Pearce are still very evident in the surviving House of Lords.
Кашель сарайы
Парламент ғимаратының сәулетшісі ретінде 1730 жылы Пирс Ирландияның Бас геодезігі болып тағайындалды, ол Томас Бергтің орнын басты. Италиядан оралғаннан кейін небәрі төрт жыл өткен соң, оның осы маңызды лауазымы табысының нышаны болды. 1730 жылы парламент ғимаратында жұмыс жалғасып жатқанда, енді Ирландияның ең танымал және ізделіс сәулетшісіне айналған Пирс, архиепископ Теофилус Болтоннан Типперэри округіндегі Кашелдегі жаңа епископ сарайын салуды тапсырды. Салдарынан, екі негізгі қабаты бар, үлкен, әсемделмеген қызыл кірпіштен салынған Палладиан стиліндегі сарай пайда болды. Қалпақ шатыры кірпіштен жасалған фронтонмен жасырылған, жеті бөліктен тұратын негізгі фасадының ортасында үш бөліктен тұратын ілгектің шығыңқы бөлігі орналасқан, жалғыз әшекейлеуі – бірінші және екінші қабаттарды бөлетін тас жолақтар болды. Бірінші қабаттағы екі шеткі бөліктері венециялық терезелермен ауыстырылды. Нәтижесінде, қарапайым әсемдікке ие үй пайда болды. Пирс сонымен қатар сарайдың аумағын ландшафтық жобалауды және Кашел тасына дейінгі жеке жолды да жобалады. Қазіргі таңда мүлікте "Cashel Palace" қонақ үйі орналасқан.
As architect of the Parliament building, in 1730 Pearce was appointed Surveyor General of Ireland, he succeeded Thomas Burgh. This important position, a mere four years after his return from Italy was the seal on his success. While work was continuing on the parliament building in 1730 Pierce, now Ireland's most famed and sought after architect, was commissioned by Archbishop Theophilus Bolton to build the new bishop's palace, at Cashel, in County Tipperary. The result was a large unostentatious red brick Palladian mansion, on two principal floors, the hipped roof hidden by a brick pediment, the main façade seven bays long had at its centre a three bayed projection, the only ornament was dressed stone double strapping indicating the ground and first floor division. On the ground floor the terminating two bays were replaced by venetian windows. The result was a house of restrained refinement. Pearce also designed the landscaping of the grounds of the palace complete with their private path to Rock of Cashel. The Cashel Palace Hotel now operates from the property.
Дезарт соты
Дезарт соты 1733 жылы алғашқы Дезарт лорды, Джон Кафф үшін салынған. Бұл жертөлесі бар, бес терезелік екі қабатты үй болған. 1923 жылы IRA жасаған өрт салдарынан толығымен қирады.
Desart Court was constructed in 1733 for the first Lord Desart, John Cuffe. It was a five bay 2 storey house with a basement. It was ultimately destroyed in a fire by the IRA in 1923.
Мұра
Жаңа Парламент ғимаратына жоғары баға берілгеннен кейін, 1731 жылы құрылыс Парламент отырысын өткізуге жеткілікті деңгейде аяқталды. 1732 жылы Пирс рыцарьдық атаққа ие болды, ал 1733 жылы Дублин қаласының құрметті азаматы атанды. Сэр Эдвард Ловетт Пирс осы кезде өзінің сәттілігі мен танымалдылығының шыңына жеткен еді. Жоғарыда сипатталған белгілі жұмыстарынан өзге, Пирс көптеген басқа тапсырыстарды да орындады. Мейт округіндегі Саммерхилл үйі (1950 жылдары бұзылған) оған жатқызылады, бірақ оның замандасы, сәулетші Ричард Кассельс осы жұмысты басқарған деп есептеледі. Пирс Дублиннің бай және аристократтары үшін кішкентай, қарапайым қала үйлерін де жобалады; оның еңбектерінің екі мысалы Генриетта көшесінде сақталған (жоғарыда оң жақта көрсетілген). No.9 үйді оның туысы, миссис Томас Картер үшін салған. Айыныштысы, бұл кезең қысқа болды. Дублин қаласының құрметті азаматы атанғаннан кейін бірнеше апта өткен соң, ол абсцесске шалдығып, 1733 жылдың 16 қарашасында өзінің үйінде, The Grove, Stillorgan-да 34 жасында септицемиядан қайтыс болды. Оның денесі 1733 жылдың 10 желтоқсанында Донибруктағы Сент-Мэри зиратында жерленді. Оның әйелі мен төрт баласы одан кейін тірі қалды. Энн 1749 жылдың 15 шілдесінде Дублиндегі Сент-Стефанс-Гриндегі үйінде қайтыс болды және 1749 жылдың 17 шілдесінде Доннибрукта жерленді. Эдвард Ловетт Пирс өте жылдам дамыды; архитектуралық тәжірибесінің алты жылында жеке және қоғамдық архитектураның ең биік деңгейіне жетті. Ол Палладиандық стильді басқа еуропалық елдерге қарағанда ерекше ықыласпен қабылдаған елге енгізді. Өлген кезде ол Палладионың туындыларын Ирландия бойынша таратуды жалғастырған Палладиандық сәулетшілер қауымдастығына жетекшілік етті.
Following the acclaim given to the new Parliament building, the structure was near enough completed in 1731 for Parliament to be held there, in 1732 Pearce was knighted, this honour was followed by the freedom of the city of Dublin in 1733. Sir Edward Lovett Pearce was then at the height of his success and popularity. In addition to the better known works described above Pearce worked on numerous other commissions, a vast mansion known at Summerhill House in County Meath (demolished in the 1950s) was attributed to him, although his contemporary, the architect Richard Cassels is thought to have overseen this work. Pearce also designed smaller and more modest town houses for the wealthy and aristocratic of Dublin; two examples of his work survive in Henrietta Street (illustrated above right). His design at No.9 was for his first cousin Mrs Thomas Carter. Tragically it was to be a short period, within weeks of receiving the freedom of Dublin, he was struck down with an abscess and died of septicaemia 16 November 1733 at his home, The Grove, Stillorgan, aged just 34. His remains were buried on 10 December 1733 in St Mary's Graveyard, Donnybrook. His widow and four children survived him. Ann died at her house in St Stephen's Green Dublin on 15 July 1749 and was buried at Donnybrook on 17 July 1749. Edward Lovett Pearce's rise had been meteoric; in just six years of architectural practice he had scaled the greatest heights of both private and civic architectural practice. He had introduced Palladianism to a country which was to adopt it with a gusto unlike any other European country. At the time of his death he presided over an entire community of Palladian architects perpetuating his interpretations of Palladio's work throughout Ireland.