Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Вирет Гуч (29 маусым 1812 – 8 маусым 1900) – 1841 жылдан 1850 жылға дейін Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолының локомотивтерді басқарушысы. Бедлингтон, Нортумберлендте туған Джон Вирет Гуч (Дэниел Гучтың інісі) – Джон мен Аннаның (туған Лонгридж) ұлы.
John Viret Gooch FRSA (29 June 1812 – 8 June 1900) was the locomotive superintendent of the London and South Western Railway from 1841 to 1850. Born at Bedlington, Northumberland, John Viret Gooch (brother of Daniel Gooch) was the son of John and Anna (born Longridge).
Гранд Джункшн темір жолы
Ол Grand Junction темір жолы салынысы кезінде Жозеф Локктың шәкірті болды, ал сол желі ашылғаннан кейін тұрақты инженер болып тағайындалды.
He became the pupil of Joseph Locke during the construction of the Grand Junction Railway and he became the resident engineer after that line opened.
Манчестер және Лидс темір жолы
1840 жылы ол үлкен ағасы Томас Лонгридж Гучқа Манчестер және Лидс теміржолында қосылды.
In 1840 he joined his older brother Thomas Longridge Gooch on the Manchester and Leeds Railway.
Шығыс округтері темір жолы
1850 жылы LSWR-ден кеткеннен кейін Гуч Шығыс округтері темір жолының локомотивтерді басқару жөніндегі суперинтенданты лауазымына тағайындалды. Тағайындалғаннан кейін, төраға Эдвард Лэдд Беттс оған жұмыс шығындарын азайтуға толық еркіндік берді, сондай-ақ жасалған үнемнің 2,5 пайызын алуға құқық берді. Өкінішке орай, ешқандай бақылау мен тепе-теңдік жүйесі болған жоқ (және бұл тағайындама туралы ешқандай жазба да болған жоқ), сондықтан Вирет бухгалтерге өзі үнемдеген соманы айтып, төлем алатын. Оның шығындарды азайтуға басты назары машина жүргізушілеріне болды: ол адамдарды жұмыстан шығарып, кейін оларға бұрынғыдан төмен жалақымен өздерінің лауазымдарын қайта ұсынатын, сондай-ақ кешіккені үшін немесе техникалық бұзылулар үшін олардың жалақысынан ақша алып қоятын. 1851 жылы Беттс төрағалықтан кетіп, оның орнына Дэвид Уоддингтон келді, ол ECR дүкендер комитетіне жауапкершілікті қабылдады. Гуч Норфолк және Шығыс округтерінің көмір компаниясымен келісім жасады, бұл компания көмір саудагерлері Е және А Прейор, Дэвид Уоддингтон, Сэмюэл Мортон Пето және Гучтан құралған серіктестік еді. Олар оған әр тонна сатып алынғаны үшін 3 денис (3 ескі британ фунты) төлейтін. Вирет кейін ECR көмірінің бір бөлігін жеке пайда табу үшін сататын. 12 тамызда 178 жүргізуші, оттықшы және жөндеушілер өздерінің кететіні туралы хабарлама берді, олар әділетсіздіктерге және оларға салған қаржылық жазаларға шыдамай, Гучты отставкаға кетуге мәжбүр етеді деп үміттенді. Басқарма Гучті қолдады және 178 адам болашақта теміржол саласында жұмыс істеуге тыйым салынды, ал олардың орнына басқа теміржол компанияларынан жаңа қызметкерлер қабылданып алынды. Гуч 1856 жылға дейін ECR-де қалды, осы кезде акционерлер не болып жатқанын біліп, оның және Уоддингтонның екеуінің де келісімшарттары жаңартылмады. Ол кезде ол 44 жаста болған, ал "Құрылыс инженерлері институтының" журналында жарияланған некрологында айтылғандай, "өткен қырық жылда ол көп практикалық жұмыс істемеді, Беркширдегі үйінде ауыл өмірінің құшағында болды".
After leaving the LSWR in 1850, Gooch was appointed to the post of Locomotive Superintendent to the Eastern Counties Railway. On appointment he was given a free hand by chairman Edward Ladd Betts to reduce working costs of which he would receive 2.5% of any savings made. Unfortunately there were no checks and balances in place (and nor was the move minuted), so Viret would tell the accountant what he had saved and receive his payment. The main target of his costs were the engine drivers where he would sack men and then offer them their own jobs back at a lower rate, and deduct money from their wages for late running or mechanical failure. Betts was succeeded as chairman by David Waddington in 1851, who made himself responsible for the ECR stores committee. Gooch made an agreement with the Norfolk and Eastern Counties Coal Company which was partnership of coal merchant E and A Prior David Waddington, Samuel Morton Peto and Gooch, where they would pay him 3d (3 old UK pennies) per ton purchased. Viret would then sell some of the ECR coal on for further personal gain. On 12 August 178 drivers, firemen and fitters handed in their notices, sick of the injustices and financial penalties being inflicted on them and in the hope that Gooch would be forced to resign. The board backed Gooch and the 178 men were blacklisted from future railway employment with replacement staff being recruited from other railway companies. Gooch stayed at the ECR until 1856 when the shareholders finally worked out what was going on and both he and Waddington did not have their contracts renewed. At this point, he would only have been aged 44 and according to his obituary printed in the journal of the Institution of Civil Engineers "he did little practical work during the past forty years, enjoying country life in his Berkshire home".
ECR локомотивтері
Вирет ЭКР-де қызмет еткен кезеңінде алты локомотив классы енгізілді, оның ішінде 1851 жылы Стратфорд зауытында салынған алғашқы локомотив. Кластар келесідей болды:
Under Viret's tenure at the ECR six classes of locomotive were introduced including the first locomotive actually built at Stratford Works in 1851. The classes were as follows:
Өндіруші Дөңгелектер орналасуы Қызметтегі саны Ескермелер Е. Б. Уилсон (Gooch қайта жасады) 0-6-0 6 "Жүзбелі батареялар" деп аталды, бұл бастапқыда Crampton типіндегі 2-2-2 локомотивтері болды. Брасси, Шарп, Стюарт және компаниясы, сондай-ақ Китсон және компаниялар 2-4-0 18 1855 жылы үш подрядчик арасында құрылыс бөлінді. "Көбелектер" деп аталды. Brassey 2-2-2 6 C класы деп аталды және 1855/56 жылдары енгізілді, Gooch-тың ізбасары тағы 6 локомотив енгізді. Stratford Works/R B Longbridge (Bedlington) 2-2-2WT 6/3 А класы деп аталды, 1851 жылы енгізілді. Steam Index Longbridge 4 локомотив салды деп мәлімдейді. Stratford Works 2-2-2WT 16 Б класы деп аталды – соңғы он локомотив Лондон, Тилбери және Саутхенд темір жолы ашылғанда жұмыс істеді.
Builder Wheel Arrangement Number in service Notes E B Wilson (rebuilt by Gooch) 0 6 0 6 Known as "floating batteries" these were originally Crampton type 2 2 2 0 locomotives. Brassey, Sharp, Stewart & Co., and Kitson & Cos 2 4 0 18 Build split between three contractors introduced 1855. Known as "Butterflies". Brassey 2 2 2 6 Known as the C class & introduced 1855/56 – 6 more introduced by Gooch's successor. Stratford Works/R B Longbridge (Bedlington) 2 2 2WT 6/3 Known as the A class introduced 1851. Steam Index states 4 built by Longbridge. Stratford Works2 2 2WT16Known as the B class – the last ten of these worked the London, Tilbury and Southend Railway on opening
Отбасы
Дж. В. Гуч екі рет үйленген. Алғаш рет 1840 жылдың маусымында капитан Элиас Робинсон Хендкоктың қызы Ханна Фрэнсис Хендкокқа. Екінші рет 1876 жылдың 16 наурызында пастор Чарльз Стоунхаустың қызы Эмили Мэри Стоунхаусқа. Дж. В. Гуч Беркшир графтығының Бракнелл қаласындағы Куперс-Хиллде тұрған.
J. V. Gooch was married twice. First, in June 1840, to Hannah Frances Handcock, daughter of Captain Elias Robinson Handcock. Secondly, on 16 March 1876, to Emily Mary Stonhouse, daughter of Reverend Charles Stonhouse. J. V. Gooch lived at Cooper's Hill, Bracknell, Berkshire.