Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық жазушы
American writer
Гилберт Соррентино (27 сәуір 1929 жыл - 18 мамыр 2006 жыл) – американдық романист, әңгімеші, ақын, әдеби сыншы, профессор және редактор. Жиырма бестен астам көркем туындысы мен поэзиясында Соррентино тіл мен әдебиеттің комикалық және формальдық мүмкіндіктерін зерттеді. Тілдің маңыздылығына берілген назары және метафикцияға жасаған тәжірибелері оны постмодернист ретінде көрсетеді, бірақ ол американдық тілдің ерекшеліктерін сезіну қабілетімен және әсіресе туған Бруклин сияқты жерлерге назар аударуымен де белгілі.
Gilbert Sorrentino (April 27, 1929 – May 18, 2006) was an American novelist, short story writer, poet, literary critic, professor, and editor. In over twenty five works of fiction and poetry, Sorrentino explored the comic and formal possibilities of language and literature. His insistence on the primacy of language and his forays into metafiction mark him as a postmodernist, but he is also known for his ear for American speech and his attention to the particularities of place, especially of his native Brooklyn.
Өмір
Соррентино 1929 жылы Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында дүниеге келген. Ол Бруклин қаласының Бей-Ридж ауданында өскен және Корей соғысы кезінде АҚШ армиясының медициналық корпусында қызмет еткеннен бұрын және кейін Бруклин колледжінде оқыған. 1956 жылы Соррентино Бруклин колледжінің достарымен, оның ішінде балалық шақтағы досы Хьюберт Селби кішімен бірге «Неон» әдеби журналын құрды. Ол 1956 жылдан 1960 жылға дейін «Неон» журналының редакторы, ал 1961 жылдан 1963 жылға дейін «Kulchur» журналының редакторы болды. Селбимен «Бруклинге соңғы шығу» (1964) қолжазбасы бойынша тығыз жұмыс істегеннен кейін Соррентино 1965 жылдан 1970 жылға дейін «Гроув Пресс» баспасында редактор болып жұмыс істеді, онда оның редакциялық жобаларының бірі Малькольм Х-тің автобиографиясы болды.
Sorrentino was born in Brooklyn, New York, in 1929. He grew up in the borough's Bay Ridge neighborhood and attended Brooklyn College before and after serving in the United States Army Medical Corps during the Korean War. In 1956, Sorrentino founded the literary magazine Neon with friends from Brooklyn College, including childhood friend Hubert Selby Jr. He edited Neon from 1956 to 1960, then served as editor for Kulchur from 1961 to 1963. After working closely with Selby on the manuscript of Last Exit to Brooklyn (1964), Sorrentino was an editor at Grove Press from 1965 to 1970, where one of his editorial projects was The Autobiography of Malcolm X.
Соррентиноның бұрынғы әйелі Элсен Висснермен жасаған алғашқы некесі ажырысумен аяқталды. Олардың некелерінің бұзылуы Соррентиноның «Аспан өзгерісі» атты алғашқы романында көркемделіп суреттелген. Олардың екі баласы болды: Джесси (1954 ж.т.) және Делия (1957–2002). 1968 жылы Соррентино Виктория Ортизге үйленді. Олардың ұлы Кристофер Соррентино «Sound on Sound», «Trance», «The Fugitives» романдарының және «Now Beacon, Now Sea: A Son's Memoir» атты деректік емес кітаптың авторы. Ол 1982 жылдан 1999 жылға дейін Стенфорд университетінде ағылшын тілінің профессоры болып жұмысқа орналасудан бұрын Сара Лоуренс колледжінде, Колумбия университетінде, Скрантон университетінде және Нью-Йорктегі Әлеуметтік зерттеулер жөніндегі жаңа мектепте қызмет атқарды. Соррентино бітірген бітірмегендігіне қарамастан, Стэнфордтың жазу бағдарламасының басшысы «Соррентино өте білімді адам – біз бір секундқа да «Жақсы үй шаруашылығы» мақұлдауы туралы ойламадық» деді. 2010 жылы Coffee House Press баспасында Кристофер Соррентиноның алғы сөзімен «Адамдық иллюзияның түпсіздігі» атты романы жарық көрді.
Sorrentino's first marriage, to the former Elsene Wiessner, ended in divorce. The disintegration of their marriage is fictionalized in Sorrentino's first novel, The Sky Changes. They had two children, Jesse (b. 1954) and Delia (1957–2002). In 1968, Sorrentino married Victoria Ortiz. Their son, Christopher Sorrentino, is the author of the novels Sound on Sound, Trance, The Fugitives, and a non fiction book Now Beacon, Now Sea: A Son's Memoir. He eventually took up positions at Sarah Lawrence College, Columbia University, the University of Scranton and the New School for Social Research in New York before being hired as a professor of English at Stanford University, where he taught from 1982 to 1999. Although Sorrentino never finished his degree, the head of Stanford's writing program opined that "Sorrentino is a very learned man – we weren't for a second concerned about a Good Housekeeping seal of approval." In 2010 a posthumous novel, The Abyss of Human Illusion, was published by Coffee House Press with a preface by Christopher Sorrentino.
Құрмет пен марапаттар
Соррентино көптеген сыйлықтар мен құрметтерге ие болды, оның ішінде 1973 және 1987 жылдары көркем әдебиет саласындағы Гуггенхайм стипендиясы, 1981 жылғы Джон Дос Пассос әдебиет сыйлығы, 1981 және 2003 жылдары ПЕН/Фолкнер сыйлығының финалисі, 1982 жылы Америка өнер және әдебиет академиясының Милдред және Гарольд Штраус өмірлік жетістіктері сыйлығынан бас тартты, 1985 жылы Америка өнер және әдебиет академиясының әдебиет сыйлығы, 1992 жылы Ланнан әдебиет сыйлығы және 2005 жылы Ланнан өмірлік жетістіктері сыйлығы. 2020 жылы Бей-Ридждегі Лейф Эриксон паркінің бір бөлігіне Қоғамдық кеңес 10 және Нью-Йорк қаласының парктері департаменті Соррентиноның есімін берді.
Sorrentino was the recipient of numerous awards and honors, including Guggenheim Fellowships in Fiction in 1973 and 1987, the John Dos Passos Prize for Literature (1981), PEN/Faulkner Award finalist in 1981 and 2003, the Mildred and Harold Strauss Livings of the American Academy of Arts and Letters (declined, 1982), the American Academy of Arts and Letters Award for Literature (1985), the Lannan Literary Award for Fiction (1992), and the Lannan Lifetime Achievement Award in 2005. In 2020, Community Board 10 and the New York City Parks Department named a section of Leif Erickson Park, in Bay Ridge, after Sorrentino.