Кіріспе

Бомарис – Австралияның Виктория штатындағы Мельбурн қаласының маңындағы аудан. Ол Мельбурнның орталық бизнес ауданынан оңтүстік-шығысқа қарай 20 шақырым қашықтықта, Bayside қалалық әкімшілік аймағында орналасқан. 2021 жылғы халық санауы бойынша Бомарис ауданында 13 947 адам тұрады. Оларға Fyansford формациясы деп аталатын силурийлік тау жыныстары кіреді, оның үстінде 15 метрлік қараңғы Бомарис құмтасы, одан жоғары сары түсті Red Bluff құмтасы жартастарда көрінеді. Бұл жыныстар ферругинизацияланған, жоғарғы бөліктерінде қатты темір кендері бар, платформаға дейін созылып, жағалауға параллель шағын рифтер құрайды. Жұқа кальцит құмтасы, ұсақ құмды марль және кальцит конгрециялары бар құмтаспен жабылады. Құмтастың төменгі жағында фосфат пен темірдің конгрециялық түйіндері бар, қиыршықты төсегі орналасқан, олардың жеке түйіндерін жартастың түбінде табуға болады. Моноклин Бомарис жарталарында моноклиннің бұрылысына параллель орналасқан жерінде көрінеді, бұл Гарденерс Крик және Данденонг ағындары жүйелері мен Каррум батпағы арасындағы суайдыру шекарасын құрайды. Жардың қабаттары көлденеңге жақын, бірақ оңтүстік-шығысқа және теңізге қарай шамамен 30 градусқа төмен қарай бүгіледі. Жардың үстінен, Уэллс көшесінің соңындағы серуендеу жолынан төмен суда жартастың қиыршық қалдықтарын көруге болады. Кифердің балықшылар кемежайының артындағы жардың төменгі бөлігі – халықаралық маңызы бар қазбалар орны. Мұнда соңғы миоценнен ерте плиоценге (12-6 миллион жыл бұрын) дейінгі кесектер, теңіз кірпілері, қабылдақтар, фораминифералар, киттердің, акулалардың, шағалалардың және дельфиндердің, сондай-ақ құстар мен сүтқоректілердің қалдықтары табылады, олар көптеген ғылыми еңбектердің тақырыбы болған.

Жергілікті тұрғындардың кәсібі

Бунуронг (немесе Буон Вуррунг) Кулин ұлтының халқы ақтар қоныстанғанға дейін 20 000 жылдан астам Порт-Филип шығанағының шығыс жағалауында өмір сүрді. Олардың мифологиясы 10 000 жыл бұрын Порт-Филип шығанағының суға бату тарихын, сондай-ақ 2800–1000 жылдар аралығында кеуделеп, тартылу кезеңін сақтап қалған. Олардың қабықтан жасалған үйінділерінің және қолмен қазылған құдықтарының айқын іздері Бомарис жартастарында сақталған, бірақ 1850 жылдары көпшілігі 1852 жылы құрылған Мордиаллок үндістер резерватына, ал 1860 жылдардан кейін Корандерркке көшті.

Еуропалық қоныстану

Алғашқы ақ қоныстанушылардың бірі 1845 жылы Джеймс Бикфорд Мойси болды, ол басқа бірнеше жергілікті қоныстанушылармен бірге уэльстік текті болды және ол өзінің мал өсіру шаруашылығына Уэльстің Бомарис қаласының (уэльс тілінде: Биумарес) атын берді, ол Мэнэй боғазындағы Англси аралында орналасқан. Бұл қаланы сол жердегі қамал құрылысын салған нормандық француздер «beaux marais» деп атаған, бұл атау «әдемі батқылықтар» деп аударылады. Мойси кейіннен өзінің фермасы үшін 32 гектар жер сатып алды. Мойси үй салған қонақ үйдің қарсы жағалауында оның ескерткіші орнатылған.

Бомарис қорымы

Челтенхэмге алғашқы қоныстанған Стивен мен Мэри Энн Чарман 1854 жылы жер сыйлап, осы аймақтағы алғашқы зиратты құрды. Зират қазіргі Балкомб жолы мен Бикфорд сотының батыс бұрышында орналасқан шағын ағаштан салынған Веслиан шіркеуінің ауласында салынды. 1855 және 1859 жылдары Чарманның екі баласы осы жерге жерленді. Шағын зират тез толып, бар болғаны 11 жыл ғана жұмыс істеді, соңғы мәлімделген жерлеу 1866 жылы болды. Басқа діндердегі адамдар қайтыс болғандарын жерлеу үшін Брайтонға баратын. 1893 жылы осы жердегі шіркеу ғимараты сатылып, Лангварринге көшірілді, ал жер жайылымдыққа берілді. 1954 жылы Моораббин кеңесі халықтың өсуіне және жер бағасының артуына байланысты методист шіркеуіне жерді бөлуге рұқсат берді. Мураббин кеңесінің мүшесі және Челтенхэм тұрғыны Эверест Ле Пейдж, шіркеу жабылып қалғаннан кейін бұрынғы жерлеу орындары көшірілмеген болуы мүмкін деп ойлап, бөлуге қарсы сәтті болмады. Нәтижесінде жеті жер учаскесі сатылып, олардың орнына үйлер салынды. Зерттеуші Ширли Джой 1998 жылы осы жердегі шіркеу қабірлерінің жерді бөлу және дамыту алдында басқа жерге көшірілгеніне дәлел таба алмады. Оның күш-жігеріне жауап ретінде Бейсайд қаласының әкімі Крем Грейм Дисней Балкомб жолы мен Бикфорд сотының бұрышындағы жаяу жолына ескерткіш қола тақта орнатты.

Қала маңындағы ауданның құрылуы

Қазіргі Бомарис Моораббин ауданындағы екі ертедегі иелік жерді қамтиды, оларды 1852 жылдан бастап Жосия Холлоуэй дамытты. Мойси иелігіне орай, Бомарис қаласы және Бомарис иелігі деп аталған бұл жерлерді мистер Холлоуэй темір жолдың жақын арада салынатынын және канал қазылатынын айтып сатты. 1876 жылдың 13 наурызында Балкомб жолы мен жағажай арасындағы "Далгетидің падогі" жер учаскелерін сатуға арналған жарнама, Моораббин ауданының 48-ші учаскесі, аймақты "Викторияның Рамсгейті" деп сипаттайды, бұл Шығыс Кенттегі теңіз жағалауындағы қаланың аты. 1868 жылдың 1 наурызында Бомарис пошта бөлімі ашылды, бірақ сол айдың соңында ол Гипси Виллидж (қазір Сандрингем) бөлімі болып қайта аталды. Қалашақ баяу дамыды, 1880 жылдары Бомарис қонақ үйі, алғашқы дүкен және азаматтық зал салынды. Бомарис пошта бөлімі 1925 жылға дейін қайта ашылмады. 1957 жылы қазіргі орнында жаңа Бомарис бөлімі ашылғанда, бұл Бомарис Оңтүстік деп аталды. 1954 жылы Кромер пошта бөлімі қала маңының солтүстігінде ашылды. "Great Southern" қонақ үйі 1889 жылы теңіз жағалауындағы курорт ретінде салынды, ал 1920 жылдары Бомарис қонақ үйі деп аталды. Бастапқы құрылым 1944 жылғы Бомарис орман өртінде зардап көрмеді, бірақ 1950 жылы "Бомарис" деп қайта жаңартылып, кеңейтілді. 2014 жылы қонақ үй 58 пәтерге айналдырылды.

Ат трамвай

1887 жылы Викториядағы жер дауының ең жоғары нүктесінде Брайтон темір жолы Сандрингемге дейін созылды. Моораббин округі кеңесінің төрағасы Томас Бент Сандрингхемнің оңтүстігінде дамуды жеделдетуді қалап, Сандрингем станциясынан жағалау жолымен Бомариске, содан кейін Чельтенхем темір жол станциясына дейін екі трамвай салуға рұқсат алды, ал Бомариснен басталатын тармақ жағалау жолымен Мордиаллокқа дейін жалғасты; барлығы 15 километрден астам трамвай жолы. Округ кеңесі 1888 жылдың ақпанында Beaumaris Tramway Company (BTC) компаниясымен 30 жылдық мерзімге жалға алу шартымен атпен жүретін трамвай құрылысы үшін келісім жасады. Сандрингхем-Челтенхем бағыты 20 000 фунт стерлингке түсті және сол Рождествода ашылды. 1891 жылдың ақпанында Beaumaris Tramway Company Limited компаниясының жарты жылдық отырысында төраға, мырза Х. Байрон Мур, көлік мөлшерінің жақында екі есеге өскенін, бұл Виктория темір жолдары шығарған Сандрингемге арзан бағытты билеттерінің танымалдылығының артуымен байланысты екенін хабарлады, олардың саны шамамен 17 000-ға жетті. Осы жылы жазда демалыс шебушілерге ай жарығымен трамваймен саяхаттау мүмкіндігі ұсынылды, ал Викториялық сурет салу клубының суретшілері осы қызметтен пайдаланды. Мордиаллок тармақ желісі ешқашан салынбады, ал 1891 жылы жер дауының күйреуінен кейін Блэк-Роктан тыс жерлердегі даму бірнеше он жылдыққа тоқтады. Мерекелік маусымдағы жолаушылар ағыны 1912 жылы Бомарис пен Чельтенхем аралығы жабылғанға дейін, ал 1914 жылы BTC қызметін тоқтатқанға дейін бизнесті сақтап тұрды. Желінің қалдықтары табылған жоқ, бірақ ол бір кезде пайдаланған қала маңындағы көше атымен есте қалады; Бомарис қаласындағы Трамвай бульвары.

Электрлік трамвайлар

ХХ ғасырдың бірінші онжылдығынан бастап Сандрингем мен Блэк Рок арасындағы аумақтың дамуы, 1910 жылы парламенттік қолдау алған Сандрингем теміржолын ұзарту үшін қоғамдық бірлестік құруға себеп болды, алайда жерді қайта иеленудің жоғары құнына байланысты бұл жобаға вето қойылды. 1913 және 1914 жылдары Сандрингемнен Блэк Рокқа дейінгі электр трамвай жолын салу ұсынылған, бірақ жағалау бойындағы табиғи көріністі сақтау мақсатында ішкі маршрут таңдалды. 1914 жылдың қарашасында қабылданған заң, бұл трамвайдың Виктория теміржолына тиесілігін және оны басқару құқығын берді, сондай-ақ болашақтағы қалалық жүйеге қосылу мүмкіндігін ескере отырып, стандартты рельс ені қолданылды. Көп бөлігі қос рельстік болатын желі, 1919 жылдың 10 наурызында ашылды. Sandringham теміржол стансасы ауласындағы үш жолды шағын депо, Bay Street көшесіндегі бас трассамен байланысты. Трамвайда алты вагондар мен алты тіркемелі вагондар жұмыс істеді, ал Elwood депосы жолдарды және вагондарды күтіп ұстады. 1921 жылы тағы төрт жаңа боги вагоны қосылды. Beaumaris тұрғындарының Блэк Рок қызметін ұзарту жөніндегі өтініші 1916 және 1919 жылдары Парламенттік тұрақты комитетте қарастырылды, бірақ 1925 жылға дейін ғана VR мен Sandringham қалалық кеңесі арасында келісімге қол жеткізілді. Келісім бойынша, қалалық кеңес ұзартылған желіні бес жыл бойына жылына 2000 фунт стерлингтік жәрдеммен қаржыландыруға міндеттенді. Осының нәтижесінде Beaumaris желісінің құрылысы басталды және 1926 жылдың 1 қыркүйегінде бір рельстік желі ашылды. Желі Блэк Роктағы Bluff Road көшесінің соңынан басталып, Ebden Avenue, Fourth Street, Haydens Road, Pacific Boulevard, Reserve Road, Holding Street арқылы өтіп, Martin Street көшесінің соңына дейін, дерлік Tramway Parade көшесімен қиылысатын жерге жетті. Бұл жерде айналысқан вагондар бағыттарын өзгертуге мүмкіндік беретін иіс тіреуі орналасқан. Күтілгендей тұрғын үйлердің салынуы болмағандықтан, "Жабайы трамвай" деп аталған бұл желі, 2000 фунт стерлингтік жәрдемге қарамастан, үлкен шығынға ұшырады. Ашылғаннан кейін нақты бес жыл өткен соң, 1931 жылдың 31 тамызында Beaumaris желісі жабылды. 1960 жылдарға дейін жолдар асфальтталғанша, Holding Street көшесінің ортасында трамвайдың асфальт және ағаш негіздерінің іздері сақталды.

Теңіз моншалары

Бомарис қаласында 1902 жылдан 1934 жылға дейін отыз жылдан астам теңіз ванналары салынды және пайдаланылды. 1890 жылдары Бомарис қаласында Сандрингем және Брайтон жағажайларындағы сияқты, сондай-ақ Моораббин округі басқарған Ментон мен Мордиаллоктағылар сияқты, теңізде ауыстыратын бөлмелері бар қоршалған және торлы ванналар салу туралы ұсыныстар жасалды. Бұл идеяға 1896 жылы Бомарис қонақ үйінің иесі, Finlay ханым қолдау көрсетіп, өзінің тұрушыларына ванналарды тегін пайдалануға жылына 20 фунт стерлинг ұсынды, ал округ хатшысы және инженері Джон Кис, кеңеске ванналарды жалға беруден 15 фунт стерлинг қосымша кіріс түсетінін күтті. Сол жылдың тамызында кеңесші Смит тұрғындардың жазылым түрінде қаржы жинайтынын хабарлап, жоспарлар жасау және тендер шаруаларын жүргізуді сұрады. Балама ұсыныс ретінде, ванналарды орналастыру үшін жағалауда жүзіп жүрген "Hilaria" кемесін пайдалану ұсынылды. Бұл мәселе дау тудырды, бірақ нәтижесіз аяқталды, 1902 жылға дейін ілгерілеуді тоқтатты, содан кейін дәстүрлі ванна салуға тендерлер жарияланды. Чарльз Кифер Бомарис қонақ үйінің шығысындағы жартастың астындағы жерге қосымша бөлмелермен бірге салу үшін 105 фунт стерлингке ұсыныс беріп жеңіске жетті, сондай-ақ ванналарды жылына 15 фунт стерлингке жалға алуға келісті. Бағасы бір адамға жылына 1 фунт стерлинг немесе айлық билет 5 шиллинг, ал бір ванна 3 пенс тұрды. Кифер Бомарис ванналарын және оның жанында салған кемежайдан қайықтарды жалға беру қызметін басқарды. 1934 жылдың 30 қарашасында болған дауыл ванналарды қиратты, олар қайта салынбады. Сол дауылдың кию бөлмелерін қиратуы Бомарис суретшісі Кларис Бекеттің картиналарында бейнеленген.

Зауыттық ауыл

1939 жылы Dunlop Rubber Company компаниясы Бомарис қаласында 180 гектар жер сатып алып, Балкомб көшесі, Бич көшесі, Гиббс көшесі және Кромер көшесімен шектелген аумақта үлкен фабрика мен үлгілі ауыл салу ниетін білдірді. Бір ай өткен соң Екінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан жоспарлар қолға алынбады.

1944 жылғы орман өрттері

Екінші дүниежүзілік соғыстың қайнаған кезінде және ауыр құрғақшылық жылдары 1944 жылдың 14 қаңтарында Викторияда 51 адамның өмірін қиған қатаң орман өрттері болды. Мельбурн қаласында сол күні максималды температура 39,5°C тіркелді, ал қатты орманды аймақтардағы екі өрт шебін күшпен жел соқтыратын, ыстық солтүстік желдер естілді. Көптеген адамдар сағаттар бойы жартастың үстіндегі ти ағаштарының алауынан теңізде паналады, нәтижесінде көптеген адамдар суық тиіп, ауыр күйік алғандары пневмонияға шалдықты. Үйлерін жоғалтқандардың барлығына Қызыл Крест пен Құтқару Армиясы уақытша баспана берді, бірақ олардың көпшілігі Beaumaris қонақ үйінің бөлмелерінде, залдарында және дәліздерінде орналасты, ол тұрған бірнеше ғимараттың бірі болды, сондықтан тұрақты баспана табу қиын болды. Сандрингхем қалалық клеркінің кеңсесі ғимараттарға келтірілген залалды 50 000 фунт стерлинг деп бағалады (жоғалған киім-кешек, жиһаз және басқа да жеке заттарды есептемегенде). Алғашқы "жолдардың" бейнесін фотограф және Бомарис және аудандық тарихи қорының құрметті кітапханашысы У.Л. Муррелл альбомға түсірді. Бомарис көшелерінің жоспарымен шамамен сәйкес келетін "ти ағаш жолдарының" көп бөлігі 1961-67 жылдар аралығында Сандрингхем қаласы оларды қайта жаңартып, бетон шеттері арасында асфальтпен жапқанға дейін жасалмаған күйінде қалды. Көптеген тұрғындар ағаштарды кесуге қарсы болды, бірақ олардың наразылықтары тек Point Avenue-де сәтті аяқталды, ол жеке меншік жолы болып сақталды.

Білім

1800 жылдардың ортасында Бомарис тұрғындарының балаларына бастауыш білім беруді ең жақын орналасқан "жалпы мектеп" қамтамасыз етті; Фредерик пен Фанни Миерс 1855 жылы Челтенхэм теміржол станциясының жанындағы бір бөлмелі ағаш үйінде ашқан жеке мектеп. Мектеп алғашқыда Бомарис Веслиан мектебі деп аталды. 1863 жылы ол Ұлттық мектептер кеңесінің бақылауына өткен мемлекеттік мектепке айналды, ал 1864 жылы Генри Уэллс, Джордж Бизли және Сэмюэл Манби кеңес тарапынан "Бомарис мектебінің" комитетіне тағайындалды. 1854 жылдың 1 қазанында Пойнт Нипэн жолынан шығысқа қарай және Центр Денденонг жолынан солтүстікке қарай, 25 минуттық жерде Англия шіркеуінің Челтенхэм мектебі де ашылды. 1869 жылы олардың жақын орналасуына байланысты ол "Бомарис" мектебімен біріктірілуге тиіс болды, бірақ бұрынғы мектеп діни қарсылық білдірді. Миерс мектебі Чарман-роудтағы мемлекеттік жерге көшірілді және 1872 жылы Бомарис жалпы мектебі №84 деп аталды. Қала мен қала маңындағы бірнеше жұмыстардың ішінде, Баллараттан келген Джордж Эванс мырзаның 1055 фунт стерлингтік ең төменгі ұсынысы 1877 жылдың қараша айында Білім департаменті тарапынан қазіргі орнында кірпіш мектеп салу үшін жария түрде қабылданды. Ол 1885 жылға дейін "Бомарис" мектебі ретінде жұмыс істеді, содан кейін №84 Челтенхэм мемлекеттік мектебіне айналды, осы атаумен бүгінгі күнге дейін сақталды. Бомарис тұрғындарының саны арта келе, қала маңында мектеп ашу туралы талаптар күшейді, сонда балалардың Шарман-роудқа 3,6 км қашықтықты жүріп бару қажеттілігі болмады. Нәтижесінде, 1915 жылдың мамыр айында Бомарис мемлекеттік мектебі №3899, 1880 жылдардағы жер бағамының өркендеу кезеңінде салынған ескі залда 41 оқушыға есігін ашты. Ол зал 432 шаршы метрді құрады, кірпіштен және ағаштан салынған, сахнаның астында бөлмелері және жоғарғы қабаты бар еді. 1915 жылдың мамырынан бастап алғашқы мұғалім Фэрли Тейлор (туған аты – Айди Лилиан Фэрлам) болды. 1917 жылы мектеп халқының өсуіне байланысты Далгетти жолындағы қазіргі орнына көшірілді. Бомарис Солтүстік бастауыш мектебі 1959 жылы алғаш рет ашылды, содан кейін Стелла Марис бастауыш мектебі (рим-католик) ашылды, онда Сандрингем округінің Виктория заң шығарушы ассамблеясының депутаты Брэд Роусуэлл оқыған. 1958 жылы ашылған Бомарис орта мектебі 1988 жылдан 2015 жылға дейін 7-10 сыныптарға арналған Сандрингем колледжінің Бомарис кампусына айналды. 7-12 сыныптарға арналған жаңа орта мектеп, Бомарис орта колледжі, Резерв жолы мен Балкомб жолының қиылысындағы сол жерде салынды және 2018 жылдың қаңтарында ашылды. 1994 жылы Бомарис бастауыш мектебінің әкімшілік ғимараты мен бірнеше сыныптары өрттен зақымданды.

Гейдельберг мектебі

19 ғасырдың соңынан бастап Бомарис және оның жағажай көріністері суретшілерді қызықтырды. Рикетс Пойнт жанында 1886/87 жылдары жазда үй жалдаған Артур Стритон және Хайдельберг мектебінің суретшілері Том Робертс пен Фред МакКаббиннің алғашқы кездесуіне арналған ескерткіш орналасқан. МакКаббин кейін 1890 жылы сол жерде "Ті тіккен ағаштардың арасы" атты суретін салған. Олардың әріптесі Чарльз Кондер де 1890 жылы Еуропаға аттанғанға дейін Рикетс Пойнттағы жағажайда көркем суреттер салған. Бомарис суреттері Бейсайд қаласының жағажайлық өнер жолындағы олар бейнеленген орындардағы тақталарда ұсынылған.

Барбизон

Майкл О'Коннелл (1898–1976), Батыс майданнан оралған британдық әскер, 1924 және 1926 жылдар аралығында Бич Роудқа жақын Трамвай Парадындағы бұталы жерге Барбизонды (француз сурет мектебінің атымен аталған) салды. Үй қарапайым крест тәрізді жоспармен қолмен жасалған бетон блоктардан тұрғызылды және кейбіреулер оны ерте модернистік үлгі деп санайды. Ол Мельбурнның балама суретшілер мен дизайнерлерінің, соның ішінде Өнер және қолөнер қоғамы мүшелерінің бас қосып отыратын орнына айналды. 1920 жылдары О'Коннелл әйелі Элла Мудимен (1900–1981) бірге Париж мектебінен шабыттанған тоқыма дизайнымен айналысты. Майкл мен Элла 1937 жылы Англияға сапар жасады, бірақ соғыс басталғанда ол жерде қалып, Австралияға қайтып оралмады. Барбизон 1944 жылғы дала өртінен қирады.

Кларис Бекетт

Кларис Беккет (1887–1935) қазіргі таңда Австралияның ерекше модернистік суретшісі ретінде жоғары бағаланады, ал қалалық кеңесте Беккет округі оның құрметіне аталған.

Бойдтар отбасы

1955 жылы Артур мен Ивон Бойд Муррумбинадан Бомариске көшіп келді, ал 1959 жылы Англияда тоғыз жылдық тұру үшін аттанды. Роберт Бек (1942), Генри Хэттон Бек пен Люси Бектің (құрметті аты Бойд) екінші ұлы және оның әйелі Марго (1948) Бойдтардың Surf Avenue үйінде керамика шеберханасын ашты, онда олардың ата-анасы Ұлыбританиядан оралғаннан кейін тұрды. Осы кезеңде екі жұп тығыз байланыста жұмыс істеді, әртүрлі әсемделген бұйымдар мен олардың ең таңғажайып керамикалық плиткаларын жасады.

Сәулетшілер мен дизайнерлер

Соғыстан кейінгі кезеңде әскери қызметтен оралғандар осы аймақта жер сатып алды, ал орман өрттерінен кейін жаңа тұрғын үйлерге зор сұраныс туды. Эрик Лион 1950 жылдары Бомарис қаласында 50-ден астам сәулетші тұратынын атап өтті, ал 1956 жылы Корольдік Викториялық сәулетшілер институтының жарияланымда Робин Бойдқа Бомарис "мегаполистегі ең қызықты үйлердің ең көп шоғырланған жері" деген мәлімдеме жатқызылды. Австралияның ең танымал сәулетшілерінің алғашқы үйлері Бомарис қаласында орналасқан: Гродс Ромберг & Бойд, Питер МакИнтайр, Нил Клерхан, Канцлер және Патрик, Юнкен Фримен, Джон Бэрд, Мокридж Стэль Митчелл, Макглашан Эверист, Анатоль Каган, Дэвид Годселл және Питер Кармайкл сияқтылар. Көп деңгейлі Райт стиліндегі құрылыс қазір мұра нысандары тізіміне енгізілген. Ол сондай-ақ бірнеше жоба салмай қалған ғимараттарды жобалаған, оның ішінде Black Rock Yacht Club үшін Райттың ықпалымен салынған клуб үйі және алтыбұрышты модульден тұратын Бомарис үйі бар. Ауданның көптеген модернистік үйлері сияқты, оның бірнеше үйі де бұрын қиратылған, бірақ сақталғандары қарапайым, минималистік үлгіде, жазық кірпіш қабырғалары және тікшелі тегіс шатырлары бар. Тек Грант үйі (14 Паседена авеню, Бомарис), Годселл үйі (Балкомб Rd, Бомарис) және Джонсон үйі (451 Бич Rd, Бомарис) мұра қорғауында тұр. 1950 жылдары сәулетші Питер МакИнтайр жобалаған Норман Эдвард Брочи (1929–1991) дәріханасы ерекше көзге түсетін еденнен төбеге дейінгі түрлі-түсті плиткалық мозаикалармен әсемделген. Сары, кірпіш қызыл, сары және қара түстердегі аптекарьлік құтылар мен бөтелкелердің бірімен-бірі келісіп жатқан суретін белгісіз суретші салған, ол Киз-стриттің оңтүстік-батыс бұрышындағы ғимараттың сыртқы және ішкі қабырғаларын жапқан. Олар 2007 жылы жөндеу жұмыстары кезінде бұзылыпты. Көптеген үйлерде (әсіресе Робин Бойдтың үйлерінде) 1950 және 60 жылдары кеңінен қолданылған, ал әйгілі Planet шамның авторы Билл Иггульден Бомарис тұрғыны болған.

Бомарис өнер тобы

1953 жылы Бомарис әлі ауылдық сипатын сақтап тұрғанда, суретші Инес Хатчинсон (1890–1970), мүсінші Джоан Макрей (1918–2017) және керамист Бетти Дженнингс сияқты тұрғын суретшілердің шағын тобы көрме ұйымдастырды, ол сол жылдың соңында коммерциялық емес Beaumaris Art Group ұйымын құруға әкелді. 1961 жылы Джун Стивенсон, Сью Макдугалл, Грейс Сомервилл, Маргарет Дредж және Инез Грин сияқты бес әйел суретшінің көрмесі Art Group үшін қаржы жинады. Олар 1965 жылға дейін Бомарис мемлекеттік мектебінде кездесіп, көрмелер өткізе берді, содан кейін жергілікті сәулетші С. Брикнеллдің жобалаған 84–98 Reserve Rd мекенжайындағы жерді сатып алып, студиялар салды. Студиялардың ашылуына Ұлттық галерея директоры доктор Эрик Уэстбрук қатысты, ол 1966 жылы Инес Хатчинсон сыйлықтарын да тағайындады. 1975/76 жылдары Джон Томпсон жасаған қосымша құрылыстар салынды. 2016 жылдан бастап Кеңес және BAG комитеті BAG студиясын қауіпсіздік және кеңістік талаптары тұрғысынан жаңарту мәселесін талқылады және 2019 жылдың мамыр айында ғимаратты бұзу туралы шешім қабылданды. Қоғамдық мүдделер мен мұралық мәселелерге байланысты бұл ұсыныс 2020 жылдың ақпан айында кері қайтарылды. 2019 жылдың соңында «Орта ғасырлық модернизм мұрасы зерттеуі – Кеңеске тиесілі орындар» (кейін «Мұра зерттеуі» деп аталады) аясында мұралық есеп дайындалды, онда Кеңеске тиесілі ХХ ғасырдың ортасындағы 8 ғимараттың мұралық әлеуеті бағаланды. Зерттеу нәтижесінде BAG ғимаратының жағдайы жақсы екендігі және оны бұзудан аулақ болу қажеттігі анықталды.

Галереялар

Beaumaris Art Group өз үй-жайларында шағын галерея мен көрнекі стендтерді орналастырады, онда жыл сайынғы көрмелері, ашық есік күндері және мүшелерінің туындылары көрсетіледі. 1965 жылы жеке үй-жайлары салынар алдында, 1950 жылдары оның алғашқы жылдық көрмелері Мемлекеттік мектепте өткізілді. 1966 жылдан 1979 жылға дейін Рассел К. Дэвис басқарған Clive Parry Galleries, Keys St. көшесінің қиысына жақын, Beach Road көшесіндегі 468 нөмірде орналасып, Маргарет Дредж, Роберт Грив, Уэсли Пенберти, Мак Беттс, Кэтлин Бойл, Колин Браун, Иан Армстронг, Ноэл Каунихан, Владыслав Дуткиевич, Дэвид Дридан, Джуди Эллиот, Вик Гринэуэй, Тим Гаттри, Энн Грэм, Эрика МакГилкрист, Уоррен Бренингер, Макс Миддлтон, Миллан Тодд, Дуглас Стаббс, Альфред Калкоэн, Линн Кук, Питер Гласс, Ноэла Хьорт, Бруно Лети, Чарльз Биллих, Барбара Браш, Дороти Браунд, Мюррей Чемпион, Питер Джейкобс, Марселла Хемпель, Джуди Лорейн, Мэри МакКуин, Хелен Модсли, Джейсон Моне, Тим Мурхед, Виктор О’Коннор, Элизабет Прайор, Энн Джуделл, Пол Кинг, Норни Гуд, Норман Линдсей, Эйлса О’Коннор, Джек Курьер, Алан Самнер, Ховард Аркли, Алан Ватт және Уильям Дарджи сияқты суретшілердің картиналарын, суреттерін, тоқымаларын, ағаш өңдеу бұйымдарын, керамикалық бұйымдарын, әшекейлерін және графикалық туындыларын көрсететін. 1975, 1976 және 1977 жылдары Beaumaris Art Group ұсынған Inez Hutchinson Award сыйлығын қабылдады.

Шығармашылық саладағы мамандар

Архитекторлардан басқа, Бомарис тұрғындары болған тағы бірнеше шығармашылық маман бар: сән дизайнерлері Салли Браун, Линда Джексон, Пру Актон және Джефф Бейд; сәулетші және тарихшы Мэри Тернер Шоу; графикалық дизайнерлер Франк Эйдлиц және Брайан Садгроув; тулар жасаушы және кенептен бұйымдар өндіруші Айвор Уильям Эванс (1887–1960); журналист және табиғатты зерттеуші Дональд Аластер Макдональд (1859?–1932), оның ескерткіші Дональд Макдональд қорығында орналасқан. Оның идеялары 1953 жылы Бомарис ағаштарын қорғау қоғамы (қазір Бомарис консервациялық қоғамы) құрылғанда жалғасты, ол жерді үй салу үшін кесуден және жергілікті өсімдіктерді отырғызуға ынталандырудан сақтауға бағытталған. Музыканттардың арасында Колин Хей де бар, ол 1960 жылдары The Red Onion Jazz Band тобының негіз қалаушылары мен мүшелерінің бірі болды.

Демография

2021 жылғы Австралия халық санағында Бомарис маңындағы елді мекеннің тұрғындарының саны 13 947 адамды құрады. Олардың 48,0% - ы ерлер, 52,0% - ы әйелдер. Түпкі тұрғындар және/немесе Торрес бұғазы аралдарының тұрғындары халықтың 0,2% -ын құрады.

Жас бойынша үлестіру: Тұрғындардың жас ерекшеліктері жалпы елмен салыстырғанда сәл жоғары. Орташа жасы 48 жас, ал ұлттық орташа жас 38 жасқа тең. 2021 жылы Бомарис тұрғындарының жас топтары (0-17 жас) және егде жастағы топтары (60 жастан асқандар) Австралиямен салыстырғанда көп. Жалпы алғанда, халықтың 25,5% 0 мен 19 жас аралығында, ал 29,5% 60 және одан жоғары жастағы адамдарды құрайды, Австралияда бұл көрсеткіштер тиісінше 23,6% және 23% болды.

Білім: Бомарис тұрғындарының 41,5% бакалавр немесе жоғары академиялық дәрежеге ие, бұл Австралия бойынша 26,3% көрсеткішінше кем. 2021 жылы біліктілігі жоқ адамдардың саны (0,1%) ұлттық көрсеткіштен (0,8%) азырақ. Адамдардың үлкен бөлігі жоғары білімді диплом немесе аттестатқа ие (ұлттық деңгеймен салыстырғанда 11,4% - 9,4%), ал кәсіби біліктіліктері азырақ. Білім беру мекемелерінде оқитын барлық адамдардың 18% тәуелсіз мектептерде орта білім алады, ал 13,3% мемлекеттік мектептерде оқиды.

Этникалық әртүрлілік: 2021 жылы Бомарис тұрғындарының 26,4% шетелде туған, бұл ұлттық орташа көрсеткіш 33,1% - ға қарағанда азырақ. Бомарис пен Австралиядағы тұрғындардың туған елдері арасындағы ең басты айырмашылық – Англияда туған адамдардың үлесінің көп болуы (3,6% - ға қарағанда 7,2%), ал Қытайда туған адамдардың үлесі азырақ (2,2% - ға қарағанда 1,4%). Соңғы көрсеткіш 2011 мен 2016 жылдар арасында 64 адамға өсті. 2021 жылы Бомаристе 86,9% адам тек қана ағылшын тілінде сөйлейді, бұл жалпы Австралиядағы 72% көрсеткішінен жоғары. Үй шаруашылықтарының 13,6% - ында ағылшын тілінен басқа тіл қолданылады, бұл Австралиядағы барлық үй шаруашылықтарының 24,8% - ына тең. Бомарис тұрғындарының арасында үйде ең көп таралған тіл грек тілі (1,6%), одан кейін мандарин (1,7%), неміс тілі (0,9%) және итальян тілі (1,4%) болып табылады.

Қаржы: Үй шаруашылығының орташа апталық табысы 2626 доллар, бұл ұлттық орташа көрсеткіштен (1746 доллар) жоғары. Бұл айырмашылық жылжымайтын мүлік нарығында да көрінеді: орташа ипотекалық төлем айына 3000 доллар, ұлттық орташа көрсеткіш 1863 доллар.

Көлік: Халық санағы күні жұмыс істейтіндердің 2% қоғамдық көлікпен, ал 42% жеке көлікпен (көлік жүргізушісі немесе жолаушы ретінде) жұмысына барды. Ұлттық деңгейде бұл көрсеткіштер тиісінше 4,6% және 57,8% құрады.

Тұрғын үй: Тұрғын үйлердің басым көпшілігі (78,9%) жеке үйлер, 15,5% - жартылай жеке тұрғын үйлер, 5,1% - пәтерлер және 0,6% - басқа да тұрғын үйлер. Барлық тұрғын үйлердің 79,4% отбасылық тұрғын үйлер, ал 19,8% - жеке тұрғын үйлер.

Дін: Австралияда 2021 жылғы халық санағындағы ең үлкен топтағы адамдардың 38,4% дінге жатпайды, және бұл көрсеткіш өсіп келеді. Бомаристе бұл көрсеткіш одан да жоғары, 45,3% құрайды. Бомарис тұрғындарының 21,4% католик, бұл Австралия бойынша 20% көрсеткішінен жоғары, 13,7% (9,8% - ға қарағанда) англикан, ал 3,5% - шығыс православие, ұлттық көрсеткіштен (2,1%) жоғары.

Федералды үкімет

Голдштейн округі – Виктория штатындағы Австралия сайлау округі. Бұл округ 1984 жылы бұрынғы Балаклава округі таратылғанда құрылды. Оған шығанақ жағасында орналасқан Бомарис, Бентли, Брайтон, Каулфилд-Саут, Челтенхэмнің бір бөлігі, Гарденвейл және Сандрингем қалалары кіреді. Округ ертедегі феминист және парламенттік кандидат Вида Голдштейннің құрметіне аталған. Қазіргі уақытта округті тәуелсіз саяхатшы Зои Дэниел өкілдік етеді.

Мемлекеттік басқару

Бомарис Сандрингэм сайлау округінде орналасқан, ол Виктория штатының сайлау округтерінің бірі болып табылады және Виктория заң шығарушы жиналысында Блэк Рок, Сандрингэм және Челтенхэм, Хэмптон, Хигетт, Ментон аудандарының бір бөлігін қамтиды. Округ 1955 жылы құрылғаннан бері Либералдық партияның өкілімен басқарылып келеді, тек 1982-1985 жылдар аралығында Еңбек партиясының өкілі болған. Қазіргі таңда бұл округті Либералдық партиядан Брэд Роусуэлл ұстап тұр. Нәтижелер әлі ресми жарияланбады. Соңғы жаңарту: 2022 жылғы 12 желтоқсан, сағат 01:25.

Жергілікті билік

Бомарис Бейсайд қаласының жергілікті басқару аймағында орналасқан және 2008 жылғы аумақтық қайта бөлулерден бастап оның екі округін қамтиды: Эбден (батыс және солтүстік), Беккет (оңтүстік және шығыс). 2020 жылдың қазан айында сайланған қазіргі кеңесшілер – Кларк Мартин (Беккет округі) және мэр Лоренс Эванс (Эбден округі). Екеуі де тәуелсіз саясаткерлер.