Британдық «Лорд Нельсон» классы – 20 ғ. басында салынған, соңғы до-дредноут тізімі. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы рөлі, Дарданел операциясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ Корольдік теңіз күштерінің пре-дредноут тізімдік кемелерінің Лорд Нельсон класы.
Pre dreadnought battleship class of the British Royal Navy
Лорд Нельсон класы ХХ ғасырдың басындағы он жылдық ішінде Корольдік теңіз күштері үшін салынған екі пре-дредноут тізімдік кемеден тұрады. Олар британдық соңғы пре-дредноуттар болғанымен, екеуі де 1906 жылдың соңында пайдалануға берілгеннен кейін бір жылдан астам уақыттан соң аяқталды және 1908 жылы аяқталғаннан кейін Отандық флотқа бекітілді, ал бұрынғы кеме көбінесе флагмандық кеме ретінде қызмет етті. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, әйелді кемелер Канал флотына ауыстырылды. Олар 1915 жылдың басында Дарданелл операциясына қатысу үшін Жерорта теңізіне жіберілді. 1916 жылы операция аяқталғаннан кейін олар сол жерде қалды және кейін Эгей эскадрильясы деп аталған Шығыс Жерорта теңізі эскадрильясына бекітілді, бұл бұрынғы неміс шайқас крейсері, Осман шайқас крейсері «Явуз Сұлтан Селим» және оның серігі, жеңіл крейсер «Мидилли» Осман крейсерінің Дарданеллден Жерорта теңізіне шығуына жол бермеу үшін жасалды, бірақ неміс кемелері 1918 жылдың басында осы әрекетке тырысқанда екі кеме де қатыспады. Екі кеме де Мудрос келісімінен кейін, Түркияның соғыстағы қатысуын тоқтатқан қараша айында Константинопольді басып алуға қатысты. Әйелді кемелер 1919 жылдың ортасында елге оралды және келгеннен кейін резервке қойылды. «Лорд Нельсон» 1920 жылы металл тескісіне сатылды, ал «Агамемнон» сол жылы радиомен басқарылатын мақсаттық кемеге айналдырылды және 1927 жылдың басында металл тескісіне сатылғанға дейін осы рөлде болды, ол британдық соңғы пре-дредноут болды.
The Lord Nelson class consisted of a pair of pre dreadnought battleships built for the Royal Navy in the first decade of the twentieth century. Although they were the last British pre dreadnoughts, both were completed and commissioned well over a year after had entered service in late 1906. and were assigned to the Home Fleet when completed in 1908, with the former ship often serving as a flagship. The sister ships were transferred to the Channel Fleet when the First World War began in August 1914. They were transferred to the Mediterranean Sea in early 1915 to participate in the Dardanelles Campaign. They remained there after the end of that campaign in 1916 and were assigned to the Eastern Mediterranean Squadron, which was later redesignated the Aegean Squadron, to prevent the ex German battlecruiser Ottoman battlecruiser Yavuz Sultan Selim and her consort, the light cruiser Ottoman cruiser Midilli, from breaking out into the Mediterranean from the Dardanelles, although neither ship was present when the German ships made that attempt in early 1918. Both ships participated in the Occupation of Constantinople in November following the Armistice of Mudros which ended Turkish participation in the war. The sisters returned home in mid 1919 and were placed into reserve upon their arrival. Lord Nelson sold for scrap in 1920, but Agamemnon was converted into a radio controlled target ship that year and continued in that role until being sold for scrap in early 1927, the last surviving British pre dreadnought.
Негізгі деректері мен дизайны
Капитан Перси Скотттың 1900-жылдардың басындағы теңіздік артиллериядағы жаңалықтары күтілетін шайқас қашықтығын бұрынғыдан да алысқа, еңбегін күтпеген деңгейге жеткізді. Бұл артиллерияшыларды келесі оқ ату үшін түзетулер жасамас бұрын, оқтардың жетіп келгенін күтуге мәжбүр етті. Осыған байланысты туындаған мәселе – көптеген кіші қарулардың оқтары үлкен қарулардың шашырауынан көрінбейтін еді. Кіші калибрлі қарулардың жылдам ату артықшылығынан айырылып, ауыр қарулардың баяу атуына дейін күтуге мәжбүр болу керек еді, не болмаса шашыраудың ауыр не жеңіл қарудан болғанын анықтау қиын болар еді, бұл нысана алуды және оқ жолын түзетуді сенімсіз ететін еді. Тағы бір мәселе – ұзақ қашықтықтағы торпедалар жақын арада қолданысқа енгізіледі деп күтілді, бұл кемелерді кіші қарулардың жылдам ату артықшылығы басым болатын қашықтыққа жақындаудан тиыстар ететін еді. Қашықтықты ашық ұстау, әдетте, торпедалардың қаупін азайтатын және біртекті калибрлі ауыр қарулардың қажеттілігін күшейтетін еді. 1902 жылдың басында Кеме құрылысы директоры болып тағайындалған Филип Уоттс және Теңіз күштерінің үшінші лорды және Теңіз бақылаушысы вице-адмирал Уильям Мэй зерттеулер жүргізіп, кіші қарулардың қирату күші үлкен қаруларға қарағанда әлдеқайда төмен екенін анықтады. Үлкен қарулардың ұзақ қашықтықта тигізетін зияны артық болғандықтан, нашар қорғалған кіші қарулар оқ атуға үлкермес бұрын жойылмауы мүмкін емес еді, сондықтан үлкен калибрлі оқтарға қарсы тұру үшін қалың қорғаныс қабаттары қажет болды. Адмиралтейство кеңесі 1903-1904 жылдарғы Теңіз бағдарламасының линкорларын бұрынғыдай сақтап қалуды және олардың Чатхэм, Портсмут және Девонпорттағы құрғақ доктарды пайдалануын қалады, тіпті олар кемелер аяқталғаннан кейін кеңейтілген болса да. Бұл соңғы талап жобаның ұзындығы мен енін қатты шектеді. Алдын ала жобалау жұмыстары 1902 жылдың ортасында басталды және алдыңғы линкорлармен тең не одан да көп сусыру қажеттігі анықталды. Жоба бойынша бірлікке келе алмаған Мэй қараша айында алдағы қадамдарды талқылау үшін конференция шақырып өтті. Конференцияға қатысушылар қорғанысты 12 дюймға дейін, ал ең көп сусыруды 12 дюймға дейін арттыруға келісті, король Эдуард VII линкорларында тиімсіз деп танылған үш калибрлі қару-жарақтан 12 дюймдік және мылтықтардың аралас комбинациясына көшті және Уоттстың тек мылтықтармен қаруландырылған нұсқасын қабылдамады. Адмиралтейство 1903 жылдың 6 тамызында төрт 12 дюймдік және он екі 9,2 дюймдік қарулармен қаруланған жобаны ресми мақұлдады, бірақ қазан айында Чатхэм догына сыймайтыны анықталғаннан кейін қайтарып алды. 1903-1904 жылдарғы бағдарламаға сәйкес жобаны қайта қарауға уақыт болмағандықтан, Адмиралтейство оның орнына тағы үш король Эдуард VII класындағы кемеге тапсырыс берді. Уоттс Чатхэм догына кіруіне мүмкіндік беру үшін жобаны жетілдірді, бұл 9,2 дюймдік қарулардың санын 10-ға дейін азайтуды талап етті, және ол 1904 жылдың 10 ақпанында бекітілді. Swiftsure класындағы линкорларды сатып алудан туындаған қаржылық қиындықтарға байланысты осы сыныптың үшінші кемесінің құрылысы тоқтатылды.
Pioneering naval gunnery developments by Captain Percy Scott in the early 1900s were already pushing expected battle ranges out to an unprecedented , a distance great enough to force gunners to wait for the shells to arrive before applying corrections for the next salvo. A related problem was that the shell splashes from the more numerous smaller weapons tended to obscure the splashes from the bigger guns. Either the smaller calibre guns would have to hold their fire to wait for the slower firing heavies, losing the advantage of their faster rate of fire, or it would be uncertain whether a splash was due to a heavy or a light gun, making ranging and aiming unreliable. Another problem was that longer range torpedoes were expected to soon be in service and these would discourage ships from closing to ranges where the smaller guns' faster rate of fire would become preeminent. Keeping the range open generally negated the threat from torpedoes and further reinforced the need for heavy guns of a uniform calibre. After being appointed Director of Naval Construction in early 1902, Philip Watts and the Third Naval Lord and Controller of the Navy, Vice Admiral William May conducted studies that revealed the destructive power of smaller guns such as the was far smaller than that of larger guns like the The greater damage inflicted at greater range by larger guns meant that there was a very real chance that the lightly protected smaller guns would be destroyed before they could open fire and that thicker armour was required over a greater area to resist large calibre shells. The Board of Admiralty wished to keep the size of the 1903–1904 Naval Programme battleships to about the of the earlier and also required them to be able to use the drydocks at Chatham, Portsmouth and Devonport, even though these had been enlarged before the ships were completed. This latter requirement severely constrained the length and beam of the design. Preliminary design work began in mid 1902 and it became clear that a displacement at least equal to that of the preceding would be required. Lacking a consensus on the design, May called a conference in November to discuss the way forward. The participants agreed to increase the armour to a maximum of 12 inches and the maximum displacement to , eliminated the three calibre gun armament that had proven so unpopular in the King Edward VIIs in favour of a mix of 12 inch and guns, and rejected the version armed with only guns proposed by Watts. The Admiralty formally approved a design armed with four 12 inch and a dozen 9.2 inch guns on 6 August 1903, but revoked it in October when they discovered that it could not be docked at Chatham. As it was now too late to revise the design in time for the 1903–1904 Programme, the Admiralty ordered three more King Edward VII class ships instead. Watts refined the design to ensure that it could enter the Chatham docks, which required reducing the number of 9.2 inch guns to only 10, and it was approved on 10 February 1904. A planned third ship of the class was cancelled due to financial pressures arising from the purchase of the Swiftsure class battleships.
Сипаттама
Лорд Нельсон класының кемелерінің жалпы ұзындығы 443 фут (135 м), ені 79 фут (24 м) және ең терең жүктеме кезінде суға бату тереңдігі 30 фут (9 м) болды. Олар қалыпты жүктемеде және толық жүктемеде суды ығыстырды. Лорд Нельсонның метацентрлік биіктігі ең терең жүктеме кезінде 5.27 фут (2 м) құрады. Лорд Нельсон класы "жақсы теңіздік қасиеттерге ие және тұрақты артиллериялық платформалар, сонымен қатар тамаша маневрлеу қабілетіне" қол жеткізді. Олардың экипажы бейбіт уақытта 749–756 офицер мен сарбаздан, ал соғыс кезінде шамамен 800 адамнан тұрды.
The Lord Nelson class ships had an overall length of 443 feet (135 m), a beam of 79 feet (24 m) and an extra deep load draught of 30 feet (9 m). They displaced at normal load and at deep load. Lord Nelson had a metacentric height of 5.27 feet (2 m) at extra deep load. The Lord Nelson class "proved good seaboats and steady gun platforms, with excellent manoeuvrabiling qualities." Their crew numbered 749–756 officers and ratings in peacetime and averaged 800 men during the war.
Қару-жарақ
Лорд Нельсон класының кемелерінің негізгі қару-жарағы 45 калибрлі 12 дюймдік Mark X зеңбірегінен тұратын. Зеңбіректердің ең жоғары көтерілу бұрышы +13,5° болды, бұл оларға тиімді ату қашықтығын берді. Олар минутына екі оқ ату жылдамдығымен оқ-дәрі атты. Әр зеңбірекке 80 снарядтан берілді. Олардың қосалқы қару-жарағы он 50 калибрлі BL 9,2 дюймдік Mk XI зеңбірегінен тұрды. Зеңбіректер +15° бұрышқа дейін көтерілуі мүмкін болды, бұл олардың снарядтарына тиімді ату қашықтығын берді. Олардың бастапқы жылдамдығы және атыс жылдамдығы минутына төрт оқ болды. Әр зеңбірекке 100 оқтан берілді. Олар үстіңгі құрылымда бір-бірлеп орнатылған. +20° бұрышта олардың бастапқы жылдамдығы снарядтарға тиімді ату қашықтығын берді. Кемелерге 10 QF 3 фунттық Hotchkiss зеңбірегі орнатылды, екеуі үстіңгі құрылымда, ал қалғандары зеңбірек мұнараларының үстінде болды. Олар бес су асты торпедалық түтікшемен жабдықталған, әр жақта екеуден және кормада біреу, сонымен қатар олар үшін 23 торпеда тасымалданды. Басты зеңбірек мұнараларының алдыңғы және бүйірлік беттері 12 дюйм қалыңдыққа ие болды, ал төбелері 3 және 4 дюймдік плиталармен қорғалған. Олардың барбеттері сыртқы беттерінде 12 дюймдік бронямен жабдықталған. Осыдан төменгі жағында алдыңғы барбеттің бронясы ортаңғы палубаға дейін 8 дюймға дейін азайтылды, ал корма барбеті ортаңғы палубаға дейін толық қалыңдығын сақтап қалды. Барбеттердің ішкі беттері алдыңғы барбет үшін 3 немесе 4 дюйм, ал корма барбеті үшін 3 дюйм қалыңдыққа ие болды. 9,2 дюймдік зеңбірек мұнараларының алдыңғы беттері 8 дюймдік бронямен қапталған, бүйірлері қалың, ал төбелері 2 дюйм қалыңдықпен жабдықталған. Мұнаралар 6 дюйм қалыңдықтағы броньды негіздерге орнатылған, ал олардың оқ-дәрілерін көтеру құралдары 2 дюймдік броньды түтікшелермен қорғалған. Цитадельдің үстіндегі жоғарғы палуба қалың болды, ал цитадельдің алдындағы негізгі палубаның қалыңдығы дюймға дейін жететін. Цитадельдің ішіндегі ортаңғы палуба жазық бөлігінде қалың болды, бірақ су сызығының белдеуімен кездесу үшін төмен қарай еңкейтін жерінде 2 дюйм қалыңдыққа ие болды. Төменгі палубаның қалыңдығы 4 дюйм болатын, ол басты зеңбірек барбеттерінің негіздерімен кездесу үшін жоғары қарай еңкейтін, бірақ цитадельдің алдында басқа жағдайда 1 дюйм қалыңдыққа ие болды. Корма бөлігінде қалыңдығы 2 дюймға дейін, ал еңіс бөлігінде 3 дюймға дейін жететін. Теңіз тарихшысы Р. А. Берт олардың броня схемасының ең үлкен кемшілігін терең жүктемеде су сызығының белдеуінің су астында қалуы және жоғарғы палубаның астындағы барбет бронясының қалыңдығының азаюы деп бағалады. Ол бұл кемелердің оқ-дәрі қоймаларын алыстан жасалатын оқтардан осал ететініне сенді.
The main armament of the Lord Nelson class ships consisted of four 45 calibre breech loading (BL) 12 inch Mark X guns in a pair of twin gun turrets, one each fore and aft of the superstructure. The guns had a maximum elevation of +13.5° which gave them a range of They fired projectiles at a muzzle velocity of at a rate of two rounds per minute. The ships carried 80 shells per gun. Their secondary armament consisted of ten 50 calibre BL 9.2 inch Mk XI guns. They were mounted in four twin gun turrets positioned at the corners of the superstructure and a pair of single gun turrets amidships. The guns were limited to an elevation of +15° which gave their shells a range of They had a muzzle velocity of and a maximum rate of fire of four rounds per minute. Each gun was provided with 100 rounds. in single mounts in the superstructure. At an elevation of +20°, their muzzle velocity gave the guns a range of with their projectiles. The ships were also fitted with 10 QF 3 pounder Hotchkiss guns, two in the superstructure and the others on the turret roofs. They were equipped with five submerged 18 inch (450 mm) torpedo tubes, two on each broadside and one in the stern, and carried 23 torpedoes for them. The main gun turret faces and sides were 12 inches thick and their roofs were protected by 3 and 4 inch plates. Their barbettes also had 12 inches of armour on their external faces down to the main deck. Below this the forward barbette's armour reduced to 8 inches down to the middle deck while the aft barbette retained its full thickness down to the middle deck. The inner faces of the barbettes were 3 or 4 inches thick for the forward barbette and 3 inches thick for the aft barbette. The 9.2 inch gun turret faces had 8 inch armour plating, their sides were thick and they had 2 inch thick roofs. The turrets sat on 6 inch thick armoured bases and their ammunition hoists were protected by 2 inch armoured tubes. The upper deck over the citadel was thick and the main deck forward of the citadel to the bow had a thickness of inches. The middle deck inside the citadel was thick on the flat, but 2 inches thick where it sloped downwards to meet the bottom edge of the waterline belt. The lower deck was 4 inches thick where it sloped upwards to meet the bases of the main gun barbettes, but was otherwise 1 inch thick forward of the citadel. Aft it ranged in thickness from 2 inches on the flat and 3 inches on the slope to protect the steering gear. Naval historian R. A. Burt assessed the greatest weaknesses of their armour scheme as the waterline belt being submerged at deep load and the reduction in the thickness of the barbette armour below the upper deck. He believed that this made the ships' magazines vulnerable to plunging fire from long range.
Өзгерістер
1920 жылға дейінгі әйел бауырластарға енгізілген өзгерістер салыстырмалы түрде шағын болды. 1909 жылы «Агамемнон» кемесіндегі 3 фунттық зеңбіректердің саны төртке, ал «Лорд Нельсон» кемесінде екіге дейін азайтылды. 1910–1911 жылдары екі кемеде де алдыңғы мұнараның төбесіне қашықтық өлшегіш орнатылды, ал «Агамемнон» кемесінде бақылау мұнарасына тағы біреуі қосылды. Келесі жылы «Лорд Нельсон» кемесіндегі бақылау мұнарасы да осындай өлшегішті орнату үшін өзгертілді. 1913–1914 жылдары кемелердің көпіріне қосымша қашықтық өлшегіш орнатылды. 1914–1915 жылдары қалған 3 фунттық зеңбіректер кемелерден алынып тасталды, сондай-ақ төбедегі және көпірдегі қашықтық өлшегіштер де алынды. Артқы суперструктурадан 12 фунттық зеңбіректердің жұбы алынып, олардың орнына жоғары бұрышты орнатудағы 3 фунттық Hotchkiss зеңбіректерінің жұбы қойылды. 1916–1917 жылдары «Агамемнон» кемесіндегі алдыңғы суперструктурадан төрт 12 фунттық зеңбірек алынып тасталды, ал «Лорд Нельсон» кемесі тек екеуін жоғалтты. Сол кеме 1918 жылы артқы суперструктурасынан тағы екеуін жоғалтты. 1919 жылдың басында Адмиралтейство әскери-теңіз күштеріне радиомен басқарылатын нысаналық кеме қажет деп шешті, осылайша артиллерия офицерлерін тиісті деңгейде дайындауға болады. Типикалық дредноуттың палубасының қалыңдығындай қалыңдығы бар броньдық пластиналардағы снарядтардың тиімділігін бағалау үшін сынақтар жүргізілді. Эквивалентті қашықтықта пластиналар толығымен қирады және Адмиралтейство 15 дюймдік снарядтардың қалған ескі дредноуттарға да сондай әсер ететінін түсінді. Сондықтан нысаналық кемелерге қарсы барлық оқ ату жаттығулары 6 дюймдік снарядтармен шектелді. 1920 жылы «Агамемнон» кемесі нысаналық кеме ретінде таңдалды және жаңа міндеттеріне сәйкес, сымсыз байланыс жабдықтарын орнатуды қоса алғанда, өзгерістер енгізілді. Ол қарусыздандырылды және 9,2 дюймдік зеңбірек мұнаралары алынып тасталды, бірақ бас зеңбірек мұнаралары сақталды. Ішкі кеңістіктерінің көп бөлігі жабылып, көптеген ішкі жабдықтар алынып тасталды. Жоғары салмақтың көп бөлігін жоғалту кеме тасымалдағыштығына қатысты алаңдаушылық тудырды, сондықтан кеменің төменгі бөлігіне балласт қосылды және «Агамемнон» кемесінің тасымалдағыштығын өлшеу үшін көлдірілді. 3 метрлік сусымасы бар кеменің метацентрлік биіктігі 8,56 фут (3 метр) құрады.
Modifications to the sisters before 1920 were relatively minor. In 1909 the number of 3 pounders was reduced to four in Agamemnon and two in Lord Nelson. In 1910–1911 a rangefinder was installed of the roof of the forward turret in both ships and another was added to the spotting top in Agamemnon. The following year Lord Nelson had her spotting top modified to accommodate one as well. In 1913–1914 the ship had an additional rangefinder added to her bridge. The remaining 3 pounders were removed from the ships in 1914–1915 as were the rooftop and bridge rangefinders. A pair of 12 pounders were removed from the after superstructure in exchange for a pair of 3 pounder Hotchkiss guns on high angle mounts. In 1916–1917, four 12 pounders were removed from the forward superstructure in Agamemnon while Lord Nelson only lost two. That ship lost two more from her aft superstructure in 1918. Early in 1919 the Admiralty decided that the Navy needed a radio controlled target ship to properly train gunnery officers. It conducted tests to evaluate the effectiveness of shells on armour plates as thick as the typical pre dreadnought deck armour. At an equivalent range of , the plates were completely destroyed and the Admiralty realized that 15 inch shells would do much the same to any of the surplus early dreadnoughts. It then limited all gunnery practice against the target ships to a maximum of 6 inch shells. Agamemnon was selected as the target ship in 1920 and was modified to suit her new role, including the installation of wireless equipment. She was disarmed and her 9.2 inch gun turrets were removed, but not her main gun turrets. Most of her internal openings were plated over and much internal equipment was removed. Concerned about her stability with the loss of a lot of topweight, of ballast were added low in the ship and Agamemnon was inclined to measure her stability. With a displacement of , the ship had a metacentric height of 8.56 feet (3 m).
Қызмет тарихы
Кемелердің құрылысы олардың негізгі қару мұнаралары HMS Dreadnought-қа берілгеннен кейін, оның құрылысын жылдамдатуға мүмкіндік бергендіктен, айтарлықтай кешікті. Екі кеме де 1908 жылы қолданысқа енгізілді, бұл Корольдік теңіз күштерінің соңғы пре-дредноуттары болды және 1914 жылға дейін Жеке флотқа бекітілді. Лорд Нельсон 1909 жылдың басында Жеке флоттың Нор дивизиясына қолбасшылық еткен вице-адмиралдың флагманы болды, бірақ 1914 жылдың басында дербес кемеге айналды. Сол жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, екеуі де Канал флотына жіберілді. Флоттың бастапқы міндеті – Ұлыбритания экспедициялық корпусының Англия арнасы арқылы өтуін қамтамасыз ету болды. Екі кеме де 1915 жылы Жерорта теңізіне ауыстырылды, олар Одақтастарды Дарданелл операциясында қолдауға және блокадаға көмектесуге көмектесті. Неміс броненосцы Лорд Нельсон Дарданелл эскадрильясының флагманы болды, кейін 1916 жылдың қаңтарында Шығыс Жерорта теңізі эскадрильясы, ал 1917 жылдың тамызында Эгей эскадрильясы болып қайта аталды. Олар ақпан мен мамыр аралығында түрік бекіністері мен позицияларын көптеген рет бомбалауға қатысты, осы кезеңде түрік артиллериясынан жеңіл зақымдар алды. Агаммнон бірнеше айға созылған жөндеу жұмыстары үшін Мальтаға жіберілді, ал Лорд Нельсон жергілікті жерде жөнделді. 1916 жылдың басында Галлиполиден эвакуациядан кейін олар Шығыс Жерорта теңізі эскадрильясына бекітілді, олардың міндеті – Гобен мен Бреслаудың қашып кету әрекетіне қарсы тұру болды, бұл кемелер енді Осман флотына өткен және сәйкесінше Явуз Сұлтан Селим және Мидилли деп аталды, сондай-ақ Македония майданындағы Одақтас күштерді қолдау және Одақтастар басып алған Грек аралдарын қорғау. Лорд Нельсон көбінесе Грекияның Салоника қаласында, ал Агаммнон негізінен Лемнос аралындағы Мудрос портында орналасқан, бірақ олар кейде алмастырып тұрды. Соңғы кеме 1916 жылдың ортасында Салоникаға жасалған бомбалау миссиясы кезінде неміс LZ85 дирижаблін атып түсірді. Явуз Сұлтан Селим мен Мидилли 1918 жылдың басында Жерорта теңізіне шығуға тырысқанда, Имброс шайқасында Османдық кемелер сол жердегі екі мониторды батырғаннан кейін, ешбір броненосец Имбросқа жете алмады. Мудросқа бет алғанда кемелер миналық далаға ілігіп, Мидилли бірнеше минаға соғылып батып кетті, ал Явуз Сұлтан Селим де бірнеше минаға соғылды, бірақ Дарданеллге қайта шегіне алды. 30 қазан күні 1918 жылы Осман империясы Агаммнон бортында Мудрос келісіміне қол қойды және ол келесі айда Константинопольді басып алуға қатысты. Агаммнон 1919 жылдың наурыз айында үйіне оралғанға дейін онда қалды, ал Лорд Нельсон екі айдан кейін қайтып келгенге дейін Қара теңізде қысқа уақыт өткізді. Екі кеме де келген кезде резервке жіберілді. Лорд Нельсон 1920 жылдың маусымында металл тескісіне сатылды, бірақ Агаммнон 1920-1921 жылдары радиомен басқарылатын нысаналық кемеге айналдырылды. Ол өз кезегінде 1927 жылдың басында, британдық пре-дредноуттың соңғы тірі қалған кемесі ретінде металл тескісіне сатылды.
Construction of the ships was seriously delayed when their main gun turrets were transferred to HMS Dreadnought, then under construction, to allow her to be finished more quickly. Both ships commissioned in 1908, the last pre dreadnoughts in the Royal Navy to do so, and were assigned to the Home Fleet until 1914. Lord Nelson became flagship of the vice admiral commanding the Nore Division of the Home Fleet at the beginning of 1909, but became a private ship in early 1914. After the First World War began later that year, the sisters were assigned to the Channel Fleet, with Lord Nelson becoming the fleet flagship. The fleet was initially tasked with covering the passage of the British Expeditionary Force across the English Channel. Both ships were transferred to the Mediterranean in 1915 to support Allied forces in the Dardanelles Campaign and to help blockade the German battlecruiser Lord Nelson became flagship of the Dardanelles Squadron, later redesignated as the Eastern Mediterranean Squadron in January 1916 and then the Aegean Squadron in August 1917, a few months after her arrival. The sisters participated in numerous bombardments of Turkish forts and positions between their arrival in February and May during which they were slightly damaged by Turkish guns. Agamemnon was withdrawn to Malta for repairs that lasted several months while Lord Nelson was repaired locally. After the evacuation of Gallipoli at the beginning of 1916 they were assigned to the Eastern Mediterranean Squadron which was tasked to guard against a breakout attempt by Goeben and Breslau, now transferred to the Ottoman Navy and renamed Yavûz Sultân Selîm and Mdilli, respectively, support the Allied forces in the Macedonian front and defend the various Greek islands occupied by the Allies. Lord Nelson was mostly based in Salonica, Greece, while Agamemnon was mainly based at Mudros on the island of Lemnos, although they sometimes alternated. The latter ship shot down the German Zeppelin LZ85 during a bombing mission over Salonica in mid 1916. When Yavuz Sultan Selim and Midilli attempted to sortie into the Mediterranean at the beginning of 1918, neither battleship was able to reach Imbros before the Ottoman ships sank the two monitors based there during the Battle of Imbros. While heading towards Mudros, the ships entered a minefield; Midilli sank after striking multiple mines and Yavuz Sultan Selim struck several, but was able to withdraw back to the Dardanelles. On 30 October 1918 the Ottoman Empire signed the Armistice of Mudros on board Agamemnon and she participated in the occupation of Constantinople the following month. Agamemnon remained there until she returned home in March 1919, while Lord Nelson spent a short time in the Black Sea before returning two months later. Both ships were reduced to reserve upon their arrival. Lord Nelson was sold for scrap in June 1920, but Agamemnon was converted into a radio controlled target ship in 1920–1921. She was sold for scrap in her turn in early 1927, the last surviving British pre dreadnought.