Кіріспе

Лондондық метрополитен компаниясы Орталық Лондон темір жолы (CLR), сондай-ақ «Твипенни Тюб» деп белгілі, 1900 жылы Лондонда ашылған терең жатқан, жер асты «түтік» темір жолы болды. CLR туннельдері мен станциялары Лондон метрополитенінің Орталық желісінің орталық бөлігін құрайды. Темір жол компаниясы 1889 жылы құрылды, құрылысқа қажетті қаржы 1895 жылы қаржыгерлер синдикаты арқылы алынды және жұмыс 1896 жылдан 1900 жылға дейін жүргізілді. Ашылған кезде CLR 13 станцияға қызмет көрсетті және батыс терминалы Шепард Буштан шығыс терминалы Англия банкіне дейін бір жұп туннельмен толығымен жер астынан өтті, солтүстікке қарай депо мен электр станциясы орналасқан. Жолды шеңберге айналдыру туралы ұсыныс қабылданбағаннан кейін, ол 1908 жылы батыс жағынан Вуд-Лейнге, ал 1912 жылы шығыс жағынан Ливерпуль-Стрит станциясына дейін ұзартылды. 1920 жылы ол Ұлы Батыс темір жолының бойымен Илингке дейін созылды. Жобада Куинс-роуд (қазіргі Куинсуэй) және Бейсуотер-роудтың қиылысынан Лондон қаласындағы Кинг-Уильям-стритке дейінгі, содан кейін салынып жатқан Сити және Оңтүстік Лондон темір жолымен (C&SLR) Артур-стрит Уэстте байланысатын жер асты электр темір жолы көзделген. CLR Бейсуотер-роуд, Оксфорд-стрит, Нью-Оксфорд-стрит, Хай-Холборн, Холборн, Холборн виадугі, Ньюгейт-стрит, Чипсайд және Паулитри астында екі туннельмен өтетін болды. Станциялар Куинс-роуд, Стэнхоп террасасы, Марбл-Арк, Оксфорд-Серкус, Тоттенхэм-Корт-роуд, Саутгемптон-Роу, Холборн-Серкус, Сент-Мартин-ле-Гранд және Кинг-Уильям-стритте жоспарланды. Туннельдердің диаметрі 3 метрге жететін, ал қабырғалары темірден жасалған. Станцияларда туннельдің диаметрі 7 метр немесе 9 метр болады. Депо мен электр станциясы Куинс-роудтың батыс жағында салынатын. Әр станцияда көшеден платформаларға гидравликалық лифттер орнатылатын. Ұсыныстарға Метрополитен және Дистрикт темір жолдары (MR және DR) қарсылық білдірді, олардың ішкі шеңбердегі бағыттары солтүстікке және оңтүстікке қарай, сәйкесінше, CLR бағытына параллель болды; және жаңа желіден жолаушылар тасымалданады деп күтілді. Қалалық корпорация да қарсылық білдірді, өйткені C&SLR құрылысында болғандай, жолға жақын ғимараттарға зақымданудың салдарынан болатын зақымдану туралы алаңдаушылық білдірді. Св. Пауыл соборының диканы мен тарау мүшелері собордың іргетастарын бұзу қаупі туралы алаңдаушылық білдірді. Сэр Джозеф Базалгетт туннельдер қаланың кәріз жүйесіне зиян келтіреді деп қарсы болды. Заң жобасын Палаталар палатасы мақұлдады, бірақ Лордтар палатасы қабылдамады, ол кез келген шешімді C&SLR ашылғаннан кейін және оның жұмысын бағалауға дейін кейінге қалдыруды ұсынды. 1890 жылы қарашада C&SLR жұмыс істей бастағаннан кейін CLR 1891 жылғы парламенттік сессияға жаңа заң жобасын жариялады. Маршрут батыс жағынан Нотинг-Хилл Хай-стрит (қазіргі Нотинг-Хилл Гейт) және Холланд-Парк-авенюі арқылы Шепард Буш Гриннің шығыс бұрышында аяқталып, депо мен электр станциясы Вуд-Лейннің шығыс жағында орналасқан. Маршруттың батысқа қарай кеңейтілуі 1890 жылдың басында CLR-ге ұқсас бағыт бойынша тікелей жолдың астында жүруге арналған қысқаша ұсынылған жер асты темір жолы болған Лондонның орталық метрополитенінің тасталған жоспарларынан шабыттанды. Шығыс аялдамасы Корнхиллге ауыстырылды және Саутгемптон-Роу станциясы Блумсберидегі станциямен алмастырылды. Аралық станциялар Лансдаун-роуд, Нотинг-Хилл Гейт, Дэвис-стрит (CLR Оксфорд-стритке дейін солтүстікке қарай кеңейтуді жоспарлаған) және Чансери-Лейнде қосылды. C&SLR-ге қосылудың бұрынғы жоспары тоқтатылды және CLR туннельдерінің диаметрі 3 метрге дейін арттырылды. Бұл жолы заң жобасын Парламент палатасының екі палатасы да мақұлдады және 5 тамызда 1891 жылы Орталық Лондон темір жолы туралы заң ретінде патшалық келісім алды (54 және 55 Викт. c. cxcvi). 1891 жылдың қарашасында CLR тағы бір заң жобасын жариялады. Желінің шығыс бөлігі солтүстік-шығысқа қарай бағытталып, Ұлы Шығыс темір жолының (GER) Ливерпуль-Стрит станциясындағы аялдамасы астында аяқталады, Корнхилл аялдамасы алынып тасталды және Корольдік биржада жаңа станция ұсынылды. Бұл ұсыныстар 1892 жылғы Орталық Лондон темір жолы туралы заң (55 және 56 Викт. c. ccxli) 1892 жылдың 28 маусымында мақұлданды. CLR құрылысына қажетті қаржыны Эрнест Кассель, Генри Оппенхайм, Дариус Огден Миллс және Ротшильдтер отбасы мүшелері сияқты қаржыгерлер синдикаты арқылы алды. 1894 жылдың 22 наурызында синдикат темір жолды салуға келісімшарт жасаған, Electric Traction Company Limited (ETCL) компаниясы құрылыс құны 2 544 000 фунт стерлингті (шамамен бүгінгі күні) және 4% облигациялық акциялармен 700 000 фунт стерлингті құрайтынын келісті. 1895 жылдың маусымында синдикат 285 000 CLR компаниясының акцияларын әрқайсысы 10 фунттан сатуға ұсынғанда, британдық жұртшылықтың тек 14% ғана сатып алды, себебі бұрынғы темір жол схемаларының сәтсіздігінен кейін мұндай инвестицияларға қатысуға тартынды. Кейбір акциялар Еуропада және Америка Құштама Штаттарында сатылды, бірақ сатылмаған қалдығы синдикат мүшелері немесе ETCL сатып алды.

Құрылыс, 1896-1900 жылдар

Темір жолды жобалау үшін КЛР инженерлер Джеймс Генри Грейтхед, сэр Джон Фаулер және сэр Бенджамин Бейкерді жұмысқа алды. Грейтхед Тауэр метрополитені мен C&SLR инженері болды және Темза өзенінің астындағы осы компаниялардың туннельдерін қазу үшін пайдаланылатын туннель қалқанын жасады. Фаулер 1863 жылы ашылған әлемдегі алғашқы жер асты темір жолы – Метрополитен темір жолының инженері болды, ал Бейкер Нью-Йорктегі жоғары теміржолдарда және Фаулермен бірге Форт теміржол көпірінде жұмыс істеді. Грейтхед жұмыс басталғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды және оның орнына C&SLR құрылысында оның көмекшісі Базил Мотт келді. Хорас Филд Паршалл электрлендіру жүйесіне, оның ішінде генератор зауыты мен локомотивтерге кеңесші инженер және дизайнер болды. Осындай заңдардың көпшілігі сияқты, 1891 жылғы Орталық Лондон темір жолы туралы заң жерді міндетті түрде сатып алуға және капитал жинауға уақыт шектейтін болды. Құрылыстың аяқталуы үшін бастапқы белгіленген күн 1896 жылдың соңы болды, бірақ қаржыны жинау және станциялардың жерлерін сатып алу үшін қажетті уақыт сол жылдың басында құрылыс басталмағанын білдірді. Өзін қосымша уақыт беру үшін КЛР 1894 жылғы Орталық Лондон темір жолы туралы заңмен 1899 жылға дейін уақыт ұзартуды алды (57 & 58 Vict. c. lvii). Құрылыс жұмыстарын ETCL үш қосалқы келісімшарт ретінде тапсырды: Шепард Буштан Марбл Арчқа, Марбл Арчтан Сент-Мартин Ле-Грандқа және Сент-Мартин Ле-Грандтан Банкке. Жұмыс 1896 жылы сәуір айында Чансери Лейн учаскесіндегі ғимараттарды бұзумен басталды және 1896 жылдың тамыз және қыркүйек айларында Чансери Лейн, Шепард Буш, Стэнхоуп Террас және Блумсбериде құрылыс шахталары басталды. Ливерпуль-стрит станциясының астындағы жұмыстар бойынша GER-мен келіссөздер сәтті болмады, ал Банктан тыс соңғы бөлім тек қысқа қашықтыққа қосымша жол ретінде салынды. Жер астынан құлау қаупін азайту үшін туннельдер жолдың бетіндегі жолмен жүріп, ғимараттардың астынан өтуден аулақ болды. Әдетте туннельдер жер бетінен төмен қатарласып созылады, бірақ жол бұған мүмкіндік бермейтін болса, туннельдер бірінің үстіне бірін орналастырды, сондықтан бірнеше станцияларда платформалар әртүрлі деңгейде орналасқан. Станцияға келетін пойыздың жылдамдығын төмендету және пойыздың жылдамдығын арттыру үшін станция туннельдері аздап көтеріңкі жерлердің басында орналасқан. Туннельдер 1898 жылдың соңында аяқталды, ал жоспарланған бетон қаптамасы құйма темірден жасалған туннель сақиналарына орнатылмағандықтан, туннельдердің ішкі диаметрі әдетте 3 метрді құрады. Банк станциясы үшін КЛР қалалық корпорациямен келіссөздер жүргізіп, Threadneedle Street және Cornhill көшелерінің қиылысындағы жолдың және тротуарлардың астындағы болаттан жасалған құрылымның астында билет залын салуға рұқсат алды. Бұл үшін құбырлар мен кабельдерді метроның астындағы жолдарға бұрып, билет залын көшеге жалғастыру қажет болды. Бұл жұмыстың кешіктірілуі өте қымбатқа түсіп, компанияны банкротқа ұшыратуға жақын болды. 1900 жылға дейін уақыт ұзарту 1899 жылғы Орталық Лондон темір жолы туралы заңмен алынды (62 & 63 Vict. c. clxxxv). Банктен басқа, барлық станциялар Гарри Белл Мезерс жобалаған ғимараттарға ие болды. Олар болашақта коммерциялық дамуды қамтамасыз ету үшін бір қабатты құрылымдар болды және беж терракоттамен қапталған. Әр станцияда Нью-Йорктегі Sprague Electric Company өндірген лифтілер орнатылды. Лифтілер әр станциядағы жолаушылар ағынына сәйкес әр түрлі өлшемдер мен конфигурацияларда ұсынылды. Олар, әдетте, ортақ шахтада екі-үштен тұратын топтарда жұмыс істеді. Станция туннельдерінің қабырғалары қарапайым ақ керамикалық плиткалармен жабылып, электр дуал шамдарымен жарықтандырылды. Пойыздар мен станцияларға электр энергиясы Вуд-Лейндегі электр стансасынан 5000 В АС арқылы жеткізілді, ал маршрут бойындағы қосалқы станциялар пойыздарды үшінші рельстік жүйе арқылы 550 В АЖ-ға айналдырды.

Жылжымалы құрам

Greathead бастапқыда пойыздарды пойыздың екі шетінде орналасқан екі кішкентай электр локомотивтерімен тартуды жоспарлаған, бірақ Сауда кеңесі бұл ұсынысты қабылдамады және жеті вагонды өздігінен тарта алатын үлкен локомотив құрастырылды. Америкадағы General Electric компаниясы (оның синдикатының мүшесі Дариус Огден Миллс директор болған) 28 локомотив өндірді және олар Вуд-Лейн депосында құрастырылды. Ashbury теміржол вагондары және темір компаниясы мен Brush электр инженерлік компаниясы 168 вагондардан тұратын паркті жасады. Жолаушылар вагондардың екі шетіндегі жиналмалы торлы қақпалар арқылы пойыздарға кіріп, түсті; бұл қақпаларды вагондардың сыртындағы платформада отырған кондукторлар басқарды. CLR бастапқыда екі класспен қызмет көрсетуді жоспарлаған, бірақ ашылғанға дейін бұл жоспардан бас тартты, бірақ вагондары осы мақсат үшін әртүрлі сападағы ішкі жиһаздармен жасалды. Теміржол ашылғаннан кейін көп ұзамай, жол бойындағы ғимараттардың тұрғындары өтетін пойыздардың діріліне шағымдана бастады. Бұл дірілдің себебі ауыр, көбінесе серіпсіз локомотивтердің 44 тонна (44,7 тонна) салмағы болды. Сауда кеңесі мәселені зерттеу үшін комиссия құрды, ал CLR екі шешімді сынап көрді. Бірінші шешім бойынша үш локомотив жеңілдетілген моторлармен жаңартылды және жақсартылған серіппелермен жабдықталды, нәтижесінде салмағы 31 тоннаға (31,5 тонна) дейін төмендеді, оның көп бөлігі дірілді азайту үшін серіппелі болды; екінші шешім бойынша екі алты вагондық пойыз құрылды, олардың екі соңғы вагондары жүргізуші кабиналарымен және өздерінің моторларымен жабдықталды, осылайша олар жеке локомотивсіз бірнеше бірлік ретінде жұмыс істей алды. Жеңіл локомотивтер жер бетіндегі дірілді азайта білді, бірақ бірнеше бірліктер оны толығымен жойды және CLR осы шешімді қабылдады. 1902 жылы жарияланған комиссияның есебінде CLR-дің тректер үшін көлденең тіреулердегі қаттырақ «бұқа басы» рельстеріне қарағанда 100 фунт/ярд (49,60 кг/м) көпір рельсін таңдауы дірілге себеп болғаны анықталды. Есептің нәтижесі бойынша CLR қолда бар парктің бірге пайдалануы үшін 64 жетекші моторлық вагондар сатып алды. Көп бірлікпен жұмыс істеу 1903 жылдың маусым айында аяқталды және екі локомотивтен басқа барлығы жойылды. Осы екеуі депода маневрлеу жұмыстары үшін сақталды.

Кері бұрауыштар, 1901 жыл

CLR-дің жолаушылар санын басқару қабілеті пойыздар арасындағы қызмет көрсету аралығымен шектелді. Бұл тікелей пойыздарды терминалда бұруға кеткен уақытпен байланысты. Сапардың соңында локомотивті пойыздың алдыңғы жағынан ажыратып, артқа айналдырып қою қажет еді, содан кейін кері бағытта жүріп бұрын қайта қосылып, келе берді; мұндай операцияға кем дегенде 2½ минут кетті. Осы аралықты қысқарту мақсатында CLR 1900 жылдың қараша айында 1901 жылғы парламенттік сессияға арналған заң жобасын жариялады. Заң жобасында теміржолдың екі шетінде айналма жолдар салуға рұқсат сұрады, осылайша пойыздар локомотивті ажыратпастан кері бұрылуы мүмкін болар еді. Батыс жағындағы айналма Шепард Буш Гриннің үш жағынан сағат тіліне қарсы бағытта өтуі жоспарланған. Шығыс айналмасы үшін Ливерпуль көшесі станциясының астындағы айналма немесе Треднидл көшесі, Олд Брод көшесі, Ливерпуль көшесі, Бишопскейт және қайта Треднидл көшесіне оралатын үлкен айналма қарастырылды. Айналма жолдардың құны 800 000 фунт стерлинг (қазіргі күні шамамен £) деп бағаланды, оның көп бөлігі шығыс айналмасына, оның құрылысына қажетті жер пайдалану құқығына жұмсалатын еді. CLR заң жобасы 1901 жылғы сессияда Парламентке ұсынылған түтік теміржолдарға қатысты оннан астам заң жобасының бірі болды. Заң жобаларын тең негізде қарау үшін Парламент лорд Виндзор төрағалығымен бірлескен комиссия құрды, бірақ комиссия есебін дайындаған кезде парламенттік сессия аяқталып, заң жобасын ұсынғандарға оларды келесі 1902 жылғы сессияға қайта ұсыну сұралды. Комиссия ұсынғандардың арасында CLR-дің қалалық айналмасын алып тастау және Хаммерсмиттен Лондон қаласына жылдам түтік жолының салынуы Лондон тұрғындарына пайдалы болар еді деген ұсыныстар болды.

Бұрау желісі, 19021905

1901 жылғы заң жобасын қайта ұсынудың орнына, CLR 1902 жылғы парламенттік сессияға әлдеқайда амбициялық балама ұсынды. Кері бұру тізбектері алынып тасталды, және CLR оның орнына бүкіл теміржолды екі қолданыстағы соңғы нүктелердің арасында жаңа оңтүстік бағытты салып, Хаммерсмит пен Сити бағытына арналған комитеттің ұсынысын қабылдап, бір үлкен тізбекке айналдыруды ұсынды. Батыс жағында жаңа туннельдер Шепард Буш станциясының батысындағы соқпақтан және депоға кіретін туннельден ұзартылуы керек еді. Бағыт Шепард Буш Гриннің астынан өтіп, Голдхок Роуд арқылы Хаммерсмит Гроувке дейін сонда оңтүстікке бұрылуға тиіс еді. Хаммерсмит Гроувтың оңтүстік шетінде Брук Грин Роудтың (қазіргі Шепард Буш Роуд) бұрышында станция орнатылуы керек еді, ол онда орналасқан үш станциямен алмасуға мүмкіндік беретін еді. Хаммерсмиттен CLR бағыты шығысқа қарай бұрылып, Хаммерсмит жолы мен Кенсингтон Биік Көшесімен жүреді. Кенсингтон Биік Көшесінен бастап, бағыт Кенсингтон бақшасының оңтүстік жағымен Кенсингтон жолының, Кенсингтон Гордың және Найтсбридждің астында жүруге тиіс еді. Станциялар Корольдік Альберт Залында және Knightsbridge және Sloane көшесінің қиылысында салынуы керек еді, онда Brompton & Piccadilly Circus Railway (B&PCR) станция салуға рұқсат алған. Sloane Street-тен CLR-дің ұсынылған бағыты Knightsbridge-тің шығыс бөлігінен, Hyde Park Corner-ге және Piccadilly бойымен Piccadilly Circus-қа дейін B&PCR бекіткен бағыттан төмен жүреді. Hyde Park Corner-де CLR станциясы B&PCR станциясының жанында орналастырылуы керек еді, ал CLR-дің келесі станциясы St James's Street B&PCR-дің жоспарланған Dover Street станциясының шығысына жақын қашықтықта орналасқан. Piccadilly Circus-те CLR тоқтап қалған Бейкер-стрит және Ватерлоо теміржолының ішінара аяқталған станциясымен алмасуды жоспарлады. CLR бағыты кейін Лестер скверінің астында оңтүстік-шығысқа қарай Чаринг-Кростағы станцияға, содан кейін солтүстік-шығысқа қарай Стрэндтен Норфолк көшесіне қарай Ұлы Солтүстік және Стрэнд теміржолының жоспарланған аялдамасымен алмасу үшін бұрылуға тиіс еді. 1902 жылдың соңында PC&NELR жоспарлары жобаның бастамашыларының арасындағы дау-дамайдан кейін құлдырап, жоспарланған бағыттың маңызды бөлігі бәсекелес компанияның, Лондонның жерасты электр теміржолдары компаниясының (UERL) бақылауына түсті, ол оны парламенттік қарастырудан алып тастады. PC&NELR схемасы жолдан шығарылғаннан кейін, CLR өз заң жобасын 1903 жылы қайтадан ұсынды, бірақ Парламент Лондондағы көлікті дамытудың тәсілін бағалауға тағайындалған Лондон қозғалысы жөніндегі Корольдік комиссияны құрғаннан кейін оны қарастыру қайтадан тоқтатылды. Комиссия талқылаған кезде жаңа желілер мен кеңейтулер туралы заң жобаларын қарау кейінге қалдырылды, сондықтан CLR заң жобасын кері қайтарып алды. CLR қысқаша 1905 жылғы парламенттік сессияға заң жобасын ұсынды, бірақ оны қайтадан алып тастады, 1905 жылдың қазанында UERL-мен келісімге келді, бұл компания 1906 жылы шығыс-батыс бағыты үшін заң жобасын ұсынбайды. Содан кейін бұл жоспар тоқтатылды, өйткені екі жағында да жүргізуші орындары бар жаңа пойыз CLR-ге пойыз арасындағы ең аз аралықты екі минутқа дейін қысқартуға мүмкіндік берді.

Вуд-Лейн, 1906-1908 жылдар

1905 жылы үкімет 1904 жылы Франция мен Ұлыбритания қол қойған Энтанта кордиале келісімін тойлау үшін халықаралық көрме өткізу жоспарларын жариялады. Франко-британдық көрменің White City алаңы КЛР қоймасының қарсы бетінде, Вуд-Лейн көшесінде орналасқан. Көрмеге келушілерді тасымалдау мүмкіндігін пайдалану үшін CLR 1906 жылдың қараша айында Шепард Буш станциясынан басталып, кері қайтатын айналма жол құру туралы заң жобасын ұсынды. Айналма жолдың құрылысы барысында көрменің кіреберісіне жақын Вуд-Лейн станциясы салынуы тиіс болды. Жаңа жоба 1907 жылдың 26 шілдесінде «Орталық Лондон темір жолы туралы» заңмен бекітілді. Жаңа айналма Шепард Буш станциясының батысындағы соқпақ туннельдің соңымен және депоның солтүстік жағымен жалғасқан туннель бөлігін салу арқылы жасалды. Шепард Буш станциясынан пойыз бір рельстік айналма жолмен сағат тіліне қарсы бағытта жүрді: ең алдымен, бастапқы депоға кіретін туннель арқылы, содан кейін депоның солтүстік жағынан өтіп, жаңа станциядан өтіп, туннельдің жаңа бөлігіне кіріп, Шепард Бушқа оралды. Жаңа станция мен айналма жолға байланысты депоның орналасуы да өзгертілді. Көрме алаңындағы құрылыс жұмыстары 1907 жылдың қаңтарында басталды, ал көрме мен жаңа станция 1908 жылдың 14 мамырында ашылды. Станция екі туннельдің арасында орналасқан және Гарри Белл Мезердің қарапайым дизайнында салынған. Ол екі жағында платформалармен жабдықталған. Жолаушылар біреуінен түсіп, екіншісінен мінген (бұл қазір «испандық шешім» деп аталады).

Ливерпуль көшесі, 19081912

Вуд-Лейнге қосымша желіні іске қосумен, CLR Банктен Ливерпуль-стрит станциясына қарайғы бұрынғы кеңейту жоспарын қайта қарастырды. Бұл жолы Ұлы Шығыс темір жолы (GER) CLR-ға өзінің басты желілік терминалының астында станция салуға келісім берді, бірақ одан әрі солтүстікке немесе солтүстік-шығысқа қарай кеңейту жасалмауы керек еді – бұл аймақтар Ливерпуль-стриттен басталатын GER бағыттарымен қамтылған. 1908 жылдың қараша айында 1909 жылғы парламенттік сессия үшін заң жобасы жарияланды және ол 1909 жылғы Орталық Лондон темір жолы заңы ретінде (9 Edw. 7. c. lxxi) 1909 жылдың 16 тамызында корольдық бекітілуді алды. Құрылыс 1910 жылдың шілдесінде басталды және жаңа Ливерпуль-стрит станциясы 1912 жылдың 28 шілдесінде ашылды. 1911 жылы DR-дың Эрлс-Корт станциясында сәтті қолданысқа енгізілгеннен кейін, бұл станция Лондонда эскалаторлармен салынған алғашқы метро станциясы болды. Төрт эскалатор орнатылды, екеуі Ливерпуль-стрит станциясына, екеуі Солтүстік Лондон темір жолының жанындағы Брод-стрит станциясына.

Эллинг Бродвей, 19111920

CLR-дің келесі жоспарланған кеңейтуі батысқа қарай Илингке дейін болды. 1905 жылы Ұлы Батыс темір жолы (GWR) Илинг және Шепард Буш темір жолын (E&SBR) салуға парламенттің рұқсатын алды, ол өзінің негізгі желісін Илинг Бродвейде Шепард Буштан солтүстікке қарай Батыс Лондон темір жолымен (WLR) байланыстырды. Жаңа желі Илингтен бастап, әлі көбінесе ауылдық Солтүстік Актон арқылы солтүстік-шығысқа қарай бұрылып, кейін GWR-дың Хай Уайкомб желісімен қатар қысқа ғана қашықтыққа шығысқа қарай жүреді, содан кейін оңтүстік-шығысқа қарай бұрылатын болды. Желі содан кейін Олд-Ок-Коммон мен Вормвуд-Скрабстың оңтүстігіндегі төбеден өтіп, CLR депосының солтүстігіне жақын жерде WLR-ге қосылатын еді. Құрылыс жұмыстары бірден басталмады, ал 1911 жылы CLR мен GWR Илинг Бродвей желісі бойынша CLR қызметтерін жүргізу құқығы туралы келісімге келді. E&SBR-ге қосылу үшін CLR 1911 жылғы 18 тамызда Орталық Лондон темір жолы туралы 1911 жылғы заңда (1 & 2 Geo. 5. c. lxxxiii) көрсетілгендей, парламенттен солтүстікке қарай шағын кеңейтуге рұқсат алды. Жаңа E&SBR желісін GWR салдырды және 1917 жылғы 16 сәуірде тек бумен жүк тасымалдауға арналған желі ретінде ашты. Желіні электрлендіру және CLR қызметтерін бастау Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін кейінге қалдырылды, 1920 жылғы 3 тамызда Шығыс Актон станциясы ашылғанға дейін басталмады. Вуд-Лейн станциясы E&SBR-ге жалғасатын солтүстікке қарайғы кеңейту жолдарын салу үшін өзгертілді және кеңейтілді. Бұрандадағы қолданыстағы платформалар сақталды, олар Лондон орталығына қайтып келетін пойыздарды қабылдауды жалғастырды, ал жаңа жолдарда төменгі деңгейде Илингке немесе одан жүретін пойыздар үшін екі жаңа платформа салынды, олар бұранданың екі жағына қосылды. Илинг Бродвей станциясы GWR және DR қолданатын платформалардың қолданыстағы, бірақ бөлек жиынтықтары арасында CLR пайдалануы үшін қосымша платформалармен жабдықталды. Кеңейту бойынша қызметтерді қамтамасыз ету үшін CLR Brush Company компаниясынан 24 қосымша жүргізуші моторлы вагондар тапсырыс берді, олар 1917 жылы жеткізілген кезде алғаш рет Бейкер Стрит және Ватерлоо темір жолы Watford Junction-ға дейін кеңейту үшін тапсырылған вагондардың орнына қарызға алынды. Жаңа вагондар құбыр тәрізді пойыздар үшін толық жабылып, артқы жағында есік платформалары жоқ, ал жолаушыларды тиеу уақытын жылдамдату үшін бүйірлерінде иықталған есіктермен жабдықталған алғашқы вагондар болды. Жаңа құраммен жұмыс істеу үшін CLR 48 қолданыстағы вагондарды түрлендірді, жалпы саны 72 вагондар 12 алты вагондардан тұратын пойызға жеткізді. Уотфорд кеңейтуінде жасалған өзгерістер жаңа вагондар CLR паркінің қалған бөлігімен үйлесімсіз екенін көрсетті және олар "Илингтік құрам" деп аталды. E&SBR 1948 жылдың басында мемлекеттендірілгенге дейін GWR құрамында болды, содан кейін (Илинг Бродвей станциясын қоспағанда) Лондон көлігі басқармасына берілді. Илинг Бродвей GWR-дің мұрагері ретінде Британдық темір жолдарының бір бөлігі болып қалды.

Ричмонд, 1913 және 1920 жылдар

1912 жылдың қарашасында КЛР Шепард Буштан оңтүстік-батысқа қарай жаңа бағытпен кеңейту жоспарларын жариялады. Туннельдер Голдхок жолының, Стэмфорд Брук жолының және Бат жолының астынан Чизвик Комонға дейін салынбақ болған, онда оңтүстікке бұрылып, Тёрнхэм Грин Террасасының астындағы туннельдерді қысқаша кесіп өту жоспарланған. Содан кейін маршрут батысқа қарай қайта бұрылып, Chiswick High Road арқылы өтіп, Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолының (L&SWR) Гуннерсбери станциясының шығысына жетеді. Осы жерде CLR туннельдік пойездерінің L&SWR желісі арқылы Ричмонд станциясына дейін оңтүстік-батысқа қарай қатынауын қамтамасыз ететін қосылыс жасалатын болады. Станциялар Голдхок жолындағы The Grove, Паденсвик жолы және Райлетт жолының қиылысында, Стэмфорд Брук жолындағы Эмлин жолында, Тернхэм Грин Террасасында (L&SWR/DR-дің Тернхэм Грин станциясымен байланыс үшін) және Чисвик Хай Роуд пен Хитфилд Террасасының қиылысында салынуы жоспарланған. Ричмондтан әрі КЛР L&SWR жолдары арқылы Твикенхэм, Санбери және Шеппертон қалаларына қарай кеңейтуге мүмкіндік тапты, бірақ мұның үшін жолдарды электрлендіру қажет болатын. КЛР 1913 жылдың 15 тамызында Central London Railway Act 1913 (3 & 4 Geo. 5. c. lxxiii) заңын қабылдады, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс жұмыстардың басталуына кедергі келтірді және рұқсат мерзімі бітті. 1919 жылдың қарашасында КЛР Ричмонд кеңейтуін қайта жандандыру үшін жаңа заң жобасын ұсынды, бірақ бұл жобада жаңа туннельдердің аз бөлігі ғана қажет болатын. Жаңа ұсынысқа сәйкес, 1916 жылы жабылған Хаммерсмит Гроув Роуд станциясының солтүстігіндегі қолданыстан шығарылған L&SWR жолдарына қосылу үшін Шепард Буш станциясынан оңтүстікке қарай туннельдер салынуы керек еді. Хаммерсмиттен бастап, қолданыстан шығарылған L&SWR жолдары ДР жолдарымен бірге Турнхэм Грин арқылы Гуннерсбери және Ричмондқа дейін созылған виадукта батысқа қарай жалғасты. Жоспарда қолданыстан шығарылған жолдарды электрлендіру көзделген, бірақ бұл қымбат туннельдер салу қажеттілігін болдырмады және маршрут бойындағы қолданыстағы станциялар DR-мен ортақ пайдаланылатын еді. Жоспар 1920 жылдың 4 тамызында Central London and Metropolitan District Railways Companies (Works) Act 1920 (10 & 11 Geo. 5. c. lxxxii) заңы ретінде бекітілді, бірақ КЛР ешқандай жұмыс жүргізбеді. Равенскорт Паркі мен Тернхэм Грин арасындағы қолданыстан шығарылған L&SWR жолдары 1932 жылы Хаммерсмиттен Пикадилли желісін батысқа қарай кеңейту үшін пайдаланылды.

Сайыс, ынтымақтастық және сату, 1906-1913

1906 жылдан бастап CLR жолаушылар санының күрт төмендеуін бастан кешіре бастады, бұл 1905 жылы Ішкі шеңберді электрлендірген DR және MR, сондай-ақ 1906 жылы Хаммерсмитке бағытталған қарсылас маршрутын ашқан Ұлы Солтүстік, Пикадилли және Бромптон темір жолы (GNP&BR) компанияларының күшейген бәсекесінен туындады. Көлік қозғалысы да қиындықтар туғызды, өйткені жылқымен жүретін автобустардың орнына моторлық автобустар көбейе бастады. Кірісті сақтап қалу мақсатында компания 1907 жылдың шілдесінде ұзақ сапарлар үшін біржолғы бағдарламалық ақысты үш пенске дейін көтерді, ал 1909 жылдың наурызында қысқа сапарлар үшін бір пенске дейін төмендетті. Бұрын номиналды құнымен сатылатын билеттердің жинағы жеңілдікпен ұсынылды және 1911 жылдың шілдесінен бастап маусымдық билеттер енгізілді. CLR технологиялық жетістіктерді пайдалану арқылы шығындарды азайтуға тырысты. 1909 жылы жүргізушілерге «өлген адамның тұтқалары» және сигналдар мен пойыздардағы «сапарлық құрылғылар» енгізілгеннен кейін, қауіпсіздік шарасы ретінде көмекші жүргізушінің қажеті болмады. Сигналды автоматтандыру желідегі 16 сигналдық посттың көп бөлігін жабуға және сигнал беру қызметкерлерінің санын қысқартуға мүмкіндік берді. 1911 жылдан бастап CLR парцельдерді тасымалдау қызметін ұсынды, төрт пойыздың вагондарын парцельдерді сұрыптауға арналған бөліммен жабдықтады. Бұл парцельдер әр стансадан жиналып, үш дөңгелекті велосипедте жүретін жеткізушілер тобы арқылы түпкілікті пункттеріне жеткізілді. Қызмет аз ғана пайда әкелді, бірақ 1917 жылы соғыс кезіндегі жұмыс күшінің жетіспеушілігіне байланысты тоқтатылды. Кірістің төмендеуі мәселесі CLR-мен ғана шектелмеді; Лондонның барлық метро желілері, сондай-ақ жер астындағы DR және MR компаниялары да белгілі бір дәрежеде бәсекелестікке тап болды. Жолаушылар санының азаюынан түскен кірістің төмендеуі компанияларға қарыз алған капиталды қайтаруды немесе акционерлерге дивиденд төлеуді қиындатты. CLR дивидендтері 1905 жылдан бастап 3%-ға дейін төмендеді, ал UERL желілерінің дивидендтері 0,75%-ға дейін төмендеді. 1907 жылдан бастап CLR, UERL, C&SLR және Great Northern & City Railway компаниялары баға келісімдерін енгізе бастады. 1908 жылдан бастап олар өзіндік бренд арқылы «Underground» ретінде таныстыра бастады. 1912 жылдың қарашасында құпия сатып алу келіссөздерінен кейін UERL CLR компаниясын сатып алатынын және әр CLR акциясына өзінің бір акциясын ұсынатынын жариялады. Сатып алу 1913 жылдың 1 қаңтарында күшіне енді, бірақ CLR компаниясы UERL-дің басқа метро желілерінен заңды жағынан бөлек қалды.

Жағдайдың жақсаруы мен интеграциясы, 1920-1933

Қабылдаудан кейін UERL CLR операцияларын өзінің операцияларымен интеграциялау үшін қадамдар жасады. 1928 жылдың наурыз айында CLR электр станциясы жабылып, қуатты Челсидегі UERL-дің Lots Road электр станциясы арқылы беруге көшті. Көбірек жүк көлемі бар станциялар жаңартылды; Банк және Шепард Буш станциялары 1924 жылы эскалаторлар алды, Тоттенхэм Корт Роуд және Оксфорд Цирк 1925 жылы, ал Бонд Стрит 1926 жылы, сонымен қатар Чарльз Холден жасаған жаңа кіреберіс дизайнымен жабдылды. Chancery Lane және Marble Arch станциялары да 1930 жылдардың басында эскалаторлармен жабдықтау үшін қайта салынды. 1923 жылдың 5 қарашасында Элинг тармағында Солтүстік Актон және Батыс Актон станциялары ашылды. Олар Парк Рояль маңындағы тұрғын үй және өнеркәсіптік дамуларға қызмет ету үшін салынды және Шығыс Актон сияқты, станция ғимараттары платформаларда қарапайым ағаш қоршаулары бар қарапайым құрылымдар болды. CLR, GNP&BR 1906 жылы ашылғаннан бері Британ мұражайы станциясының қолайсыз орналасуы және Холборндағы GNP&BR станциясымен байланыс болмауы мәселе деп есептеді. 1907 жылы станцияларды байланыстыратын жаяу өткел салу қарастырылды, бірақ іске асырылмады. 1913 жылдың қараша айында парламентке ұсынылған CLR заң жобасында Холборн станциясында CLR үшін жаңа платформалар құру және Британ мұражайы станциясын жабу мақсатында High Holborn астындағы туннельдерді кеңейту туралы ұсыныс енгізілді. Бұл 1914 жылы мақұлданды, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс кез келген жұмыстарды жүргізуге кедергі келтірді және UERL 1930 жылға дейін өкілеттіктерді қайта жаңғыртты және құрылыс жұмыстарын бастады. Жаңа платформалар, жаңа билет залы және екі желіге эскалаторлар 1933 жылдың 25 қыркүйегінде ашылды, ал Британ мұражайы станциясы өткен күні жолаушылар тасымалы тоқтағаннан кейін жабылды. 1926 жылдың наурызынан 1928 жылдың қыркүйегіне дейін CLR қалған қақпалы вагондарды кезең-кезеңмен жаңартудан өтті. Жолаушыларға арналған қосымша орын беру үшін соңғы вагондардың платформалары жабылып, әр жағына екі жылжымалы есік орнатылды. Жаңартулар сыйымдылықты арттырып, CLR-ге вагондардағы қақпашыларды алып тастауға мүмкіндік берді, есіктерді бақылау жауапкершілігі пойыздың жартысын басқаратын екі күзетшіге жүктелді. Соңында, 1928 жылы жүргізуші мен күзетші арасындағы байланыс орнатылуы КЛР-ге екінші күзетшіні жоюға мүмкіндік берді, бұл пойыз экипажын жүргізуші мен күзетшіден ғибарат екі адамға дейін азайтты. Вагон қабырғаларына есіктер қосу Вуд-Лейнде қиындықтар тудырды, себебі қайта оралу қисығының ішкі жағындағы платформаның ұзындығы депоға кіретін жанама жолмен шектелген. Мәселе платформаның айналмалы бөлігін орнату арқылы шешілді, ол әдетте жанама жолдан жоғары орналасқан және жолаушыларға пойыздарға қалыпты түрде мінуге мүмкіндік берді, бірақ депоға кіру үшін оны жылжытуға болатын.

Мемлекеттік меншікке көшу, 19231933

Тығыз ынтымақтастық пен CLR станцияларында және желінің басқа бөліктерінде жасалған жақсартуларға қарамастан, метрополитен қаржылық қиындықтарды бастан кешіруде болды. UERL-дің 1912 жылдан бері жоғары табысты Лондондық жалпы автобус компаниясына (LGOC) иелігі, кірістерді біріктіру арқылы UERL тобына автобус компаниясының табысын аз табыс әкелетін теміржолдарды субсидиялауға мүмкіндік берді. Дегенмен, 1920-жылдардың басында көптеген шағын автобус компанияларының бәсекелестігі LGOC-тің табыстылығын төмендетіп, UERL тобының табыстылығына теріс әсер етті. UERL тобының табысын қорғау мақсатында, оның төрағасы лорд Эшфилд Лондон аймағындағы көлік қызметтерін реттеу үшін үкіметке лобби жасады. 1923 жылдан бастап осы бағытта бірнеше заңнамалық бастамалар жасалды, онда Эшфилд пен Еңбекші партиясынан Лондон округінің кеңесшісі (кейін депутат және көлік министрі) Герберт Моррисон көлік қызметтерін реттеу және мемлекеттік бақылау деңгейіне қатысты пікірталастардың алдында болды. Эшфилд UERL тобына бәсекелестіктен қорғаныс беретін және LCC трамвай жүйесін толық бақылауға алуға мүмкіндік беретін реттеуді көздеді, ал Моррисон толық мемлекеттік меншікті ұсынды. Жеті жылдық сәтсіз әрекеттерден кейін, 1930 жылдың соңында Лондондық жолаушылар тасымалы кеңесін (LPTB) құру туралы заң жобасы жарияланды, ол UERL, MR және Лондондық жолаушылар тасымалы аймағы деп белгіленген аймақтағы барлық автобус және трамвай операторларын бақылауға алатын мемлекеттік корпорация болар еді. Кеңес – бұл келісім, яғни мемлекеттік меншік, бірақ толық мемлекеттендіру емес, және ол 1 шілде 1933 жылы құрылды. Осы күні CLR және басқа метрополитен компанияларының активтерінің меншік құқығы LPTB-ге өтті.