Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Рэндольф Такер (31 қаңтар 1812 - 12 маусым 1883) – үш мемлекеттің әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен американдық теңіз офицері. Ол АҚШ Әскери-теңіз күштерінде командир, Конфедерациялық штаттар Әскери-теңіз күштерінде капитан, ал Перу Әскери-теңіз күштерінде контр-адмирал болды. Амазонка Перу гидрографиялық комиссиясының президенті ретінде, ол Амазонканың жоғарғы бассейнін зерттеуге және картаға түсіруге үлкен үлес қосты.
John Randolph Tucker (January 31, 1812 – June 12, 1883), an American naval officer who served in the navies of three nations. He was a commander in the United States Navy, captain in the Confederate States Navy, and rear admiral in the Peruvian Navy. As president of the Peruvian Hydrographic Commission of the Amazon, he contributed to the exploration and mapping of the upper Amazon Basin.
Ерте өмір
Ол Вирджиния штатының Александрия қаласында, бастапқыда Бермуда аралдарынан келген сауда капитаны Джон Такер мен ағылшын дәрігері доктор Чарльз Дугластың қызы Сьюзан Дугластың отбасында дүниеге келді.
He was born in Alexandria, Virginia to merchant captain John Tucker, originally from Bermuda, and Susan Douglas, daughter of Dr. Charles Douglas, an English physician.
АҚШ Әскери-теңіз флоты
1826 жылы 1 маусымда он төрт жасында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің мичманы болды. 1837 жылы 20 желтоқсанда лейтенант болып тағайындалғанға дейін Жерорта теңізі және Бразилия эскадрильяларында теңізде қызмет етті. Мексика-Америка соғысы кезінде Мексика шығанағында лейтенант-командир болып қызмет етті, USS Stromboli кемесінің командирі болды, бірақ ауру салдарынан солтүстікке қайта оралуға мәжбүр болды. 1849 жылдан 1855 жылға дейін ол "Home Squadron" (1849–1852) және "Mediterranean Squadron" (1852–1855) эскадрильяларының флагмандық кемелеріне тағайындалды. Текер 1855 жылы 14 қыркүйекте командир болып тағайындалды және USS Пенсильвания кемесінің командирі болды. Кейін Норфолк теңіз базасында артиллерия офицері болып қызмет етті.
Tucker became a United States Navy Midshipman on June 1, 1826, at age fourteen, and had service afloat in the Mediterranean and Brazil Squadrons prior to his promotion to Lieutenant on December 20, 1837. During the Mexican–American War, he served as a lieutenant commander in the Gulf of Mexico, commanding USS Stromboli until illness forced him to return north. From 1849 until 1855, he was assigned to the Home Squadron (1849–1852) and Mediterranean Squadron (1852–1855) flagships. Tucker received his commission as commander on September 14, 1855, when he became commanding officer of USS Pennsylvania. He later served as ordnance officer at the Norfolk Navy Yard.
Конфедеративтік мемлекеттердің әскери-теңіз қызметі
Командир Такер 1861 жылғы 18 сәуірде Вирджиния Одақтан бөлінген кезде АҚШ Әскери-теңіз күштерінен кетіп, Вирджиния Теңіз күштерінде командир болып, маусым айында Конфедерациялық Штаттар Теңіз күштеріне өтті. 1861–62 жылдары ол 10 зеңбірекпен қаруланған және 150 офицер мен теңізшіден тұратын CSS Patrick Henry кемесінің командирі болды. Ол бірнеше жауынгерлік операцияларға қатысты, соның ішінде Хэмптон-Роудс шайқасында CSS Virginia темір кемесіне көмектесті. 1862 жылғы сәуірде ол Patrick Henry және Virginia кемелерін қамтитын Джеймс өзені эскадрильясының басшылығын алды. 1862 жылғы мамыр айында Федералды Теңіз күштері Дрюридің Блаф бекінісіне шабуыл жасаған кезде ол Дрюридің Блаф шайқасындағы қорғаныс батареяларының біріне жетекшілік етті. 1862 жылғы шілдеде Такер Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына баруға бұйрық берілді, онда ол CSS Chicora темір кемесінің басшылығын алды. Келесі қаңтардың 31-де ол өз кемесімен сол порттан Одақ әскери кемелеріне сәтті шабуыл жасады, USS Keystone State-ті қоса алғанда бірнеше федералды кемелермен атысқа түсті. 1863 жылғы наурызда ол Чарльстондағы Конфедерациялық әскери кемелердің командирі болды және қала 1865 жылғы ақпанда түскенше бұл лауазымда қалды. Осы кезеңде ол капитандыққа көтеріліп, АҚШ әскери кемелеріне қарсы белсенді түрде торпедалық соғыс жүргізді. Генерал Уильям Т. Шерман армиясымен Чарльстонға келгеннен кейін кемелерін батыруға және Солтүстік Каролина штатының Уилмингтон қаласына шегінуге бұйрық берді. Такер кемелер экипаждарынан теңізшілер жасағын құрды, ол Такердің теңізшілер бригадасы деп аталды. АҚШ Азамат соғысының соңғы апталарында ол өз адамымен Конфедерация астанасы Ричмонд, Вирджинияны қорғауда қызмет етті, Конфедерация армиясы Вирджиния штатының Аппоматтокс қаласындағы соңғы тағдырына бет бұрғанда Джеймс өзенінің бойындағы Дрюридің Блафтағы Дарлинг бекінісін күзетті. Ол 1865 жылғы 6 сәуірде Петербургтің оңтүстік-батысындағы Сейлорс-Крик шайқасында жеңіліп, 24 шілдеге дейін тұтқын болып қалды. Босатылғаннан кейін ол Оңтүстік Каролина штатының Ралидегі Southern Express Company агенті ретінде жұмыс істеу үшін Оңтүстікке оралды.
Commander Tucker resigned from the U. S. Navy when Virginia seceded from the Union on April 18, 1861, becoming a commander in the Virginia Navy and, in June, the Confederate States Navy. In 1861–62, he was the commanding officer of CSS Patrick Henry, armed with 10 guns and manned by 150 officers and sailors, participating with her in several combat actions, including supporting the ironclad CSS Virginia in the Battle of Hampton Roads. In April 1862 he took command of the James River Squadron, which included the Patrick Henry and Virginia. During the Federal Navy's attack on the Drewry's Bluff fortifications in May 1862, he commanded one of the defending batteries in the Battle of Drewry's Bluff. In July 1862, Tucker was ordered to Charleston, South Carolina, where he took command of the ironclad CSS Chicora. The following January 31, he led his ship in a successful attack on Union warships off that port engaging several Federal ships, including the USS Keystone State, in a gun battle. He became commander of the Confederate warships at Charleston in March 1863, remaining in that post until the city fell in February 1865. During that time, he was promoted to captain and aggressively pursued spar torpedo warfare against U. S. warships. He was ordered to scuttle his vessels and retreat to Wilmington, North Carolina after General William T. Sherman with his army came to Charleston. Tucker formed a marine detachment from the crews of ships which became known as Tucker's Marine Brigade. During the U. S. Civil War's last weeks he served with his men in the defenses of Richmond, Virginia, the Confederate capital, manning Fort Darling on Drewry's Bluff on the James River while the Confederate States Army was facing its final destiny at Appomattox, Virginia. He surrendered in the field on April 6, 1865, at the Battle of Sailor's Creek, southwest of Petersburg, and remained a prisoner of war until July 24. After his release, he returned to the South to work as an agent of the Southern Express Company of Raleigh, North Carolina.
Перу әскери-теңіз флоты
1866 жылы Перудің АҚШ-тағы министрі Вашингтонда кездесу ұйымдастыру үшін Такермен байланысқа түсті. Сол кезде Перу мен Чили Испаниямен Чинча аралдары үшін соғыс жүргізіп жатқан болатын, ал Перу президенті, генерал Мариано Игнасио Прадо, Такерді өз әскери-теңіз флотына контр-адмирал ретінде қабылдауға шақырды, өзімен бірге екі штаб офицерін таңдауға рұқсат берді. Прадо Такерге Перу мен Чилидің біріккен флотын испандықтарға қарсы жетектеп, Филиппинге шабуыл жасау жоспарлаған. Такер лауазымды қабылдап, капитан Дэвид Портер МакКоркл мен командир Уолтер Рэли Баттпен бірге Перуға келді. Чилидің Вальпараисо қаласына жеткен соң, Такер Перудің «Independencia» бронефрегатында туын көтерді. Кейбір перулық теңізшілер өз флотына шет елдік басшы тағайындалуына қарсы болғанмен, Такер Перу мен Чилидің біріккен флотының жауынгерлік қабілетін арттыруға бар күшін салды. Капитан Лизардо Монтеро бастаған бірнеше перулық теңізшілер бұл шешімді қорлаушылық деп санады, өйткені олар теңіз шайқасын басқа офицерлермен тең деңгейде жетектеп, жеңе алатындарын көрсеткен және өздерінің қызметтерінен кетіп қалды. Олардың арасында Мануэль Феррейрос, Аурелио Гарсия и Гарсия, сондай-ақ кейіннен Гуано және Салитр соғысында (1879-1883) «Теңіздердің рыцарі» деп танылған Мигель Грау Семинарио да болды. Олардың барлығы Такердің тағайындалуына наразылық білдіріп, қызметтерінен кетті. Испания флоты Оңтүстік Американың Тынық мұхитының жағалауын қорғауды тоқтатқаннан кейін, Такер флот басшысы лауазымынан бас тарды, бірақ президент Прадоның қолдауымен контр-адмирал шенін сақтап қалды.
In 1866, the Peruvian Minister to the United States contacted Tucker to arrange an interview in Washington, D. C. At that time, Peru and Chile were in the Chincha Islands War with Spain, and the Peruvian President, General Mariano Ignacio Prado, invited Tucker to join their Navy as a rear admiral, bringing with him two staff officers of his choice. Prado planned for Tucker to lead the allied fleet of Peru and Chile against the Spanish, leading a campaign against the Philippines. Tucker accepted the position and went to Peru with Captain David Porter McCorkle and Commander Walter Raleigh Butt. After arriving at Valparaiso, Chile, Tucker raised his flag on board the Peruvian armored frigate Independencia. Although some Peruvian naval officers objected to a foreigner in command of their fleet, Tucker did his best to raise the battle preparedness of the combined navies of Peru and Chile. Several Peruvian naval officers, led by Captain Lizardo Montero, felt insulted at such a decision since they felt that they had shown they were just as capable as any other officers to lead and win a naval battle and resigned to their command commissions. Among these Manuel Ferreyros, Aurelio García y García and also, including Miguel Grau Seminario, later known as "the Knight of the Seas" at the War of Guano and Salitre (1879 1883), they all resigned to their commissions due to Tucker's appointment. After the Spanish fleet left South America's Pacific coast, Tucker stepped down as fleet commander but remained a rear admiral because of the support of President Prado.
Амазонканың Перу гидрографиялық комиссиясы
1871 жылы Такер Перу әскери-теңіз күшінен кетті. Одан кейін ол Амазонка өзеніндегі Перу гидрографиялық комиссиясының президенті болып тағайындалды, комиссия құрамына америкалық және перуандық әскери офицерлер мен инженерлер, оның ішінде Джеймс Генри Рошель, Дэвид Портер МакКоркл, Уолтер Рэли Батт және Томас Уинг Спароу кірді. Экспедиция Амазонканың жоғарғы ағысын және оның салаларын зерттеп, Тринидад және Эррера-яку атты екі жаңа өзенді ашты. Экспедиция аяқталғаннан кейін Такер Нью-Йоркке барып, карталар мен атластар жасап, комиссияның нәтижелерін жариялады. Джон Рэндольф Такер 1883 жылғы 12 маусымда Вирджиния штатының Петерсбург қаласында қайтыс болды. Оның денесі Вирджиния штатының Норфолк қаласында жерленді, онда оның әйелі 1858 жылы 39 жасында қайтыс болғаннан кейін де мәңгілік тыныс тапқан еді. Оның жинаған құжаттары Олд-Доминион университетінің кітапханасында сақтаулы.
Tucker resigned from the Peruvian Navy in 1871. He was then appointed president of the Hydrographic Commission of Peru on the Amazon River, which included a group of American and Peruvian naval officers and engineers, James Henry Rochelle, David Porter McCorkle, Walter Raleigh Butt, and Thomas Wing Sparrow, among others. The expedition surveyed the upper Amazon River and its tributaries and discovered two new rivers, the Trinidad and the Herrera yacu. Tucker traveled to New York upon completion of the expedition to have maps and atlases made and the commission's findings published. John Randolph Tucker died in his home at Petersburg, Virginia, on June 12, 1883. His remains were interred in Norfolk, Virginia where his wife was already laid to rest after she died in 1858 at age thirty nine. His collected papers are preserved in the library of Old Dominion University.
Отбасы
1838 жылдың 7 маусымында Такер АҚШ Әскери-теңіз күштерінің капитаны Томас Тарлтон Веббтің қызы Вирджиния Веббке үйленді және олардың тоғыз баласы болды.
On June 7, 1838, Tucker married Virginia Webb, daughter of U. S. Navy captain Thomas Tarleton Webb, and they had nine children.