Кіріспе

Ұлттық бала еңбегі комитеті (NCLC) – АҚШ-тағы жеке, коммерциялық емес ұйым, бала еңбегін реформалау қозғалысының басты жақтаушысы болған. Оның мақсаты – "жұмысқа және еңбекке қатысты балалар мен жастардың құқықтарын, хабардар болуын, қадір-қасиетін, денсаулығын және білімін" ілгерілету болды. Ұйым директорлар кеңесімен басқарылды, соңғы төрағасы – Бетси Брэнд.

Құрылу

Эдгар Гарднер Мерфи, американдық дін қызметкері және жазушы, Мерфидің Алабама балалар еңбегі комитеті мен Нью-Йорк балалар еңбегі комитеті арасындағы конференциядан кейін Ұлттық балалар еңбегі комитетін ұсынумен көзге түсті. Конференция 1904 жылдың 25 сәуірінде Нью-Йорк қаласындағы Карнеги залында өткен жаппай жиналыста аяқталды. Жиналыста жұмыс істейтін балалардың ауыр жағдайына алаңдаған ерлер мен әйелдер Ұлттық балалар еңбегі комитетінің құрылуын толық қолдады, ал Феликс Адлер оның бірінші төрағасы болып сайланды. Жаңа ұйым тез арада көрнекті американдықтардың қолдауын алуға кірісті. 1904 жылдың қараша айында, құрылғанына жарты жылдай уақыт өткен соң, NCLC-нің құрамында жетекші саясаткерлер, қайырымдастық корларының өкілдері, дін қызметкерлері және зиялылар болды, олардың ішінде: бұрынғы президент Гровер Кливленд, Оңтүстік Каролина штатының сенаторы Бенджамин Тиллман және Гарвард университетінің президенті Чарльз У. Элиот. 1907 жылы NCLC Конгресс актісімен бекітілді, ал директорлар кеңесіне бастапқыда Джейн Аддамс, Флоренс Келли, Эдвард Томас Девайн, Дебора Дональдс және Лилиан Уолд сияқты белгілі прогрессивті реформаторлар кірді. Мұндай көрнекті реформаторлардың басшылығымен ұйым жылдам түрде қосымша қолдау таба бастады және іс-қимыл мен қорғауға көшті.

Бала еңбегін ашу

1900 жылғы АҚШ халық санағына сәйкес, АҚШ-та он алты жасқа дейінгі жалпы саны 1 752 187 (шамамен әр алты баланың біреуі) «ақы төленетін жұмыстарда» жұмыс істеді. Бұл көрсеткіш 1880 жылы жалақыға жұмыс істеген 1 118 356 баладан елу пайызға көп. Бұл тенденция американдықтарды алаңдатты, олар балалардың егіншіліктегі дәстүрлі рөлін қолдағанмен, американ жастарының өнеркәсіптік фабрикаларда аз төленетін еңбек еткенін ойлауға қорқынышпен қарады. 1909 жылдан 1921 жылға дейін Ұлттық балалар еңбегіне қарсы лига (NCLC) осы моральдық наразылықты пайдаланып, оны балалар еңбегіне қарсы күресінің басты мәселесі етіп қойды. Льюис Хайн Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары әсерлі фотожурналист болды. Осы жылдары американ экономикасы өркендеп, еңбекке деген қажеттілік рекордтық деңгейге жетті. Арзан еңбек күші қажет болды, сондықтан американдық бизнес иммигрант жұмысшылармен қатар балалар еңбегін де іздеді. Фабрикадағы жұмыс өте нақты талаптарға ие болды, ал балалар қажетті жұмысты атқаруға өте ыңғайлы болды. Олардың кішкентай қолдары мен энергиясы конвейер лентасында тиімді пайдаланылды. 1900 жылдардың басында балалар еңбегін тоқтату туралы ойлар өзгерді. Реформаторлар, олардың пікірінше, балалар еңбегі – бұл ауру айналым, ол сөзсіз болашақта жұмыс істейтін балалардың кедейлікке ұшырауына әкеледі. Ұзақ сағаттар балаларды білімнен ғана емес, балалық шақтан да айырды.

Бала еңбегіне қарсы күрес

1904 жылы құрылғаннан бастап Ұлттық бала еңбегі комитеті (NCLC) бала еңбегін реформалауды штаттық деңгейде қолдауға кірісті. NCLC-тің екі аймақтық жетекшісі, Оуэн Лавджой солтүстік штаттарда және Александр МакКелвей оңтүстік штаттарда бірнеше штаттық науқандарды ұйымдастырды. Лавджой мен МакКелвей балалар еңбегінің жағдайларын зерттеуді белсенді түрде ұйымдастырды және еңбек заңнамасын қабылдау үшін штаттық заң шығарушы органдарға лобби жасады. Заң жобасы кейін қабылданбаса да, бала еңбегіне қарсылардың көптеген өкілдерін штаттар арасындағы ынтымақтастық пен бірлікте шешім бар екендігіне көндірді. Жауап ретінде NCLC барлық американдық балалардың жағдайын зерттейтін және есеп беретін федералдық балалар бюросын құруды ұсынды. 1915 жылы NCLC штаттық деңгейдегі күш-жігерінің әртүрлі нәтижелерімен және ішкі шектеулерімен бетпе-бет келгеннен кейін, күш-жігерін федералдық деңгейге көшіруді шешті. Оның атынан Пенсильвания штатының конгрессмені А. Митчелл Палмер (кейіннен Бас прокурор) Американың көптеген кен орындары мен фабрикаларында бала еңбегін тоқтату туралы заң жобасын ұсынды. Президент Уилсон оны конституциялық тұрғыдан дұрыс емес деп тапты және 1915 жылдың 15 ақпанында Палата 232 дауыспен 44-ке қарсы дауыс бергеннен кейін, Сенатта қабылдамауға рұқсат берді. Дегенмен, Артур Линк оны «Америка конституциялық тарихындағы шешімді момент» деп атады, себебі ол алғаш рет «Коммерциялық баптың коммерциялық билігін жұмыс жағдайы мен жалақыны реттеу үшін федералдық бақылаудың кез келген түрін негіздеуге» тырысты. 1916 жылы Оклахома штатының сенаторы Роберт Л. Оуэн және Колорадо штатының өкілі Эдвард Китинг NCLC қолдауымен Китинг-Оуэн заңын ұсынды, ол бала еңбегімен өндірілген немесе өңделген тауарларды штаттар арасында тасымалдауға тыйым салды. Заң жобасы Палатада 337 дауыспен 46-ға қарсы, Сенатта 50 дауыспен 12-ге қарсы қабылданды және президент Вудро Вильсон «Жаңа бостандық бағдарламасының» маңызды бөлігі ретінде заңға қол қойды. Алайда 1918 жылы АҚШ Жоғарғы Соты бес-төрт дауыспен оны конституцияға қайшы деп шешті. Сот бала еңбегін әлеуметтік жамандық деп мойындағанмен, Китинг-Оуэн заңы Конгрестің сауданы реттеу өкілеттігін арттырды деп есептеді. Заң жобасы бірден қайта қаралып, Жоғарғы Сот оны қайтадан конституцияға қайшы деп таныды. NCLC содан кейін стратегиясын федералдық конституциялық түзетуді қабылдауға ауыстырды. 1924 жылы Конгресс Бала еңбегі туралы түзетуді Палатада 297-69 (64 қарсы дауыспен) және Сенатта 61-23 (12 қарсы дауыспен) қабылдады. Алайда 1932 жылға дейін тек алты штат ратификациялау үшін дауыс берді, ал жиырма төрт штат бұл шараны қабылдамады. Бүгінгі күні түзету техникалық тұрғыдан әлі де күтілуде және оны жиырма сегіз штат ратификациялаған, Конституцияға енгізу үшін тағы он штаттың ратификациясы қажет. 1938 жылы Ұлттық бала еңбегі комитеті Әділ еңбек стандарттары заңына (FLSA) қолдау көрсетті, ол NCLC әзірлеген бала еңбегі туралы ережелерді қамтиды. Бұл заң бала еңбегі арқылы өндірілген тауарлардың штаттар арасындағы саудасына тыйым салады. Заң бойынша «бала еңбегі» - он алты жасқа толмаған балаларды жұмысқа орналастырудың кез келген түрі және он алтыдан он сегіз жасқа дейінгі балалар үшін ерекше қауіпті кез келген жұмыс. Бұл анықтама ауыл шаруашылығы еңбегін және баланың қамқоршысымен жұмыс істейтін жағдайларды қамтиды. 1938 жылдың 25 маусымында Конгресс мақұлдағаннан кейін президент Франклин Д. Рузвельт заңға қол қойды; FLSA осы күнге дейін бала еңбегі туралы негізгі федералдық заң болып табылады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде NCLC соғыстан туындаған жұмыс орындарының тапшылығы жаңадан қабылданған және іске асырылған бала еңбегі заңдарын әлсіретпеуін және балаларды кен орындарына, фабрикаларға және көшелерге қайта тартпауын қамтамасыз ету үшін бақылаушы орган ретінде жұмыс істеді. 1985 жылы NCLC балалар мен жастарға қызмет еткендерге арналған Льюис Хайн сыйлығын тағайындады, ол жастармен жұмыс істеген белгілі емес американдықтарды марапаттайды және олардың ерекше еңбегі үшін белгілі басшыларға арнайы сыйлықтар береді. Соңғы 20 жылда сыйлық беру шарасы жыл сайынғы ұлттық атаққа ие болды, соның нәтижесінде түрлі мамандықтар мен еріктілерге сыйлықтар табысталды. Бұрынғы сыйлық иелерінің қатарында 2008 жылы Нью-Йорк штатының Уорвик қаласынан Гин Боуэн, есірткіге тәуелділіктен айырылып жатқан жасөспірімдерге арналған клиникалық тұрғыдан мақұлданған дағдыларды дамыту бағдарламасын бірлесіп құрған және 2007 жылы Теннесси штатының Брентвуд қаласынан Стейси Масиюк, осыған дейін балаларға көмектесуде белсенділік танытқан және балалардың киімдерін жинауға ұйымдастырған. 1991 жылдан бүгінгі күнге дейін Ұлттық бала еңбегі комитеті «Балалар және жұмыстың күші» (KAPOW) бағдарламасын құрды және кеңейтті. KAPOW жеке бизнес пен бастауыш мектептер арасындағы серіктестіктер желісі ретінде жұмыс істейді, оның арқасында жеке сектор еріктілері сабақтар арқылы оқушыларды жұмыс әлемімен таныстырады. Бүгінде KAPOW басқа да бағдарламалар үшін үлгі болып табылады, Флоридадан Калифорнияға дейін отызға жуық қалаларда жұмыс істейді және 50 000-нан астам оқушыға қызмет көрсетеді.

Өлім

Соңғы жылдары қаржы жинау қажетті кірісті әкелмеді, нәтижесінде ақшасы таусылды. Ол үшін қаржыландырылған әлеуметтік мәселе шешілді. NCLC – өзінің миссиясын орындап, енді қажеттігі болмаған ұйымның сирек мысалы. Егістіктерде, шеберханаларда және танымал корпорацияларда бала еңбегімен күрескеннен кейін, бір ғасырдан астам уақыттан соң, 2017 жылы ол жабылды. Оның таратылуы туралы ешқандай хабарлама жарияланбады. Нью-Йорк негізделген комитеттің соңғы президенті Джеффри Ньюман NCLC басқармасы "жеңіс жариялап, жай ғана тарап кетті" деп мәлімдеді.