Ұлттық бала еңбегі комитеті (NCLC) – АҚШ-та балалар еңбегін реформалауға күш салған, балалар құқығы мен білімі үшін күрескен қайырымды ұйым. Тарихы, мақсаты туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлттық бала еңбегі комитеті (NCLC) – АҚШ-тағы жеке, коммерциялық емес ұйым, бала еңбегін реформалау қозғалысының басты жақтаушысы болған. Оның мақсаты – "жұмысқа және еңбекке қатысты балалар мен жастардың құқықтарын, хабардар болуын, қадір-қасиетін, денсаулығын және білімін" ілгерілету болды. Ұйым директорлар кеңесімен басқарылды, соңғы төрағасы – Бетси Брэнд.
Defunct American nonprofit organization
The National Child Labor Committee (NCLC) was a private, non profit organization in the United States that served as a leading proponent for the national child labor reform movement. Its mission was to promote "the rights, awareness, dignity, well being and education of children and youth as they relate to work and working." was administered by a board of directors, with the last chair head being Betsy Brand.
Құрылу
Эдгар Гарднер Мерфи, американдық дін қызметкері және жазушы, Мерфидің Алабама балалар еңбегі комитеті мен Нью-Йорк балалар еңбегі комитеті арасындағы конференциядан кейін Ұлттық балалар еңбегі комитетін ұсынумен көзге түсті. Конференция 1904 жылдың 25 сәуірінде Нью-Йорк қаласындағы Карнеги залында өткен жаппай жиналыста аяқталды. Жиналыста жұмыс істейтін балалардың ауыр жағдайына алаңдаған ерлер мен әйелдер Ұлттық балалар еңбегі комитетінің құрылуын толық қолдады, ал Феликс Адлер оның бірінші төрағасы болып сайланды. Жаңа ұйым тез арада көрнекті американдықтардың қолдауын алуға кірісті. 1904 жылдың қараша айында, құрылғанына жарты жылдай уақыт өткен соң, NCLC-нің құрамында жетекші саясаткерлер, қайырымдастық корларының өкілдері, дін қызметкерлері және зиялылар болды, олардың ішінде: бұрынғы президент Гровер Кливленд, Оңтүстік Каролина штатының сенаторы Бенджамин Тиллман және Гарвард университетінің президенті Чарльз У. Элиот. 1907 жылы NCLC Конгресс актісімен бекітілді, ал директорлар кеңесіне бастапқыда Джейн Аддамс, Флоренс Келли, Эдвард Томас Девайн, Дебора Дональдс және Лилиан Уолд сияқты белгілі прогрессивті реформаторлар кірді. Мұндай көрнекті реформаторлардың басшылығымен ұйым жылдам түрде қосымша қолдау таба бастады және іс-қимыл мен қорғауға көшті.
Edgar Gardner Murphy, an American clergyman and author, is credited with proposing the National Child Labor Committee following a conference between Murphy's Alabama Child Labor Committee, and the New York Child Labor Committee. The conference culminated on April 25, 1904 at a mass meeting held in Carnegie Hall, New York City. At the meeting, both men and women concerned with the plight of working children overwhelmingly supported the formation of the National Child Labor Committee, and Felix Adler was elected its first Chairman. The new organization moved swiftly in procuring the support of prominent Americans. In November, 1904, barely half a year after its conception, the NCLC boasted the membership of leading politicians, philanthropists, clergymen, and intellectuals including: former president Grover Cleveland, Senator Benjamin Tillman of South Carolina, and the president of Harvard University, Charles W. Eliot. In 1907, the NCLC was chartered by an act of Congress with a board of directors originally including prominent Progressive reformers such as Jane Addams, Florence Kelley, Edward Thomas Devine, Deborah Donalds, and Lillian Wald. With the leadership of such prominent reformers, the organization quickly began to attract additional support and moved towards action and advocacy.
Бала еңбегін ашу
1900 жылғы АҚШ халық санағына сәйкес, АҚШ-та он алты жасқа дейінгі жалпы саны 1 752 187 (шамамен әр алты баланың біреуі) «ақы төленетін жұмыстарда» жұмыс істеді. Бұл көрсеткіш 1880 жылы жалақыға жұмыс істеген 1 118 356 баладан елу пайызға көп. Бұл тенденция американдықтарды алаңдатты, олар балалардың егіншіліктегі дәстүрлі рөлін қолдағанмен, американ жастарының өнеркәсіптік фабрикаларда аз төленетін еңбек еткенін ойлауға қорқынышпен қарады. 1909 жылдан 1921 жылға дейін Ұлттық балалар еңбегіне қарсы лига (NCLC) осы моральдық наразылықты пайдаланып, оны балалар еңбегіне қарсы күресінің басты мәселесі етіп қойды. Льюис Хайн Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары әсерлі фотожурналист болды. Осы жылдары американ экономикасы өркендеп, еңбекке деген қажеттілік рекордтық деңгейге жетті. Арзан еңбек күші қажет болды, сондықтан американдық бизнес иммигрант жұмысшылармен қатар балалар еңбегін де іздеді. Фабрикадағы жұмыс өте нақты талаптарға ие болды, ал балалар қажетті жұмысты атқаруға өте ыңғайлы болды. Олардың кішкентай қолдары мен энергиясы конвейер лентасында тиімді пайдаланылды. 1900 жылдардың басында балалар еңбегін тоқтату туралы ойлар өзгерді. Реформаторлар, олардың пікірінше, балалар еңбегі – бұл ауру айналым, ол сөзсіз болашақта жұмыс істейтін балалардың кедейлікке ұшырауына әкеледі. Ұзақ сағаттар балаларды білімнен ғана емес, балалық шақтан да айырды.
According to the 1900 US Census, a total of 1,752,187 (about 1 in every 6) children under the age of sixteen were engaged in "gainful occupations" in the United States. This number represents a fifty percent increase from the 1,118,356 children working for wages in 1880. This trend alarmed Americans who, while supporting the traditional role of children in agriculture, found the idea of American youth laboring for meager wages in industrial factories appalling. From 1909 to 1921 the NCLC capitalized on this moral outrage by making it the focal point of the NCLC campaign against child labor. Lewis Hine was an influential photo journalist in the years leading up to the First World War. It was during those years that the American economy was doing well, and the need for labor was at an all time high. Cheap labor was necessary, and American businesses were not only looking for immigrant workers but also child labor as well. The factory oriented jobs were very specific, and a child was a perfect candidate for the work that was necessary. Their small hands and energy were beneficial to the assembly line. There was a shift in thinking in the early 1900s towards an end to child labor. The argument from reformers, as they were called, was that child labor was a sick cycle that was inevitably going to end in a future of poverty for the children in the work force. The long hours were robbing children of not only an education but a childhood as well.
Бала еңбегіне қарсы күрес
1904 жылы құрылғаннан бастап Ұлттық бала еңбегі комитеті (NCLC) бала еңбегін реформалауды штаттық деңгейде қолдауға кірісті. NCLC-тің екі аймақтық жетекшісі, Оуэн Лавджой солтүстік штаттарда және Александр МакКелвей оңтүстік штаттарда бірнеше штаттық науқандарды ұйымдастырды. Лавджой мен МакКелвей балалар еңбегінің жағдайларын зерттеуді белсенді түрде ұйымдастырды және еңбек заңнамасын қабылдау үшін штаттық заң шығарушы органдарға лобби жасады. Заң жобасы кейін қабылданбаса да, бала еңбегіне қарсылардың көптеген өкілдерін штаттар арасындағы ынтымақтастық пен бірлікте шешім бар екендігіне көндірді. Жауап ретінде NCLC барлық американдық балалардың жағдайын зерттейтін және есеп беретін федералдық балалар бюросын құруды ұсынды. 1915 жылы NCLC штаттық деңгейдегі күш-жігерінің әртүрлі нәтижелерімен және ішкі шектеулерімен бетпе-бет келгеннен кейін, күш-жігерін федералдық деңгейге көшіруді шешті. Оның атынан Пенсильвания штатының конгрессмені А. Митчелл Палмер (кейіннен Бас прокурор) Американың көптеген кен орындары мен фабрикаларында бала еңбегін тоқтату туралы заң жобасын ұсынды. Президент Уилсон оны конституциялық тұрғыдан дұрыс емес деп тапты және 1915 жылдың 15 ақпанында Палата 232 дауыспен 44-ке қарсы дауыс бергеннен кейін, Сенатта қабылдамауға рұқсат берді. Дегенмен, Артур Линк оны «Америка конституциялық тарихындағы шешімді момент» деп атады, себебі ол алғаш рет «Коммерциялық баптың коммерциялық билігін жұмыс жағдайы мен жалақыны реттеу үшін федералдық бақылаудың кез келген түрін негіздеуге» тырысты. 1916 жылы Оклахома штатының сенаторы Роберт Л. Оуэн және Колорадо штатының өкілі Эдвард Китинг NCLC қолдауымен Китинг-Оуэн заңын ұсынды, ол бала еңбегімен өндірілген немесе өңделген тауарларды штаттар арасында тасымалдауға тыйым салды. Заң жобасы Палатада 337 дауыспен 46-ға қарсы, Сенатта 50 дауыспен 12-ге қарсы қабылданды және президент Вудро Вильсон «Жаңа бостандық бағдарламасының» маңызды бөлігі ретінде заңға қол қойды. Алайда 1918 жылы АҚШ Жоғарғы Соты бес-төрт дауыспен оны конституцияға қайшы деп шешті. Сот бала еңбегін әлеуметтік жамандық деп мойындағанмен, Китинг-Оуэн заңы Конгрестің сауданы реттеу өкілеттігін арттырды деп есептеді. Заң жобасы бірден қайта қаралып, Жоғарғы Сот оны қайтадан конституцияға қайшы деп таныды. NCLC содан кейін стратегиясын федералдық конституциялық түзетуді қабылдауға ауыстырды. 1924 жылы Конгресс Бала еңбегі туралы түзетуді Палатада 297-69 (64 қарсы дауыспен) және Сенатта 61-23 (12 қарсы дауыспен) қабылдады. Алайда 1932 жылға дейін тек алты штат ратификациялау үшін дауыс берді, ал жиырма төрт штат бұл шараны қабылдамады. Бүгінгі күні түзету техникалық тұрғыдан әлі де күтілуде және оны жиырма сегіз штат ратификациялаған, Конституцияға енгізу үшін тағы он штаттың ратификациясы қажет. 1938 жылы Ұлттық бала еңбегі комитеті Әділ еңбек стандарттары заңына (FLSA) қолдау көрсетті, ол NCLC әзірлеген бала еңбегі туралы ережелерді қамтиды. Бұл заң бала еңбегі арқылы өндірілген тауарлардың штаттар арасындағы саудасына тыйым салады. Заң бойынша «бала еңбегі» - он алты жасқа толмаған балаларды жұмысқа орналастырудың кез келген түрі және он алтыдан он сегіз жасқа дейінгі балалар үшін ерекше қауіпті кез келген жұмыс. Бұл анықтама ауыл шаруашылығы еңбегін және баланың қамқоршысымен жұмыс істейтін жағдайларды қамтиды. 1938 жылдың 25 маусымында Конгресс мақұлдағаннан кейін президент Франклин Д. Рузвельт заңға қол қойды; FLSA осы күнге дейін бала еңбегі туралы негізгі федералдық заң болып табылады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде NCLC соғыстан туындаған жұмыс орындарының тапшылығы жаңадан қабылданған және іске асырылған бала еңбегі заңдарын әлсіретпеуін және балаларды кен орындарына, фабрикаларға және көшелерге қайта тартпауын қамтамасыз ету үшін бақылаушы орган ретінде жұмыс істеді. 1985 жылы NCLC балалар мен жастарға қызмет еткендерге арналған Льюис Хайн сыйлығын тағайындады, ол жастармен жұмыс істеген белгілі емес американдықтарды марапаттайды және олардың ерекше еңбегі үшін белгілі басшыларға арнайы сыйлықтар береді. Соңғы 20 жылда сыйлық беру шарасы жыл сайынғы ұлттық атаққа ие болды, соның нәтижесінде түрлі мамандықтар мен еріктілерге сыйлықтар табысталды. Бұрынғы сыйлық иелерінің қатарында 2008 жылы Нью-Йорк штатының Уорвик қаласынан Гин Боуэн, есірткіге тәуелділіктен айырылып жатқан жасөспірімдерге арналған клиникалық тұрғыдан мақұлданған дағдыларды дамыту бағдарламасын бірлесіп құрған және 2007 жылы Теннесси штатының Брентвуд қаласынан Стейси Масиюк, осыған дейін балаларға көмектесуде белсенділік танытқан және балалардың киімдерін жинауға ұйымдастырған. 1991 жылдан бүгінгі күнге дейін Ұлттық бала еңбегі комитеті «Балалар және жұмыстың күші» (KAPOW) бағдарламасын құрды және кеңейтті. KAPOW жеке бизнес пен бастауыш мектептер арасындағы серіктестіктер желісі ретінде жұмыс істейді, оның арқасында жеке сектор еріктілері сабақтар арқылы оқушыларды жұмыс әлемімен таныстырады. Бүгінде KAPOW басқа да бағдарламалар үшін үлгі болып табылады, Флоридадан Калифорнияға дейін отызға жуық қалаларда жұмыс істейді және 50 000-нан астам оқушыға қызмет көрсетеді.
Immediately after its conception in 1904, the National Child Labor Committee (NCLC) began advocating for child labor reform on the state level. A number of state centered campaigns were organized by the NCLS's two regional leaders, Owen Lovejoy in the northern states and Alexander McKelway in the southern states. Both Lovejoy and McKelway actively organized investigations of child labor conditions and lobbied state legislatures for labor regulations. Although the bill was later defeated, it convinced many opponents of child labor that a solution lay in the cooperation and solidarity between the states. In response, the NCLC called for the establishment of a federal children's bureau that would investigate and report on the circumstances of all American children. In 1915, the NCLC, facing the varied success and inherent limitations of its efforts at the state level, decided to move its efforts to the federal level. On its behalf, Pennsylvania Congressman A Mitchell Palmer (later Attorney General) introduced a bill to end child labor in most American mines and factories. President Wilson found it constitutionally unsound and after the House voted 232 to 44 in favor on February 15, 1915, he allowed it to die in the Senate. Nevertheless, Arthur Link has called it "a turning point in American constitutional history" because it attempted to establish for the first time "the use of the Commerce Clause commerce power to justify almost any form of federal control over working conditions and wages." In 1916, Senator Robert L. Owen of Oklahoma and Representative Edward Keating of Colorado introduced the NCLC backed Keating Owen Act which prohibited shipment in interstate commerce of goods manufactured or processed by child labor. The bill passed by a margin of 337 to 46 in the House and 50 to 12 in the Senate and was signed into law by President Woodrow Wilson as the centerpiece of The New Freedom Program. However, in 1918 the law was deemed unconstitutional by the United States Supreme Court in a five to four decision in Hammer v. Dagenhart. The court, although acknowledging child labor as a social evil, felt that the Keating Owen Act overstepped congress' power to regulate trade. The bill was immediately revised and again deemed unconstitutional by the Supreme Court. The NCLC then switched its strategy to passing of a federal constitutional amendment. In 1924 Congress passed the Child Labor Amendment with a vote of 297 to 69 (with 64 abstaining) in the house and 61 to 23 (12 abstaining) in the senate. However, by 1932 only six states had voted for ratification, while twenty four had rejected the measure. Today, the amendment is technically still pending and has been ratified by a total of twenty eight states, requiring the ratification of ten more for its incorporation into the Constitution. In 1938 the National Child Labor Committee threw its support behind the Fair Labor Standards Act (FLSA) which included child labor provisions designed by the NCLC. The act prohibits any interstate commerce of goods produced through oppressive child labor. The act defines "oppressive child labor" as any form of employment for children under age sixteen and any particularly hazardous occupation for children ages sixteen to eighteen. This definition excludes agricultural labor and instances in which the child is employed by his or her guardians. On June 25, 1938, after the approval of Congress, President Franklin D. Roosevelt signed the bill into law; the FLSA remains the primary federal child labor law to this day. For the entirety of World War II, the NCLC served as a watchdog to ensure that employment shortages caused by the war did not weaken the newly passed and implemented child labor laws, and that children were not drawn back into the mines, mills and streets. In 1985 the NCLC introduced the Lewis Hine Awards for Service to Children and Youth, which honor unheralded Americans for their work with young people, and give special awards to better known leaders for their extraordinary efforts. Over the past two decades the awards have developed into an annual event of national notoriety with awards given out to a diverse range of professionals and volunteers. Some past recipients include Gene Bowen of Warwick, New York, in 2008 who co founded Road Recovery, a clinically acclaimed skills program designed for teens recovering from drug addiction and Stacy Maciuk of Brentwood, Tennessee in 2007 for her relentless advocacy of kids in foster care and organizing a suitcase collection drive to provide foster children with a place to pack their clothes and possessions other than a garbage bag. From 1991 to today, the National Child Labor Committee created and expanded the Kids and the Power of Work (KAPOW) program. KAPOW exists as a network of private business and elementary school partnerships which introduces students to the world of work through lessons taught by private sector volunteers. Today, KAPOW serves as a model for similar programs, runs operations in over thirty communities from Florida to California, and serves over 50,000 students.
Өлім
Соңғы жылдары қаржы жинау қажетті кірісті әкелмеді, нәтижесінде ақшасы таусылды. Ол үшін қаржыландырылған әлеуметтік мәселе шешілді. NCLC – өзінің миссиясын орындап, енді қажеттігі болмаған ұйымның сирек мысалы. Егістіктерде, шеберханаларда және танымал корпорацияларда бала еңбегімен күрескеннен кейін, бір ғасырдан астам уақыттан соң, 2017 жылы ол жабылды. Оның таратылуы туралы ешқандай хабарлама жарияланбады. Нью-Йорк негізделген комитеттің соңғы президенті Джеффри Ньюман NCLC басқармасы "жеңіс жариялап, жай ғана тарап кетті" деп мәлімдеді.
During its final years fundraising failed to produce the income it needed, and it finally ran out of money. The social ill it had been funded to combat, had ended. The NCLC is a rare example of an organization which succeeded in its mission and was no longer needed. After more than a century of fighting child labor—in fields, in sweatshops, and in well known corporations—it shut down in 2017. There was no announcement of its end. Jeffrey Newman, the last president of the New York based committee, said the NCLC board decided to "declare victory and just move out."