Уильям Альфред Стивенсон: Өмір және қызметі

Кіріспе

Жаңа Зеландия саясаткері (1901–1983)

Сэр Уильям Альфред Стивенсон (19 мамыр 1901 – 29 қараша 1983) – Жаңа Зеландия өнеркәсіпшісі, қайырымдылық жасаушы және жергілікті басқару саясаткері. Ол сонымен қатар академик есу спортымен айналысқан, қатысушы да, төреші де болған, және ірі ойын аң аулаушысы ретінде танымал болған.

Өмірбаян

Стивенсон 1901 жылы дүниеге келді, Лора (құрметті Патерсон) мен Уильям Стивенсонның ұлы. Олар 1913 жылы Стивенсон тобына айналатын компанияны құрды. Ол Оклендтің Солтүстік жағалауындағы Олбэни бастауыш мектебінде білім алып, әкесі үшін ағаш шеберлігіне кірісті. 1921 жылы бизнес құрылыс саласына қадам басты. Стивенсон мен оның інісі Джим әкесі ауырғаннан кейін бизнесті басқарды, ал кейіннен олардың ұлдары Билл, Джек және Росс қосылды. Компания ақырында 1931 жылдың 24 қыркүйегінде тіркелген ірі мердігерлік фирмаға айналды. Уильям Альфред Стивенсон 1924 жылы Руби Шарлотта Россқа (1897 жылы туған) үйленді. Олар Буллс, Пахиатуа және Сансон қалаларында тұрды, ал УА жұмысы үшін Солтүстік аралда көшіп жүрді. Олардың тұңғыш ұлы Уильям Альфред (Билл) 1928 жылы дүниеге келді, одан кейін Джон Кеннеди (Джек, 1929 жылы туған), сосын Джеймс Росс (Росс, 1932 жылы Палмерстон-Норт қаласында туған) дүниеге келді. 1938 жылға таяу отбасы Оклендке жақын Каракаға көшіп келді. 1939 жылы УА Кокль-Бейде үй және жер сатып алып, Ховик қаласында қызы Коллин Маргарет Роуз (1942 жылы туған) отбасын толықтырды. Ол 1944-1947 жылдары Ховик қалалық кеңесінің төрағасы болды және Ховик қаласының екінші мэрі болды (1953-1962 жылдары). Ол әлемде алғашқы болып бір тоннадан астам салмағы бар тунец, марлин және акула ұстады, сондай-ақ 1975 жылы Сиднейдегі Рэндвиктегі Королева Елизавета жүлдесінде жеңімпаз Лейлани атты биеге қарсы жарысты жеңіп алды. 1958 жылы Стивенсон Напиер мен Таупо арасындағы Рангитаики жазығындағы Лочинвер фермасын сатып алып, оны 100 000-нан астам мал сыйымдылығы бар өнімді шаруашылыққа айналдырды. Әлеуметтік жәрдемші ретінде Стивенсон көптеген мақсаттар мен қайырымдылық ұйымдарын қолдады, әсіресе медицина саласына қызығушылық танытты, түрлі ауруханаларға, Сент-Джон жедел жәрдем қызметіне, Окленд университетінде ортопедиялық хирургия және офтальмология кафедраларына, сондай-ақ пластикалық хирургия бойынша доцент лауазымына қаржылай көмек көрсетті. 1965 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету кезінде ол сол орденнің кавалер-командоры атағына ие болды. 1962 жылы Сент-Джон орденінің командирі болып тағайындалды, 1975 жылы Корольдік Австралия және Жаңа Зеландия хирургтар колледжінің құрметті мүшесі болды. Сэр Уильям Альфред "Альф" Стивенсоннің жеке ұраны: "DEO ADJUVANTE LABOR PROFICIT".

Stevenson was born in 1901, the son of Laura (née Paterson) and William Stevenson, who in 1913 founded the company that would grow into the Stevenson Group. He was educated at Albany Primary School on Auckland's North Shore and began working as a carpenter for his father. In 1921 the business expanded into construction. Stevenson and his brother Jim took over after their father became ill, and later his sons Bill, Jack and Ross became involved, the company eventually becoming a major contracting firm that was registered as a company on 24 September 1931. William Alfred Stevenson Married Ruby Charlotte Ross (b.1897) in 1924, and they lived in Bulls, Pahiatua and Sanson while WA moved around the north island for work. Their first son also William Alfred (Bill) was born in 1928, followed by John Kennedy (Jack, b.1929), and then James Ross (Ross b.1932 in Palmerston North), before the family relocated to Karaka near Auckland around 1938. In 1939 WA purchased a Homestead and land in Cockle Bay, Howick and Daughter Colleen Margaret Rose (b.1942) completed the family. He served as chairman of the Howick Town Board from 1944 to 1947, and was the second mayor of Howick, following its inauguration as a borough, from 1953 to 1962. and was the first person in the world to catch a tuna, marlin and shark each weighing more than and the 1975 Queen Elizabeth Stakes at Randwick in Sydney, beating champion mare Leilani. In 1958, Stevenson purchased the Lochinver Station on the Rangitaiki Plains between Napier and Taupō, and transformed it into a productive farming operation with a carrying capacity of over 100,000 stock units. As a philanthropist, Stevenson supported many causes and charities, and was particularly interested in the medical area, donating to various hospitals, St. John Ambulance, and endowing chairs in orthopaedic surgery and ophthalmology and an associate professorship in plastic surgery at the University of Auckland. and he was promoted to Knight Commander of the same order in the 1965 New Year Honours. He was appointed a Commander of the Order of St John in 1962, made an honorary member of the Royal Australasian College of Surgeons in 1975,Personal Motto of Sir William Alfred "Alf" Stevenson "DEO ADJUVANTE LABOR PROFICIT"

Кішігірім бастама

1901 жылы Оклендте туған сэр Уильям 17 жасында Норт-Харбордағы Олбани бастауыш мектебін тастап, әкесі Уильям Стивенсоннің дренаж бизнесіне қосылды. 1921 жылы фирма Ford T үлгісін, үш арба, бірнеше қашау мен соқа сатып алып, құрылыс бизнесіне қадам басты. Сэр Уильям әкесі ауырып қалғаннан кейін фирманы басқаруды өз мойнына алды, кейіннен үш ұлын – Билл, Джек және Росс – шақырып алды. Білім оның табысына тікелей әсер етпесе де, тәжірибелік дағдылары мен батылдығы әлдеқандай рөл атқарды. Оның алғашқы келісімшарттарының бірі – Эден тауының жанартаулық қабаттарына, Оклендке және Нью-Линннің қатты сазды топырағына дренаж туннельдерін салу болды. Бұл үшін сэр Уильям жер астындағы бұрғылау әдісін қолданып, сағаттап жұмыс істеді. Алайда, Оклендтің солтүстік жағалауындағы Девонпорт пен Такапунадағы және Нью-Плимуттегі дренаж жүйелерінде сэр Уильямның тағы бір қабілеті – су астына шомылу – айқын көрінді. Ол шноркельдің көмегінсіз, жабық тастардың астына гелигнит орналастыру үшін 15 фут тереңдікке түсетін. Оның «гидрокостюмі» – жылқы терінен тігілген шалбар және майға толыған киім болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде W Stevenson & Sons Ltd бірнеше маңызды әскери келісімшарттар жеңіп алды, ал соғыстан кейін Солтүстік аралдағы ірі құрылыс жобаларын иеленді, оның ішінде Оклендтің оңтүстік тас жолының көп бөлігі, Гринлейн-Пенроуз айналма жолы, Гленбрук болат зауыты және Вайтакер тауларындағы Нихотупу тоғаны салынды. Бұл жобалардың ең ірісі – 1948 жылы Копуку ашық көмір кенінен қабатты алып тастау жұмысы болды, ол 39 жылдан астам уақытқа созылды.

Уайкитероадағы тұрмыстық өмір

Бизнес өсе келе, УА 1939 жылы Кокл шығанағындағы жартасқа үйді және бес акр жерді сатып алып, отбасымен бірге сонда көшіп барды. Бұл ақ жаңылған ағаш үй, қызыл плиткалы шатырымен және ұзын жолымен, кең көгалдармен, бау-бақшалармен және жеміс ағаштарымен қоршалған еді. Үйдің жанында мал жаюға және жылқы өсіруге қолайлы 45 акрлық шабындық жер болды. Үйге "Уайкитероа" – "ұзақ су көрінісі" деген ат қойылған. Ұлдар мектепке Ховикке барып оқыды, көбінесе понилермен мініп баратын. УА тұрақтар салып, понилер өсірді, ұлдар өскен сайын ол аңшы аттар өсірді. Кейіннен олар таза қанды, жарысқа қатысатын және жүгіретін аттарды өсірумен айналысты. Сонымен қатар, ВА бұрынғы теннис павильонында толық көлемде бокс рингі салды. Бұл рингті ол Такапуна танк фермасынан сатып алған болатын. Ховикте үш ұл сырт бөлмеде жатты, төртінші төсекті әже Стивенсон жиі пайдаланды. Әже Стивенсонға өкінішке орай, кейіннен деменция диагнозы қойылды және оны күтім үйіне орналастыруға тура келді. Әже Росс та осында, гаражға айналдырылған үйде тұрып, бақ-бақшаға көмектесті. Колиннің ерте балалық шағы ағаларына қарағанда тұрақты болды, өйткені олар жиі көшіп-қонып, Колин келген кезде УА мен Руби жайлы Ховик үйіне көшіп барды, олар енді ешқашан көшіп кетпеді. Үйдің кең бақшасы көпшілікке танымал болды. Рубидің бау-бақшаға деген сүйіспеншілігі – жабық верандада сақталған папоротниктер және көк шырындармен және басқа да дәстүрлі өсімдіктермен отырғызылған тасбақалар болды. УА роза гүлдерінің үлкен коллекциясын және жеміс ағаштарының сансыз көп түрін күтіп баптады. Бақшада вистерия қараңғы және ылғал жағдайды ұнататын өсімдіктерді баспана ету үшін перголаның үстінде өсті, кейінгі жылдары бұл үңгір немерелерінің ойнаған жеріне айналды. Тіпті ВА бақшадағы жұмыстың көп бөлігін тастап кеткеннен кейін де, ол 70 жасында да жеміс ағаштарына қамқорлық жасай берді. Өкінішке қарай, ол бақшадағы бір беткейде сүрініп, құлап кетті де, жамбасын алмастыру операциясына ұшырады. Бұл оған үйде бассейн салып, оңалтуды ойластырды. Отбасында Питер есімді сұңқар және Пэт есімді колли болды. Пэт сондай мейірімді болды, ол тіпті жас Колинге арқасына мініп жүруге рұқсат берді. Рождествода барлық нәрсе бақшадан пісірілетін, леди Руби мен үй шаруасының қызметкері бірнеше ай бұрын дәстүрлі пудинг жасайтын. Кейіннен ет Лочинверден келді, ал Дрюри карьерінің артында олар Рождестволық кешкі асқа да ұнайтын күркірлер болды. Киім ілетін жиенің жанында ағашта азық-түлік сақтау шкафы бар еді, оны төмен түсіріп, жоғары көтеруге Руби бау тартқан. Ағашқа жел соғып, май, сүт, пісірілген ет бір-екі күн бойы салқын болады.

With the business growing WA bought a homestead and five acres on the cliff at Cockle Bay in 1939 and moved there with the family. This white weatherboard home, with its orange tiled roof and long driveway was surrounded by extensive lawns, orchards, and gardens, with 45 acres of adjacent farmland for grazing cattle and keeping horses. The house had been named Waikiteroa meaning 'long water view'. The boys started school in Howick, often riding ponies there. WA built stables and bred ponies, then as the boys got older, he bred hunters. Later they also got involved in thoroughbreds, breeding horse racers and trotters. WA also built a full sized boxing ring in an old tennis pavilion that he had obtained from the Takapuna Tank Farm site and each week an ex heavyweight boxing champion, Mack McCarthy, used to come to train the three brothers. At Howick the three boys shared an outside bedroom where a fourth bed was periodically used by Grandpa Stevenson. Grandpa Stevenson unfortunately was later diagnosed with dementia and had to be moved to a care home. Grandpa Ross also lived there in a converted garage and helped with the gardens. Colleen's early childhood was more settled than her brothers as they had moved frequently and by the time Colleen arrived WA and Ruby had moved into the comfortable Howick house, and they never moved again. The house was much admired for its expansive gardens. Ruby's gardening loves were ferns kept in an enclosed verandah, and a rockery planted with bluebells and other traditional plants. WA took care of the vast rose collection and the myriad of fruit trees. In the garden wisteria grew over a pergola to shelter plants that favored dark and damp conditions, in later years this grotto became a favourite place for the grandchildren to play. Even after WA had relinquished much of the gardening work on the property he continued to care for the fruit trees when he was in his 70's. Unfortunately he was on a slope in the orchard when he slipped and fell and wound up having to have hip replacement surgery. This gave him the idea to build a swimming pool at home to help his rehabilitation. The family had a pet budgie called Peter and a collie dog called Pat. Pat was so gentle he even allowed young Colleen to ride his back. At Christmas everything was cooked out of the garden, Lady Ruby and the housekeeper would make a traditional pudding months before. Later on the meat came from Lochinver, and at the back of Drury Quarry there were turkeys which they would also enjoy for Christmas dinner. There was a food storage safe in a tree near the clothesline and Ruby would pull a string to lower and raise it. The wind would blow through the tree and keep the butter, milk, cooked meat cool for a day or two.

Отбасылы адам

Шаршембі күні кешке покер кеші болып өтетін, әдетте екі-үш жұп қатысатын, соның ішінде бағбан Джефф Джеффрис және оның әйелі. Олар тиын мен шұңғырмен ойнайтын, әркім кешкі асқа бір табақ бутерброд әкелетін. Джеффрис отбасы мүліктегі шағын коттеджде тұратын, Джефф бағбандықпен қатар фирмада жүк көлігінің жүргізушісі болып жұмыс істеген. Үйге кинозал салынған, онда 16 мм-лік фильмдерді әкеліп, отбасы мен достарына сәрсенбі және сенбі күндері көрсетуге болатын. Ол сондай-ақ Дрезден фарфорының құмар коллекционері болды, шетелге барған сайын жаңадан үлгілер жинап алатын. Бақтың төменгі жағында жасыл боялған ағаштан жасалған зигзаг баспалдақпен жететін шағын қабықты жағажай болды. Кейіннен олар жаттығу кезінде қайықпен ілесіп жүретін қайықты сақтайтын сарай салды. Балалар жағажайда қабықтарды қайнатып, тұз бен бұрышпен пісіріп жейтін. Кейіннен ВА жылқыға күтім жасау үшін толық уақыт жұмыс істейтін адамды жұмысқа алды. Колиннің жұмысы - төсек жамылғыларын отпен қайнатылған мыс ішінде суға батыру болды. Кейін ол кір жуғыш машинаның тұтқасын бұруға рұқсат алды. ВА ұзақ сағаттар бойы жұмыс істегендіктен, ұлдарға үнемі жұмыс беріліп, мүлікті тәртіппен ұстауға көмектесулері күтілді. Олар аптасына бір рет үлкен газонды қырқып, әр таңертең ВА-ның екі жұп аяқ киімін тазалап, аптасына екі рет машиналарын жуып, жылқыға жем берумен қатар, Ховик аудандық орта мектебіне де баратын. Леди Рубидің қарындасы Мюриел үйленбеген және Стивенсондармен ара-тұра бірге тұратын; ол Колин қашан келсе, оған қарауды өз міндеті деп санады. 5 жасынан бастап Колин Такапунадағы Сент-Эннс мектебінде интернатта оқыды. Екі апта сайын ол жексенбі күні жарты күн үйге келіп, бауырлары мен ата-анасымен бірге дәстүрлі жармаланған кешкі ас ішеді. Асханадан портқа көрініс ашылып, өтетін қайықтарды көруге болады. Ұлдар Окленд грамматикалық мектебіне оқыды, ал 12 жасында Колин қаладағы қыздарға арналған епархиялық мектепке көшті. ВА соғыс кезінде Уитфордта 200 акрлық ферма сатып алды, онда жылқылары болды, кейіннен ол елдік клуб ретінде дамытылатындығы түсінігімен төмен бағаға сатылды. Уитфорд Парк гольф клубы 1968 жылы ашылды, онда бассейн, теннис корты және басқа да жабдықтар бар. RSA-мен бірлесіп, сатудан түскен қаражат Стивенсон ауылын құруға жұмсалды, ол қайта оралған әскерилерге арналған тұрғын үй кешені болды. Жазғы демалысты отбасының Ротоитидегі бахында өткізді. Жол бес сағатқа созылды, отбасы Кембриджде тоңазытқыштар мен жаңа бутербродтар сатып алу үшін тоқтады. Бах бастапқыда қарапайым болған, көп жылдар бойы электр қуаты болмаған, бірақ ақырында заманауи құралдармен жабдықталды. Кештерді фонографты тыңдап, киіз үйге ойнап, оттың алдында отырумен өткізді. Жаңбырды тыңдау үшін изоляцияланбаған толқынды шатырдан судың шуын естігенді ұнататын. ВА көп жылдар бойы бахта телефон қоймады, хабарламаларды тексеруі керек болса, қайықпен почта бөліміне барып, олардың телефонын пайдаланатын. Ақырында электр қуаты мен телефон желілері орнатылды және жасыл асфальттан жасалған теннис корты да салынды. ВА көлде балық аулауды ұнататын, көбінесе басқа кәсіпкерлерді алып жүретін, олар мүліктегі арнайы салынған сарайда форельді түтіндейтін. ВА Тараверада да мүлік сатып алып, қайықшы Норм Кинге қайықтарды және мүліктерді күтіп ұстауға жұмысқа алды. Балалары ересек болып, үйленгеннен кейін - Билл Нариге, Джек Пэмге, Росс Нормаға, ал Колин Донға үйленді, Вайкитероа резиденциясы туған күндер мен Рождество сияқты отбасылық жиналыстарды өткізу үшін ерекше орын болып қалды, олар төрт баласымен, олардың жұбайларымен және он үш немересімен бірге болды.

Wednesday night was poker night and usually involved two or three couples, including Jeff Jeffries the gardener and his wife. They would play with pennies and matchsticks and everyone would bring a plate of sandwiches for supper at 10pm. The Jeffries lived in a cottage on the property, as well as being gardener Jeff used to work as a truck driver for the firm. A film room was built at the house with a pull down screen and WA would bring home 16mm movies for the family and friends to enjoy on Wednesdays and Saturdays. He was also an avid collector of Dresden China, collecting pieces every time he went overseas. There was a small shelly beach at the bottom of the garden which was reached by a green painted wooden zig zag stairway. Later they built a shed with a speed boat in it to follow the rowers as they practiced. The children would boil cockles in a billy and serve them in bread with salt and pepper on the beach. Later WA employed someone full time to attend to the horses. Colleen's job on Mondays was to poke the bed sheets underwater in the copper boiled over a fire. Later on she was allowed to turn the handle for the wringer washing machine. With WA working long hours the boys were given regular chores and were expected to help keep the property in order. They had to mow the vast lawns once a week, two pairs of WA's boots had to be cleaned each morning, the cars washed twice a week, plus feeding the horses all the while going to Howick District High School. Lady Ruby's sister Muriel was unmarried and also lived with the Stevensons on and off; she largely looked after Colleen when she stayed. From age 5 Colleen attended boarding school at St Annes School in Takapuna. Every two weeks she would return home for a half day on Sundays to enjoy a traditional roast dinner with her brothers and parents. The dining room looked over the harbour and there was a great view of the boats passing by. The boys went on to attend Auckland Grammar School and at the age of 12 Colleen moved to board at Diocesan School for Girls in the city. WA bought a 200 acre farm at Whitford during the war where he had horses, this was later sold at a reduced price on the understanding that it would be developed as a country club. The Whitford Park Golf Club opened on the site in 1968 with swimming pools, tennis courts and other facilities. In conjunction with the RSA, proceeds from the sale went to fund Stevenson Village, a returned servicemen's housing complex. Summer holidays were spent at the family bach at Rotoiti. It was a five hour drive with the family stopping at Cambridge for an ice cream and fresh sandwiches. While the bach was eventually fitted with modern appliances it was a basic house without electricity for many years. Nights were spent listening to the wind up phonograph, playing carpet bowls, and sitting in front of the fire. The uninsulated corrugated roof made listening to the rain a pleasure. WA didn't want the phone there for years, if he wanted to check for messages he would go in the boat to the Post Office and use their phone. Electricity and phone lines were eventually installed and a green asphalt tennis court was also added. WA enjoyed fishing on the lake, often taking other businessmen, and they smoked trout in a purpose built shed on the property. WA also bought a property at Tarawera and employed a boatman, Norm Keene, to maintain both the boats and properties. When the children became adults and married; Bill to Nari, Jack to Pam, Ross to Norma and Colleen to Don, the Waikiteroa residence remained a special place to celebrate family gatherings such as birthdays and Christmases surrounded by their four children, their spouses and thirteen grandchildren.

Іскер адам

Сэр Уильямның басқа да жетістіктері де әсерлі болды. Ол бірінші сыныпты қайық жүзуші болған, 1923, 1924, 1926 және 1927 жылдары жеке қалақты қайықпен NZ чемпионы атанды. 1925 және 1926 жылдары екі қалақты қайықпен де чемпион болды. Кейіннен ол Оклендтегі Лаке Пупуке көлінің жанындағы қолданыстан шыққан карьерді халықаралық қайық жүзу трассасына айналдыруға тырысты, бірақ ақырында "Карапиро көлімен" көңіл көнді. 1950 жылы ол Карапиродағы Империя ойындарының қайық жүзу лагерінің басқарушысы болып тағайындалды, ал төрт жылдан кейін Ванкувердегі Империя ойындарына NZ қайық жүзу құрамын басқарды. 1964 жылы Токио Олимпиадасына Новая Зеландия командасының басқарушысы болып тағайындалды, бұл командаға Питер Снелл, Мюррей Халберг және Джон Дэвис кірді. Жеке өмірінде Сэр Уильямның қайырымдылықтары мен сыйлықтары да таңғажайып болды. Олар Сент-Томас шіркеуінің (Сент-Хелиерс, Окленд) қайта құрылысын қаржыландырудан бастап, ауруханаларға жомарт түрде жабдықтар сыйлауға, Окленд университетінде ортопедия және пластикалық хирургия кафедраларын құруға, офтальмология бойынша лекция оқуын ұйымдастыруға және Лора Фергюсон мүгедектер қорының құрылуына көмектесуге дейін барды. Сэр Уильямның кең бизнес мүдделеріне қарамастан, ол жергілікті басқару саясатына, балық аулауға, жылқы өсіруге және оның ұлы Росс Снр. басқарған Напиер/Таупо тас жолындағы Лохинвер фермасын қаржыландыруға уақыт таба алды. 1979 жылы Сэр Уильям 5 жылдық әлемдік рекордты бұзып, Кэрнс жағалауынан 1,231.5 фунт салмақты қара марлин балығын ұстады. Ол ешқашан байлыққа немесе жоғары қаржының қыр-сырына құмар болған емес. 1970 жылы "Окленд Стар" газетіне берген сұхбатында ол былай деді: "Қаржы менің ең үлкен уайымым емес еді, өйткені мен не істей алатынымды және қайда баратынымды білдім. Үлкен қаржы – бұл тек ақылға қонымды нәрсе". Сэр Уильямның WA Stevenson & Sons компаниясын басқаруы жігерлік еңбек, өзіне сенім және нық қадаммен сипатталды. Соңынан келген жылдарда компанияның кеңейіп, түрленуімен белгіленді, нәтижесінде Стивенсон жаңа Зеландияның ірі мердігерлерінің біріне айналды. "Бақыт деген не? Ол – жетістіктің мақтанышы".

Қайықшы

Сэр Уильям 1900 жылдардың соңында төрттік, сегіздік және жұптық каноэде ескек көтеруді бастады, өйткені барлық жас ескекшілер кез келген ескек түріне маманданбас бұрын осылай істейді. Стивенсон жеке каноэге бейімділік танытты және 1922 жылы Окленд ескек клубының түстерінде бастап, төрт мәрте Жаңа Зеландияның жеке каноэ чемпионы атанды. 1923 жылы Блаффта ол сол кездегі жалғыз жаңа зеландиялық болып, бір күні жеке және жұптық каноэде (Даг Смитпен бірге) жеңіске жетті. Бұл 1924 (1925) жылы Дунединде қайталанды және 1926 жылы тағы да жеңіске жетті. Соңғы жылдары Сэр Уильям Уайтемата ескек клубы үшін ескек көтеріп, оның штаб-пәтері теміржол станциясының қарсысында, жағалаудағы жолдың қойма аумағында орналасқан еді. Ол 1927 жылы Мельбурнда өткен Хенли-он-Ярра регаттасында қатысып, сол кездегі әлем чемпионынан екінші орын алды. Алайда, 1920 жылдардың соңында өсіп келе жатқан бизнесінің қысымына назар аудару үшін, әлі ең жақсы күйінде бола тұрып, ескек спортын тастауға мәжбүр болды. Екі онжылдықтан кейін ол ескек спортына оралып, 1940 жылдардың соңында өзінің ұлдары Билл мен Джекке жұптық каноэмен жаттықтырушы болды. 1952 жылы, өзінің сол чемпионаттағы сәттілігінен кейін 30 жыл өткен соң, тарих қайталанды, ол Джекке Веллингтондағы Ұлттық жеке каноэ чемпионатында жеңіске жеткізді. Сол күні тағы бір әке-бала рекорды жасалды, Джек пен Билл Хантер жұптық каноэде жеңіске жетті. Әке-бала командасы келесі жылдары сәттіліктерін жалғастырып, Джек тағы жеті Жаңа Зеландия титулын жеңіп алды. 1954 жылы Сэр Уильям Дон Роулендсті Ванкувердегі Ұлттар Достығы ойындарына жаттықтырды, онда ол ескек спортында екі мәрте жеңіске жетті және команданың басқарушысы болды. Дон Роулендс алтын медальді жеңіп алды. Сэр Уильям үйге оралғаннан кейін Донның каноэ спортындағы мансабына көмектесуді жалғастырды, ал Дон алты Жаңа Зеландия титулын жеңіп алды. Уайкатодағы мүдделерімен – Руз Шиппинг және т.б. байланысты Сэр Уильям Мерсер ескек клубына жақындады, онда ол 1955 жылы Инверкаргилдегі Ұлттық чемпионатта жеңіске жеткен төрттік команданы жаттықтырды. Бұл командаға Чарли Лофрот, Пол Бриджман, Боб Паркер және Норм Кокс кірді, олардың барлығы бір кезде W. Stevenson & Sons Limited компаниясында жұмыс істеген. Алайда, Сэр Уильям команданы ешқашан жаттықтырмаған бір кубок болды, ол – бизнеске қатысты ескек спорты үшін берілетін Томпсон ескеру кубогы. 1959 жылы Джек команда құруды ұсынды, ал Сэр Уильям бұл шақыруды қабылдады. Жарыстың ережелерінде екі тәжірибелі ескекші болуы керек еді: Джек – No3 орындықтағы басты ескекші, Пол Бриджман – No3 орындықта, ал екі жаңадан бастаған ескекші: Джон Твигг – No2 орындықта және Эрл Уэллс – қауырсында. Басқарушы – Колин Грей болды. Бұл команданың барлығы сол кезде Копукуда жұмыс істеді және Мерсердегі өзенде жаттықты. Осылайша, бірнеше ай бойы қатаң жаттығулар, көптеген жаттығулар және Сэр Уильямның табандылығы нәтижесінде ол өзінің командасының Тамаки өзеніндегі Томпсон ескеру кубогын жеңіп алғанын көруден ләззат алды. Ескек спортының басқаруында Стивенсоннің үлесі зор болды. Ол жастығында Окленд және Уайтемата комитеттерінде, кейін 50-жылдардың соңында Окленд ескек қауымдастығында, содан кейін Жаңа Зеландия ескек қауымдастығының вице-президенті және президенті болып қызмет етті. Осының барлығы, сонымен қатар провинциядағы көптеген клубтар мен колледждердің командаларына көрсетілген көмек Сэр Уильямды Жаңа Зеландияның ескек спортындағы жетекші тұлғалардың біріне айналдырды. Ол барлық үш чемпиондық курткаға ие болды, яғни: қызыл куртка (ұлттық чемпионды білдіреді); жасыл куртка (ұлттық чемпионды жаттықтырғанын білдіреді) және қара Жаңа Зеландия өкілдік курткасы. Джек та үш куртканың барлығына ие, бұл әлі күнге дейін Жаңа Зеландиядағы әке-бала рекорды болып табылады.

Sir William started rowing in the late 1900s fours, eights and pairs, as all young oarsmen do before specializing in any particular class of rowing. Single sculls drew the Stevenson preference and he became a four time New Zealand Single Sculls Champion, starting in 1922 in Auckland Rowing Club colours. In 1923 at Bluff he became the only New Zealander at that time to win the Single and Double Sculls (with Doug Smith) on the same day. This was repeated in Dunedin in 1924 (1925) and winning again in 1926. During the latter period Sir William was rowing for the Waitemata Rowing Club whose headquarters were then opposite the Railway Station on the waterfront road storage area. He competed in the Henley On Yarra Regatta at Melbourne in 1927 achieving second to the World's Champion of that period in the Single Sculls. Unfortunately around the late 1920s he was forced to abandon rowing while still in his prime, to concentrate his efforts on the pressures of a growing business. A little over two decades later he came back to the rowing world to take up the role of Coach for two of his sons, Bill and Jack, who he coached as a Double Sculls crew in the late 1940s. History repeated itself, when in 1952, 30 years later after his own success in the same Championships, he coached Jack into first place in the National Single Sculls Championship in Wellington. That same day, another father/son record was taken when Jack and Bill Hunter won the Double Sculls. The father/son team continued their success in the following years with Jack claiming seven more NZ titles. In 1954 Sir William coached Don Rowlands to the Empire Games in Vancouver, where another double achievement was realised when he was made Manager of the Rowing Team. Don Rowlands was successful in winning a Gold Medal. Sir William continued to assist Don in his sculling career on their return home and Don went on to win six NZ titles. With interests in the Waikato – Roose Shipping etc., Sir William came closer to the Mercer Rowing Club where he coached a four to take the NZ Championship at Invercargill in 1955. That crew consisted of Charlie Lofroth, Paul Bridgeman, Bob Parker and Norm Cox, all of whom worked for W. Stevenson & Sons Limited at some stage. There was however, one trophy Sir William had never coached a crew for, that being the Thompson Memorial Gold Cup for Inter Businesshouse Rowing. In 1959 Jack suggested a crew and Sir William took up the challenge. Rules for the competition stated two experienced oarsmen, Jack in the Stroke seat and Paul Bridgeman in the No.3 seat and two novice oarsmen, Jon Twigg in the No.2 seat and Earle Wells in the bow. The coxswain was Colin Gray. This crew all worked at Kopuku at that time and trained on the river at Mercer. So it was, that after several months of hard training, lots of practice and perseverance on behalf of Sir William, he had the satisfaction of seeing his crew win the Thompson Memorial on the Tamaki River. Rowing Administration bore the Stevenson mark. Auckland and Waitemata Committee's in his youth, the Auckland Rowing Assoc. in the late 50s and later Vice President and President of the NZ Rowing Assoc. All this, along with the assistance given many crews from clubs and colleges around the Province made Sir William one of the leading figures in the New Zealand rowing world. He held all three Champion Jackets, i. e. A Red Coat (indicating a National Champion); a Green Coat (having Coached a National Champion] and the Black NZ Representative Jacket. Jack also holds all three jackets, which is a NZ father/son record that still stands.

Балықшы

Су спорты Стивенсонның қанына жақсы сіңді, себебі оның тағы бір сүйікті қызығушылығы – балық аулау болатын. Жас Уильям Стивенсон балық аулау мансабын жергілікті Олбани ағыстарында балық аулаудан бастады. Шамамен жеті онжылдықтан кейін ол Жаңа Зеландия көлдерінен, Австралияның тропиктерінен және Гавай аралдарынан Канаданың Нью-Брансуик жағалауындағы мұзды Солтүстік Атлант мұхитының суларына дейін бүкіл әлемде балық аулады және кездесетін барлық балық түрлерін шамалы аулады. Нағыз спортшының белгісі көптеген балықтардың қабыршақтарында қалды, олар мұхиттың алыптарымен күресіп, жеңіске жеткеннен кейін таңбаланып, бостандыққа жіберілді. Осыған қарамастан, ол балық аулауда бірнеше рекордты жаңартты. Ең құндысы – «Үлкен Үштік» 55. 1970 жылдың қазанында Кейрнс маңындағы өте жақсы балық аулау маусымында сэр Уильям 5 жылдық әлемдік рекордты 1,231½ фунт салмақты қара марилин балығын ұстап бұзды. Бұл шынымен керемет балыққа лайық құрмет. Гигант Bluefin (туна) әрқашан сэр Уильямды қызықтырды – ол Жаңа Фаундленд пен Багама аралдарында ірі туналарды ұстаған, бірақ 1,000 фунттық тунаны 1,000 фунттық billfish-пен қатар ұстау қиын болды, себебі мұндай балықтарды таяқ пен катушкамен ұстағандардың саны он бесқана болған десе де болады. Алайда, 1975 жылы Нью-Брансуиктің Каракьют қаласында, Сент-Лоуренс сағасында іздеу жұмыстары сәтті аяқталды. Бірінші алып тунаны (шамамен 1,200 фунт) жоғалтқаннан кейін, оның сымы жолдасының қолында болғанда және гафқа жетпейтін қашықтықта болғанда, ол 1,080 фунт салмақты көк тунаны ұстап, тағы бір қуанышқа кенелді, ол тағы бір әлемдік рекордқа 40 фунт қана жетпей қалды. Бірден-бір қиындықтардың жартысы шешілді және төрт таңбалы акула іздеуі басталды. 1976 жылдың маусымында Квинсленд штатының Моретон мысығы, үлкен ақ акулаларымен танымал болды, олардың тамақтану орындары қазір тоқтатылған кит аулау станцияларымен байланысты болды, ең сәтті болуы мүмкін деп есептелді. Алайда, «Үш үлкенді» жолбарыс акула жеңді, ол төрт сағатта 800 фунттан астам салмақты төрт жолбарыс акуласын ұстағаннан кейін, соңғы ұсталған алыптың салмағы 1,002 фунтты құрады. Сэр Уильямның балық аулаудағы жетістіктері 1976 жылы ең құнды аулау үшін «Теңіздің қариясы» трофейімен марапатталғанда Жаңа Зеландияда мойындалды.

Watersport was well and truly injected into the Stevenson veins for another favourite pursuit was that of fishing. A young William Stevenson started his fishing career playing eels in the local Albany creeks. Almost seven decades later he had fished all over the globe from the lakes of NZ, the tropics of Australia and the Hawaiian Islands to the freezing North Atlantic waters off Canada's New Brunswick and caught almost every game fish there is to catch. The mark of a true sportsmran was left on many a fin, when, having fought and won the battle with the greats of the ocean, they were tagged and released to freedom. Despite this he had several game fishing records to his credit. The most meritorious being the "Big Three". 55 While fishing off Cairns in October 1970 during a particularly good game fishing season, Sir William broke World Record of five years with a Black Marlin weighing in at 1,231½lb. A fitting tribute to a truly magnificent fish. Giant Bluefin (tuna) had always interested Sir William – he had taken big ones off New Foundland and the Bahamas but the quest for a 1,000lb tuna to go with the 1,000lb billfish was a hard one as there had been probably no more than to fifteen ever landed on rod and reel. However in 1975 at Carracut, New Brunswick, in the St Laurence estuary the search paid off. After the disappointment of losing the first giant, estimate around 1,200lb, while the wire was in the mates hand and just out of the gaffing range, another thrill was realised when he landed a 1,080lb Blue Fin just 40lb short of another World Record. Half the unique challenge was met and the search was on for the magic four figure shark. In June 1976 Queensland's Cape Moreton, famous for its great white sharks whose feeding grounds were associated with the now discontinued whaling stations, was chosen for the most likely success. It was, however, a Tiger Shark that clinched "The Big Three" when, after what was considered probably unprecedented fishing – four tigers over 800lb in four hours, the last monster caught weighed in at 1,002lb. Sir William's fishing feats were recognised in NZ when in 1976 he was awarded the "Old Man of the Sea" trophy for the most meritorious catch.

Ат иесі

Сэр Уильям спорттық қызығушылықтарының кең ауқымына ат спортын қосты және осында зор табысқа жетті. Ол 1950 жылдары ат жарысына қатыса бастады, ал аттарға деген сүйіспеншілігі оны Уитфордта жеке таза қанаты жылқы шаруашылығын құруға итермеледі. Жылдар бойы оның бір жасар аттары ұлттық саудада көш бастады және көптеген жағдайларда оның фоалдарының жеңіске жеткенін көруден ләззат алды. 1960 жылдардың ортасы мен 1970 жылдардың ортасы аралығында Мисс Шона, Керри Доун, Маранделлас және Микаша сияқты аттармен үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Нипавин, 1969 жылы Парламенттік мүгедектікке қоса көптеген жарыстардың жеңімпазы; Шерали, өз жылындағы ең үздік екі жасар және үш жасар болып, көптеген жарыстарда жеңіске жетті, бұл Сэр Уильямның 1971 жылғы шілдеде аяқталған маусымда Жаңа Зеландиядағы ең ірі үлестер иесінің төртіншісі болуына үлкен үлес қосты. Ай шашы (өзінің анасынан өрбітілмеген жалғыз ат) сегіз жарыста жеңіске жетті және Брайан Эндрюске 1971 жылғы маусымда 100-ші жеңісін сыйлады, осылайша ол сол кезде осындай жетістікке жеткен төртінші жокей болды. Сэр Уильямның ең сүйіктісі, әдетте, көптеген классикалық жарыстар мен кубоктарда жеңіске жеткен, соның ішінде 1975 жылғы сәуірде Сиднейдегі Королева Елизавета жүлдесінде Австралияның үздік егізі Лейланиді жеңген Жанделл болды. Жанделлді спорт журналистері «Жылдың Австралиялық егізі» деп атады, бұл Сэр Уильямға зор мақтаныш пен қанағат әкелді. Жанделл Балмерино және Сэр Тристрам сияқты чемпиондық әкелерден ұрпақтар тапты, ал 1981 жылы Сэр Уильям ең үздік әке Соверен Эдишннан туған есекке қуанды. Ол анасына ұқсап, ерекше атқа айналып келе жатты. Ол екі жасар аттардың сынағында алғашқы жарысын 10 ұзындықпен жеңіп алды, бірақ содан кейін қайғылы оқиға орын алды. Жарыс кезінде аяғы соншалықты ауыр жарақат алды, тірі қалуы күмәнді болды. Сэр Уильям сарапшы кеңесін алды және ветеринарлық шеберліктің арқасында ол тұқымдық есек ретінде сақталды. 1980 жылдардың басында Сэр Уильям стандартты жарысқа қатысты, 1950 жылдары Red Slipper-мен аздап тәжірибе жинады және Дебби Директ және Never Bend аттарымен сәтті болды, ол АҚШ-қа барар алдында алты жарыста жеңіске жетті. Оның соңғы сатып алуы – Империя Лобелл есімді бір жасар ат, қазір ол ашық сыныптағы троттер ретінде бағаланады және 1983 жылы Сэр Уильям қайтыс болғаннан кейін Билл, Джек және Росс Стивенсон орташа табысқа жетті.

Sir William included racing in his wide range of sporting interests with notable success. He started racing horses in the 1950s, and his love for horses led him into establishing his own thoroughbred stud at Whitford. On many occasions through the years his yearlings topped the national sales and he had in many cases added delight of watching his foals turn into winners. Between the mid 1960s and the mid 1970s he enjoyed much success with horses such as Miss Shona, Kerry Dawn, Marandellas and Mikasha. Nipawin, winner of many races including the Parliamentary Handicap in 1969; Sheralee, the top two year old for her year and winner of many races as a three year old contributed by more than half to make Sir William 4th leading stakes owner in New Zealand for the season ending July 1971. Moonmist (the only horse mentioned here not bred from his own mares) was winner of eight races and gave Brian Andrews his 100th win in the 1971 season, making him only the 4th jockey at that time to enjoy such success. Probably Sir William's favourite was the filly Jandell, a grand mare winner of many classic races and cups, culminating in her victory over Leilani, the top Australian mare, in the Queen Elizabeth Stakes at Sydney in April 1975. Jandell was named by sports writers as "Australasian Filly of the Year", which gave Sir William much pride and satisfaction. Jandell has progeny from champion sires such as Balmerino and Sir Tristram, and Sir William was elated when she produced a filly from the top sire Sovereign Edition in 1981. The filly was named Janzome and was shaping up to be as outstanding as her mother. She won her first race in the two year old trials, by 10 lengths, but then tragedy struck. While on a training run she broke her leg so severely that it was doubtful if she would live. Sir William sought expert advice and with a remarkable piece of veterinary skill, she was saved as a brood mare. In the early 1980s, Sir William ventured into standardbred racing, having dabbled a little with Red Slipper back in the 1950s and was successful with Debbie Direct and his pacer Never Bend, who won six races before going to the US. His last purchase was a yearling named Empire Lobell now rated as an open class trotter and since Sir William's death in 1983 had been raced by Bill, Jack and Ross Stevenson with moderate success.

Басқа спорттық сәттер

1950 жылы ол Карапиро қаласындағы Империя ойындарының ескек командасының лагеріне жетекші болып тағайындалды. Ол өз қаражатымен өзен жағалауының шамамен бір шақырымын толықтай көркейтіп, шөбін өсірді, мыңдаған көрерменге ыңғайлы орын жасады. 1954 жылы Ванкувердегі Империя ойындарына Жаңа Зеландия ескек командасының жетекшісі – жаттықтырушысы болып тағайындалды. Ол регби лигасынан гольфке дейінгі көптеген спорт клубтарына қаржылық және материалдық көмек көрсетті – Роторуа ескек клубы үшін төрт ескек қайығы, Оклендте ескек жаттығуларына арналған резервуар, барлық спорт түрлерінен атлеттерге шетелдегі жарыстарға қаржы, Лавелок жеңіл атлетика жолының салынуы – басқалар әңгімелесіп отырғанда, сэр Уильям іске кірісіп, оны іске асырды. 1954 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету тізімінде Ховик тұрғыны В.А. Стивенсон спорт және әлеуметтік салалардағы қызметі үшін Британ империясының ең жоғары орденінің офицері (OBE) атағымен марапатталды және сол жылы Корольдік сапары барысында Веллингтонда Королевадан марапат алды. Ол өзі де спортшы ретінде жетістіктерге жетті, сонымен қатар басқаларға өздерінің спорттық карьераларын дамытуға мүмкіндік жасады. Сэр Уильямның көп жылдық спорттағы қатысуының нәтижесінде Токио Олимпиадасына Жаңа Зеландия командасының жетекшісі болып тағайындалуы оның ең үлкен мақтанышы болды. Бұл мақтанышы Джек Стивенсонды ескек бөлімінің жетекшісі етіп тағайындағанда толыққанды орындалды.

Қоғамдық қолдау

Сер Уильямның бизнесі гүлденгенде және ол оның өсуін басқаруға кіріскенде, ол өз қоғамына өз еңбегінің жемісін қайтара алды. Сер Уильям жергілікті билік саясатына он алты жыл бойы белсенді қатысты, оның тоғызы Ховиктің мэрі болып өтті. Осы жылдары ол 1958 жылы үкіметке сыйлық ретінде Кокл шығанағындағы отбасылық шаруашылығын Вице-регалды резиденция үшін (қазір Вайкитероа бөлімшесі деп білетін мүлік) ұсынды. Боулинг алаңдары үшін Никсон паркін құрғатып, жаңартты; жергілікті спорт клубтарына, мектептерге және қоғамдық ұйымдарға мыңдаған доллар көмек берді. 1961 жылы ол жас инженерлердің азаматтық құрылыстағы білімдерін және тәжірибелерін арттыру үшін шетелде жұмыс істеуіне және оқуына мүмкіндік беру үшін жыл сайынғы сыйлық беруге арналған арнайы қор құрды. Копукудағы ашық карьердегі кен өндірісімен айналысқандықтан, ол 1964 жылы көмірді зерттеуді үдету үшін стипендия құруға қаржы бөлді. 1968 жылы сер Уильям мен леди Стивенсон тарихи Шамрок коттеджін сатып алуға қаржы бөлді және оны Ховик кенттік кеңесіне тапсырып, оның қалпына келтірілуіне мүмкіндік жасады. Стивенсон ауылы – зейнеткерлерге арналған, демалыс және медициналық қызметтермен жабдықталған тұрғын үй жобасы, сер Уильям мен леди Стивенсонның жомарттығының тағы бір дәлелі. 1975 жылдың мамыр айында ашылған ауыл Ховик RSA-мен бірлесіп жұмыс істеді, оның Сэр Уильям 20 жылдан астам уақыт бойы басшысы болды.

Қайырымдылық жасаушы

Сэр Уильямның Окленд тұрғындарына тағы бір сыйы 1958 жылы Кохимарамадағы Сент-Томас шіркеуін қайта жаңартуы болды. Шіркеу 1947 жылы ескі Сент-Томас ғимаратының жерінде салынған, бірақ бар болғаны 17 жылдан кейін қауіпті деп танылды. Бастапқы құрылымға негізделген, алайда одан ірі жобаларды сол кездегі W. Stevenson & Sons компаниясының инженері Мюррей Ле Грис жасады. Теңіз саласына деген қызығушылығын сақтай отырып, Сэр Уильям 1968 жылы қайтыс болған Келли Тарлтон және оның әріптесі Уэйд Доакты 1809 жылы Уангароа портында өртеніп батқан "Бойд" кемесін қазу және құтқару жұмыстарына қаржылық қолдау көрсетті. Құтқарылған көптеген заттар қазір Солтүстік мұражайларында қойылған. Қауау аралына қауіпсіз жол табу үшін қараңғыда көздерін салып іздеген қайық жүргізушілер, сыртқы рифтердің қауіптерінен аман қалғанда, таныс "Мартелло" маяғын көргенде демалды. Аз ғана адам шын ниетте 1962 жылы екі автоматты электронды маяқты қаржыландырған Сэр Уильямға алғыс айту керектігін біледі. Олардың бірі Мартелло тасына, екіншісі Кавати шоқысына орналастырылды және Сэр Уильямның тапсырмасымен екі бұрынғы аға Окленд инженерінің құрметіне Дайсон және Торнтон маяқтары деп аталды.

Медицинаны қолдау

Алайда, дәрігерлік зерттеулер мен хирургиялық салалар сэр Уильямның нағыз қызығушылығы мен құрметін тудырды. Өзінің денсаулығы жақсы болғандықтан, ол басқалардың да жайлы өмір сүруі үшін бар күшін салды. 1962 жылы сэр Уильям Грин-Лейн ауруханасында Окленд университетінің анатомия мектебін салуға және жабдықтауға қаржы бөлді, бұл Оклендте физиология және патология курстарын өткізуге мүмкіндік берді. 1965 жылы ол Оклендте жүрек хирургиясы және жүрек-өкпе физиологиясы бойынша дәріс курсын қаржылады, онда әлемнің жетекші хирургтары, соның ішінде доктор Кристиан Барнард қатысты. 1975 жылы сэр Уильям Окленд университетінің медицина мектебінде екі оқытушылық кафедра құрды. Сенім қоры арқылы ортопедиялық хирургия кафедрасы оқыту мен зерттеу жүргізуге және ортопедиялық хирургия саласындағы зерттеулер мен дамуға қаржы жұмсады. Екінші кафедра – пластикалық және реконструктивтік хирургия, ол осы саладағы оқыту мен зерттеуді қаржыландырды. Ол сондай-ақ Миддлмор ауруханасын пластикалық хирургияға қажетті микрохирургиялық жабдықтармен қамтамасыз етті. 1977 жылы сэр Уильям Окленд медицина мектебінде сэр Уильям және леди Стивенсон атындағы офтальмология кафедрасын құрды. Бұл Жаңа Зеландиядағы алғашқы профессорлық қызмет болды және сэр Уильямды университетте үш кафедраны құрған жалғыз адам етті. Ол сондай-ақ Крайстчерч ауруханасын көз ауруларын диагностикалауға қажетті жабдықтармен қамтамасыз етті. Сэр Уильям өзінің қайырымдылығының нәтижесін көріп, одан пайда тапқан адамдармен кездесуден зор қуаныш алды. Олардың арасында жеті жыл бойы көз ауруынан көрмей қалған, бірақ операциядан кейін көлігін жүргізе бастаған адам; зауыттағы апаттан кейін қолы микрохирургиялық жабдықтармен тігіліп қойылған адам және Миддлморда оның қамтамасыз еткен жабдықтарымен жүрек операциясы жасалған көптеген адамдар болды. 1983 жылы ол сэр Уильям және леди Стивенсон атындағы саңыраулық зерттеу стипендиясын құрды, ол саңыраулық және құлақ мүшелеріне қатысты мәселелерді зерттеу мен дамытуға қаржы бөлді.

It was however, the medical research and surgical fields that captured the true interest and respect of Sir William. Having enjoyed good health himself, he did everything in his power to ensure that others less fortunate led a comfortable life. In 1962 Sir William provided funds for the building and setting up of the University of Auckland Anatomy School at Green Lane hospital, enabling courses in physiology and pathology to be undertaken in Auckland. In 1965 he financed a lecture course in Auckland in cardiac surgery and heart lung physiology attended by the worlds leading surgeons, amongst them, Dr Christiaan Barnard. In 1975 Sir William endowed two teaching chairs at the Auckland University School of Medicine. Through the establishment of a Trust, the chair in Orthopedic Surgery enabled teaching and research and provided funds for research and development in Orthopedic Surgery. The second chair was that of Plastic and Reconstructive Surgery which funded teaching and research in that area. He also provided Middlemore Hospital with micro surgery equipment necessary for plastic surgery. In 1977 Sir William endowed a further Chair at the Auckland School of Medicine known as the Sir William and Lady Stevenson Chair of Ophthalmology. It was the first established professorship in NZ dealing with and made Sir William the only person to have established three chairs at the University. He also provided Christchurch Hospital with equipment for diagnosing certain diseases of the eyes. eye diseases Sir William gained enormous please from meeting people who had benefited from his benevolence. They included a man who, unable to see for seven years because of an eye disease was able to drive his car following surgery; a man, who after a factory accident had his hand sewn on again using the micro surgery equipment and Middlemore and numerous people underwent cardiac surgery with equipment provided by himself. In 1983 he set up the Sir William and Lady Stevenson Deafness Research Fellowship, funding research and development in deafness and related ear problems.

Өлім және мұра

1983 жылғы 29 қарашада Стивенсон 82 жасында дүние салды. 1995 жылы ол Жаңа Зеландия бизнес даңқы залына қаза болғаннан кейін енгізілді.