Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мононгахела темір жолы – АҚШ-тың Пенсильвания және Батыс Вирджиния штаттарындағы II сыныпты көмір тасымалдау темір жолы. Бастапқыда оны Пенсильвания темір жолы, Нью-Йорк орталық темір жолының Питтсбург және Эри көлі бөлімшесі, сондай-ақ Балтимор және Огайо темір жолы бірлесіп басқарған. Кейін Нью-Йорк орталық және Пенсильвания темір жолы Penn Central Transportation компаниясымен алмастырылды. Компания 1993 жылғы 1 мамырда Conrail компаниясына қосылғанға дейін өз желісін пайдаланды. Екі басқару жүйесімен де негізгі байланыс Пенсильвания штатындағы Браунсвилл қаласында P&LE темір жолының Питтсбург, Маккиспорт және Югиогени бөлімшесінің оңтүстік ұшымен, сондай-ақ PRR темір жолының бұрынғы Браунсвилл темір жолымен орнатылған. PRR сонымен қатар Пенсильвания штатындағы Хуверде, оның Коул Лик Рун тармағының соңында жүк алмастырды. B&O темір жолы Пенсильвания штатындағы Лекрон және Батыс Вирджиния штатындағы Ривсвилл қалаларында жүк алмастырды. 1970 жылдың соңында компания 281 шақырымдық желіде 193 шақырымдық теміржол участасын пайдаланды; сол жылы ол 446 миллион тонна-шақырым көлемінде табыс әкелетін жүк тасымалын жүзеге асырды.
The Monongahela Railway was a coal hauling Class II railroad in Pennsylvania and West Virginia in the United States. It was jointly controlled originally by the Pennsylvania Railroad, New York Central subsidiary Pittsburgh and Lake Erie Railroad, and the Baltimore and Ohio Railroad, with NYC and PRR later succeeded by Penn Central Transportation. The company operated its own line until it was merged into Conrail on May 1, 1993. The primary connection to both controlling systems was at Brownsville, Pennsylvania with the south end of the P&LE's Pittsburgh, McKeesport and Youghiogheny Railroad and with the PRR's ex Brownsville Railway. The PRR also interchanged traffic at Hoover, Pennsylvania, the end of its Coal Lick Run Branch. The B&O Railroad interchanged at Leckrone, Pennsylvania, and Rivesville, West Virginia. At the end of 1970 it operated 193 miles of road on 281 miles of track; that year it reported 446 million ton miles of revenue freight.
Тарих
Мононгахела темір жолының штаб-пәтері және операциялар базасы Пенсильвания штатының Браунсвилл қаласында орналасқан. "1883 жылға дейін Питтсбург, Вирджиния және Чарльстон темір жолы Браунсвиллге қызмет көрсеткен, бұл туралы үш қаланың ескі литографиясында көрсетілген. Алайда, 1893 жылғы маусым айындағы ресми анықтамалықта (324-бет) Редстоун тармағынан Браунсвиллге жолаушылар тасымалы көрсетілмеген". Мононгахела темір жолы – Пенсильвания темір жолы (PRR) және Питтсбург және Эри көлі темір жолының (P&LE) бірлескен кәсіпорны болды, екеуі де аймақтағы желілерін кеңейтуді жоспарлаған. Әр компания директорлар кеңесіне төрттен мүше тағайындады, олар 1901 жылғы қаңтарда алғашқы отырысын өткізді. Жаңа құрылған Мононгахела темір жолы PV&C-ден, сондай-ақ Оңтүстік-Батыс Пенсильвания теміржол компаниясынан және PRR-ден Браунсвиллден Адаға дейінгі 30 шақырымдық (19 миль) құқықтарды 519 696,13 долларға сатып алды. 1905 жылы бірнеше шахталар мен кокс зауыттарына қызмет көрсеткен және Балтимор және Огайо темір жолымен байланысқан Данлап Крик тармағы ашылды. Бұл желідегі соңғы қозғалыс 1975 жылғы 6 қарашада болды; рельстер алынып тасталды және жылжымайтын мүлік сатылды. 1909 жылы 7 шақырымдық Раш-Ран тармағы салынды, шахтада жұмыс істейтін жұмысшыларды орналастыру үшін (Сара, Пенсильвания) шағын қалашық салынды. Кейіннен көмірдің кеншіге тиесілі еместігі анықталды, содан кейін желі тоқтатылды, қала жойылды. Бұл желіге барлығы төрт пойыз ғана жүріп өткен, олар теміржолдың құрылысын аяқтау үшін балласт тасымалдаған. 1910 жылы федералдық үкімет Бриджпорттағы (қазіргі Оңтүстік Браунсвилл) төмен жарықтан өтпейтін көпірді айыптады, ал Мононгахела темір жолы көпір компаниясын сатып алып, көпірді бұзды. Сол жылы Бриджпортта 10 тұрақтан тұратын дөңгелек депо орнатылды. Бұл теміржолдың тарихы бойындағы басты ауласы болды. 1911 жылы теміржол жеті шахтаға және елу бір кокс зауытына қызмет көрсетті (34 кокс зауыты және 1 шахта Данлап Крик бөлімшесінде орналасқан). 1911-1912 жылдарығы маңызды жоба – штаттық шекараны кеңейту, Бакханнон және Солтүстік теміржолымен (B&N) байланыс орнату. Бұл үлкен өзенді және екі үлкен арнаны кесіп өтуді қамтыды. 1915 жылғы 1 шілдеде Мононгахела теміржолы Бакханнон және Солтүстік теміржолымен бірігіп, Мононгахела теміржол компаниясын (MRY) құрды, ол әлі де аналық компаниялардың (PRR және P&LE) бақылауында болды. 1927 жылы Балтимор және Огайо теміржолы Мононгахела теміржолының акцияларының 1/3 бөлігін (PRR және P&LE-ден 1/6 бөліктен) сатып алып, оның қызмет көрсететін көмір өндіру аймағындағы мүдделерін қамтамасыз етті. 1930 жылғы 1 қаңтарда "Ten Mile Run" тармағы ашылды. Бұл тармақ 2015 жылға дейін Уэйнсбургтегі "Emerald" көмір шахтасына қызмет көрсетуде. 1950 жылғы 21 қазанда Мононгахела теміржолы жолаушылар тасымалын тоқтатты. 1952 жылғы 25 қарашада Мононгахела теміржолы өзінің алғашқы Болдуин S 12 дизель локомотивін іске қосты. Бұл олардың булы локомотивтер паркін тоқтатудың бастауы болды, соңғысы 1954 жылғы 26 мамырда қолданылды. 1968 жылғы маусымда Уэйнсбург Оңтүстік теміржол компаниясы (PRR мүддесінде құрылған) Уэйнсбургтен Консолидацияланған көмір компаниясының "Blacksville No. 1" шахтасына және Шығыс газ және отын компаниясының "Federal No. 2" шахтасына желі ашты. Бұл желі 2015 жылға дейін қолданыста, бірақ "Blacksville No. 1" шахтасы жабылды, ал сол аймақтағы үшінші шахта – "Blacksville No. 2" әлі де жұмыс істеуде. 1993 жылғы 1 мамырда Мононгахела теміржолы Consolidated Rail Corporation (Conrail) компаниясына қосылды, ол бұрын B&O-ның CSX Transportation және Pittsburgh & Lake Erie компанияларының акцияларын сатып алған болатын. Conrail 1998 жылы Norfolk Southern және CSX компанияларымен сатып алынды. Он бір GE Class B23 7R локомотиві (кейде "Super 7s" деп аталады), Мононгахеланың соңғы локомотив паркі 2300–2310 нөмірленді, Conrail оларды 2030–2040 деп қайта нөмірледі, содан кейін 1999 жылы Conrail операцияларын өздеріне алған кезде NS және CSX арасында бөлінді.
The Monongahela Railroad's headquarters and base of operations was Brownsville, Pennsylvania. "As early as 1883, the Pittsburgh, Virginia & Charleston Railway served Brownsville as evidenced by an old lithograph of the Three Towns showing a diamond stacked locomotive coupled to four passenger cars, ready for a northward move, sitting on the track close to the Snowden House and the United States Post Office. However, the June, 1893, Official Guide (page 324), does not indicate any passenger service to Brownsville off the Redstone Branch." The Monongahela Railroad was a joint venture of the Pennsylvania Railroad (PRR) and the Pittsburgh and Lake Erie Railroad (P&LE), both of which had plans to extend their lines in the area. Each company appointed four of their members to the board of directors, who held their first meeting in January 1901. The newly formed Monongahela Railroad acquired many lines in the area from the PV&C as well as the Southwest Pennsylvania Railway Company, as well as the 19 mile (30 km) right of way from Brownsville to Adah from the PRR, for the sum of $519,696.13. In 1905 the Dunlap Creek branch opened, serving several mines and coke works and also connecting with the Baltimore and Ohio Railroad. The last move on this line was on November 6, 1975; the track was removed and the real estate disposed. In 1909 the 4.2 mile (7 km) Rush Run branch was constructed, and a patch town (Sarah, Pennsylvania) was constructed to house the workers at what was to have been a coal mine. It was later determined that the coal did not belong to the mine developer, and the line was abandoned, the town was scrapped. Only four trains ever ran on this line, those carrying the ballast to complete the track. In 1910 the federal government condemned the low clearance covered bridge in Bridgeport (now South Brownsville), and the Monongahela Railroad bought the bridge company and removed the bridge. In the same year they installed a 10 stall roundhouse in Bridgeport. This was to be the main yard for the railroad throughout its history. In 1911 the railroad served seven mines and fifty one coke works (with 34 coke works and 1 mine being on the Dunlap Creek Division) The daily rated output was 1,395 cars of coke and 280 cars of coal. In 1911 1912 the big push was the state line extension, to make a connection with the Buckhannon and Northern Railway (B&N). It involved a major river crossing and two large creek crossings. On July 1, 1915 the Monongahela Railroad consolidated with the Buckhannon and Northern Railway to form the Monongahela Railway Company (MRY), still under the control of the parent companies (PRR and P&LE). In 1927 the Baltimore and Ohio railroad acquired 1/3 (1/6 from each the PRR and P&LE) of the capital stock of the Monongahela Railway, securing their interests in the coal producing area it served. On January 1, 1930 the Ten Mile Run branch opened. This branch still serves one major coal mine, the Emerald Mine in Waynesburg, as of 2015. On October 21, 1950 the Monongahela Railway discontinued passenger service. On November 25, 1952 the Monongahela Railway ran its first Baldwin S 12 diesel locomotive. This marked the beginning of the end of their fleet of steam locomotives, the last one of which being used on May 26, 1954. In June 1968 the Waynesburg Southern Railroad Company (organized in the interest of the PRR) opened a line from Waynesburg to Consolidated Coal Company's Blacksville No. 1 mine and Eastern Gas & Fuel Company's Federal No. 2 mine. This line is still in service as of 2015, although Blacksville No. 1 has closed while a third mine in the same area, Blacksville No. 2, is active. On May 1, 1993 the Monongahela Railway was merged into the Consolidated Rail Corporation (Conrail), which had previously bought out the shares of B&O successor CSX Transportation and Pittsburgh & Lake Erie. Conrail would be bought in 1998 by Norfolk Southern and CSX. Eleven GE Class B23 7Rs (sometimes referred to as Super 7s), the Monongahela's final locomotive fleet numbered 2300–2310, were renumbered 2030 2040 by Conrail, then divided between NS and CSX when they operationally took over Conrail operations in 1999.
Мұралық бірлік
2012 жылы Норфолк Саутрен құрылған күніне 30 жыл толуын тойлады және өзінің тарихын құрметтеу үшін бұрынғы схемаларында 20 локомотивті бояды. Олардың он тоғызы жаңа жеткізілім болды, бірақ NS бағдарламаға Monongahela компаниясын қосуды шешкенде, қызметте жүрген стандартты NS бояуындағы GE ES44AC #8025 локомотивін таңдап, оны Monongahela схемасына бояуға бұйырды.
In 2012, Norfolk Southern celebrated 30 years of being formed, and painted 20 locomotives in predecessor schemes to honor its heritage. Nineteen of them were new deliveries, but when NS decided to included the Monongahela in the program, it selected GE ES44AC #8025 (already in service in standard NS paint) to be painted into the Monongahela scheme.