Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вашингтон қаласындағы мұражай, АҚШ.
Museum in Washington, D. C., United States
Тарих
Мұражай тарихы 1846 жылы Смитсондар институтының құрылуымен байланысты. Смитсоний институтын құру туралы Конгресс актісінде "сурет галереясын" қосу қажеттігі көрсетілген. Алайда, алғашқы жылдары Смитсоний хатшысы Джозеф Генри ғылыми зерттеулерге басымдық бергендіктен, өнер жинағын дамытуға көп күш жұмсалмады. Жинақ алғаш рет Смитсонийдің түпнұсқа ғимаратында (қазіргі Қамал) қойылды. 1865 жылы өрт жинақтың көп бөлігін жойды. Сақталған өнер туындыларының көпшілігі келесі онжылдықтарда Конгресс кітапханасына және Коркоран өнер галереясына берілді. 1896 жылы Конгресс олар үшін өртке төзімді бөлме салуға қаражат бөлгеннен кейін, суреттер Смитсонийға қайтарылды. 1906 жылы Смитсоний өнер жинағын "ұлттық өнер галереясы" деп атауды бастады, бұл Харриет Лейн Джонстонның өнер жинағын алуға жасалған әрекеттермен байланысты болды, ол оны "ұлттық өнер галереясына" мұра еткен. Жинақ Смитсоний ғимараттарының өсуімен бірге кеңейді және Ұлттық алаңдағы Смитсоний ғимараттарының бірінде немесе бірнешесінде орналасты. 1920 жылы Ұлттық өнер галереясы Ұлттық мұражайдан бөлініп, Смитсонийдің жеке бөлімшесіне айналды, ал оның бірінші директоры Уильям Генри Холмс болды. Осы кезде орын мәселесі өте маңызды болды: "Көптеген миллион долларлық жинақтар сақтауда немесе уақытша көрмеде, маңызды экспонаттарды ығыстырып, Табиғат тарихы, Өнеркәсіптік өнер және Смитсоний ғимараттарында тығыздық тудырып жатыр". 1924 жылы сәулетші Чарльз А. Плат Табиғат тарихы мұражайының жанындағы учаскеде салынатын Ұлттық өнер галереясының алдын ала жоспарларын жасады. 1937 жылы Ұлттық өнер галереясы Эндрю Меллонның үлкен өнер жинағын сыйға тарту арқылы құрылған жаңа мекемеге бұрынғы атауды беру туралы талабына байланысты Ұлттық көркемөнерлер жинағы (NCFA) болып өзгерді. 1950 жылдары NCFA әлі де Табиғат тарихы ғимаратында шағын орынды иеленді. 1958 жылы Конгресс NCFA-ға Ескі патенттік кеңсе ғимараттарын берді, оны АҚШ мемлекеттік қызмет комиссиясы босатуға дайын тұрды. Ғимарат жоспарланған Ұлттық портрет галереясымен бөлісілді, NCFA ғимараттың солтүстік жартысын алды. Ғимаратты қайта жаңарту жұмыстары 1964 жылы басталды. NCFA жаңа орнында 1968 жылдың 6 мамырында ашылды. Мұражайдың басқа жерге көшірілуі қолайсыз уақытта болды, өйткені бір ай бұрын Мартин Лютер Кингтің қазасына байланысты туған толқулар ауданды қиратты. NCFA келесі онжылдықтарда келушілерді тарту үшін күресті, өйткені оның төңірегіндегі көшелер көңілсіз және жалғыз болып қалды. Бұл мәселе 1990 жылдардың соңына дейін сақталды, ол кезде Пенсильвания даңғылын дамыту корпорациясының жұмысы және мұражайдың қарсы жағында орналасқан MCI орталығының (қазіргі Capital One Arena) ашылуы ауданды жаңартуға ықпал етті. NCFA 1972 жылы жаңа филиал ашты, ол Ақ үйдің жанындағы тарихи ғимаратта орналасқан дизайн мен қолөнерге арналған Ренвик галереясын ашты. 1980 жылы басқа федералды өнер мұражайларынан жақсырақ ажырату және американдық суретшілерге назар аудару үшін атауы Америка өнерінің ұлттық мұражайы болып өзгертілді. 1982 жылдан 1988 жылға дейін Чарльз С. Элдредж мұражай директоры қызметін атқарды, содан кейін Элизабет Брун мен Стефани Стебич қызмет етті. 2000 жылдың қаңтар айында мұражай Патент кеңсесі ғимаратын жоспарланған үш жылдық, 60 миллион долларлық жөндеуді бастау үшін жабылды. Мұражайдың коллекциясын жабық уақытта жұртшылыққа қолжетімді ету үшін көптеген өнер туындылары "Тарихтағы ең үлкен мұражай турлары" деп аталған "Алдыға шығатын қазыналар" сериясы бойынша саяхаттау көрмелеріне жіберілді. 2000 жылдың қазан айында мұражай атауы Смитсоновтың американдық өнер мұражайы болып өзгертілді, бұл мұражай мен оның саяхаттау көрмелері Смитсоновтың бренд танымалдылығынан пайда алуына мүмкіндік берді. Жөндеу жұмыстары жүргізілгеннен кейін жоба ғимараттың бастапқы сәнін қалпына келтіру мақсатымен кеңейтілді. Ғимараттың ерекше сәулеттік ерекшеліктерінің көпшілігі қалпына келтірілді: Афинадағы Парфеноннан үлгі алған портиктер, иілген қос баспалдақ, колоннадалар, күмбезді галереялар, үлкен терезелер және қала блогындай ұзын шырақтар. Ғимаратқа қосылған жаңа нысандар: Лундер консервациялық орталығы, Лус американдық өнер орталығы, Нан Такер МакЭвой аудиториясы және Роберт және Арлин Когод ауласы. Жөндеу жұмыстары алты жылға созылып, 283 миллион доллар жұмсалды. Мұражай мен Ұлттық портрет галереясы біріктірілген ғимараттарын 2006 жылдың 1 шілдесінде қайта ашты, ол Дональд В. Рейнольдс американдық өнер және портрет орталығы деп қайта аталды.
The museum's history can be traced to the creation of the Smithsonian Institution in 1846. The act of Congress establishing the Smithsonian called for it to include "a gallery of art". In its early years, however, little effort was put into developing the art collection, as Smithsonian Secretary Joseph Henry preferred to focus on scientific research. The collection was first on display in the original Smithsonian Building (now known as the Castle). In 1865, a fire destroyed much of the collection. Those art holdings that survived were mostly loaned to the Library of Congress and the Corcoran Gallery of Art in the following decades. In 1896, the artworks were brought back to the Smithsonian, after Congress appropriated money to construct a fireproof room for them. The Smithsonian began to refer to its art collection as the National Gallery of Art in 1906, in connection with efforts to receive Harriet Lane Johnston's art collection, which she had bequeathed to the "national art gallery". The collection grew as the Smithsonian buildings grew, and the collection was housed in one or more Smithsonian buildings on the National Mall. In 1920, the National Gallery of Art was separated from the National Museum, becoming its own branch of the Smithsonian, with William Henry Holmes as its first director. By this time, space had become critical: "Collections to the value of several millions of dollars are in storage or temporarily on exhibition and are crowding out important exhibits and producing a congested condition in the Natural History, Industrial Arts, and Smithsonian Buildings". In 1924, architect Charles A. Platt drew up preliminary plans for a National Gallery of Art to be built on the block next to the Natural History Museum. In 1937, the National Gallery of Art became the National Collection of Fine Arts (NCFA), because Andrew Mellon insisted that the previous moniker be given to a new institution formed through his donation of a large art collection. By the 1950s, the NCFA still occupied a small space in the Natural History Building. In 1958, Congress finally granted the NCFA a home, the Old Patent Office Building, which was about to be vacated by the U. S. Civil Service Commission. The building would be shared with the planned National Portrait Gallery, with the NCFA occupying the northern half of the building. Renovation work on the building began in 1964. The NCFA opened in its new home on May 6, 1968. The museum's relocation came at an unfortunate time, as the neighborhood had been devastated a month earlier by the Martin Luther King assassination riots. The NCFA struggled to attract visitors over the following decades, as the streets around it remained bleak and lonely. This would remain a factor until the late 1990s, when the work of the Pennsylvania Avenue Development Corporation and the opening of the MCI Center (now Capital One Arena) across the street from the museum sparked a revitalization of the neighborhood. The NCFA gained a new branch in 1972, opening the Renwick Gallery, dedicated to design and crafts, in a historic building near the White House. In 1980, the name was changed to the National Museum of American Art, to better distinguish it from other federal art museums and to emphasize its focus on American artists. From 1982 to 1988, Charles C. Eldredge served as the museum director, followed by the tenures of Elizabeth Broun and Stephanie Stebich. In January 2000, the museum closed to begin a planned three year, $60 million renovation of the Patent Office Building. To keep the museum's collection accessible to the public during the closure, many of the artworks were sent out in a "Treasures to Go" series of traveling exhibitions, billed as "the largest museum tour in history". The museum's name was changed to the Smithsonian American Art Museum in October 2000 so that the museum and its traveling exhibitions could benefit from the Smithsonian's brand recognition. After renovations were underway, the plans were broadened in an effort to restore much of the building's original elegance. Many of the building's exceptional architectural features were restored: porticos modeled after the Parthenon in Athens, a curving double staircase, colonnades, vaulted galleries, large windows, and skylights as long as a city block. New features added to the building included the Lunder Conservation Center, the Luce Foundation Center for American Art, Nan Tucker McEvoy Auditorium, and the Robert and Arlene Kogod Courtyard. The renovation ultimately took six years and $283 million. The museum and the National Portrait Gallery reopened their combined building, renamed as the Donald W. Reynolds Center for American Art and Portraiture, on July 1, 2006.
Ұлттық портрет галереясы
Смитсоновтың американдық өнер мұражайы тарихи Ескі патент кеңсесі ғимаратын тағы бір Смитсонов мұражайы – Ұлттық портрет галереясымен бөліседі. Екі мұражайдың аттары өзгермегенімен, олар бірлесіп Дональд В. Рейнольдс Америка өнері мен портреттері орталығы деп белгілі.
The Smithsonian American Art Museum shares the historic Old Patent Office building with the National Portrait Gallery, another Smithsonian museum. Although the two museums' names have not changed, they are collectively known as the Donald W. Reynolds Center for American Art and Portraiture.
Ренвик галереясы
Смитсоновтың американдық өнер мұражайының қолдауымен Ренвик галереясы Ақ үйдің қарсы бетіндегі Пенсильвания даңғылында орналасқан шағын, тарихи ғимарат. Бұл ғимараттың алғашқыда Коркоран өнер галереясының коллекциясы орналасқан. Американың заманауи қолөнерінің үлкен коллекциясын көрсетумен қатар, мұражайдың тұрақты коллекциясынан жүздерше сурет – салон стилінде ілінген: бірінің үстіне бірі және қатарластырылып – Ұлы залдың арнайы инсталляцияларында ұсынылған. Бұл АҚШ-тың барлық аймақтары мен өнер бағыттарын қамтиды. SAAM әлемдегі ең ірі «Жаңа мәміле» өнері коллекциясына ие; заманауи қолөнер, американдық импрессионизм суреттері, Алтын ғасырдың шедеврлері; фотосурет, қазіргі заманғы халық өнері, афроамерикандық және латиноамерикандық суретшілердің туындылары, батыс кеңеюінің суреттері және ХХ ғасырдың бірінші жартысындағы реалистік өнер де бар. Оның коллекциясындағы маңызды суретшілердің арасында Нам Джун Пайк, Дженни Холцер, Дэвид Хокни, Ричард Хант, Джорджия О’Кифф, Чинг Хо Ченг, Джон Сингер Сарджент, Альберт Пинкхэм Райдер, Альберт Биерштадт, Франсис Фарранд Додж, Эдмония Льюис, Томас Моран, Джеймс Гилл, Эдвард Хоппер, Джон Уильям "Аға Джек" Дей, Карен ЛаМонте және Уинслоу Гомер бар.
Also under the auspices of the Smithsonian American Art Museum, the Renwick Gallery is a smaller, historic building on Pennsylvania Avenue across the street from the White House. The building originally housed the collection of the Corcoran Gallery of Art. In addition to displaying a large collection of American contemporary craft, several hundred paintings from the museum's permanent collection — hung salon style: one atop another and side by side — are featured in special installations in the Grand Salon. that covers all regions and art movements found in the United States. SAAM contains the world's largest collection of New Deal art; a collection of contemporary craft, American impressionist paintings, and masterpieces from the Gilded Age; photography, modern folk art, works by African American and Latino artists, images of western expansion, and realist art from the first half of the twentieth century. Among the significant artists represented in its collection are Nam June Paik, Jenny Holzer, David Hockney, Richard Hunt, Georgia O'Keeffe, Ching Ho Cheng, John Singer Sargent, Albert Pinkham Ryder, Albert Bierstadt, Frances Farrand Dodge, Edmonia Lewis, Thomas Moran, James Gill, Edward Hopper, John William "Uncle Jack" Dey, Karen LaMonte and Winslow Homer.
Қатысу
Музей 1951 жылдан бері көшпелі көрмелер бағдарламасын жүзеге асырып келеді. 2000 жылдардағы жаңарту кезінде "Американдық өнердің тұрақты коллекциясынан 1000-нан астам маңызды өнер туындыларын қамтитын көрмелер сериясы АҚШ-тың 105 қаласына саяхат жасады", оларды "2,5 миллионнан астам адам тамашалады". 2006 жылдан бері он үш көрме 30-дан астам қалада көрсетілді. SAAM білім беру бағдарламаларының аясында мектептерге және жалпы халыққа электрондық ресурстар ұсынады. Мысалы, Artful Connections американдық өнерді тікелей бейнеконференция арқылы көрсетеді. Сонымен қатар, мұражай "Өнер арқылы гуманитарлық ғылымдарды оқыту" атты жазғы институттарды ұйымдастырады, бұл педагогтарды американдық өнер мен технологияны гуманитарлық пәндерге енгізу әдістерімен таныстыратын апталық кәсіби даму семинарлары. American Art-тың жеті онлайн-зерттеу деректер базасы бар, онда әлемдегі мемлекеттік және жеке коллекциялардағы 500 000-нан астам өнер туындыларының тізімі сақталған, оның ішінде Американдық сурет және мүсін инвентаризациясы да бар. Осы деректер базаларын көптеген зерттеушілер мен жыл сайын миллиондаған виртуальды келушілер пайдаланады. American Art және Мұраны сақтау бірлесіп "Сыртқы мүсіндерді сақтау" атты бірлескен жобада жұмыс істейді, ол "сыртқы мүсіндерді құжаттау және сақтауға" арналған. Музей жаңа зерттеулер үшін рецензияланған мерзімді басылым, American Art (1987 жылы жариялана бастады) шығарады. 1993 жылдан бері American Art онлайн-алаңда өкілдік етеді. 1995 жылы жеке сайты іске қосылғанда, ол алғашқы мұражай сайттарының бірі болды. Смитсондар институтының алғашқы блогы EyeLevel 2005 жылы құрылды және 2013 жылғы мәліметтерге сәйкес, блогтың "ай сайын шамамен 12 000 оқырманы бар".
The museum has maintained a traveling exhibition program since 1951. During the 2000s renovation, a "series of exhibitions of more than 1,000 major artworks from American Art's permanent collection traveled to 105 venues across the United States," which were "seen by more than 2.5 million visitors". Since 2006, thirteen exhibitions have toured to more than 30 cities. SAAM provides electronic resources to schools and the public as part of education programs. An example is Artful Connections, which gives real time video conference tours of American Art. In addition, the museum offers the Summer Institutes: Teaching the Humanities through Art, week long professional development workshops that introduce educators to methods for incorporating American art and technology into their humanities curricula. American Art has seven online research databases, which has more than 500,000 records of artworks in public and private collections worldwide, including the Inventories of American Painting and Sculpture. Numerous researchers and millions of virtual visitors per year use these databases. Also, American Art and Heritage Preservation work together in a joint project, Save Outdoor Sculpture, "dedicated to the documentation and preservation of outdoor sculpture". The museum produces a peer reviewed periodical, American Art (started in 1987), for new scholarship. Since 1993, American Art has been had an online presence. It has one of the earliest museum websites when, in 1995, it launched its own website. EyeLevel, the first blog at the Smithsonian Institution, was started in 2005 and, as of 2013, the blog "has approximately 12,000 readers each month".
Танымал мәдениетте
2006 жылы сәнді дизайнер Исаак Мизрахи консерваторлардың джинсовый жұмыс алжапқыштарын жасады. 2008 жылы Америка өнер мұражайы City Mystery жасаған «Ghosts of a Chance» атты балама шындық ойынына қонақ болды. Ойын арқылы келушілер Люс қоры орталығындағы коллекциямен «жаңа тәсілмен қарым-қатынас жасауға» мүмкіндік алды. Ойын алты аптаға созылып, 6000-нан астам қатысушыны қамтыды.
In 2006, fashion designer Isaac Mizrahi designed the conservators' denim work aprons. In 2008, the American Art Museum hosted an alternate reality game, called Ghosts of a Chance, which was created by City Mystery. The game allowed patrons "a new way of engaging with the collection" in the Luce Foundation Center. The game ran for six weeks and attracted more than 6,000 participants.