Кіріспе
Лондон және Кройдон темір жолы (L&CR) – Англиядағы ерте темір жолдардың бірі. Ол 1839 жылы ашылды және 1846 жылдың ақпанында басқа темір жолдармен бірігіп, Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолын (LB&SCR) құрды.
Кройдон желісі және басқа темір жолдар
Суррей темір жолы 1806 жылы Уандсворт пен Кройдон арасында ашылды; бұл тасымалдаушылар өздерінің жылқыларымен вагондарды жылжыта алатын, төлем қағидасы бойынша жұмыс істейтін пластиналық жол болды. Дегенмен, Суррей темір жолының Темзадағы терминалы батысқа қарай тым алыс орналасқандықтан, теңізге шығатын кемелердің оған қосылуына кедергі келтірілді. Локомотивтік жетегі бар шеткі темір жолдар, әсіресе Стоктон және Дарлингтон темір жолы (1825) және Ливерпуль мен Манчестер темір жолы (1830) айқын технологиялық прогреске ұласты, ал жобалаушылар сол кездегі өнеркәсіптік қала болған Кройдонды Лондонмен байланыстыру жоспарын ұсынды. 1809 жылғы Кройдон каналы тоқырап қалған еді, оны сатып алып, оның бағытын пайдалану ұсынылды. Ол Нью-Кростағы Кройдон каналы терминалынан солтүстікке қарай кеңейтіліп, Бермондсидегі Корбетс-Лейн (бұрын Корбетс-Лейн деп жазылған) жерінде Лондон және Гринвич темір жолымен тоғысуы керек еді; оның пойыздары сол желі арқылы Лондон Бридж станциясына дейін жүруге тиіс болды. Инженер Джозеф Гиббс маршрутты зерттеді; бұл күрделі шешімдерді қажет етті, және оны төменде сипаттауға болады. Компания 1836 жылдың 12 маусымында Парламент актісін алды. Желі ұзын болды және оңтүстік бөлігінде Кройдон каналының бағытын Анерлиден Кройдонға дейінгі аялдамаға дейін, локомотив депосымен, канал алабының орнында қайталайтын. Бұл кейіннен қазіргі Батыс Кройдон станциясына айналды. Сиденхем, Пендж, Аннерли (кейіннен Аннерли; жердің шотландтық иесі оның аймақтағы "аннерли хоусе" болғанын айтты), Джолли Сейлор (оның аты қазіргі Норвуд Джанкшеннің солтүстігіндегі тавернаның атымен аталған) және Кройдон (қазіргі Батыс Кройдон) аялдамалары. Жүк тасымалын Лондон Бриджде жүзеге асыру қиын деп есептелді, ал Лондонның жүк терминалы Нью-Кроста салынды; іргелес Суррей каналы жеткілікті байланыс мүмкіндігін береді деп саналды. Сондай-ақ, Нью-Кроста локомотив депосы болды; көмір канал арқылы тасымалданды, себебі сол кезде көмір шахталарына теміржол байланысы болған жоқ.
Құрылыс
Консультант-инженер болған Уильям Кубитт. Жаңа Крос және Форест Хилл қалаларындағы үлкен тілімдердің болуына байланысты, желіні салуға жоспарланған 180 000 фунт стерлингке қарағанда 615 000 фунт стерлинг қажет болды. Жаңа Кростан Форест Хиллге дейін жалғасқан жалғыз тік еңіс 1:100 (1%) болды. L&GR-мен қосылған виадуктан басқа, 18 көпір және үш деңгейлі жол өткелі болды, олардың әрқайсысында "полицей" кезекшілік етіп тұрды. Трасса стандартты 4 фут 8,5 дюймдік енде жасалды, бірақ құрылыс кезінде директорлар шешімге келе алмады және болашақта 7 фут кең енге ауысу мүмкіндігін қарастырып, 9 фут (3 м) ұзындықтағы қосымша ұзын тіреулерге тапсырыс берді, бірақ бұл жоспар іске аспады. Желіде "Виньоль" түбі тегіс рельстер қолданылды, олар қазіргі рельстерге қарағанда негізінен кеңірек және төмен болды. Бұл рельстер бойлық ағаштарға және көлденең тіреулерге орнатылды. Кройдон пойыздары үшін Лондон Бриджінде L&GR станциясының солтүстік жағында жаңа станция салынды, бұл екі станция Корбетс Лейнге дейін бір трассаны бөлісті. Желі 1839 жылдың 5 маусымында ашылды. Орталықта орналасқан алты станция болды: Нью-Крос (қазіргі Нью-Крос Гейт), Дартмут Армс (қазіргі Форест Хилл), Сиденхам, Пендж, Анерли Көпірі (қазіргі Анерли) және Джолли Сейлор (1859 жылы Норвуд Джанкшнмен ауыстырылды). Соңғы станция Кройдон қаласындағы Лондон-роудта орналасқан. L&BR және SER ашылғаннан кейін күтілетін трафик көлемінің артуына байланысты, L&CR 1840 жылы Корбетс Лейннен Лондон Бриджге дейінгі виадукті кеңейтуге рұхсат сұрады. Парламент кеңейтуді виадуктың иелері L&GR жүзеге асыру керек деп шешті. Бұл жұмыс 1842 жылы аяқталды. Осы кезде L&CR жаңа ашылған SER және L&BR компанияларымен бірігіп, комитет құрды және 1843 жылы Корбетс бұрылысында пойыздары қақтығыспауы үшін L&GR компаниясымен Лондон Бриджіндегі станцияларын алмасу туралы келісімге келді.
Бриклайерс Армс Терминус
1843 жылға қарай L&CR және SER Corbetts Junction мен London Bridge арасындағы желісін пайдалану үшін L&GR-дің талап ететін жол ақысынан алаңдады. Осының салдарынан олар L&CR-ден New Cross-тан Bricklayers Arms-қа, Lewis Cubitt жобалаған жаңа терминалға тармақ құрылысын бірлесіп жүргізді, осылайша L&GR желісін пайдаланудан жалтарып өтті. 1844 жылдан бастап SER барлық қызметтерін жаңа терминалға көшірді, ал L&CR екі терминалдан да қызмет көрсетуді жалғастырды. Бұл жағдай 1852 жылға дейін сақталды.
Эпсом кеңейтімі
1844 жылдың сәуірінде L&CR директорлары Эпсомға дейінгі желіні ұзартуды бекітті, бірақ ол темір жол LB&SCR құрамына кіргеннен кейін ғана аяқталды.
Дептфорд кеме жасақтау зауытының кеңейтілуі
1846 жылдың шілдесінде Парламент актісі, Лондон және Кройдон темір жолы актісі 1846 (9 & 10 Vict. c. ccxxxiv), Нью-Кросс станциясынан Дептфорд кемежайына дейінгі тармақ құруға рұқсат берді. Бұл жұмыс темір жол LB&SCR құрамына енгеннен кейін басталды.
Локомотивтер мен жылжымалы құрам
Темір жол жеті 2-2-2 және бір 0-4-2 локомотивтеріне ие болды. Алғашқы бес 2-2-2 және бір 0-4-2 локомотивтерін Sharp, Roberts and Company компаниясы жасаған, және олар 1838 жылдың шілдесінен 1839 жылдың шілдесіне дейін жеткізілген. Қалған екеуін Г. және Дж. Ренни 1838 жылдың тамызында және 1839 жылдың мамырында жасаған.
Жиынтық кесте
L&CR No. Тип Өндіруші Жеткізілген Атауы Jt. Жоқ. 1845 таратқыш 12 2 2Шарп, Робертс және компания1838/07Суррей1L&BR 22 2 2G және J Rennie1838/08Кройдон2SER 32 2 2Шарп, Робертс және компания1838/09Суссекс3L&BR 42 2 2Шарп, Робертс және компания1839/02Кент4L&BR 52 2 2Шарп, Робертс және компания1839/03Лондон5SER 62 2 2G және J Rennie1839/07Архимед6SER 70 4 2Шарп, Робертс және компания1839/07Геркулес7SER 82 2 2Шарп, Робертс және компания1839/08Сайденхэм8L&CR
Брайтон, Кройдон және Довердің бірлескен комитеті
1842 жылдан бастап L&CR өзінің локомотивтер қорын SER-мен біріктіріп, Кройдон және Довер бірлескен комитетін құрды. 1844 жылдың наурыз айынан бастап L&BR осы схемаға қосылды, ал локомотивтер одан кейін Брайтон, Кройдон және Довер бірлескен комитетімен пайдаланылды, сондай-ақ олар қосымша локомотивтерге тапсырыс берді. Бұл шаралар L&CR және L&BR үшін үлкен операциялық мәселелер тудырды, және 1845 жылдың сәуірінде олар 1846 жылдың қаңтарында келісімнен шығу туралы хабарлады, сол кезде локомотивтер үш компания арасында бөлістірілді. L&CR 1845 жылдың сәуірінде сегіз локомотивті қайтарып алды, олардың жетісі басқа теміржолдарға тиесілі болған.
Жиынтық кесте
L&CR No. Тип Өндіруші Атауы Jt. Жоқ. Бастапқы Rly 172 2 0William Fairbairn 74L&BR 252 2 2Sharp, Roberts and CompanySydenham8L&CR 430 4 2Sharp, Roberts and CompanyAchilles35Jt Cttee 442 2 2Sharp, Roberts and CompanyKingston50L&BR 482 2 2Sharp, Roberts and Company 68L&BR 492 2 2Sharp, Roberts and Company 69L&BR 502 2 2Sharp, Roberts and Company 88Jt Cttee 512 2 2Sharp Brothers 90Jt Cttee
Мотивті қуат қоймалары мен цех
Темір жол 1839 жылғы 1 маусымда Нью-Кроста локомотивтерді күту және жөндеу депосының (дөңгелек үй) алғашқы мысалын ашты, бірақ кірпіштен салынған бұл ғимарат 1844 жылғы 14 қазанда өртенді. Оның орнына 1845 жылы жақын жердегі дәстүрлі тік бұрышты депо салынды, ал бастапқы айналма бекеті мен оған қосылған жолдар сол жылы локомотивтерді жөндеу депосының құрамына енгізілді. Кройдон қаласында да шағын депо болған.
Тасымалдау қоры
Бірінші және екінші сыныптағы төрт дөңгелекті вагондар болды, екеуі де сол дәуірде кең таралған үш бөлімді типтес. Басты айырмашылық – бірінші сынып вагондары 18 жолаушыға, ал екінші сынып вагондары 24 жолаушыға арналған.
Операция
Лондон көпіріне кіретін жол тығырыла бастады, сондықтан Корбетс-лейнде ақ диск орнатылды, оны стрелкашы басқаратын болды. Егер диск тіке қараса немесе түнде қызыл жарық жанса, маршрут Кройдонға бағытталды; жиегінен немесе ақ жарық жанса, бұл түйіспе Гринвичке бағытталды. Бұл алғашқы рет берілген сигналды қолданып, түйіспе керуге пайдаланылған деп саналады. Гринвичке пойыздар 15 минут сайын, ал Кройдонға сағатына бір рет жүретін. Чарльз Хаттон Грегори 1842 жылы Нью-Кросс темір жолында алғашқы теміржол семафорын орнатты.
Атмосфералық темір жол
1844 жылы L&CR компаниясына қолданыстағы рельстердің қасына қосымша жол салуға және атмосфералық теміржол жүйесін сынауға парламенттік рұқсат берілді. Портленд-роуд (Кройдон) және Дартмут-Армс станцияларында сорғы станциялары салынды, олар рельстер арасында төселген құбырда вакуум жасады. Құбыр ішінде еркін қозғалатын поршень, былғары клапанмен жабық тілік арқылы пойызға қосылды. Поршень, демек, пойыз атмосфералық қысыммен сорғы станциясына қарай итемеленді. Сорғы станциялары готикалық стильде салынды, биік әшекейлі мұнарасы бар, ол бірден түтін шығарушы шахта және сорғы құбырынан ауа тастау тежегіші ретінде қызмет етті. Атмосфералық жүйе құрылысының аясында Джоли Сейлордың оңтүстігінде әлемдегі алғашқы теміржол эстакадасы (көпір) салынды, ол атмосфералық желіні дәстүрлі бу желісінен өткізуге арналған. 1846 жылы теміржол сорғы қозғалтқыштары мен клапандарымен көптеген мәселелерге тап болды, бұл акционерлердің директорларға наразылығын тудырды. Тамызда біріктірілгеннен кейін L&BR компаниясының қосымша директорлары экспериментті жалғастыруға одан да аз қызығушылық танытты. 1847 жылы атмосфералық эксперимент тоқтатылды. Дартмут-Армстағы машина үйі 1851 жылы көбінесе бұзылып, 1928 жылы оның орнына электр станциясы салынды. Кройдон сорғы станциясының тастары Суррей-стрит су таратқыш ғимаратының құрылысында қайта пайдаланылды, ол әлі де сақталып тұр. Бір тарихшының сөзінше, атмосфералық жүйені пайдалану теміржолға 500 000 фунт стерлинг тұсқа шығып, "қасіретті сәтсіздікке" ұшырады.
Апаттар
Темір жолдың ешқандай ірі апатқа ұшырағаны белгілі емес, бұл оның бастапқыда басқа желілермен бірге жұмыс істегенін ескерсек, таңғажайып.