Кіріспе
Вакуна – ежелгі римдік құдай, ежелгі римдік дереккөздер мен кейінгі ғалымдар оны көптеген басқа құдайлармен, соның ішінде Церера, Диана, Нике, Минерва, Беллона, Венера және Викториямен байланыстырған ежелгі сабин құдайы. Оған негізінен Хорацийдің вилласына жақын (қазіргі Лиценца коммунасында), Риатедегі қасиетті ормандарда және Римде табынған. Оның қандай қорғаныс беру керектігі әлі анықталмаған. Помпоний Порфирион Хораций туралы түсініктемелерінде оны incerta specie (белгісіз түрде) деп сипаттайды. Ренессанс авторлары мен Леонард Шмиц оны егіс жұмысы аяқталғанда, яғни бос уақытта ауыл тұрғындары құрбандық шалған құдай деп айтады. Оның атының этимологиясы жетіспеушілік және кемшілікпен байланысты, ал Гораций өзінің бір хатына арналған досының игілігі үшін оған шақыру жасағандай көрінеді. Осыдан кейін оған үйден кеткен адамдар, отбасы мүшелері немесе достары үшін дұға тіленген деген болжам бар. Овидий сакрамментальді оттармен байланысты рәсімдерді айтады, онда қызметшілер тұрып немесе отырып, Веста атынан өткізілген ежелгі рәсімдермен салыстырады, бірақ бұл далалық жұмысқа немесе жақын жандардың жоқтығына ешқандай сілтеме жасамайды.
Vacuna was an ancient Sabine goddess, identified by ancient Roman sources and later scholars with numerous other goddesses, including Ceres, Diana, Nike, Minerva, Bellona, Venus and Victoria. She was mainly worshipped at a sanctuary near Horace's villa (now in the commune of Licenza), in sacred woods at Reate, and at Rome. The protection she was asked to provide remains obscure. Pomponius Porphyrion calls her incerta specie (of an uncertain kind) in his commentaries on Horace. Renaissance authors and Leonhard Schmitz state that she was a divinity to whom the country people offered sacrifices when the labours of the field were over, that is, when they were at leisure, vacui. The etymology of her name is linked to lack and privation, and Horace appears to call upon her in favour of a friend to whom one of his epistles is addressed. From this, it has been conjectured that she was prayed to in favour of absent people, family members or friends. Ovid mentions rites linked to sacramental fires with attendants either standing or sitting, that he compares to olden ceremonies observed on behalf of Vesta, without any suggestion of field work nor absent dear ones.
Қазіргі заманғы дереккөздер
Эдмон Курбо, Гораций: өмірі мен ойлау дәуірі, Париж, 1914, 2-тарау, 7-тармақ, 16-шы ескерту. espace horace сайтында қолжетімді.
A. W. van Buren, «Vacuna», Рим зерттеулері журналы, 6-том, 1916 (1916), 202–204 беттер. Элизабет Корнелия Эванс, «Горацийдің сабин құдайы Вакуна», Америка филологиялық қауымдастығының еңбектері мен мәмілелері, 65-том, 1934 (1934).
A. W. van Buren, « Vacuna », The Journal of Roman Studies, Vol. 6, 1916 (1916), pp. 202–204. Elizabeth Cornelia Evans, « Horace's Sabine Goddess Vacuna », Transactions and Proceedings of the American Philological Association, Vol. 65, 1934 (1934).