Ежелгі Римнің ормандар, далалар және егістіктер құдайы Фавн
Faunus
Фавн: ежелгі рим құдайы, ормандар мен егістіктердің қорғаушысы. Пандармен байланысы, аң-малдың өсімін күтеуші, болашақты болжайтын қасиеттері туралы аңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ежелгі Римнің ауылдық құдайы
Roman deity of the countryside
the Ancient Roman god
Ежелгі Рим діні мен мифологиясында Фаун – орман, жазықтар мен егістік жерлердің рустикалық құдайы болды; ол малдың көбеюін қамтамасыз еткенде, оны Инуус деп атаған. Кейін әдебиетте ол грек құдайы Панмен теңестірілді, содан кейін римдіктер оны мүйізді құдай ретінде бейнеледі. Фаун – римдіктердің ең ежелгі құдайларының бірі, ол di indigetes деп белгілі болған. Эпостық ақын Вергилийдің айтуынша, ол латын тайпаларының аңызға толы патшасы болған. Оның рухымен Фатуус деген атпен болашақты болжайтын құдай ретінде кеңес сұрастырылған, Тибур қасиетті тоғайында, Альбунея құдығының маңында және ежелгі Римнің өзіндегі Авентин төбесінде оракулдар болған. Маркус Теренций Варро оракул жауаптары Сатурн стилінде берілгенін айтқан. Фаун болашақты түстер мен дауыстар арқылы білдірген, олар оның қасиетті жеріне құрбандық шалынған қошқарлардың жүніне жатып ұйықтағандарға жеткізілген. Фаулер (1899) Фаунның римдік жел құдайларының бірі – Фавониймен бірдей екенін болжаған (Анемоймен салыстырыңыз).
In ancient Roman religion and myth, Faunus was the rustic god of the forest, plains and fields; when he made cattle fertile, he was called Inuus. He came to be equated in literature with the Greek god Pan, after which Romans depicted him as a horned god. Faunus was one of the oldest Roman deities, known as the di indigetes. According to the epic poet Virgil, he was a legendary king of the Latins. His shade was consulted as a goddess of prophecy under the name of Fatuus, with oracles in the sacred grove of Tibur, around the well Albunea, and on the Aventine Hill in ancient Rome itself. Marcus Terentius Varro asserted that the oracular responses were given in Saturnian verse. Faunus revealed the future in dreams and voices that were communicated to those who came to sleep in his precincts, lying on the fleeces of sacrificed lambs. Fowler (1899) suggested that Faunus is identical with Favonius, one of the Roman wind gods (compare the Anemoi).
Этимология
Фавн атауы, әдетте, прото-италиялық *fawe немесе *fawono (варианты *fawōn(jo)) тілінен шыққан деп есептеледі, сондықтан Умбрия тіліндегі fons, foner ("иесіміз", "құдай") сөздерімен туыс. Ол түпкілікті прото-үнді-еуропалық (*bh₂u n) тілінен ("қолайлы") шыққан болуы мүмкін, бұл ескі ирланд тіліндегі búan ("жақсы, қолайлы, берік") және орта уэльс тіліндегі bun ("қыз, жақын") сөздерінде де көрінеді. Тағы бір теория бойынша, Фавн – бұл прото-үнді-еуропалық *dhau no ("құрлысушы", "жанында тұрушы", сонымен "қасқыр") тілінен латын тіліне ауысқан сөз, осы пікірді екі Луперк ("қасқыр адамдар", латын тіліндегі lupus – "қасқыр" сөзінен) Фавн құдайының уақытша дін қызметкерлері ретінде қарастырылатыны дәлелдейді.
The name Faunus is generally thought to stem from Proto Italic *fawe or *fawono (variant *fawōn(jo)), thus being cognate with Umbrian fons, foner ('merciful'). It may ultimately derive from Proto Indo European (PIE) *bʰh₂u n ('favourable'), which also reflects Old Irish búan ('good, favourable, firm') and Middle Welsh bun ('maiden, sweetheart'). Another theory contends that Faunus is the Latin outcome of PIE *dhau no ('the strangler', thus denoting the 'wolf'), a proposition suggested by the fact that the two Luperci ("wolf men", from Latin lupus, 'wolf') are commonly treated as temporary priests of the god Faunus.
Шығу тегі
Фаунус үнді-еуропалық шығу тегінен болуы мүмкін және Веда құдайы Рудрамен байланысты болуы мүмкін.
Faunus may be of Indo European origin and related to the Vedic god Rudra.
Жұбайлар мен отбасы
Аңызда Фаун Лациумның ескі патшасы болып, Сатурнның немересі, Пикустың ұлы және нимфа Марикадан (кейде Фаунның анасы) Латиннің әкесі ретінде суреттеледі. Өлгеннен кейін ол ауыл шаруашылығы мен мал өсіруге қосқан үлкен үлесі үшін жердің қамқоршы құдайы дәрежесіне көтеріледі. Оның құлшылығында Фауна және Фатуа деп аталатын, осыған ұқсас қасиеттері бар бір құдайлық та болды. Ол оны қарындасы және әйелі деп есептеді. Галлияда Фаун кельт Дюсиосымен теңестірілді.
In fable Faunus appears as an old king of Latium, grandson of Saturnus, son of Picus, and father of Latinus by the nymph Marica (who was also sometimes Faunus' mother). After his death he is raised to the position of a tutelary deity of the land, for his many services to agriculture and cattle breeding. A goddess of like attributes, called Fauna and Fatua, was associated in his worship. She was regarded as his sister and wife. In Gaul, Faunus was identified with the Celtic Dusios.