Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Құрама Штаттардың 62-ші Конгресі қабылдаған заң
United States Law passed by the 62nd Congress
1911 жылғы Үлестіру туралы акт (англ. The Apportionment Act of 1911) – АҚШ Конгресі 1911 жылғы 8 тамызда қабылдаған акт. Бұл заң бастапқыда АҚШ Өкілдер палатасының мүшелерінің санын 433 деп белгіледі, ол 1913 жылғы 4 наурызда 63-ші Конгресспен күшіне енді. Заңның 2-бабында Аризона және Нью-Мексико штаттарының болашақта құрылуына байланысты әрқайсысына қосымша бір орын қосу қарастырылды (бұл 1912 жылы орындалды), осылайша орын санының жалпы сомасы 435-ке жетті. 1911 жылғы Үлестіру туралы актқа дейін 1850 жылдан бері орынды бөлуде Гамильтон/Винтон (ең үлкен қалдық) әдісі қолданылып келді. АҚШ Өкілдерінің санын 435 деп белгілеумен қатар, 1911 жылғы Үлестіру туралы акт АҚШ Өкілдерін бөлудің Вебстер әдісіне қайта оралды.
The Apportionment Act of 1911 (, ) was an apportionment bill passed by the United States Congress on August 8, 1911. The law initially set the number of members of the United States House of Representatives at 433, effective with the 63rd Congress on March 4, 1913. It also included, in section 2, a provision to add an additional seat for each of the anticipated new states of Arizona and New Mexico (which happened in 1912), bringing the total number of seats to 435. Prior to the Apportionment Act of 1911, the Hamilton/Vinton (largest remainder) method was used in the apportionment of seats since 1850. In addition to setting the number of U. S. Representatives at 435, the Apportionment Act of 1911 returned to the Webster method of apportionment of U. S. Representatives.
Кейінгі үлестіру
Бірінші және жалғыз рет Конгресс 1920 жылғы халық санағынан кейін үлестіру туралы акт қабылдамады. Бұл 1911 жылғы актінің үлестіру шараларын 1930 жылғы халық санағына дейін күшінде қалдырды. 1929 жылғы қайта үлестіру туралы заң халық санының өзгеруіне және ең көп 435 өкілге байланысты штаттар арасында орындықтарды қайта үлестіру тәсілін белгіледі. 1929 жылғы заңға 1941 жылы енгізілген түзетулер әрбір он жылдық халық санағынан кейін үлестіру процесін автоматты түрде іске қосуға мүмкіндік берді. Бұл Конгрестің әр халық санағы үшін үлестіру туралы акт қабылдау міндетінен босатты және 1920 жылғы халық санағымен байланысты жағдайлардың қайта орын алмауын қамтамасыз етті. АҚШ Өкілдер палатасының саны Аляска мен Гавайи штаттар ретінде қабылданғанда 86-шы Конгресс кезінде уақытша 437-ге дейін өсті (бұл штаттардың әрқайсысынан бір өкілді, басқа орындықтардың үлестірілуін өзгертпей отырғызу арқылы). 1960 жылғы халық санағы мен 1962 жылғы сайлаудан кейін бұл сан қайтадан 435-ке дейін азайтылды.
For the first and only time, Congress failed to pass an apportionment act after the 1920 census. This left the allocations of the Act of 1911 in place until the 1930 census. The Reapportionment Act of 1929 established a method for reallocating seats among the states, given population shifts and the maximum of 435 representatives. A 1941 amendment to the 1929 act made the apportionment process self executing after each decennial census. This lifted Congress's responsibility to pass an apportionment act for each census, and ensured that the events surrounding the 1920 census would not happen again. The number of U. S. Representatives increased temporarily to 437 when Alaska and Hawaii were admitted as states during the 86th Congress (seating one member from each of those states without changing the apportionment of the other seats). After the 1960 census and the 1962 election, that number went back to 435.