Бонифаций: Римді генерал және Африкалық провинцияның басшысы
Bonifatius
Бонифаций: римдік генерал, Африка діоцезінің басшысы. Визиготтармен және вандалдармен шайқасты. Галия Плацидияның қолдаушысы, 432 ж. қайтыс болды. Римдік соғыстардағы рөлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рим генералы (қайтыс 432 ж.) басқа Бонифаций немесе Бонифатий атты адамдар
Roman general (d. 432)
other people named Bonifacius or Bonifatius
Бонифаций (немесе Бонифаций; сондай-ақ граф Бонифаций деп белгілі; 432 жылы қайтыс болды) – Рим генералы және Африка диоцезінің губернаторы. Ол Галлиядағы вестготтарға және Солтүстік Африкадағы вандалдарға қарсы күресті. Валентиан III-нің анасы және кеңесшісі Галла Плацидияның одақтасы Бонифаций оның атынан 427-429 жылдары Феликс және 432 жылы Этий генералдарына қарсы Рим азамат соғыстарына қатысты. Ол соңғысын Римини шайқасында жеңгенімен, Бонифаций қаза тапты және оның күйеу баласы Себастьян Батыс Рим империясының патрицийі болды.
Bonifatius (or Bonifacius; also known as Count Boniface; died 432) was a Roman general and governor of the diocese of Africa. He campaigned against the Visigoths in Gaul and the Vandals in North Africa. An ally of Galla Placidia, mother and advisor of Valentinian III, Bonifacius engaged in Roman civil wars on her behalf against the generals Felix in 427 429 and Aetius in 432. Although he defeated the latter at the Battle of Rimini, Bonifacius suffered a fatal wound and was succeeded by his son in law Sebastianus as patricius of the Western Roman Empire.
Ерте мансап
Бонифатий алғаш рет 413 жылы Констанций III-нің генералы ретінде көзге түседі, онда ол Массилияда Атаулфтың вестготтарын жеңіп, тіпті қару лақтырып гот патшасын жарақаттаған деседі. Сол онжылдықтың аяғында Бонифатий Солтүстік Африкада маврларға қарсы күрес жүргізген готтардан құралған федеративтік әскер полкінің трибуны ретінде белгілі болды. Ол Гипполық Әулие Августинмен теологиялық мәселелерді талқылап, жақын достық қарым-қатынаста болды. 422 жылы ол Равеннадағы Батыс сарайына шақырылып, Беремудтың қызы Пелагияға үйленді және әкесінен буцелларийлерді мұраға алды. Бонифаций мен Кастин Испанияда вандалдар мен аландарға қарсы жорыққа дайындалды, бірақ екі қолбасшының дау-жанжалы себепті Бонифацийдің әскері келмеді. Галла Плацидия Кастинге Стилихонның орнын басуға мүмкіндік бермеуге тырысты, сол себепті Кастин Бонифацийді биліктен ығыстыруға әрекеттенді. Бонифаций Солтүстік Африкаға қайтып, күмәнді жағдайларда comes africae шеніне ие болып, мавр тайпаларына қарсы жорықтарын жалғастырды. 424 жылы император Гонорий қайтыс болғаннан кейін, Кастин премицерий нотариум Иоаннды таққа отырғызды, ал Бонифаций Солтүстік Африкадан астық жеткізуді тоқтатып, Теодосиандарды (Плацидия мен Теодосий II) қолдады. Просперийдің сөзінше, Иоаннның әскері Бонифацийға қарсы Солтүстік Африкадағы шайқастарға қатысқандықтан әлсіреп қалды, бірақ Гилдо және басқа Солтүстік Африка узурпаторларына қарсы жорықтардағыдай оны құлатуға қолдары келмеді. Галлиядағы көтеріліс пен Теодосий II жіберген шығыс генералдары Ардабур мен Аспардың әскери науқанынан кейін Иоанн тақтан түсірілді, ал Гонорийдің жартылай інісі Валентиан III магистра officiorum Гелионмен Батыс императоры етіп жарияланды. Бонифаций оны қолдап, Римге астық жөнелтуді қайта бастады, оның орнына comes domesticorum шенімен марапатталды.
Bonifatius first appears as a general of Constantius III in 413, where he defeated the Visigoths of Athaulf at Massilia; he allegedly threw a weapon and wounded the Gothic king himself. Later that decade, Bonifatius was known to be a tribunus commanding a Gothic regiment of foederati in North Africa campaigning against the Mauri, and had a friendship with St. Augustine of Hippo with whom he discussed theological matters. In 422 he was likely recalled to the Western court in Ravenna, where he probably married his Gothic wife Pelagia, daughter of Beremudus, and inherited her father's bucellarii. Bonifatius and Castinus then prepared to launch a campaign against the Vandals and Alans in Spain, but Bonifatius' forces never arrived as the two commanders had quarreled constantly since its inception. Galla Placidia sought to prevent Castinus from gaining the position of Stilicho before him, and as a result Castinus attempted to remove Bonifatius from power. Bonifatius retreated to North Africa where he acquired the command of comes africae under dubious circumstances and continued his campaigns against the Mauri tribes. After the death of Emperor Honorius the primicerius notariorum Joannes was elevated to the throne by Castinus in 424, and Bonifatius responded by cutting off the Grain supply from North Africa, showing his support for the Theodosians (Placidia and Theodosius II). Prosper states that Joannes' forces were weakened because they were campaigning against Bonifatius in North Africa, but were unable to depose him like in the campaigns against Gildo and other North African usurpers. After a revolt in Gaul and a military campaign under the eastern generals Ardabur and Aspar sent by Theodosius II, Joannes was overthrown, and Valentinian III, half nephew of Honorius, was made Western emperor by the magister officiorum Helion. Bonifatius supported him, and resumed the grain shipments to Rome, being rewarded the position of comes domesticorum in return.
Феликспен азаматтық соғыс
427 жылы Бонифатийді Плацидия Равеннаға шақырды, бірақ ол шақыруға басып кете алмады. Флавий Констанций Феликс айыптауымен Бонифатий Рим Африкасында өз империясын құруға тырысқан деп айыпталды, ал Феликс бұрын Плацидияның адал қолдаушысы болған және Теодосий II оны батыстың екі әскердің магистрі етіп тағайындаған еді. Плацидия Феликске маңызды провинцияны қайтару үшін әскер жіберуді бұйырды. Феликс экспедициясы үшін Мавортий, Галлий және Саноэкс генералдарды тағайындады. Мавортий мен Галлий римдік әскерлерін басқарды, ал Саноэкс хун федераттарын басқарды. Үш генерал бірігіп Карфагенде Бонифатийді қоршауға алды. Бірақ үш қоршаушы өзара соғысып, Саноэкс және оның хундары римдіктерді өлтірді, содан кейін Саноэкс өзі де қаза тапты, осылайша қоршау алынды. Равеннаға жаңалық жеткен соң, Феликс Комес Сигисвультті Бонифацийге қарсы жіберді, ол готтарымен бірге Африкада екі жыл бойы наурыз жасады. Сигисвульт Карфагенді басып алды, бірақ Бонифатий және оның гот буцелларийлері Нумидияда наурызды жалғастырды, онда олар провинцияны тонауға рұқсат алды. Бонифатий қызын ариан дін қызметкерімен шүкіршілікке берді, бұл оның пен Әулие Августин арасында келіспеушілікке себеп болды.
In 427, Bonifatius was recalled to Ravenna by Placidia, but refused the summons. Bonifatius was accused of attempting to form his own empire in Roman Africa at the allegation of Flavius Constantius Felix, who had also been a staunch supporter of Placidia and had been installed as the magister utriusque militiae of the west by Theodosius II. Placidia ordered Felix to send an army to restore the vital province in response. Felix's generals for the expedition included Mavortius, Gallio, and Sanoeces. Mavortius and Gallio led Roman forces proper, while Sanoeces commanded the Hun Foederati troops. Together the three generals laid siege to Bonifatius at Carthage. The three besiegers, however, turned on each other, and Sanoeces and his Huns killed the Romans before he was killed himself, which lifted the siege. When news reached Ravenna, Felix sent the Comes Sigisvultus against Bonifacius, who campaigned with his Goths in Africa for two years. Sigisvultus captured Carthage, but Bonifatius and his Gothic bucellarii continued to campaign in Numidia, where they were allowed to loot the province. Bonifatius also had his daughter baptized by an Arian priest, which caused a falling out between him and St. Augustine.
Вандалдарға қарсы жорықтар
Кейбір дереккөздерде Бонифаций вандалдарды Африкаға шақырғандығы айтылады, бірақ соңғы жылдары бұл мәлімдемеге күмән туды. Вандалдар Римнің Тингис қаласының жанынан өтіп, 429 жылғы Алтавадағы жазуда Африканы басып алған вандалдар шабуылы кезінде белгілі бір адамның "жабайы" адамнан жараланғаны көрсетілген. Олардың жорығын Дарий қысқа ғана уақытқа тоқтатты, ол шартты бітімге келді, бірақ Гейзерик тез арада қайтадан жорыққа шықты. Бонифаций, Африка армиясы және готтардан құралған көмекші әскерлер 430 жылы Калама қаласының жанында Гейзерикпен шайқасып, жеңілді, содан кейін Бонифаций Гиппо Региус қаласына шегінді. 430 жылдың мамыр немесе маусым айында Гейзерик қаланы қоршауға алды, сол қоршау кезінде Әулие Августин қайтыс болды, және қоршау ақыры 431 жылдың шілдесі немесе тамызында көтерілді. Бонифаций қаланы Гейзериктің ыстық-суына қалдырып, Шығыс Рим генералы Аспармен күштерін біріктіру үшін қаладан шықты, оны Теодосий II Африканы нығайту үшін жіберген еді. 432 жылдың басында Бонифаций мен Аспар Гейзерикпен шайқасты, бірақ қайтадан жеңілді. Аңыз бойынша, болашақ император Маркиан осы шайқаста тұтқындалған, бірақ Гейзерик оның император болатынын көріп, босатып жіберген.
Some sources report that Bonifatius invited the Vandals to Africa, though doubt has been cast on this in recent years. The Vandals crossed near Roman Tingis, and an inscription at Altava dated to 429 mentions the deceased was wounded by a "barbarian" during the Vandal advance across Africa. Their campaign was briefly halted by Darius, who negotiated a brief truce, but Gaiseric quickly resumed. Bonifatius, the African army, and a contingent of supporting Gothic foederati confronted and were defeated by Gaiseric near the city of Calama in 430, after which Bonifatius retreated to the city of Hippo Regius. In May or June of 430, Gaiseric laid siege to the city, and St. Augustine died during the siege, which was finally lifted in July or August of 431. Leaving it at the mercy of Gaiseric, Bonifatius retreated out of the city to join his forces with the Eastern Roman general Aspar, who had been sent to reinforce Africa by Theodosius II. In early 432, Bonifatius and Aspar engaged Gaiseric in battle, but were again defeated. Allegedly, the future emperor Marcian was captured in this engagement, but released after Gaiseric had a vision of him becoming Emperor.
Аэциймен азаматтық соғыс және өлім
432 жылы Флавий Феликс, оның әйелі Падусия және бір дін қызметкері рим әскерімен дарға асылғаннан кейін, оның билігіне қарсы тұруға тырысқан Флавий Этийдің ықпалымен болды деп есептелді, Плацидия Бонифатийді Африкадағы сәтсіз қызметіне қарамастан, magister utriusque militiae және батыстың патрицийі етіп тағайындады. Бонифаций 432 жылы Римини шайқасында Этий мен галлдық әскерге қарсы әскерін басқарды. Бонифаций мен оның күйеу баласы Себастьян жеңіске жетті, ал Этий жеке меншігіне кетуге рұқсат алды, бірақ Бонифаций шайқас кезінде найзамен қаза тапты. Ол шайқастан кейін бірнеше күннен үш айға дейін қайтыс болды. Оның орнына тағайындалған Себастьян Этийді өлтіруге тырысты, бірақ Этий гунн сотына қашып, олардың қолдауымен қайтып келді. Себастьян визиготтарды көмекке шақырып, Этиймен күресуге дайындалып жатқандығы айтылады, бірақ ол әскерлер арасында беделсіз болды және олардың қарақшылықпен айналысуына жол берді, сондай-ақ сарайдағы қолдауын жоғалтты. Себастьян жер аударылды, нәтижесінде Этий Батыс Рим империясындағы басты күшке айналды және Бонифацийдің жесірі Пелагияға, оның өтініші бойынша үйленді.
In 432, after Flavius Felix, his wife Padusia, and a deacon had been hanged by the Roman army, allegedly at the instigation of Flavius Aetius whose power she sought to resist, Placidia appointed Bonifatius magister utriusque militiae and patricius of the west, despite his unsuccessful record in Africa. Bonifacius led his forces against Aetius and the Gallic army at the Battle of Rimini in 432. Bonifacius and his son in law Sebastianus were victorious, and Aetius was allowed to retire to his private estates, although Bonifatius was mortally wounded by a lance during the conflict. He died sometime between a few days and three months after the battle. Sebastianus, appointed to fill his place, attempted to have Aetius assassinated, only for Aetius to flee to the court of the Huns and return with their support. Allegedly Sebastianus was preparing to fight Aetius by summoning the Visigoths to his aid, but he was evidently unpopular among the troops and allowed them to engage in piracy, and had lost support in the court as well. Sebastianus was exiled, and as a result Aetius became the dominant power in the Western Roman Empire, and married Bonifacius' widow Pelagia allegedly at his request.