Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
484 жылдан 507 жылға дейін вестготтар патшасы II Аларик (барлық елдің билеушісі; Аларик; шамамен 458/466 – тамыз 507) 484 жылдың 28 желтоқсанында Тулузада әкесі Эурик патшалықтан кейін вестготтардың патшасы болды. Ол 410 жылы Римді шабуылдаған әйгілі I Алариктің шөбересі еді. Ол Аквитаниядағы Аир-сюр-л’Адур (Vicus Julii) қаласын астана етіп белгіледі. Оның иеліктері Испанияның көп бөлігін (солтүстік-батыс бұрышын қоспағанда), сондай-ақ Галлия Аквитанияны және әлі бөлінбеген Галлия Нарбоненсистің көп бөлігін қамтыды.
King of the Visigoths from 484 until 507
Alaric II (, [[wikt:Reconstruction:Proto Germanic/Alarīks, "ruler of all"; Alaricus; c. 458/466 – August 507) was the King of the Visigoths from 484 until 507. He succeeded his father Euric as king of the Visigoths in Toulouse on 28 December 484; he was the great grandson of the more famous Alaric I, who sacked Rome in 410. He established his capital at Aire sur l'Adour (Vicus Julii) in Aquitaine. His dominions included not only the majority of Hispania (excluding its northwestern corner) but also Gallia Aquitania and the greater part of an as yet undivided Gallia Narbonensis.
Билік
Гервиг Вольфрам сегізінші вестготтар патшасы туралы тарауын былай деп ашады: "Аларик патшалығы туралы дереккөздерде толық мәлімет жоқ, ал олардағы аз ғана мәлімет оның Воуле шайқасында қаза табуымен және Тулуза патшалығының құлауымен көлеңкеде қалды". Мысалы, Севильялық Исидордың Аларик билігі туралы есебі: бір абзацтан тұрады және негізінен Алариктің сол шайқастағы қазасына арналған. Аларик патшалығының ең ерте құжатталған оқиғасы – Франктар патшасы Хлодвиг I-ге жеңілген Сойсонс аймағының (қазіргі Францияның солтүстік-батысы) бұрынғы билеушісі Сиагрийге пана берумен байланысты. Грегори Турскийдің мәлімдемесіне сәйкес, Аларик Хлодвигтің қысымымен Сиагрийді Хлодвигке тапсырды; содан кейін Грегори "готтар – қорқақ халық" деп қосты. Франктар Сиагрийді түрмеге қамап, оның бұрынғы патшалығын басып алғаннан кейін Хлодвиг оны өлімге кесті. Алайда Вольфрам сол кезде "Хлодвиг Сенеден әрі жылжуға батылмады; франктар бірнеше жылдан кейін ғана Лоараның солтүстігіндегі Галло-римдік буферлік аймақты толық басып алды" деп атап өтті. Кловигтің соғысқа қауіп етуі тек олар көрші болған жағдайда ғана тиімді болар еді; "Сиагрийдің 486 немесе 487 жылы тапсырылғаны туралы ешқандай жазба жоқ". 500 жылдан кейін франктар Бургундияға шабуыл жасағанда, Аларик билеуші үйге көмектесті, ал Вольфрамның сөзіне сүйенсек, жеңіске жеткен Бургундия патшасы Гундобад Авиньонды Аларикке сыйға берді. 502 жылы Хлодвиг пен Аларик Амбуазға жақын Луарадағы аралда кездесіп, бейбіт келісімге келді. 506 жылы вестготтар Эбро аңғарындағы Дертоса қаласын басып алды. Олар римдік тәжді иеленуші Петірді тұтқындап, өлім жазасын орындады.
Herwig Wolfram opens his chapter on the eighth Visigothic king, "Alaric's reign gets no full treatment in the sources, and the little they do contain is overshadowed by his death in the Battle of Vouillé and the downfall of the Toulosan kingdom." One example is Isidore of Seville's account of Alaric's reign: consisting of a single paragraph, it is primarily about Alaric's death in that battle. The earliest documented event in Alaric's reign concerned providing refuge to Syagrius, the former ruler of the Domain of Soissons (in what is now northwestern France) who had been defeated by Clovis I, King of the Franks. According to Gregory of Tours' account, Alaric was intimidated by Clovis into surrendering Syagrius to Clovis; Gregory then adds that "the Goths are a timorous race." The Franks then imprisoned Syagrius, and once his control over Syagrius' former kingdom was secure, Clovis had him beheaded. However, Wolfram points out that at the time "Clovis got no farther than the Seine; only after several more years did the Franks succeed in occupying the rest of the Gallo Roman buffer state north of the Loire." Any threat of war Clovis could make would only be effective if they were neighbors; "it is nowhere written that Syagrius was handed over in 486 or 487." Then when the Franks attacked the Burgundians in the decade after 500, Alaric assisted the ruling house, and according to Wolfram the victorious Burgundian king Gundobad ceded Avignon to Alaric. By 502 Clovis and Alaric met on an island in the Loire near Amboise for face to face talks, which led to a peace treaty. In 506, the Visigoths captured the city of Dertosa in the Ebro valley. There they captured the Roman usurper Peter and had him executed.
Воуле шайқасы және оның салдары
Алайда бірнеше жылдан кейін Хлодовик 502 жылы жасалған бейбіт келісімді бұзды. Остготтар патшасы Теодорихтің және Алариктің қайын атасы Кловидтың дипломатиялық араласуына қарамастан, Кловид өзінің ізбасарларын вестготтар жеріне бастап барды. Аларик өзінің магнаттарының талабымен Пуатье маңындағы Воуилле шайқасында (507 жылдың жазы) Кловидке қарсы күресуге мәжбүр болды; онда готтар жеңіліске ұшырады және Аларик, Григорий Турскийдің айтуынша, Кловидтың өзі өлтірді. Бұл шайқастың ең ауыр салдары – Галлиядағы иеліктерін франктарға жоғалту емес еді; Гервиг Вольфрамның айтуынша, готтардың көмегімен Галлияның көп бөлігі қайта жаңғыртылды, мүмкін Тулузаға дейін. Сондай-ақ, Григорий Турскийдің жазуынша, Кловид патшалық қазынаны иеленді. Алариктің мұрагерлері – оның үлкен ұлы, заңды емес Гессалек және кіші ұлы, заңды Амаларик болды, ол кезде әлі бала еді. Гессалек өте қабілетсіз болып шықты, ал 511 жылы король Теодорих Амаларик атынан патшалық тақты иеленді. Гизер оның бұл әрекетін «басып алу» деп сипаттайды. Амаларик ақырында өз құқығымен патша болғанымен, вестготтар патшалығының саяси байланысы үзілді; «Амалариктің мұрагерлігі – бұл ескі емес, жаңа билік құрылымдарының нәтижесі», – деп сипаттады Хизер. 531 жылы Амаларик қайтыс болғаннан кейін вестготтар патшалығы ұзаққа созылған алабалыққа ұшырады, ол 569 жылы Леовигильд таққа отырғанға дейін жалғасты.
After a few years, however, Clovis violated the peace treaty negotiated in 502. Despite the diplomatic intervention of Theodoric, king of the Ostrogoths and father in law of Alaric, Clovis led his followers into Visigothic territory. Alaric was forced by his magnates to meet Clovis in the Battle of Vouillé (summer 507) near Poitiers; there the Goths were defeated and Alaric slain, according to Gregory of Tours, by Clovis himself. The most serious consequence of this battle was not the loss of their possessions in Gaul to the Franks; with Ostrogothic help, much of the Gallic territory was recovered, Herwig Wolfram notes, perhaps as far as Toulouse. Nor was it the loss of the royal treasury at Toulouse, which Gregory of Tours writes Clovis took into his possession. Alaric's heirs were his eldest son, the illegitimate Gesalec, and his younger son, the legitimate Amalaric who was still a child. Gesalec proved incompetent, and in 511 King Theodoric assumed the throne of the kingdom ostensibly on behalf of Amalaric—Heather uses the word "hijacked" to describe his action. Although Amalaric eventually became king in his own right, the political continuity of the Visigothic kingdom was broken; "Amalaric's succession was the result of new power structures, not old ones," as Heather describes it. With Amalaric's death in 531, the Visigothic kingdom entered an extended period of unrest which lasted until Leovigild assumed the throne in 569.
Патшалық билік
Діни тұрғысынан алғанда, Аларик барлық ерте вестгот ақсүйектері сияқты ариандық болды, бірақ ол әкесі Эвриктың католиктерге қатысты қудалау саясатын қатты жұмсартты және оларға 506 жылы Агде кеңесін өткізуге рұқсат берді. Ол Arelate (қазіргі Арль) католик епископтарымен шиеленіскен қарым-қатынаста болды, бұл Арль епискобы, 503 жылы тағайындалған Галло-римдік Цезарийдің өмірінде жақсы көрінді. Цезарий Бургундиялықтармен, олардың патшасы Кловистің қарындасына үйленген, Арльді басып алуға көмектесу үшін сөз байласыпты деген күдікке іліккен. Аларик оны Аквитаниядағы Бордоға бір жылға қуғынға жіберді, содан кейін дағдарыс басылғаннан кейін оған ешқандай зиян келтірмей қайтуға рұқсат берді. Аларик саяси істерде де сондай даналық танытып, рим заңдары мен императорлық жарлықтардың тұжырымдамасын дайындау үшін Референдарий Аниан басқаратын комиссия тағайындады, ол оның римдік поддандылары үшін ресми кодекс болар еді. Бұл көбінесе Breviarium Alaricianum немесе Аларик жарғысы деп аталады. Жергілікті әңгімелерде ол таудың астындағы үңгірлерде зор байлық қалдырғаны айтылады. Hautes-Pyrénées департаментындағы Аларик каналы (fr) оның құрметіне аталған.
In religion Alaric was an Arian, like all the early Visigothic nobles, but he greatly mitigated the persecution policy of his father Euric toward the Catholics and authorized them to hold in 506 the council of Agde. He was on uneasy terms with the Catholic bishops of Arelate (modern Arles) as epitomized in the career of the Gallo Roman Caesarius, bishop of Arles, who was appointed bishop in 503. Caesarius was suspected of conspiring with the Burgundians, whose king had married the sister of Clovis, to assist the Burgundians capture Arles. Alaric exiled him for a year to Bordeaux in Aquitania, then allowed him to return unharmed when the crisis had passed. Alaric displayed similar wisdom in political affairs by appointing a commission headed by the referendary Anianus to prepare an abstract of the Roman laws and imperial decrees, which would form the authoritative code for his Roman subjects. This is generally known as the Breviarium Alaricianum or Breviary of Alaric. Local rumour has it that he left a vast treasure buried in the caves beneath the mountain. The fr (Alaric's Canal) in the Hautes Pyrénées department is named after him.