Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XX ғасыр ағылшын әдебиеттанушысы
20th century English literary scholar
the English literary scholar
Andrew Cecil Bradley, (26 March 1851 – 2 September 1935) was an English literary scholar, best remembered for his work on Shakespeare.
Ағылшын әдебиеттанушысы Эндрю Сесил Брэдли (26 наурыз 1851 – 2 қыркүйек 1935) – Шекспирді зерттеудегі еңбегімен танымал ағылшын әдебиеттанушысы.
20th century English literary scholar
the English literary scholar
Andrew Cecil Bradley, (26 March 1851 – 2 September 1935) was an English literary scholar, best remembered for his work on Shakespeare.
Өмір
Брэдли Парк-Хиллде, Клэфэмде дүниеге келді, ол кезде Суррейге қарасты болған, бірақ қазір Лондоның бір бөлігі. Оның әкесі уағызшы Чарльз Брэдли (1789–1871), Глазберидің викарі, белгілі евангелистік ағылшын уағызшысы және Клэфэм тобының жетекшісі болған. Чарльз бірінші әйелінен, 1831 жылы қайтыс болғаннан кейін, он үш бала (он екісі тірі қалған) және екінші әйелі Эмма Линтоннан тоғыз бала сүйді. Брэдли Эмма мен Чарльздың тоғыз баласының ең кішісі болды; оның үлкен ағасы, философ Фрэнсис Герберт Брэдли (1846–1924) – бесінші бала. Үлкен жартылай ағасы – Рев. Джордж Гранвилл Брэдли (1821–1903), Вестминстер соборының деканы болған. Брэдли Оксфордтың Баллиол колледжінде оқыды. 1874 жылы Баллиол стипендиясын алып, 1881 жылға дейін алдымен ағылшын тілінен, содан кейін философиядан дәріс берді. Содан кейін ол Ливерпуль университетінде әдебиеттен дәріс оқыды. 1889 жылы Глазго қаласына Regius профессоры болып көшті. 1901 жылы Оксфордтың поэзия профессоры болып сайланды. Осы лауазымда бес жыл бойы «Шекспир трагедиясы» (1904) және «Поэзия туралы Оксфорд лекциялары» (1909) еңбектерін жариялады. Кейін ол Баллиолдың құрметті мүшесі атанды және Ливерпуль, Глазго, Эдинбург (1899) және Дарем университеттерінен құрметті докторлық дипломдар алды, сондай-ақ Кембридждегі король Эдуард VII атындағы кафедра ұсынылды (бірақ ол бас тартты). Брэдли ешқашан үйленбеді; ол Лондонда әпкесімен бірге тұрды және 1935 жылдың 2 қыркүйегінде Лондонның Кенсингтон ауданындағы 6 Холланд Парк Роуд мекенжайында қайтыс болды.
Bradley was born at Park Hill, Clapham, then in Surrey but now part of London. His father was the preacher Charles Bradley (1789–1871), vicar of Glasbury, a noted evangelical Anglican preacher and leader of the so called Clapham Sect. Charles had thirteen children (twelve surviving) by his first wife, who died in 1831, and nine by his second wife Emma Linton. Bradley was the youngest of the nine born to Emma and Charles; his older brother, philosopher Francis Herbert Bradley (1846–1924), was the fifth. An older half brother was Rev. George Granville Bradley (1821–1903), who was Dean of Westminster. Bradley studied at Balliol College, Oxford. He obtained a Balliol Fellowship in 1874 and lectured first in English and subsequently in philosophy until 1881. He then took a permanent position at the University of Liverpool where he lectured on literature. In 1889 he moved to Glasgow as Regius Professor. In 1901 he was elected to the Oxford professorship of poetry. During his five years in this post he produced Shakespearean Tragedy (1904) and Oxford Lectures on Poetry (1909). He was later made an honorary fellow of Balliol and was awarded honorary doctorates from Liverpool, Glasgow, Edinburgh (1899), and Durham, and was offered (but declined) the King Edward VII chair at Cambridge. Bradley never married; he lived in London with his sister and died at 6 Holland Park Road, Kensington, London, on 2 September 1935.
Беделі
Шекспирдің трагедиясы екі ондағаннан астам рет қайта басылып шықты және ол Кэтрин Куктың «А. К. Брэдли және оның ХХ ғасырдағы Шекспир сыншылығындағы ықпалы» атты ғылыми кітабының тақырыбы болды. ХХ ғасырдың ортасына қарай оның тәсілі көптеген ғалымдар үшін күмәнді болып саналды; көбінесе оның құрамында тарихи кезеңге сәйкес келмейтін қателер және 19 ғасырдың соңындағы мораль мен психологияның көркемдік тұжырымдамаларын 17 ғасырдың басындағы қоғамға қолдануға жасалған тыраштар бар деп айтылады. Кеннет Берктің 1951 жылғы «Отелло: әдісті көрсетуге арналған эссе» мақаласы Брэдлидің кейіпкерді талдау әдісіне қарсы келді, бұған дейін Л. К. Найтс 1933 жылғы «Леди Макбеттің неше баласы болды?» эссесінде де ұқсас әрекет жасаған болатын. (Джон Бритон бұл сұрақ Брэдли тарапынан ешқашан қойылмағанын, ал Ф. Р. Ливис оны «Шекспир сыншылығындағы қазіргі заманғы маңызсыздықтарды» паш ету мақсатымен ойлап тапқанын атап көрсетті.) 1970 жылдардан бастап постструктуралистік сын әдістерінің кең таралуы студенттердің оның еңбектерінен алыстауына себеп болды, бірақ соңғы кезде бірқатар ғалымдар «кейіпкер» ұғымын бағалаудың тарихи санаты ретінде қарастыруға қайта оралды (мысалы, Майкл Бристоль). Харольд Блум Брэдлидің Шекспир туралы сындық жазулардың ұлы дәстүріндегі орнына құрмет көрсетті: «Бұл [Блумның] кітабы – «Шекспир: Адамның тудырылуы» – мен ең жоғары бағалайтын Шекспир сыншыларынан кейін жазылған кешкі шығарма: Джонсон, Хазлитт, Брэдли». Брэдли 1907–1908 жылдары Глазго университетінде «Діннің идеалдары» тақырыбында Гиффорд лекцияларын оқыды. Одан бөлек, ол 1909 жылы Манчестердегі Виктория университетінің Адамсон лекциясын және 1912 жылы Британ академиясының Шекспир лекциясын оқыды. Брэдлидің басқа еңбектерінің ішінде «Аристотельдің мемлекет туралы түсінігі» (Hellenica, ed. Эвелин Эбботт, Лондон: Лонгманс, Грин, 1-басылым. 1880, 2-басылым, 1898), «Өнер үшін өнер» (1901), Теннисонның «In Memoriam» (1901) және «Әртүрлілер жинағы» (1929) туралы түсіндірмелер бар.
Shakespearean Tragedy has been reprinted more than two dozen times and is itself the subject of a scholarly book, Katherine Cooke's A. C. Bradley and His Influence in Twentieth Century Shakespeare Criticism. By the mid twentieth century his approach became discredited for many scholars; often it is said to contain anachronistic errors and attempts to apply late 19th century novelistic conceptions of morality and psychology to early 17th century society. Kenneth Burke's 1951 article "Othello: An Essay to Illustrate a Method" counters a Bradleyan reading of character, as L. C. Knights had earlier done with his 1933 essay "How Many Children Had Lady Macbeth?" (John Britton has pointed out that this was never a question actually posed by Bradley, and apparently was made up by F. R. Leavis as a mockery of "current irrelevancies in Shakespeare criticism.") Since the 1970s, the prevalence of poststructuralist methods of criticism resulted in students turning away from his work, although a number of scholars have recently returned to considering "character" as a historical category of evaluation (for instance, Michael Bristol). Harold Bloom has paid tribute to Bradley's place in the great tradition of critical writing on Shakespeare: 'This [Bloom's] book – Shakespeare: the Invention of the Human – is a latecomer work, written in the wake of the Shakespeare critics I most admire: Johnson, Hazlitt, Bradley.' Bradley delivered the 1907–1908 Gifford Lectures at the University of Glasgow, entitled "Ideals of Religion." He also delivered the 1909 Adamson Lecture of the Victoria University of Manchester and the 1912 Shakespeare Lecture of the British Academy. Bradley's other works include "Aristotle's Conception of the State" in Hellenica, ed. Evelyn Abbott, London : Longmans, Green, 1st ed. 1880, 2nd ed., 1898, Poetry for Poetry's Sake (1901), A Commentary on Tennyson's in Memoriam (1901), and A Miscellany (1929).