Британ әскерінің генерал-фельдмаршалы және Виктория кресінің иегері Джордж Стюарт Уайт

Кіріспе

Британ армиясының генералы және Виктория кресінің иегері, фельдмаршал сэр Джордж Стюарт Уайт (6 шілде 1835 – 24 маусым 1912) – британ армиясының офицері. Ол Үндістан бүлігі кезінде Пешаварда дислокацияланған, содан кейін 1879 жылғы қазанда Чарасиаб шайқасында және 1880 жылғы қыркүйекте Екінші ағылшын-ауған соғысында Қандаһар шайқасында күресті. Осы екі шайқастағы батылдығы үшін Виктория кресімен марапатталды. 1886 жылы Үшінші ағылшын-бірман соғысында бригадаға қолбасшылық етіп, 1889 жылы Кветта округінің командирі болды, осы қызметінде Жоб аңғарында және Белуджистанда операциялар жүргізді. Ол Екінші Бур соғысының басталғанда Наталдағы күштерге қолбасшылық етті және 1899 жылғы қазанда Эландслагте шайқасына қатысты. Ол Ладисмит қамалындағы гарнизонға қолбасшылық етті: генерал сэр Редверс Буллер гарнизонды беруге бұйрық бергенімен, ол "Мен Лэдисмитті Патшайым үшін ұстаймын" деп жауап берді және 1900 жылғы ақпан айында көмек келгенге дейін тағы төрт ай бойы қарсылық көрсетті. Ол Гибралтар губернаторы, содан кейін Челси корольдік госпиталінің губернаторы болып қызметін аяқтады.

Ерте мансап

Уайт Портстюарт, Лондондерри округіндегі Лоу-Рок-Касл қаласында дүниеге келген. Ол Джеймс Роберт Уайттың (Браушене, Антрим графтығы) және Франсис Энн Стюарттың ұлы (Джордж Стюарттың қызы, 1808 ж. қайтыс болған, Ирландиядағы британдық күштердің бас хирургы және оның әйелі, Киллимун қамалынан Франсис Стюарт). Ол Ворстерширдегі Бромсгроув мектебінде, содан кейін Мэн аралындағы Король Уильям колледжінде және Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжінде білім алған. 1853 жылдың 4 қарашасында 27-ші (Иннискиллинг) жаяу полкінің прапорщигі болып тағайындалды. 1854 жылы Уайт Үндістанға жіберілді, 1855 жылдың 29 қаңтарында лейтенант болып тағайындалды және 1857 жылғы Үндістан көтерілісі кезінде Пешаварда орналасты. 1863 жылдың 4 тамызында 92-ші жаяу полкіне ауыстырылды. Англияға қайтып келген соң, 1863 жылдың 24 желтоқсанында майор болып тағайындалды. 1875 жылы батальонына қолбасшылық етті, 1879 жылдың қазанында Шаршасиаб шайқасында және 1880 жылдың қыркүйегінде екінші ағылшын-афған соғысында Қандаһар шайқасында шайқасты. Уайттың Виктория кресі Шотландияның Абердин қаласындағы Гордон Хайлендтерс мұражайында сақталады. Ол сол жылдың қазан айында Гордонның 2-ші батальонына қолбасшы болып тағайындалғанға дейін қысқа уақыт бойы Вице-корольдің әскери хатшысы және Үндістанның генерал-губернаторы қызметін атқарды. Содан кейін 1885 жылдың ақпанында Мысырдағы штабқа көмекші адъютант және генерал-квартирмейстер болып қосылды, 1885 жылдың қыркүйегінде Мадрас армиясының бригадасына қолбасшылық етті және 1885 жылдың қарашасында үшінші ағылшын-бұрма соғысы кезінде Британдық Бірма дивизиясының 2-бригадасын басқарды. 1886 жылдың 1 сәуірінде жергілікті генерал-майор болып тағайындалды, 1886 жылдың ортасында Жоғарғы Бирманың далалық күштерінің қолбасшысы ретінде Бирманы басып алуға жетекшілік етті және Бат орденінің командирі атағын алды. 1887 жылдың 1 шілдесінде генерал-майор шеніне көтеріліп, 1889 жылдың сәуір айында Кветта округіне қолбасшылық етті және Жоб аңғары мен Белуджистанда операциялар жүргізді. 1890 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету тізімінде Уайт Үнді империясы орденінің командирі болып тағайындалды. 1893 жылдың наурыз айында Үнді империясы орденінің Ұлы командирі болды. 1897 жылдың маусымында Бат орденінің Ұлы кресімен, келесі қаңтарда Үндістан Жұлдызы орденінің Ұлы командирімен марапатталды. 1899 жылдың қыркүйегінде екінші Бур соғысы басталғанда Наталдағы күштерге қолбасшылық етті және 1899 жылдың қазанында Эландслагте шайқасында шайқасты. Содан кейін ол Лейдисмитке қайтып келді, онда ол Лейдисмит қоршауында гарнизонға қолбасшылық етті, оның көмекшісі Клайв Диксон (кейін қоршауды акварельмен бейнеледі). Оның жағдайы қиын болғандықтан, генерал сэр Редверс Буллер оған қаруды жоюды және гарнизонды ең жақсы шарттарда тапсыруды бұйырды. Уайт "Мен Лэдисмитті Королева үшін ұстаймын" деп жауап берді және қала 1900 жылдың ақпан айының соңында босатылғанға дейін тағы төрт ай бойы қарсылық көрсетті. Денсаулығы нашарлап, Уайт наурыздың басында қаладан кетіп, сол айдың соңында Кейптаундан Ұлыбританияға кетер алдында колонияның бейбіт аймақтарында емделді. Соғыстағы қызметі үшін ол сол жылы Сент-Михаил және Сент-Джордж орденінің Ұлы кресімен (GCMG) марапатталды, ал бұрын 1900 жылдың мамырында Корольдік Викториан орденінің Ұлы кресімен (GCVO) марапатталған еді. 1900 жылдың мамырында Уайт Гибралтар губернаторы болды және осы қызметте 1900 жылдың 9 қазанында генерал, ал 1903 жылдың 8 сәуірінде фельдмаршал шеніне көтерілді. 1905 жылы Екінші Бур соғысы кезінде жеке мердігерлермен жасалған келісімшарттарды зерттеу комиссиясына тағайындалды, сондай-ақ сол жылы Ардагерлік орденінің мүшесі болды. 1905 жылдың 17 маусымынан 1912 жылдың 24 маусымында қайтыс болғанға дейін Челси корольдік ауруханасының губернаторы болды. Ол Солтүстік Ирландияның Антрим графтығындағы Браушане ауылында жерленген. Уайттың мүсіні қазіргі уақытта Лондонның Портленд-плейс қаласында орналасқан, ал Сэр Джордж Уайт еске алу флейта тобы әлі күнге дейін Браушене, Баллименада жұмыс істейді. Уайт сонымен қатар Принц Альберттің 2-ші ерікті батальонының (Соммерсетшир жеңіл жаяу әскері) және кейін Гордон Хайлендтерсінің құрметті полковнигі болды.

White was born at Low Rock Castle, Portstewart, County Londonderry. He was the son of James Robert White of Whitehall, Broughshane, County Antrim, and Frances Ann Stewart (daughter of George Stewart (d.1808), Surgeon General to the British Forces in Ireland, and his wife Frances Stewart of Killymoon Castle). He was educated at Bromsgrove School in Worcestershire and later at King William's College on the Isle of Man and then at the Royal Military College, Sandhurst. He was commissioned as an ensign in the 27th (Inniskilling) Regiment of Foot on 4 November 1853. White was sent to India in 1854 and, having been promoted to lieutenant on 29 January 1855, was stationed at Peshawar during the Indian Mutiny in 1857. and transferred to the 92nd Regiment of Foot on 4 August 1863. He returned to England before being further promoted to major on 24 December 1863. He was given command of his battalion in 1875 and then fought at the Battle of Charasiab in October 1879 and at the Battle of Kandahar in September 1880 during the Second Anglo Afghan War. White's Victoria Cross is displayed at the Gordon Highlanders Museum, Aberdeen, Scotland. White was briefly Military Secretary to the Viceroy and Governor General of India before being given command of the 2nd Battalion of the Gordon Highlanders in October that year. He then joined the staff in Egypt as assistant adjutant and quartermaster general in February 1885 with promotion to colonel on 2 March 1885. In September 1885 White was given command of a brigade of the Madras Army and led it as the 2nd Brigade of the British Burma Division during the Third Anglo Burmese War in November 1885. Promoted to local major general on 1 April 1886, he led the subsequent occupation of Burma as Commander of the Upper Burma Field Force in mid 1886 and was knighted as a Knight Commander of the Order of the Bath. Promoted to the substantive rank of major general on 1 July 1887, he was given command of Quetta District in April 1889 and led operations in the Zhob Valley and in Balochistan. In the 1890 New Year Honours List White was appointed a Knight Commander of the Order of the Indian Empire. Upgraded to a Knight Grand Commander of the Order of the Indian Empire in March 1893, he became Commander in Chief, India with the local rank of lieutenant general in April, which was made substantive on 1 April 1895. Made a Knight Grand Cross of the Order of the Bath in June 1897 and a Knight Grand Commander of the Order of the Star of India the following January, White became Quartermaster General to the Forces in October 1898. White became commander of the forces in Natal in September 1899 at the opening of the Second Boer War and fought at the Battle of Elandslaagte in October 1899. He then withdrew to Ladysmith where he took command of the garrison during the siege of Ladysmith with his aide de camp Clive Dixon (later portraying the siege in watercolour): when his position there became untenable he was instructed by General Sir Redvers Buller to destroy the guns and surrender the garrison on the best terms he could. White responded "I hold Ladysmith for the Queen" and held out for another four months before the town was relieved in late February 1900. His health greatly reduced, White left the city in early March to recover in more peaceful parts of the colony, before he left Cape Town for the United Kingdom later the same month. For his service in the war he was appointed a Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George (GCMG) later that year, having earlier been made a Knight Grand Cross of the Royal Victorian Order (GCVO) in May 1900. White became Governor of Gibraltar in May 1900 and, in that role, was promoted to full general on 9 October 1900 and to field marshal on 8 April 1903. In 1905 he was appointed to a Commission of Inquiry into contracts placed with private contractors during the Second Boer War; he was appointed a Member of the Order of Merit later that year. He was Governor of the Royal Hospital Chelsea from 17 June 1905 until his death there on 24 June 1912. He was buried at Broughshane, a village in County Antrim, Northern Ireland. A statue of White is currently located at Portland Place, London, while the Sir George White Memorial Flute Band still operates in Broughshane, Ballymena. White was also honorary colonel of the 2nd Volunteer Battalion the Prince Albert's (Somersetshire Light Infantry) and, later, of the Gordon Highlanders.

Отбасы

1874 жылы Уайт Калькутта архидиаконы құрметті Джозеф Балидің қызы Амелия Мария Балиге үйленді, олардың бір ұлы мен төрт қызы болды. Оның күйеуі қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң, олардың Енглфилд Гриндегі бос тұрған үйі суфражетшілердің өрт қоюынан қирады. Элси Дюваль мен Олив Бимиш күдікке ілікті. Олардың ұлы Джек Уайт британдық армияда қызметтен кейін ирланд республикашылы мен социалисті болып, Джеймс Коннолли мен Джеймс Ларкинмен бірге Ирландия Азаматтық Армиясын құрды.

Құрметтер мен марапаттар

Таспаның сипаттамалары Виктория Кресі (VC) 1879 Бат орденінің Ұлы кресті (GCB) 1897 Ардагерлік ордені (OM) 1905 Үндістан Жұлдызы орденінің Ұлы қолбасшысы (GCSI) 1898 Сент-Михаил және Сент-Джордж орденінің Ұлы кресті (GCMG) 1900 Үнді империясы орденінің Ұлы қолбасшысы (GCIE) 1893 Корольдік Виктория орденінің Ұлы кресті (GCVO) 1900 Үндістан көтерілісі медалі Ауғанстан медалі: Кандагар, Кабул және Харасия. Кабулдан Кандаһарға жұлдызы Мысыр медалі Класс: Нил 1884-85 Үндістан Жалпы қызмет медалі (1854) Класс: Бірма 1885-87 Королеваның Оңтүстік Африка медалі Класс: Лэдисмит пен Эландслагте қорғанысы Королева Викторияның алмас мерейтойы медалі Король Эдуард VII-нің таж кию медалі Король Георг V-нің таж кию медалі Хедивтің жұлдызы Шетелдіктерге арналған қола мерейтойлық медалі Австрия-Венгрия 1908