Жон Колин Кэмпбелл Дэвидсон: британдық саяхатшы және саяси қайраткер

Кіріспе

Британдық мемлекеттік қызметкер және Консервативтік партия саясаткері Джон Колин Кэмпбелл Дэвидсон, 1-ші виконт Дэвидсон (23 ақпан 1889 – 11 желтоқсан 1970), жұртына дейін J. C. C. Дэвидсон ретінде танымал болды, британдық мемлекеттік қызметкер және Консервативтік партия саясаткері, ең бастысы Стэнли Болдуинмен тығыз байланысымен белгілі. Алғашқыда мемлекеттік қызметкер болған Дэвидсон 1915–1920 жылдар аралығында Бонар Лоудың жеке хатшысы қызметін атқарды. 1920 жылы парламентке енгеннен кейін, ол 1923–1924 жылдар аралығында Ланкастер герцогтігінің канцлері, ал 1924–1926 жылдар аралығында Әскери-теңіз министрлігінің Парламенттік және қаржы хатшысы болып қызмет етті. 1926–1930 жылдар аралығында Консервативтік партия төрағасы болды. 1931–1937 жылдар аралығында ол тағы да Ланкастер герцогтігінің канцлері болды, алдымен Рамзи Макдональдтың, ал 1935 жылдан бастап Болдуиннің басшылығымен. 1937 жылы Болдуин зейнеткерлікке шыққаннан кейін Дэвидсон Халық қабылдауынан шығып, Дэвидсон виконты атағын алды. 48 жасқа толғанға қарамастан, ол саясатқа белсенді түрде қатыспады. Оның әйелі, виконтесса Франсис Дэвидсон, Хемель Хемпстедтен парламент депутаты болды. Лорд Дэвидсон 1970 жылы Лондонда қайтыс болды.

Өмірбаян және білім

Дэвидсон Абердин қаласында, дәрігер және рентген сәулелерін зерттеуші, сэр Джеймс Маккензи Дэвидсонның кіші ұлы және жалғыз баласы ретінде, Абердиннің Уильям Хендерсонның қызы Джорджина Барбара Уотт Хендерсоннан дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі, Джон Дэвидсон Аргентинада зор байлық жинаған, оның жартысы Дэвидсонға мұра болып өткен. Ол Фретерн Хаус дайындық мектебінде, Вестминстерде және Кембридждегі Пемброк колледжінде оқыды, ал 1913 жылы Мидл Темплде адвокаттық қызметке қабылданды.

Мемлекеттік қызметтегі мансабы, 1910-1920 жылдар

1910 жылы Кембриджді қалдырғаннан кейін Дэвидсон Отарлық кеңсеге қосылды, онда ол Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы лорд Крюдің жалақысыз жеке хатшысы болды. Ол бұл лауазымда 1910 жылдың соңында Льюис Харкорт Крюдің орнын басып, Отарлау жөніндегі хатшы болып қызмет етті. Дэвидсон Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етуге ниеттенген, бірақ Харкорт оны соншалықты бағалағандықтан, Отарлау кеңсесінде қалуға көндірді. 1915 жылы Бонар Лоу Харкортты Отарлау кеңсесінің басшысы етіп алмастырды және Дэвидсонды жеке хатшы ретінде қызметте ұстауды ұсынды. Олар жақын дос болып, Лоу Харкортқа сынғандай, Дэвидсонға да сенім артты. Ол Бонар Лоудың Парламенттік жеке хатшысы, содан кейін Лорд-привиль мөрінің сақтаушысы және Парламент палатасының басшысы болды. Соңғысы 1921 жылдың мамырында денсаулығының нашарлауына байланысты отставкаға кетті, ол кезде Дэвидсон сауда кеңесінің президенті болған Стэнли Болдуиннің жеке хатшысы болды. Стенли Болдуин Лорд Керзонның талаптарын ескере алмай, Бонар Лоудың орнын басатын премьер-министр болып таңдалды. Роберт Блейк Дэвидсонның өмірбаянында «Ұлттық өмірбаян сөздігінде» Дэвидсонның Болдуиннің тағайындалуындағы рөлі әлі де түсініксіз екенін жазды. Джордж V-нің жеке хатшысы Лорд Стэмфордхэм Дэвидсонға Бонар Лоудың мұрагері туралы тілектерін сұрады. Бонар Лоу қазір ауыр сырқатқа шалдыққандықтан, араласпауды өтінді, бірақ ол Болдуинге көңіл бөлгені анық болды, бірақ партияның көрнекті өкілі Керзонның талаптарын елемеді. 1954 жылы Корольдік мұрағаттан Дэвидсонның диктантымен жазылған және Болдуиннің Керзонға қатысты талаптарын қамдайтын меморандум табылды. Бұл жазбаны Стамфордхэмға Бонар Лоудың тағы бір хатшысы сэр Рональд Уотерхаус премьер-министр лауазымынан ресми түрде отставкаға кеткен кезде тапсырған. Стемфордхэм меморандумда «Бонар Лоу мырзаның пікірін іс жүзінде білдіргенін» атап өтті. Блейктің айтуынша, меморандумда бұл талапты растайтын ештеңе жоқ. Кейін Дэвидсон Стемфордхэмнен депутаттардың пікірін сұрағаннан кейін ол жазбаны диктантымен жазғанын айтты. Алайда Блейк: «Дегенмен, нәтиже [Болдуиннің Бонар Лоудың мұрагері ретінде] маргиналды ғана әсер етті. Патшаның шешімі оның салауатты ойына және Балфурдың премьер-министр ретінде теңдесі бар адамды таңдауға қарсы берген күшті аргументтеріне негізделген». және ол премьер-министрдің жеке хатшысы қызметін жалғастырды. Алайда ол 1923 жылғы желтоқсандағы жалпы сайлауда парламенттегі орыннан айырылды, бірақ келесі жылдың қазан айында өткен жалпы сайлауда оны қайта иеленді. Болдуин 1924 жылы алғашқы еңбекші үкіметтен кейін тағы бір әкімшілікті құрды және Дэвидсонды Әскери-теңіз министрлігінің Парламенттік және қаржы хатшысы етіп тағайындады. Бұл лауазымда ол Казначейство канцлері Уинстон Черчилль ұсынған теңіз күштеріне қатысты шығындарды қысқарту мәселесімен айналысуға мәжбүр болды, әсіресе жаңа крейсерлерді салуға қатысты. 1926 жылғы жалпы ереуіл кезінде ол бас азаматтық комиссардың орынбасары болып қызмет етті. Ол сонымен қатар ереуіл кезінде қысқа ғұмырлы Британдық газетті басқарды және ресми бюллетеньдерді таратуды ұйымдастырды. Блейктің айтуынша, Дэвидсон «партияның ұйымдастырылуына, оның ішінде Ғылыми-зерттеу бөлімінің құрылуына елеулі әсер етті, ал оның ізбасары Невилл Чемберленге жатқызылған көптеген өзгерістер шын мәнінде оның еңбегі болды». Алайда Дэвидсон 1929 жылғы жалпы сайлаудағы жеңілістен кейін сынға ұшырап, 1930 жылы отставкаға кетті. Ол Үндістан мемлекеттерін зерттеу комитетінің төрағасы болды және 1932 жылы Үндістанға сапар шекті. Ол 1935 жылғы Үндістан үкіметі туралы заңға әкелген бірлескен таңдау комитетінің мүшесі болды. Ол Бомбейдің губернаторлығынан бас тартты. Ол Жоахим фон Риббентропты алғаш рет Вестминстерде Стэнли Болдуинмен кездесуге шақырды, онда Гитлердің қаруланудағы теңдік туралы идеялары талқыланды. Ол 1935 жылы Болдуин үшінші рет премьер-министр болған кезде Ланкастер герцогдығының канцлері болды, бірақ ол ешқашан кабинет мүшесі болған жоқ. Оның орнын әйелі Франсис, виконтесса Дэвидсон (төменде қараңыз) иеленді.

After leaving Cambridge in 1910, Davidson joined the Colonial Office, where he became unpaid private secretary to Lord Crewe, the Secretary of State for the Colonies. He continued in this post when Lewis Harcourt succeeded Crewe as Colonial secretary at the end of 1910. Davidson was anxious to serve in the First World War, but Harcourt considered him so valuable that he managed to convince him to stay at the Colonial Office. In 1915 Bonar Law replaced Harcourt as head of the Colonial Office, and was urged to retain Davidson as private secretary. They became close friends and Law came to rely as heavily on Davidson as Harcourt had done. and became Parliamentary Private Secretary to Bonar Law, then Lord Privy Seal and Leader of the House of Commons. The latter resigned on the grounds of ill health in May 1921, when Davidson became PPS to Stanley Baldwin, who by then had become President of the Board of Trade. Stanley Baldwin was chosen to succeed Bonar Law as Prime Minister over the claims of Lord Curzon. In his biography of Davidson in the Dictionary of National Biography, Robert Blake writes that Davidson's role in the appointment of Baldwin remains a puzzle. Lord Stamfordham, George V's private secretary, sounded out Davidson on Bonar Law's wishes for his successor. Bonar Law, now gravely ill, asked not to be involved, but it was apparent that he favoured Baldwin although he could not overlook the claims of party grandee, Curzon. In 1954, a memorandum was found in the Royal Archives that had obviously been dictated by Davidson and clearly argued for the claims of Baldwin over Curzon. The note had been handed over to Stamfordham by Sir Ronald Waterhouse, another of Bonar Law's secretaries, at the same time as his official resignation as Prime Minister. Stamfordham had noted on the memorandum that it "practically expressed the views of Mr. Bonar Law". According to Blake, there was nothing in the memorandum to substantiate that claim. Davidson subsequently said that he had dictated the note after being asked by Stamfordham about the opinion of back bench MP's. However, Blake argued, "In any case, the result [Baldwin as Bonar Law's successor] was affected only marginally. The King's decision was firmly based on his own good sense and the powerful arguments of Balfour against the choice of a peer as prime minister". and effectively continued as the prime minister's private secretary. However, he lost his seat in parliament at the general election of December 1923, but regained it already in the general election in October the following year. Baldwin once again formed an administration after the brief first ever 1924 Labour government, and made Davidson Parliamentary and Financial Secretary to the Admiralty. In this post he was forced to deal with cuts in naval expenditure proposed by the Chancellor of the Exchequer, Winston Churchill, especially regarding the construction of new cruisers. He served as deputy chief civil commissioner during the general strike of 1926, with responsibility for publicity. He also managed the short lived British Gazette during the strike and arranged for the broadcasting of official bulletins. According to Blake, Davidson "left a lasting imprint on the organization of the party, including the creation of the Research Department, and many of the changes attributed to his successor, Neville Chamberlain, were in fact his". However, Davidson came under criticism after the defeat at the 1929 general election and resigned in 1930. He was chairman of the Indian States inquiry committee and travelled to India in 1932 and was made a member of the joint select committee whose proposals resulted in the Government of India Act 1935. He declined the governorship of Bombay. He invited Joachim von Ribbentrop to meet with Stanley Baldwin for the first time in Westminster to discuss Hitler's ideas about equality in armaments. He remained Chancellor of the Duchy of Lancaster when Baldwin became Prime Minister for the third time in 1935, although he was never a member of the cabinet. He was succeeded as MP by his wife, Frances, Viscountess Davidson (see below).