Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ferrari Dino қозғалтқышы – 1950 жылдардың соңынан 2000 жылдардың басына дейін шамамен 40 жыл бойы Ferrari компаниясы өндірген, механикалық тұрғыдан ұқсас V6 және V8 қозғалтқыштардың тізбегі. Бұл қозғалтқыш идеясы Энцо Ферраридің ұлы Альфредо "Дино" Феррариге қатысты. Дино 1955 жылдың соңында Энцо Феррариге F2 жарыстары үшін V6 қозғалтқышын жасауды ұсынды. Одан көп ұзамай Альфредо ауыр сырқатқа шалдығып, бұлшықет дистрофиясы деген диагноз қойылды. Ауруханада жатқанда ол жақында жұмысқа алынған инженер Витторио Яномен қозғалтқыштың техникалық ерекшеліктерін талқылады. Дино өзі жасаған қозғалтқышты көруге үлкермеді; ол 1956 жылдың 30 маусымында 24 жасында қайтыс болды. Dino V6 – Феррари компаниясының алғашқы V6 қозғалтқышы. Dino V8 қозғалтқышы кейіннен ұсынылды; соңғысы тегіс жазықтықты коленвал конфигурациясын пайдаланды.
The Ferrari Dino engine is a line of mechanically similar V6 and V8 engines produced by Ferrari for about 40 years from the late 1950s into the early 2000s. The idea for the engine came from Alfredo "Dino" Ferrari, who was the son of Enzo Ferrari. Dino suggested to Enzo Ferrari the development of a V6 engine for F2 at the end of 1955. Soon afterwards, Alfredo fell gravely ill, and he was diagnosed with muscular dystrophy. While hospitalized, he discussed technical details about the engine with a recently hired engineer named Vittorio Jano. Dino would never live to see the engine; he died on June 30, 1956, at the age of 24. The Dino V6 was Ferrari's first V6 engine. The Dino V8 engine was introduced later; the latter used a flat plane crankshaft configuration.
V6
Дино V6 өндірісі 1957 жылғы Формула 2 автожарыстар сериясында қолдануға арналған идеалды 1,5 литрлік қозғалтқыш туралы Витторио Яно мен Энцо және Дино Феррари арасындағы әңгімеден бастау алды. Бұрын Alfa Romeo және Lancia компанияларында жұмыс істеген Яно дәстүрлі 60° V6 қозғалтқышын ұсынды, бірақ Феррарилер бұл ұсынысқа қарсылық танытпады.
The production Dino V6 began as a discussion between Vittorio Jano and Enzo and Dino Ferrari about the ideal 1.5 L engine for use in the 1957 Formula Two auto racing series. Jano, formerly of Alfa Romeo and Lancia, pressed for a conventional 60° V6 but the Ferraris were open minded.
60°
Жаноның 60° дизайны Lancia Aurelia-дан алған кейбір идеяларын қамтиды және 1959 жылдан бастап 1960 жылдардың басына дейін бірнеше Formula One, Formula Two және Grand Prix машиналарында қолданылды. 1958 жылы пайда болған, ол цилиндр диаметрі мен поршеньдің жылжуы үшін және қуатын 196 S үшін өндірді. Сондай-ақ, үлкен нұсқасы Dino 246 S шығарылды. Бұл қозғалтқыштар 1962 жылы Ferrari 196 SP және 286 SP-де жалғасты. Соңғысы цилиндр диаметрі мен поршеньнің жылжуы үшін және қуатын көрсетті.
Jano's 60° design incorporated some of his ideas from the Lancia Aurelia, and were used in a number of Formula One, Formula Two, and Grand Prix cars from 1959 through the early 1960s. Appearing in 1958, it used a bore and stroke for and produced in the 196 S. A larger version was also produced, the Dino 246 S. These engines continued in the 1962 Ferrari 196 SP and 286 SP. The latter had a bore and stroke of for and .
F117
1987 және 1988 жылдардағы Ferrari 408 4RM екі прототипі 90° бұрышпен артқа және бойлық бағытта орнатылған 4.0 литрлік (3999,7 см³) V8 қозғалтқышын пайдаланды, ол 6250 айналымда қуатты және 4500 айналымда айналым моментін өндірді. Қозғалтқыштың сығылу қатынасы 9,8:1, ал цилиндрдің диаметрі мен поршеньнің жылжуы сәйкесінше 93 мм және 73,6 мм, бұл жалпы көлемді 3999,66 см³ (4,0 л) құрайды. Қозғалтқышта әр цилиндрге төрт клапан бар екі жоғарғы кәмшафт, сондай-ақ Weber Marelli отын инжекторлық жүйесі және құрғақ картерлі майлау жүйесі орнатылған. Ferrari компаниясы алдағы 348 моделі үшін мүмкін нұсқа ретінде F117A деп аталатын, көлденең орнатылған трансмиссиялы қозғалтқыштың нұсқасын жасап, сынақтан өткізді, бірақ Ferrari кішкентай көлемді, жоғары айналымды қозғалтқыштарды басымдыққа қойғандықтан одан бас тартты. Сондай-ақ, екі турбокомпрессормен жабдықталған нұсқасы да сынақтан өткізілді, ол 6800 айналымда қуатты және 4000 айналымда айналым моментін өндірді.
Two prototype Ferrari 408 4RMs from 1987 and 1988 used a 90° rear and longitudinally mounted 4.0 litre (3,999.7 cc) V8 that produces at 6,250 rpm and of torque at 4500 rpm. The engine has a compression ratio of 9.8: 1 and a bore and stroke of 93 mm and 73.6 mm respectively, bringing total displacement to 3 999.66 cm³ (4.0 L). The engine also features double overhead camshafts with four valves per cylinder, as well as Weber Marelli fuel injection and dry sump lubrication. A transverse mounted transaxle version of the engine called the F117A was built and tested by Ferrari as a possible option for the upcoming 348 but was decided against due to Ferrari's preference for smaller displacement high revving engines. A twin turbocharged version was also reportedly tested, producing at 6800 rpm and of torque at 4000 rpm.
V12
1992 жылы 456 моделінде Tipo F116 ретінде жаңа V12 қозғалтқыштар отбасы дебют жасады. Ол Dino 65° V бұрышымен, 88 мм цилиндр диаметрімен және 348 моделінде қолданылған Dino V8 қозғалтқышымен бірдей 75 мм поршень жылжуымен жасалған, ол осы модельдің таныстырылған кезде өндірілген болатын. Кейіннен ол "Tipo F133" ретінде қайта жаңартылып, алдыңғы қозғалтқышты 550 (5.5 литрлік) және одан кейін 575M Maranello және 612 Scaglietti (5.75 литрлік) машиналарында қолданылды.
A new V12 engine family debuted in the 1992 456 as the Tipo F116. It featured the Dino 65° V angle with an 88 mm bore and the same 75 mm stroke as the Dino V8 found in the 348, that was produced at the time of introduction. It was then revised again as the "Tipo F133" and used in the front engined 550 (5.5 litre) and later in 575M Maranello and 612 Scaglietti (5.75 litre).