Африкалық демократиялық жиын: Француз Африкасындағы саяси партия (1946-1958)

Кіріспе

1946–1958 жылдар аралығында Африкадағы саяси партия. Rassemblement Démocratique Africain, көбінесе RDA деп аталады және Африка Демократиялық Ассамблеясы, Африка Демократиялық Ралли деп аударылады, Француз Батыс Африкасы және Француз Экваторлық Африкасындағы маңызды саяси партия болды. RDA француз империясының отарсыздануында елеулі рөл атқарды. RDA Африкадағы француз колонияларындағы түрлі саяси партиялардан құралды және 1946 жылдан 1958 жылға дейін өмір сүрді. Кейбір кезеңдерде RDA Африкадағы колониялардағы ең ірі саяси партия болды және Демократиялық және Социалистік Қарсылық Одағы (UDSR) басқарған француз үкіметінде маңызды рөл атқарды. 1958 жылы колониялардың тәуелсіздікке қатысты дауыс беруімен аймақтық партия көбінесе таратылды, бірақ көптеген ұлттық партиялар өздерінің атында RDA-ны сақтап, кейбіреулері оны қазірге дейін қолданып келеді. Партияның саяси идеологиясы колониялардың Франциядан тікелей бөлінуін жақтамады, бірақ саяси ұстанымдарында колонияға қарсы және панафрикалық болды. RDA 1946 жылы Француз Суданының колониясындағы Бамакода өткен конференцияда құрылды. Конференцияның мақсаты – Франция мен Африка колониялары арасындағы қарым-қатынасты қайта құру үшін француз социалистік партиясына жақын африкалық көшбасшыларды француз коммунистік партиясына жақын адамдармен біріктіру болды. Алайда, Франциядағы француз социалистік көшбасшылар бұл ұсынысты өздерінің қарым-қатынастарына зиян келтіретін деп санады және африкалық мүшелерін конференциядан шығуға мәжбүр етті. Нәтижесінде, құрылған партияның алғашқы ұстанымдарын және саяси мүмкіндіктерін қалыптастырған жағдай – тек Коммунистік партияның қолдауы болды. Партияның осы алғашқы конференциясынан бастап соңына дейін Фил Сүйелі жағалауынан келген Феликс Уфуэ-Буаньи басшылық етті. Социалистер партиядан шыққандықтан, RDA бастапқыда Француз Ұлттық Ассамблеясында Француз Коммунистік партиясымен коалиция құрды. Алайда, бұл коалиция көптеген RDA делегаттарын наразы қылды, олар ақыры RDA-дан бөлініп, қарсылас "Теңіздің Ар жағындағы Тәуелсіздер" (IOM) партиясын құрды. RDA-ға қарсы Францияның жауыртқылығы, Францияда Коммунистік партияның әлсіреуі және IOM-ға делегаттардың кетуі RDA-ның коммунистермен коалициясын тоқтатып, шағын Демократиялық және Социалистік Қарсылық Одағына (UDSR) қосылуына әкелді. Бірнеше жылдық сайлаудағы жеңілістерден және партияға француз тарапынан көрсетілген қысымнан кейін, RDA 1956 және 1957 жылдардағы сайлауларда барлық колонияларда жақсы нәтиже көрсетіп, аймақтық саясатта қайтадан көзге түсті. RDA Француз Африкасындағы ең ірі саяси партияға айналды және UDSR-дегі ең үлкен топ болды, бұл Уфуэ-Буаньиге 1956 жылғы сайлаудан кейін француз министрінің беделді мүшесі болуға мүмкіндік берді. Министр ретінде Уфуэ-Буаньи колонияларға 1958 жылы бірден тәуелсіздік алу немесе колонияларды Франциямен байланыстыратын, бірақ автономиясын арттыратын одаққа қосылу туралы ұсыныс жасады. Алайда, дауыс беру RDA-ны тәуелсіздік және федерализм мәселелері бойынша екіге бөлді және партия көбінесе жарылды. 1958 жылғы дауыс беруден кейін партияның ыдырауына қарамастан, ұлттық партиялар және партия арқылы аймақтық деңгейде құрылған байланыстар маңызды болып қала берді. Гвинея және Малидегі RDA партиялары, олар тәуелсіздік кезінде және одан кейін осы елдерде басым партиялар болды, бұрынғы британдық колония Ганамен бірігіп, Африка мемлекеттерінің одағын құрды. Ал, Пил Сызығы, Нигер және Дагомея тәуелсіздік алғаннан кейін Консиль де л'Энтентеге қосылды.

1946–1958 political party in Africa

The Rassemblement Démocratique Africain, commonly known as the RDA and variously translated as African Democratic Assembly and African Democratic Rally, was a political party in French West Africa and French Equatorial Africa which was important in the decolonization of the French empire. The RDA was composed of different political parties throughout the French colonies in Africa and lasted from 1946 until 1958. At certain points, the RDA was the largest political party in the colonies in Africa and played a key role in the French government headed by the Democratic and Socialist Union of the Resistance (UDSR). Although the regional party largely dissolved in 1958 with the independence votes for the colonies, many of the national parties retained the RDA in their name and some continue to do so. The political ideology of the party did not endorse outright secession of colonies from France, but it was anti colonial and pan Africanist in its political stances. The RDA was formed at a conference in Bamako, in the colony of French Sudan, in 1946. The aim of the conference was to unite African leaders affiliated with the French Socialist Party with those affiliated with the French Communist Party together to work on reconfiguring the relationship between France and the African colonies. However, the French Socialist leaders in France saw the proposal as undermining their relationships and so forced their African members to withdraw from the conference. The result was that the resulting party was exclusively supported by the Communist Party, a situation which shaped the early positions of the party and its political opportunities. The leader of the party from this first conference until the very end was Félix Houphouët Boigny of the Ivory Coast. Because of the withdrawal of the socialists from the party, the RDA was initially in a coalition with the French Communist Party in the French National Assembly. However, this coalition alienated many RDA delegates who eventually split with the RDA and formed the rival Indépendants d'Outre Mer (IOM) party. Continued French hostility to the RDA, a weakening of the Communist Party in France, and the defection of delegates to the IOM, resulted in the RDA ending its coalition with the communists and joining the small Democratic and Socialist Union of the Resistance (UDSR). Following a number of years of electoral defeats and French repression of the party, the RDA returned to prominence in regional politics by performing very well in the 1956 and 1957 elections throughout the colonies. The RDA became the largest political party in French Africa and the largest group in the UDSR which allowed Houphouët Boigny to become a prominent French minister after the 1956 elections. As minister, Houphouët Boigny crafted the 1958 option to the colonies to vote for immediate independence or to join a community linking the colonies with France but with increased autonomy. The vote, however, divided the RDA over the issues of independence and federalism and the party largely split. Despite the breakup of the party after the 1958 vote, the national parties and the connections established regionally through the party remained important. The RDA parties in Guinea and Mali, which were the dominant parties in those countries during and after independence, joined together with the former British colony of Ghana to form the Union of African States. In contrast, the Ivory Coast, Niger and Dahomey were joined together with the Conseil de l'Entente in the era after independence.

Саяси жағдай

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін француз отаршылдық империясы Франция мен колониялар арасындағы қарым-қатынасты күрт өзгертуге кірісті. Француз Төртінші Республикасы құрылғанға дейін Француз Батыс Африкасы немесе Француз Экваторлық Африкасының саяси билік органдарына сайлау өткізілген жалғыз колониясы Сенегал болды. Қалған колонияларда Франция азаматы саналған африкалықтардың саны аз болды, сайлаулар болған жоқ және көптеген саяси қозғалыстар қысымға ұшырады. 1946 жылы Француз Одағы құрылғаннан бастап Француз Африкасының барлық колониялары (Тогоның қамқорлығынан басқа) теңіз арты департаменттеріне айналды, бұл колонияларға кеңейтілген азаматтық құқықтар, француз Ұлттық Ассамблеясына өкілдер сайлау құқығы және жергілікті кеңестерге белгілі бір деңгейде автономия берді. 1946 жылғы маусымда өткен француз сайлауларында заң шығарушы орган негізінен Халықтық Республикалық Қозғалыс (немесе MRP), Француз Коммунистік Партиясы (немесе PCF) және Жұмысшылардың Халықаралық Бірлестігінің француз бөлімі (немесе SFIO) арасында бөлінді. Бұл бөлінудің салдарынан әр партия өздерінің заң шығару мақсатына жету үшін Ұлттық Ассамблеяға африкалық депутаттарды тартуға тырысты. SFIO Африка колонияларында ресми партиялық ұйымдары бар жалғыз партия болды, ал Коммунистік партия 1943 жылы Африка колонияларының көптеген астаналарында «Коммунистік зерттеу топтарын» (Groupes d’Etudes Communistes) құрды, ал MRP шіркеу арқылы құрылған түрлі желілерге ие болды. Францияның ірі саяси партияларының африкалық депутаттарға мұқтаждығымен байланысты, көптеген африкалық көшбасшылар колониялар үшін жағдайды жақсартудың ең тиімді жолы – француз үкіметімен ынтымақтастық орнату екеніне сенді, революциялық қозғалыстарға басшылық ету емес. Осының нәтижесінде француз саяси партиялары мен жаңадан сайланған африкалық депутаттардың ыңғайлы одағы құрылды. SFIO 1946 жылға дейін африкалық саяси көшбасшылармен ең мықты институционалды байланыстарға ие болғанымен, көптеген көшбасшылар SFIO конституцияға енгізген ассимиляция жолы Африка колониялары үшін жеткіліксіз деп ойлады. Әлемдік деңгейде колониалдық тәуелсіздік мәселесі Африка мен Азиядағы маңызды тақырыпқа айналды. Африкадағы көптеген британдық және БҰҰ қамқорлығындағы колониялар 1940 жылдардың ортасында тәуелсіздікке қадам баса бастады. Гана 1950 жылдары Француз Батыс Африкасындағы саяси қозғалыстардың талаптарына үлгі болды. Осы кезеңде Мадагаскардағы Мадагаскар көтерілісі және Вьетнамдағы Бірінші Индокитай соғысындағы зорлық-зомбылық сияқты Францияның басқа да көптеген колонияларында қарсы отарлық күрес күшейді.

With the end of World War II, the French colonial empire set about a significant reorganization of the relationship between France and the colonies. Before the establishment of the French Fourth Republic, the only colony in French West Africa or French Equatorial Africa with any elections for political authorities was Senegal. The rest of the colonies had few Africans who were considered citizens of France, no elections, and suppression of most political movements. With the establishment of the French Union in 1946 all of the colonies of French Africa (except for the trusteeship of Togo) became overseas departments which would provide to the colonies expanded citizenship, the right to elect members to the French National Assembly, and some limited autonomy for local councils. The 1946 French elections in June largely split the legislature between a coalition of the Popular Republican Movement ( or MRP) the French Communist Party ( or PCF), and the French Section of the Workers' International ( or SFIO). This split meant that each party needed to court African deputies to the National Assembly in order to further their legislative causes. The SFIO was the only party with actual party branches established in the African colonies, while the Communist party had established Groupes d’Etudes Communistes (Communist Study Groups) in many of the capitals of the African colonies in 1943 and the MRP had various networks arranged by the church. Combined with the need for African deputies by the main French political parties, many African leaders believed that the pathway to improved conditions for the colonies lay largely in working with the French government rather than leading revolutionary movements. The result was a marriage of convenience linking the French political parties with newly elected African deputies. While the SFIO had the most institutionalized linkages to African political leaders prior to 1946, many leaders felt that the assimilation pathway which the SFIO had helped write into the constitution of the Fourth Republic did not provide enough for the African colonies. More globally, the issue of independence from colonial rule had become a prominent topic throughout Africa and Asia. Many British and UN Trusteeship colonies in Africa had begun the process towards independence in the mid 1940s. Ghana constantly served as an example giving rise to demands by political movements in French West Africa throughout the 1950s. During the same period, violent anti colonial struggles reached significant levels in many other French colonies: including the Malagasy Uprising in Madagascar and violence in the First Indochina War in Vietnam.

Бөлімдер: 194749

1946 жылғы қарашада француздық заң шығару сайлауына дайындық бір айға ғана қалғанда, олар түрлі мүшелер құрған саяси ұйымдарды пайдаланып, бірқатар орындарды жеңіп алуға қол жеткізді. Франциядағы Ұлттық Ассамблея тағы да үш партиялық орталық-солшыл коалицияны (MRP – 29% дауыс, PCF – 28,6% дауыс, SFIO – 16,5% дауыс) қолдады. Француз Батыс Африкасы мен Француз Экваторлық Африкасында RDA Ұлттық Ассамблеяға 10 орын жеңіп алды: мүшелері – Піл Сырт жағалауынан (соның ішінде Верхняя Вольта кіретін) Бойни, Кулибали және Зинда Каборе, Дагомейден (қазіргі Бенин) Апити, Орта Конгодан (қазіргі Конго Республикасы) Чикая, Француз Суданынан Конате, Нигерден Хамани Диори, Чадтан Габриэль Лисетт, Тогодан Мартин Аку және Гвинеядан Мэмба Сано. Социалистер Сенегалда (Геее мен Сенгор екеуі де сайланды) және Сиссоко сияқты ұзақ жылдар бойы қолдау көрсеткендерден, сондай-ақ кездесуден кейін бірден RDA-дан шығып кеткен Француз Суданынан келген серіктесінен, Гвинеядан Диаллодан алты орын жеңіп алды. Ұлттық Ассамблеяның екінші коллегиясы тікелей сайланбағандықтан, Социалистік партия 1947 жылғы сайлауда Батыс және Экваторлық Африкадан 20 орынның 12-сін қамтамасыз ету үшін (соның ішінде Моутеті Француз Суданынан өкіл етуді) саяси стратегияларды пайдаланды. RDA мүшелері Парижге келген кезде оларға коммунистік партия (әсіресе Мартиникадан келген Аим Сезер) айтарлықтай қолдау мен кеңес берді, олар олардың дауыс беру блогына көп сүйенді. Бұл байланыс Халықтық Республикалық қозғалыстың саясаткері Пол Кост Флорет колонияларды басқаратын Францияның Теңіз істері министрі болып тағайындалғанда одан әрі нығайды. Кост Флорет колонияларға, әсіресе тәуелсіздікке ұмтылушы қозғалыстарға қатысты өте қатаң саясат дәуірін бастады. Алайда, екі өзгеріс RDA мүшелері арасындағы жікке бөлінуді күшейтті. Біріншіден, 1947 жылдың мамырында MRP, SFIO және коммунистер арасындағы коалиция ыдырады. Бұл ыдыраудың Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде Францияны қоса, Еуропаны АҚШ қаржыландырумен бір уақытта болғанын атап өту маңызды. АҚШ Еуропа елдеріне коммунистік партиялар олардың билік ететін үкіметтік органдарының құрамында болса, елдерін қайта құруға қаржылық қолдау көрсетілмейтінін ескертті. Бұл бұрын жасырылған партиялар арасындағы маңызды айырмашылықтарды тудырды және коммунистердің RDA одақтастарына ұсынатын күші азайды. Екіншіден, француздар Хопфут Бойни мен RDA-ның күшін азайту үшін Кот-д'Ивуардан Үстіңгі Вольтаны бөліп шығарды. 1948 жылы Зинда Каборе қаза болғанда және Үстіңгі Вольтадағы Мосси басшылары, RDA-дан бас тартып, MRP-мен байланыс жасағаннан кейін, олар нацист Бониді лауазымға тағайындауға қол жеткізді. Осы екі фактордың бірігіп, Ұлттық Ассамблеяның көптеген делегаттары, әсіресе отарларында үлкен католик сайлау округтері бар делегаттар, коммунистік партиямен коалицияға алаңдады. Дагомеядан келген Апити бұл мәселені көп рет көтерді және коалицияны тоқтатуға жасаған әрекеттері сәтсіз аяқталғаннан кейін, 1948 жылдың қыркүйегінде жаңа аймақтық саяси партия құрды – "Теңіздің Ар жағындағы Тәуелсіздер" (IOM). IOM-ға Апити, Үстіңгі Вольтадан келген үш жаңа мүше және Батыс және Экваторлық Африканың басқа үш мүшесі кірді. IOM-ның құрылуы жаңа премьер-министр Роберт Шуманның кабинетін ұсынуымен бір уақытта болды, бұл өте тартысты дауыс беруге әкелді. Бұл кабинетті талқылау барысында Апити Шуманға отарлық жүйенің болашағына қатысты бірқатар сұрақтар қойды. Шуман кабинетін бекітуге дауыс беру алдындағы қорытынды сөзінде Апитидің сұрақтарына ол мүлдем жауап бермеді. Апити бұл қарапайымдыққа ашуланып, IOM-ның жеті дауысын (соның ішінде Үстіңгі Вольтаның үш қатысушысы) кабинетке қарсы берді. Шуман алты дауыс айырмашылығымен жеңіліп, оның орнына Радикалдық партияның саясаткері Анри Кьюйль келді. Кьюйль кабинетін ұсынудан бұрын Апитимен кездесіп, Ұлттық Ассамблеядағы алғашқы сөзінде оның барлық сұрақтарына жауап берді. 1948 жылы IOM RDA, Социалистік блок және MRP саясаткерлерінің мүшелерін қосып, француздық Ұлттық Ассамблеядағы мүшелігін арттырды. Алайда, IOM-да басшылықтағы өзгеріс болды, өйткені Апити Луис Пол Аужулатпен ауыстырылды, бұл Шуманның MRP үкіметін қолдауға өз дауыстарын беруді қалаған Үстіңгі Вольта мүшелерінің наразылығына байланысты болды. Бұл өзгерістер IOM-ды MRP-ге жақындатты, ал RDA коммунистік партиямен байланысын сақтап қалды. Француз партиялары арасындағы антагонизмдер олардың африкалық одақтастары арасындағы антагонизмге әкелді. IOM-ның өркендеуі RDA-ның енді партиялық филиалдары болмағанын және Того мен Француз Дагомеясындағы айтарлықтай беделі болмағанын, сондай-ақ басқа жерлердегі отарлық филиалдарын әлсіреткенін білдірді. IOM күшейіп келе жатқанда, Сенегалдағы Социалистік партия Геее мен Сенгор арасында бөлінді, соңғысы жаңа партия құрды – Сенегалдық Демократиялық Блок (BDS), ол IOM қозғалысымен бірікті. Бұл бөліну Ұлттық Ассамблеядағы партиялардың тізімін одан да күрделендірді және әртүрлі фракциялар арасында жаңа топтасуларға мүмкіндік берді. 1948 жылға қарай RDA француз Африкасының алты колониясында басты фракция ретінде белсенді партияларға ие болды: Піл Сырт жағалауы, Орта Конго, Убанги-Шари, Чад, Гвинея және Француз Суданы. Сонымен қатар, ол Үстіңгі Вольта мен Француз Суданында оппозициялық партиялар тарапынан белсенді түрде басып тасталды. Осы өзгеріп жатқан саяси жағдайға жауап ретінде RDA 1949 жылдың қаңтарында Піл Сырт жағалауындағы Треихвильде өзінің екінші партиялық съезін өткізді. Съезд Хопфут Бойниді партия президенті етіп тағайындады және д'Арбусьені Бас хатшы етіп тағайындады. Талқылаудың басты мәселесі Франциядағы коммунистермен одақтастық болды, д'Арбусье одақтастықтың қажеттілігін айтса, көптеген мүшелер одақтастыққа күдікпен қарады. Алайда, екінші партиялық съезде бұл мәселе шешілмеді.

Although they only had a month to organize for the French legislative elections in November 1946, they were able to secure a number of seats by using the political organizations established by the various members. The National Assembly votes in France once again supported the three party center left coalition of the MRP (29% of the vote), the PCF (28.6% of the vote) and the SFIO (16.5% of the vote). In French West Africa and French Equatorial Africa, the RDA was able to win 10 seats for the National Assembly: with members being Houphouët Boigny, Daniel Ouezzin Coulibaly, and Zinda Kaboré from the Ivory Coast (which included the Upper Volta at this point), Apithy represented Dahomey (present day Benin), Tchicaya represented the Middle Congo (present day Republic of the Congo), Konate represented French Sudan, Hamani Diori represented Niger, Gabriel Lisette represented Chad, Martin Aku from Togo, and Mamba Sano from Guinea. The Socialists won six seats with continued support in Senegal (where Guèye and Senghor were both elected to positions) and from other longtime supporters like Sissoko and an associate from the French Sudan, who had left the RDA right after the meeting, and Diallo from Guinea. Because the second college of the National Assembly was not directly elected, the Socialist party was able to use political strategies to secure 12 of the 20 seats from West and Equatorial Africa in the 1947 election (including making Moutet himself a representative from the French Sudan). When the RDA members arrived in Paris, they were provided significant support and advice from the Communist party (and particularly Aimé Césaire from Martinique) which relied significantly on their voting block. This bond was further strengthened when the coalition government named Popular Republican Movement politician Paul Coste Floret as the Ministre de la France d'Outre mer governing the colonies. Coste Floret began an era of very rigid policy towards the colonies and particularly towards movements perceived to be pushing for independence. However, two changes served to exacerbate divisions within the membership of the RDA. First, in May 1947 the coalition between the MRP, the SFIO, and the Communists had dissolved. It is important to note that this dissolution coincides with American financing of Europe, including France, in the post World War II period. The United States warned European nations that they would not receive financial support to reconstruct their nations if communist parties were a part of their ruling governmental bodies. This introduced significant differences between the parties which had before been set aside and meant that the Communists saw decreasing power to offer their RDA allies. Second, the French divided the Upper Volta from the Ivory Coast in order to try and reduce the power of Houphouët Boigny and the RDA. The plan appeared to work when in 1948, Zinda Kaboré was killed and the Mossi chiefs in Upper Volta, who had renounced the RDA and connected with the MRP, were able to appoint Nazi Boni to fill the position. These two factors combined to make many of the National Assembly delegates, particularly those with large Catholic constituencies in their colonies, feel uneasy about the coalition with the Communist party. Apithy, from Dahomey, in particular raised the issue many times and when his efforts to end the coalition failed, he formed a new regional political party in September 1948, the Indépendants d'Outre Mer (IOM). The IOM included Apithy, the three new members from the Upper Volta, and three other members from throughout West and Equatorial Africa. The formation of the IOM coincided precisely with the naming of a new Prime Minister, Robert Schuman, to present his cabinet in what would be a very close vote. During the debate on this cabinet, Apithy presented Schuman with a number of questions regarding the future of the colonial arrangement. When Schuman gave the closing speech before a vote to confirm his cabinet, Apithy's questions were the only ones which he did not address at all. Apithy was infuriated by this perceived slight and so cast the whole seven votes of the IOM (including those of the three absent Upper Volta members) against the cabinet. Schuman lost by six votes and was replaced by Radical Party politician Henri Queuille. Queille made a point of meeting with Apithy before the presentation of his cabinet and answered all of his questions in his first speech to the National Assembly. In 1948, the IOM increased its membership in the French National Assembly by adding members from the RDA, the Socialist block, and MRP politicians. However, the IOM also saw a change in leadership as Apithy was replaced with Louis Paul Aujoulat as a result of dissatisfaction by the Upper Volta members who wanted their votes cast to support the MRP government of Schuman. These changes brought the IOM closer to the MRP while the RDA remained tied to the Communist party. The antagonisms between the French parties resulted in antagonism between their African allies. The rise of the IOM meant that the RDA no longer had party affiliates and any significant presence in Togo or French Dahomey, and weakened colony affiliates elsewhere. At the same time that the IOM was increasing in strength, the Socialist party in Senegal saw a split between Guèye and Senghor with the later creating a new party, the Senegalese Democratic Bloc (, BDS), which he aligned with the IOM movement. This split made the alignment of parties in the National Assembly much more complex and allowed options for new groupings between the different factions. By 1948, the RDA had active parties as a primary faction in six of the colonies of French Africa: Ivory Coast, Middle Congo, Ubangi Shari, Chad, Guinea, and in French Sudan. At the same time, it was actively suppressed in Upper Volta and French Sudan by the opposition parties. In response to these shifting political environments, the RDA held its second party congress in January 1949 in Treichville, Ivory Coast. The congress appointed Houphouët Boigny as the President of the party and named d'Arboussier as the General Secretary. The main issue for debate was the alliance with the Communists in France with d'Arboussier arguing that the alliance was necessary but a number of other members questioning the alliance. However the issue was not resolved at the second party congress.

Пилқұйрық жағалауындағы хаос: 1949 жыл

Француз империясының басқа бөліктерінен (әсіресе Мадагаскар мен Индокитайдан) айырмашылығы, Француз Африкасындағы тәуелсіздік қозғалыстары көбінесе бейбіт болды. Бұл 1949 жылы француз билігі Уфуэ-Буаньи мен басқа саясаткерлер арасындағы дауды пайдаланып, колониядағы RDA-ны (Африкалық демократиялық одақ) белсенді және күшпен басуды бастағанда өзгерді. Хаостың себебі 1949 жылдың басында Уфуэ-Буаньидің RDA-дан Этьен Джаументті шығаруы болды. Джаумент жауап ретінде «Эберн демократиялық блогы» деген қарсы партия құрды. Осы қарсы конгрестің алғашқы отырысында Уфуэ-Буаньидің жақтастары наразылық акциялары мен тәртіпсіздіктер ұйымдастырды, соның салдарынан бір адам қаза тауып, бірнеше адам жарақат алды. Француз билігі мен колониядағы француз отаршылары осы мүмкіндікті RDA партиясы мен оның қарсыластары арасында жалпы тәртіпсіздік тудыру үшін пайдаланды, содан кейін бұл тәртіпсіздікті RDA мүшелерін тұтқындау мен партия қызметін күшпен басуды ақтауға қолданды. 1949 жылдың соңына дейін және 1950 жылдың басына дейін осы үлгі жалғасты: RDA жақтастары тарапынан ұйымдастырылған наразылықтар, осы оқиғаларда француз зорлық-зомбылығы және RDA жақтастарының жаппай тұтқындалуы. Уфуэ-Буаньиге тұтқындау ордері берілсе де, ол Ұлттық Ассамблея мүшесі ретіндегі иммунитетін пайдаланып тұтқындалудан жалтарды. 1949 жылдың желтоқсан айында RDA және оның жақтастары көптеген жұмысшылар тобын қамтитын жалпы ереуіл, елде сатылатын еуропалық тауарларға бойкот және түрмелерде аштық жариялады. 1950 жылдың 28 қаңтарында шиеленіс Кот-д’Ивуарда RDA-ның Ұлттық Ассамблея мүшесі Виктор Биака Боданың жоғалып кетуімен күшейді. Бұл оқиғаға ашуланған RDA Димбокрода наразылық митингін өткізді, нәтижесінде француз әскері 13 Кот-д’Ивуар азаматын атып өлтірді. Келесі күні (1 ақпан) француз билігі Батыс Африкадағы барлық RDA жиналыстарын заңсыз деп жариялады. Бір жылдық зорлық-зомбылықтың нәтижесінде 50-ден астам адам қаза тауып, 3000-ға жуық RDA жақтасы түрмеге қамалды. RDA-ның Ұлттық Ассамблея мүшелері, көбінесе назарда ұсталмағандықтан, сессияларға қатысуын тоқтатты, бірақ Димбокродағы француз әскерінің атысынан кейін Сенгор африкалық мүшелердің көп бөлігін оқиғаға қатысты тергеу талап етуге жетекшілік етті. Наурыз айында Франция үкіметі RDA саясаткерлеріне 1 ақпандағы RDA-ның барлық қызметін тыйым салатын жарлықты іске асыру ниеті жоқ екенін құпия түрде хабарлады, содан кейін жағдай бірте-бірте жайылды.

Unlike other parts of the French empire (notably Madagascar and Indochina), independence movements in French Africa had remained largely peaceful. This changed in 1949 when French authorities used divisions between Houphouët Boigny and other politicians to begin active and violent suppression of the RDA in the colony. The catalyst for the chaos was the removal of Étienne Djaument by Houphouët Boigny from the RDA in early 1949. Djaument responded by forming a rival party, the Bloc Démocratique Eburnén. At the first meeting of this rival congress, supporters of Houphouët Boigny responded with protests or rioting and in the resulting clash one person was killed and a number were injured. The French authorities, and the French colonists in the colony, used this opportunity to foment general unrest between the RDA party and its opponents and then used the unrest to justify the arrest of RDA members and violent suppression of party activities. This pattern of partisan outbursts, French violence against RDA supporters at these incidents, and the mass arrests of RDA supporters continued throughout 1949 and into early 1950. Although an arrest warrant was issued for Houphouët Boigny, he was able to use immunity as a member of the National Assembly to avoid arrest. In December 1949, the RDA and its supporters began a general strike involving many different groups of workers, a boycott of European goods sold in the country, and a hunger strike in the prisons. The tension came to a head on 28 January 1950 when Victor Biaka Boda, an RDA member of the National Assembly, disappeared in the Ivory Coast. Upset by this event, the RDA held a protest in Dimbokro which resulted in a French army shooting of 13 Ivorian civilians. The next day (February 1), the French declared all RDA meetings illegal throughout all of French West Africa. The end result of the year of violence was over 50 dead and 3000 RDA partisans imprisoned. Although RDA members of the National Assembly stopped going to sessions because they were largely ignored, following the French Army shooting in Dimbokro, Senghor led much of the African membership to demand an inquiry into the incident. The French government secretly informed RDA politicians in March that it had no intentions of implementing the 1 February decree banning all activities by the RDA and gradually the tension relaxed.

Коммунистермен үзіліс (1950-1955)

Кот-д’Ивуардағы тәртілсіздіктер аяқталғаннан кейін, Уфуэ-Буаньи Франция Коммунистік партиясымен одақтасудың өзінің ірі мақсаттарына кері әсер ететінін түсіне бастады. Ол бірден IOM заң шығарушыларымен және RDA-ның радикалдық қанатымен, Д’Арбусье басқаратын, партиядағы лауазымынан кетуге көндірген топпен кездесулер өткізді. 1950 жылдың 9 тамызында RDA мен IOM француз Ұлттық Ассамблеясында екі топты біріктіруді мақсат тұтқан құпия келісімге келді, бұл негізінен RDA-ның Коммунистік партиямен жасаған коалициясын тоқтатуға бағытталған еді. Колониялардағы ішкі саясатта IOM мен RDA өздері бақылайтын колонияларда билікті сақтап, саяси қақтығыстардың алдын алуға келісті. IOM Гвинея, Дагомея, Того, Сенегал (Сенгор енді IOM-ға қосылғандықтан), Жоғарғы Вольта, Камерун және Убанги-Шариде одақтың негізгі саяси партиясы болса, RDA француз Суданында, Кот-д’Ивуарда, Чадта және Орта Конгодағы одақтың өкілі болар еді. Екеуінің де Нигерден Ұлттық Ассамблеяға өкілі болғандықтан, келісімде осы колонияны бөліп ұстау туралы шешім қабылданды. Екі партияның арасындағы осы жақындасудан кейін RDA Коммунистік партиямен байланысын үзді және 1950 жылдың желтоқсанында Рене Плевен үкіметін қолдады. Бұл Плевен партиясы, Демократиялық және Социалистік Кедергіге қарсы одақ (UDSR), әсіресе жас саясаткер Франсуа Миттеран мен RDA арасындағы ұзақ қарым-қатынастың бастауы болды. Миттеран RDA-ға қатысты француз саясатын өзгертуге тырысқанмен, отарлық әкімшілік әлі де RDA-ны қалған билігінен толығымен алып тастауға бағытталған еді. 1951 жылғы француз сайлауына дайындық барысында RDA жақтастары француз билігімен сайлаушылар тізімінен шығарылды, RDA-ны қолдаған аймақтарда сайлау кезінде көптеген мәселелер туды, ал партия мүшелері қамауға алынып, саяси қызметтен қорқытылды. Бұл Африка бойынша RDA үшін айтарлықтай шығынға әкеп соқты, сайлаудан кейін Ұлттық Ассамблеяға тек Уфуэ-Буаньи, Конате және Тшикая сайланды. Сол сайлауда IOM ең көп дауыс жинап, Африкадағы ең ірі саяси партия атанды. Сайлау нәтижелері IOM-ның RDA-дан айқын артықшылығын көрсеткенімен, IOM Париждегі заң шығарушы коалиция болып қалып, Африкада аймақтық партия ретінде шектеулі қолдауға ие болды. RDA керісінше, кең саяси база құру және Африка бойынша ұлттық RDA партияларын құру жұмысын жалғастырды. Осы күш-жігердің нәтижесінде 1951 жылдан 1955 жылға дейін RDA-ның ықпалы артты. Бұл Гвинеяда Секу Туренің Гвинея Демократиялық партиясының төрағасы ретінде саяси аренаға шығуымен ерекшеленді. Кәсіподақ жетекшісі Туре француз Батыс Африкасы бойынша коммунистермен тығыз байланыста болды, соның арқасында RDA-ның коммунистік мүшелерімен тез байланыс орнатты. RDA-ның кең мақсаттары үшін оның маңызы соншалықты зор болды, ол 1953 жылы Ұлттық Ассамблеядағы RDA коалициясының басшысы болып тағайындалды. 1955 жылғы Үйлестіру кеңесінің отырысында партия жаңа партиялық идеологияға сәйкес бірікті. Біріншіден, Рубен Ум Ньобе басқаратын Камерун халықтарының одағы (UPC) француз мемлекетіне қарсы радикалдық ұстанымдарына байланысты енді RDA-мен байланысты емес деп шешілді. Екіншіден, Нигерде RDA филиалы болуға таластап жүрген бірнеше партия арасындағы дау шешілді, Хамани Диори партиясы Джибо Бакари партиясынан жоғары бағаланды. Партия құру жұмыстары RDA-ға алдағы сайлауда жақсы нәтижелерге қол жеткізуге мүмкіндік берді.

Following the end to the chaos in the Ivory Coast, Houphouët Boigny began to see the alliance with the Communist party in France as counterproductive to his larger goals. He began meetings simultaneously with both the IOM legislators and the radical wing of the RDA, led by d'Arboussier who he convinced to resign his position in the party. On 9 August 1950, the RDA and the IOM entered into a secret accord aiming to bring together the two groups in the French National Assembly, based primarily on the RDA ending their coalition with the Communist party. In domestic politics in the colonies, it was decided that the IOM and the RDA would largely retain power in the colonies which they controlled and thus prevent political conflict. The IOM was to be the main political party of the union in Guinea, Dahomey, Togo, Senegal (as Senghor had now joined the IOM), Upper Volta, Cameroon, and Ubangi Shari while the RDA would be the representative of the alliance in French Sudan, Ivory Coast, Chad, and the Middle Congo. As both had a member of the National Assembly from Niger, the agreement was to keep that colony split. After this rapprochement between the two parties, the RDA broke with the Communist party and in December 1950 voted for the government of René Pleven. This would begin a long relationship between Pleven's party, the Democratic and Socialist Union of the Resistance (, UDSR), and particularly with the young politician François Mitterrand, and the RDA. Although Mitterrand tried to change French policy towards the RDA, the colonial administration was still focused primarily on removing the RDA from any power it had remaining. In preparation for the 1951 French elections, RDA supporters were removed from voter rolls by French authorities, areas with high RDA support experienced a number of voting problems, and members were arrested and intimidated from political activity. All this resulted in a significant loss to the RDA throughout Africa and only Houphouët Boigny, Konate, and Tchicaya were National Assembly members from the RDA following the election. In the same election, the IOM gained most consistently becoming the largest political party in Africa. Although electoral results showed significant support of the IOM over the RDA, the IOM remained largely a legislative coalition in Paris with limited support as a regional party in Africa. The RDA, in contrast, continued its efforts to build broad political bases and build the national RDA parties throughout Africa. The result of these efforts was that the RDA saw increasing power from 1951 until 1955. This was most punctuated with the rise in Guinea of Sékou Touré to political prominence as the head of the Democratic Party of Guinea As a union organizer, Touré had significant ties with the Communists throughout French West Africa and thus connected quickly with the Communist affiliated members of the RDA. His importance to the RDA's wider objectives was so large that he was named the head of the RDA coalition in the National Assembly in 1953. In the 1955 meeting of the Coordinating Council the party similarly consolidated around the new party identity. First, they decided that Ruben Um Nyobé's Union of the Peoples of Cameroon (UPC) was no longer affiliated with the RDA because of its radical positions against the French state. Second, it settled a dispute in Niger with multiple parties claiming to be the RDA affiliate: supporting Hamani Diori's party over that of Djibo Bakary. The party building activities set the RDA up to perform well in the upcoming election.

Билікке қайта оралу және таратылу: 195658

Алдыңғы сайлауларды белсенді түрде басусыз және IOM RDA арасындағы уақытша жақындасу аяқталмай, RDA Африка колонияларының ең ірі партиясы болды, 1956 жылғы француз парламенті сайлауында тоғыз орын алды (1951-1955 жылдар аралығында бар болғаны үш орын болған). IOM ең көп шығынды көріп, он төрт депутаттан тек жетіге дейін азайды. Қалған орындарда алты депутат Голлистік партиямен одақтасқандарға, төрт депутат Социалистік партиямен одақтасқандарға және екі католик консерваторына (Апити мен Бартелем Боганда) бөлді. RDA заң шығарушылары қазір UDSR партиясының жалпы мүшелерінің жартысынан астам құрады, нәтижесінде партия осы кезеңде UDSR RDA деп атала бастады. Осы себепті IOM тағы да RDA-мен одақ құруға тырысқанда, олардың ұсынысы қабылданбады, себебі RDA айқын күшті одаққа ие болды, ал IOM MRP-де қалуды қалады. Сонымен қатар, UDSR ішіндегі RDA-ның маңызды рөлінің арқасында Гуфуэ Бойни француз кабинетіне министр болып кірді, бұл Франция Батыс Африкасы немесе Франция Экваторлық Африкасынан шыққан алғашқы өкіл болды. Осы кезеңде RDA-ны одан әрі нығайтқан нәрсе – француз колониялық әкімшілігінің Мадагаскар, Индокитай және Алжирде болғандай, қосымша отарлық зорлық-зомбылықты көргісі келмеуі болды. Осы уақыт аралығында француз саяси партиялары "Кадрлық заңды" қабылдады, бұл Франция мен колониялар арасындағы қарым-қатынасты айтарлықтай реформалады, колониялардың әрқайсысының Аумақтық Ассамблеяларына кеңейтілген өкілдік берді. Алайда, реформа колонияларға өзін-өзі басқару құқығын жеткілікті деңгейде кеңейтпегендіктен, африкалық заң шығарушылар оған қарсы шықты. Социалистер заңға дауыс берген жалғыз саяси күш болды, ал Хофуэ Бойни министрлік лауазымына байланысты оған дауыс беруге міндетті болғанымен, ол RDA-ның заңға қарсы дауыс беруін ұйымдастырды. Осы қарсылыққа қарамастан, заң қабылданды және 1957 жылдың наурыз айында Аумақтық Ассамблея сайлауы өтті. Бұл сайлауға дайындалып, IOM өзін Африка конвенциясына қайта құрды, үміткерлердің ішкі қолдауын арттыруға тырысты. Бұл сайлауда маңызды аймақтық партиялардың бірі болып, жаңадан құрылған социалистік саясаткерлер тобы да танылды. 1957 жылғы Аумақтық Ассамблея сайлауында RDA Гвинея, Чад, Пил Сүйеті және Модибо Кейтаның жаңа басшылығымен Француз Суданында айқын көпшілікке ие болды. Сайлауға қойылған 474 орынның 236-сы RDA саясаткерлеріне (49,79%), 62-сі социалистерге, 58-і Африка конвенциясына бөлді, ал қалғандары Мавритания мен Дагомейдегі аймақтық ықпалы жоқ ұлттық партиялар арасында бөлісті. Осы билік позициясынан Хофуэ Бойни барлық мүшелерді біріктіру үшін Үшінші партиялық съезді шақырды. Партияның соңғы съезі 1949 жылы өткен, және RDA-ның коммунистік қанатының ашық съезге шақыруларына қарамастан, партия басшылығы оған қарсылық көрсетті. Конгресстегі негізгі пікірталас федерализм мәселесі және Франциямен болашақтағы қарым-қатынасқа қатысты болды. Конгрессті француз қонақтарына (оның ішінде Миттеранға) саяси күшін көрсету мүмкіндігі ретінде қараған Хофуэ Бойни колониялардың Франциямен саяси өмірдің орталығы болып қала отырып, федеративтік қарым-қатынасқа түсуі керек деп мәлімдеді. Ал RDA-ның жас басшылары Турэ мен Кейта, керісінше, тәуелсіз Африка федерациясын құруға ұмтылды. Бұл жағдай Хофуэ Бойниге көптеген саяси дауыстарға әкелді және ақырында партияның кез келген федералдық құрылымдарды демократияландыруға міндеттенетін компромистік ұстанымын қабылдауға соқтырды. Батыс және Экваторлық Африканың көптеген басқа партиялары тараптардың арасындағы татуласудың тағы бір әрекеті туралы ұсыныс жасаған кезде, RDA аз ынтамен жауап берді. Бұл ақырында Африка қайта топтастыру партиясының (АҚП) құрылуына әкелді, ол басқа партиялар арасында RDA-ға қарсылас ретінде қызмет етті: соның ішінде Африка конвенциясы мен социалистерді біріктірді. 1958 жылдың ортасына қарай Атлантика бойындағы Француз Африкасы екі партиялық жүйеге айналды. Француз Төртінші республикасының ыдырауымен RDA келесі француз мемлекетінде болатын отарлық қарым-қатынасты қалыптастырудың маңызды бөлігіне айналды. Де Голль Хофуэ Бойниді колонияларды басқаратын жаңа конституцияның нақты заңдарын әзірлеуге көмектесуге тағайындады. Гуфуэ Бойни Францияны отарлармен байланыстыратын мықты федерацияны талап етті, ал Сенгор бастаған PRA конфедерациялардың жеңілдетілгенін талап етті. 1958 жылдың 18 шілдесінде өткен кездесуде ПРА мен RDA болашақ келісім колониялардың өзін-өзі анықтау құқығын қамтуы керек деп келісті. Бұл заңның нәтижесінде әрбір колонияға жаңадан ұйымдастырылған француз қауымдастығына қосылу үшін дауыс беру құқығы берілді, бұл колонияларды Франциямен байланыстыратын, бірақ сонымен қатар белгілі бір деңгейде өзін-өзі басқару құқығын да қамтамасыз ететін, немесе бірден тәуелсіздік жариялау құқығы берілді. RDA бұл мәселеде бөлінді. Сауда одақтарымен ең көп байланысы бар басшылар, негізінен Гвинеядағы Турэ, француз колониялары бірден тәуелсіздік жариялауы керек деп сенді. Ал Хофуэ Бойни және басқалары, керісінше, француз қауымдастығына қосылып, Франциямен тығыз байланыста қалуды ұсынды. Сонымен қатар, Пил Сүйеті, Франция Батыс Африкасының ең бай колониясы, Кейтаның колониялар африкалық федерация ретінде бірге тәуелсіздікке ие болуы керек деген ұсынысына қарсы болды. Мортимер партияны біріктіріп, келісімге жетуге тырысқан Даниель Уэззин Кулибалидің 7 қыркүйекте күрт қайтыс болғанын, осылайша партияның тағдыры шешілгенін айтады. Нәтижесінде, RDA, аймақтық партия ретінде, 1958 жылғы тәуелсіздік дауысымен бірге әртен болды. Гвинея тәуелсіздікке дауыс берген жалғыз ел болды, бұл Де Голль мен Хофуэ Бойнидің ықпалын тудырды, олар колонияға көмекті тоқтатып, француздық барлық қызметкерлер мен жабдықтарды алып кетті. Пил Сүйеті француз қауымдастығына дауыс берді және Хофуэ Бойни Пил Сүйеті, Нигер, Жоғарғы Вольта және Дагомей елдерін қамтитын Консей де л'Энтанте басшысы болды, бұл елдер Франциямен байланысты сақтай отырып, тәуелсіздікке қол жеткізуге жұмыс істеді. Француз Суданы бастапқыда Сенегалмен қысқа мерзімді федерацияға қосылды, бұл Мали федерациясы деп аталды, RDA басшысы Кейта мен PRA басшысы Сенгорды біріктірді. Алайда, бұл тарап кетті және Француз Суданы (қазір тәуелсіз Мали мемлекеті) Гана мен Гвинеямен бірігіп, африкалық федерацияларға Сенгордың социализмінен және Консей де л'Энтанте Франциямен байланысына баламалы ұсыныстар жасады. RDA аты және осы аймақтық топпен байланыс көптеген жергілікті партияларда сақталғанымен, RDA аймақтық партия ретінде 1958 жылғы дауыс беруден кейін ешқашан қайта құрылмайды.

Without the active suppression of earlier elections and the end of the temporary IOM RDA rapprochement, the RDA became the largest party from the African colonies earning nine seats in the French legislative elections of 1956 (from only having 3 in the period of 1951 1955). The IOM saw the largest losses going from having fourteen deputies to only seven. The remaining seats saw six deputies go to persons allied with the Gaullist Party, four deputies allied with the Socialist party, and two who affiliated with Catholic conservatives (Apithy and Barthélemy Boganda). The RDA legislators were now more than half of the total membership of the UDSR party, which actually resulted in the party changing its name to the UDSR RDA during this period. Because of this, when the IOM tried once again to form an alliance with the RDA, they were rebuffed because the RDA had a solid alliance with significant power and the IOM wanted to remain with the MRP. In addition, because of the important role of the RDA within the UDSR, Houphouët Boigny was able to become a Minister within the French cabinet, the first representative from French West Africa or French Equatorial Africa to achieve this. Further empowering the RDA during this time was a shift in the French colonial administration not wanting to see additional colonial violence like had been experienced in Madagascar, Indochina, and Algeria. During this time, the French political parties passed the Loi Cadre which significantly reformed the relationship between France and the colonies by granting expanded power to Territorial Assemblies in each colony. Because the reform did not go far enough in expanding self rule to the colonies, the African legislators largely opposed it. The Socialists were the only political faction to vote for the law and although Houphouët Boigny was required to vote for it because of his ministerial post, he organized to have the RDA vote against the legislation. Despite this opposition, the legislation passed and Territorial Assembly elections were held in March 1957. For these elections, the IOM had reformed itself into the African Convention , in order to try to have a larger domestic base. The only other regional party of significance for these elections was a newly focused set of Socialist politicians. In the 1957 Territorial Assembly elections, the RDA gained clear majorities in Guinea, Chad, the Ivory Coast, and, under the new leadership of Modibo Keïta, the French Sudan. Of the 474 seats up for election, 236 went to RDA politicians (49.79%), 62 went to the Socialists, 58 went to the African Convention, and the rest were split between national parties without regional influence in Mauritania and Dahomey. From this position of power, Houphouët Boigny called for a Third Party Congress to bring together all the members. The last party congress had been in 1949 and, despite calls for an open congress from the Communist wing of the RDA for years, it had been resisted by the party leadership. The main debate at the congress focused on the issue of federalism and the relationship with France for the future. Houphouët Boigny, who saw the Congress as an opportunity to show off political power to his French guests (including Mitterrand) in attendance, argued that the colonies should enter into a federal relationship with France remaining the center of political life. Touré and Keïta, the younger RDA leaders, in contrast pushed for an independent African federation. The situation led to many embarrassing political votes for Houphouët Boigny and eventually the adoption of a compromise position that the party would commit itself to working for democratization of any federal arrangements which existed. When many of the other parties in West and Equatorial Africa proposed another attempt at rapprochement between the parties, the RDA responded with little enthusiasm. This eventually led to the creation of the African Regroupment Party (, PRA) which would serve as a rival to the RDA between the various other parties: including bringing together the African Convention and the Socialists. By mid 1958, French Africa along the Atlantic had developed largely a two party system. With the dissolution of the French Fourth Republic, the RDA became a key party shaping the colonial relationship that would exist in the next French state. DeGaulle appointed Houphouët Boigny to assist in developing the specific laws for the new constitution which would govern the colonies. Houphouët Boigny pushed for a strong federation linking France with the colonies, while the PRA, led by Senghor, pushed for a looser confederation arrangement. In a meeting on 18 July 1958, the PRA and RDA agreed that the eventual arrangement must include the right to self determination for the colonies. This resulted in a law which would give each colony the right to vote to join a newly organized French Community which would keep the colonies linked to France but also provide some degree of self rule, or to declare independence immediately. The RDA was divided on this position. The leaders with the most linkages to the trade unions, mainly Touré in Guinea, generally believed that it was best for the French colonies to declare independence immediately. Houphouët Boigny and others, instead, pushed for joining the French Community and remaining very close with France. In addition, the Ivory Coast, as the wealthiest colony in French West Africa, opposed the proposal from Keïta that the colonies should become independent together as an African federation. Mortimer claims that the key person holding the party together and working towards a compromise had been Daniel Ouezzin Coulibaly who died suddenly on 7 September, thus sealing the fate of the party. The result was that the RDA, as a regional party, essentially ended with the independence vote in 1958. Guinea was the only country to vote for independence, incurring the immediate wrath of DeGaulle and Houphouët Boigny who cut off aid to the colony and the French removed all personnel and equipment that was in the colony. Ivory Coast voted for the French Community and Houphouët Boigny became a leader of the Conseil de l'Entente, a block of countries including the Ivory Coast, Niger, Upper Volta, and Dahomey which worked to maintain connections to France while becoming independent. French Sudan initially joined a brief federation with Senegal called the Mali Federation, bringing RDA leader Keïta and PRA leader Senghor together. However, this broke apart and the French Sudan (now the independent country called Mali) instead joined an informal grouping with Ghana and Guinea called the Union of African States which pushed for pan African alternatives to Senghor's socialism and the Conseil de l'Entente continued linkages with France. Although the name Rassemblement Démocratique Africain and identification with this regional grouping remained in many of the local parties, the RDA as a regional party would never form again after the vote of 1958.