Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Fokker E.I ұшағы және "Fokker қырылысы"

Кіріспе

I-ші типті Fokker E.I бірінші дүниежүзілік соғыста неміс әскерінің Fliegertruppe құрамында қызметке түскен алғашқы истребитель ұшағы болды. 1915 жылдың ортасында майданға келгені "Фокердің құрылысы" деп аталатын кезеңнің басталуын қадағалады, осы кезеңде E.I және оның ізбасарлары Батыс майданында әуеде басымдыққа қол жеткізді.

Жобалау және әзірлеу

E. I негізінен Fokker M.5K бір орындық барлау ұшағының қаруланған нұсқасы болды (әскери тағайындамасы A. III), ол өз кезегінде 1913 жылғы француз Morane Saulnier Type H ұшағының дизайнына өте жақын болды. Morane сияқты, Fokker да сыртқы тіреулермен жабдықталған орта қанатты моноплан болды, тік бұрышпен жасалған қорап тәрізді фюзеляжы, толық қозғалмалы көлденең және тік тұрақтандырғыш беттері болды, бұл ұшқышқа қанаттың бақылау функцияларын жүзеге асыруға мүмкіндік берді; қанаттың бұрылуы қанаттың артқы тірегіне бекітілген сыртқы кабельдер арқылы жүзеге асырылды, бұл заманауи монопландардағыдай болды. Қанаттың бұрылуы кабинаның алдыңғы бөлігінде орналасқан тірек арқылы жүзеге асырылды. Фюзеляж құрылымы хром-молибден болаттан дәнекерленген түтікшелермен қапталған матадан жасалған, бұл Fokker мен Morane арасындағы ең үлкен айырмашылық еді, себебі Morane толығымен ағаштан жасалған. Дәнекерленген "хроммолибден" болат түтікшелер көп жылдар бойы барлық Fokker фюзеляждарының құрылымына негіз болды. Бұл қарапайым және туынды дизайн, алайда, жаңадан жасалған синхронизатормен жабдықталғанда, айналмалы перне арқылы бір 7.92 мм Parabellum LMG 14 немесе Spandau lMG 08 пулеметін атуға мүмкіндік беретін Fokker Stangensteuerung жүйесімен жабдықталғанда, қабілетті күрес ұшағына айналды. 1915 жылдың басында M.5K/MG бағалау кезінде Энтони Фокермен тығыз жұмыс істеді. Винтгенс 1915 жылдың 1 шілдесінде M.5K/MG ұшағымен ұшып келе жатқанда екі орындық Morane Saulnier Type L парасольді монопланын түсіргені белгілі, бірақ бұл жеңіс одақтас әскерлерінің артындағы әуе кеңістігінде, Луневильге жақын орналасқан Forêt de Parroy орманының үстінде болғандықтан сол кезде расталмады. Үш күннен кейін Винтгенс тағы бір Morane "Parasol" екі орындық ұшағын түсірді, бірақ бұл да расталмады. 15-і күні Винтгенс үшінші Morane Parasol ұшағынан алғашқы расталған жеңісін оді, бұл Fokker E сериялы монопланымен ұрыста алғашқы расталған жеңіс болды. M.5K/MG көбінесе синхронды қарулану үшін Parabellum MG14 пулеметін қолданды, бұл кейде қиындықтар тудыруы мүмкін, ал Fokker зауытындағы Schwerin/Gorries қаласында салынған бес M.5K/MG ұшағы M.5k ұшағының қанаттарының "қамшы қанаты" орналасуын сақтап қалды. Parschau-дың E.1/15 ұшағы кейіннен қанатын E. Is өндірісінің "орта қанаты" орналасуына түсірді, ал қалған төртеуі өзгертілгені белгісіз. Болашақтағы неміс әуе тактигі Освальд Боэльке үшінші өндіріс M.5K/MG ұшағын алды, ол 1915 жылдың шілдесінде Дуай маңындағы La Brayelle әуеайлағында орналасқан Feldfliegerabteilung 62 бөлімімен ұшты және Макс Иммельманмен бірге ұшты. Боэльке 4 шілдеде Albatros C. I екі орындық бақылау ұшағымен өзінің алғашқы әуе жеңісін оді, ал 1915 жылдың 19 тамызында Арас маңындағы британдық екі орындық B. E.2c ұшағына қарсы E.3/15 ұшағымен өзінің алғашқы бір орындық жеңісін оді. Иммельманн көп ұзамай өзінің жеке пайдалануы үшін E.13/15 сериялы E. I, алғашқы өндіріс желісінен алынған және LMG 08 пулеметімен жабдықталған ұшақты алды. E. I ұшақтарын көбінесе Fliegertruppen des deutschen Kaiserreiches әскерлерінің тұрақты ұшқыштары ұшты, әр алты ұшаққа бір Eindecker қосылған Feldflieger Abteilung әуе бақылау/барлау бөліміне берілді. Неміс әскеріндегі жауынгерлік ұшақтарға арналған бөлімдерді құруға жасалған алғашқы қадам 1916 жылдың ақпанында инспектор-майор Фридрих Штемпельдің Kampfeinsitzer Kommando (бір орындық ұрыс бөлімі, "КЕК" деп қысқартылған) құрамаларын құруы болды, E. I ұшақтары фронттан алынған кезде. 1916 жылдың жазында "КЕК" бөлімдерінің кезеңінен кейін Fliegertruppen күштері 1916 жылдың қазанында Luftstreitkräfte деп аталды, екі бөлім де тікелей неміс армиясына қызмет етті; неміс әуе күштерінде мамандандырылған Jastas (жауынгерлік эскадрильялар) құрылуы әлі күтілуде еді. 1916 жылдың сәуір айында екі E. I ұшағы Австро-Венгрия әуе күштеріне, ал бес ұшақ Kaiserliche Marine теңіз флотына берілді. E. I жақсартылған Fokker E. II ұшағымен бірге пайда болды, ал алғашқы E. Is ұшақтары 1915 жылдың маусымында қызметке түскен кезде, Энтони Фокер E. II типінің біріншісін көрсетті. Дегенмен, E. I өндірісі E. II-мен қатар Oberursel қозғалтқыштарының қолжетімділігіне байланысты жалғасты. 1916 жылға қарай барлығы 54 дана өндіріліп, неміс армиясына, флотқа және австро-венгер армиясына жеткізілді.

The E. I was essentially an armed version of the Fokker M.5K single seat reconnaissance aircraft (military designation A. III), which was in turn very closely based on the design of the 1913 French Morane Saulnier Type H. Like the Morane, the Fokker was an externally braced mid winged monoplane with a vertically tapered box section fuselage, with fully movable horizontal and vertical stabilizing surfaces, also known as "flying" surfaces, giving the pilot the usual tail control functions; roll control was achieved through controlled wing warping, as was conventional in contemporary monoplanes. Wing warping was achieved through external cables attached to the wing's rear spar, and running through a king post located in the front of the cockpit. The fuselage structure was fabric covered welded chromium molybdenum steel tubing, the biggest difference between the Fokker and the Morane, which had an entirely wooden framework. Welded "cromoly" steel tube provided the basis for the structure of all Fokker fuselages for many years. This unremarkable and derivative design was, however, transformed into a formidable fighter when it was fitted with the newly developed synchronizer gear, the Fokker Stangensteuerung system, firing a single 7.92 mm (.312 in) Parabellum LMG 14 or Spandau lMG 08 machine gun through the spinning propeller. worked closely with Anthony Fokker in early 1915 during evaluation of the M.5K/MG. Wintgens is known to have downed a two seat Morane Saulnier Type L parasol monoplane on 1 July 1915 while flying his M.5K/MG, but as the victory occurred in the airspace behind Allied lines, over the Forêt de Parroy near Lunéville, this could not be confirmed at the time. A similar victory over another Morane "Parasol" two seater, again unconfirmed, was scored by Wintgens three days later. On the 15th, Wintgens scored his first confirmed victory over a third Morane Parasol, the earliest known confirmed aerial victory for anyone flying a Fokker E series monoplane in combat. The M.5K/MG usually used the Parabellum MG14 machine gun for the synchronized armament, which could prove to be a troublesome arrangement, and the five M.5K/MGs built by the Fokker factory in Schwerin/Gorries retained the "shoulder wing" position of the M.5k for the monoplane wing. Parschau's E.1/15 later had its wing lowered to the "mid wing" position of the production E. Is, while the remaining four were not known to have been changed. Oswald Boelcke, future German aerial tactician, was issued the third production M.5K/MG, which he flew during July 1915 with Feldfliegerabteilung 62, based at La Brayelle Airfield near Douai and shared flying time with Max Immelmann After Boelcke achieved his own first aerial victory on 4 July with an Albatros C. I armed two seat observation aircraft, Boelcke would score his first single seater victory with E.3/15, over a B. E.2c British two seater near Arras on 19 August 1915. Immelmann would very soon receive his own lMG 08 armed, early production line E. I, serialed E.13/15 for his own use. E. Is were mainly flown by regular pilots of the Fliegertruppen des deutschen Kaiserreiches, with one Eindecker attached to each six aircraft Feldflieger Abteilung aerial observation/reconnaissance unit. The first step towards specialist fighter only aviation units within the German military was the establishment of the so called Kampfeinsitzer Kommando (single seat battle unit, abbreviated as "KEK") formations by Inspektor Major Friedrich Stempel in February 1916, as the E. Is started to leave front line service. Following the era of the "KEK" units through the summer of 1916, the Fliegertruppen forces were renamed the Luftstreitkräfte in October 1916, with both units directly serving the German Army; the formation of specialised Jastas (fighter squadrons) in the German air service was still to come. Two E. Is were supplied to the Austro Hungarian air force and five to the Kaiserliche Marine in April 1916. The E. I was soon joined by the improved Fokker E. II and, as the first E. Is were entering service in June 1915, the first of the E. II type was being demonstrated by Anthony Fokker. Nevertheless, E. I production continued in parallel with the E. II, depending on the availability of the Oberursel engines. By 1916, a total of 54 had been manufactured and delivered to the German Army, Navy and the Austro Hungarian army.