Коуз және Ньюпорт темір жолы

Коуз және Ньюпорт темір жолы Медина өзенінің батыс жағымен солтүстіктен оңтүстікке қарай салынбақ болды. Авторизацияланған акционерлік капитал 30 000 фунт стерлинг болды (1859 жылы 30000,0 фунт стерлинг қазіргі жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең). Құрылыс келісім-шарты Альберт Х. Фернандеске берілді және алғашқы топырақ 15 қазанда 1859 жылы кесілді. Құрылыс оңай болады деп есептелген, бірақ жердің сипаты мен жаңбырлы ауа райы жұмысты өте қиын етті. 1861 жылдың желтоқсан айында мердігер жұмыстан бас тартуға мәжбүр болды, ал компания бір уақыт бойы жұмысты тікелей басқара берді. C&NR-дің өзі қаржылық қиындықтарға тап болды, себебі рұқсат етілген акциялардың шығарылымы жеткіліксіз болды. Коуз станциясы Крос-стритке жақын орналасқан, онда деңгейлі өткел болды, одан желі трамвай ретінде жалғасты; локомотивтің айналу маневрлері деңгейлі өткелден өтіп, трамвайды пайдалануы керек еді, бұл рұқсат беру актісінің талаптарына қайшы келді (кейіннен C&NR станцияны кеңейтуге және Крос-стритті жабуға рұқсат алды. Бұл жұмыс 1879 жылдың басында аяқталды). Ньюпорт станциясындағы хабарландыру тақталарында Лондонға Коуз және Саутгемптон арқылы қатынаудың басты мақсат екендігі көрсетілген. Желіні алғашқыда Генри Мартин басқарды, ол жалпы түсімнің 50%-ын, кейіннен таза түсімнің 50%-ын алды. Уайт аралы (Ньюпорт бұрылысы) заңына 31 шілдеде 1868 жылы Корольдік келісім берілді, ол Ньюпорттан Уайт аралы темір жолының Сандоун станциясына дейінгі желі салуға бағытталған. Бәсекелес ұсыныстар қабылданбады; Ньюпорттан Райдке дейінгі желіді қолдағандар көңілі қалды және күресін жалғастырды. Бірақ жоспарға бұрын теміржол желісі болмаған ірі елді мекендерден өту кірмеді, сондықтан компания құрылысқа қажетті қаржыны табуда қиындықтарға тап болды. Сонымен қатар, директорлардың бірінен соң бірі отставкаға кетуі прогрестің тұрақтылығын қиындатты. 1870 жылы 14 қазанда Шидеде алғашқы топырақ кесілді. 1871 жылдың басында компания артықшылықты акцияларды ұсынып, проспект жариялады, бірақ компанияға мұндай акцияларды шығаруға рұқсат берілмеген еді, содан кейін компания мен Ньюпорт қалалық әкімдігі арасында ашық және қызу пікір алмасу болды. Бұрын Лондон және Оңтүстік-Батыс теміржолында қолданылған. Олар LSWR желісінде екінші жүріс жолында кері бұрылған. Рельстер орындықтармен қатты сызатталған, ал басында жарықтар мен иілімдер болған. Олардың ұзындығы 5 метрге дейін қысқартылған, ал бас киімдерінің тозуы тең болмағандықтан, буындар тегіс емес еді. Көп жағдайда балық пластинасының бұрандалары жеткіліксіз болды. Желіні жолаушылар тасымалына ашуға рұқсат берілмеді; компания бұл шешімге шағымдануға тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды; 1872 жылдың 31 шілдесінде, 28 тамызында және 26 қыркүйегінде қосымша тексерулер жүргізілді, бірақ нәтижесіз болды. 1872 жылы 1 қазанда құрылыс келісімшарты Барнетт пен Гейлге берілді. Бұл жерде 1882 жылдың сәуірінен 1930 жылға дейін пайдаланылған трамвай жолында, жарыс кезінде ғана қолданылатын Аши жарыс станциясы болған. Бұл қате болуы мүмкін: жарыс кезінде экскурсияларға арналған бос вагондар трамвай жолында қойылды, бірақ жолаушылар станциясы болған жоқ. Трамвай жолы кезеңнің карталарында анық көрсетілген, бірақ тиісті кезеңдегі Ordnance Survey карталарында ешқандай станция белгіленбеген. 1946 жылы жазған Джоунс Ньюпорттан Райдке дейінгі бағытты сипаттайды және тағы бір көтерілу желісін Аши станциясына жеткізеді деп мәлімдейді. Көп жылдар бұрын жақын маңда жарыс алаңы болған, ал жарыс күндері қосымша трафик айналма жолға, сондай-ақ Аши Даундағы тозығы жеткен тас карьеріне баратын қосымша жолға орналастырылды. 1920-ші жылдардың соңында жарыс алаңының трибуналары өрттен жойылып, содан бері пайдаланылмай келеді.

Тренерлік құрам

Топтастыру кезінде IWCR-де 37 жолаушылар вагоны және 12 жолаушы емес вагондар болды. Жолаушылар вагондарының ішінде он алты үшінші сынып (SR нөмірлері 2441–2456), он бір аралас (6347–6357), алты тежегішті үшінші сынып (4098–4103), үш тежегішті аралас (6987–6989) және бір бірінші сыныпты салон (7995) болды. Жолаушы емес вагондардың құрамында алты күзетші фургоны (979, 990–994), алты ашық вагон және багаж қораптары (4385–4390) және бір ат вагоны (3369) бар еді. Бір күзетші фургоны пошта вагоны ретінде сипатталды.

Тауарлар қоры

1923 жылы топтастыруға дейін 317 жүк вагоны болды. Олардың ішінде 251 ашық жүк вагоны (SR нөмірі 27976–28226), 45 жабық жүк вагоны (SR нөмірі 46987–47031), тоғыз платформалы жүк вагоны (59024–59032), сегіз мал вагоны (53380–53387), үш тежегіш вагоны (56035–56037) және бір битум сақтайтын цистерна (61383) бар еді. Бұлардан өзге, ведомстволық қорда сегіз вагон болды: төрт балласт вагоны (62881–62884), екі су цистернасы, бір жылжымалы кран (429S) және бір кранға арналған тіреу вагоны (429SM). Ашық жүк вагондары көмір тасымалына да қолданылды және олардың жүк көтеру қабілеті әртүрлі болды. Платформалы вагондардың алтауы ағаш тасымалына арналған болып белгіленген – оларда жүк тіреу үшін бір немесе екі көлденең тіреуіш болды. Кран қолмен басқарылды және ; ал кранға арналған тіреу вагоны жылжығанда кранның иілімін қамтамасыз ету үшін пайдаланылды.

Мұралық темір жол

Уайт аралындағы соңғы бу пойыздары 1966 жылдың 31 желтоқсанында Райд пен Шэнклин арасындағы қалдық желіде жүрді. W24 Calbourne паровозы және бірнеше вагондарды хоббишілер тобы сатып алды, ал 1971 жылы Уайт аралы темір жолы Co Ltd компаниясы Вуттон мен Хейвенстрит арасындағы жол учаскесін сатып алу үшін құрылды, осы учаскеде бу пойыздары мұралық темір жол ретінде іске қосылды. 1991 жылы желі Райд-Шэнклин желісіне дейін ұзартылды, онда жолаушыларға Island Line пойыздарымен ауысуға мүмкіндік беретін жаңа ауысу станциясы салынды.