Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы Ақпарат министрлігі
Ministry of Information (United Kingdom)
Ақпарат министрлігі: Ұлыбритания үкіметінің бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстардағы пропаганда және ақпарат тарату жөніндегі бас департаменті. Тарихы, құрамы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Біріккен Корольдіктің үкіметтік министрлігі
United Kingdom government ministry
Ақпарат министрі басқаратын Ақпарат министрлігі (MOI) – Біріккен Корольдіктің Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қысқа мерзімге құрылған үкіметтік ведомствосы. 1940 жылдары Лондон университетінің Сенат үйінде орналасқан, ол жарнама және пропаганда саласындағы жауапты орталық мемлекеттік орган болды. МОИ 1946 жылдың наурыз айында таратылды, оның қалдық функциялары Орталық ақпарат кеңсесіне (COI) жүктелді; ол өзі 2011 жылдың желтоқсанында мемлекеттік коммуникациялар ұйымдастыру реформасынан кейін таратылды.
The Ministry of Information (MOI), headed by the Minister of Information, was a United Kingdom government department created briefly at the end of the First World War and again during the Second World War. Located in Senate House at the University of London during the 1940s, it was the central government department responsible for publicity and propaganda. The MOI was dissolved in March 1946, with its residual functions passing to the Central Office of Information (COI); which was itself dissolved in December 2011 due to the reforming of the organisation of government communications.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Ллойд Джордж соғыс кабинеті 1917 жылы құрылғанға дейін қоғамдық ақпаратты және цензураны толыққанды орталықтандырылған түрде үйлестіру жүргізілмеді. Соғыс кабинеті құрылғаннан кейін де, көптеген өзара қабаттасқан ведомстволар болды. Адмиралтейство, Соғыс кеңсесі және Баспасөз комитеті (AWOPC) 1912 жылы кеңесші орган ретінде құрылды, оған бастапқыда Адмиралтейство хатшысы сэр Грэм Грин төрағалық етті, ал баспасөз қорғаныс және құпия барлау мәселелері бойынша өздігінен цензуралауға келісім берді. Соғыс жарияланғанда, жаңадан құрылған басқа ведомстволар онымен және бір-бірімен қабаттасты. Олардың ішінде фильмдер үшін Ұлыбритания киноцензуралық кеңесі, шетелдегі ақпарат пен насихаттау үшін Насихат бюросы (неміс аналогына қарсы), ішкі ақпарат пен насихаттау үшін Ұлттық соғыс мақсаттары комитеті, бейтарап елдермен байланыс жасайтын Бейтарап баспасөз комитеті және Баспасөз бюросы (AWOPC функциялары мен тәжірибесінің көп бөлігін сіңіріп алды, бірақ одан әлдеқайда кең ауқымды бағытталды) болды. Веллингтон Хаусында орналасқан және Чарльз Мастерман басқарған Насихат бюросы 1914 жылы ашылды және жұмысы үшін Джон Бьюкен сияқты 25 танымал авторды жұмысқа алды, бірақ 1917 жылы ол Бьюкен басшылығымен Ақпарат департаментіне қайта құрылды, Мастерман кітаптар, буклеттер, фотосуреттер және соғыс суреттеріне жауапкершілікті сақтап қалды. Сол жылдың соңында бұл департамент министрлікке айналдырылып, бастапқыда портфелі жоқ министр сэр Эдвард Карсонға, ал 1918 жылдың басында – көрнекті баспасөз өкілі лорд Бивербрукқа бағындырылды. Бұл Ллойд Джорджтың баспасөзді бақылауға талпынуы ретінде саяси және баспасөз ортасында кеңінен мойындалды және сынға ұшырады, сондай-ақ 1914 жылғы Корольдік қауіпсіздік туралы заңның саяси қолданылуы да сынға түсті. Әртүрлі мүдделер арасындағы тартыс соғыс аяқталғанға дейін және одан кейін де жалғасты, Баспасөз бюросы меншік иелері/редакторлар мен министрлер арасындағы наразылық пен келіссөздердің негізгі ортасы болды. Баспасөз бюросы 1918 жылы соғыс кезінде ақпаратты өңдеу жөніндегі нұсқауларды әзірледі, олар кейіннен 1938 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ақпарат министрлігі құрылғанда пайдаланылды. Соғыс кезіндегі цензураның кейбір түрлері 1920 жылға дейін сақталды, одан кейін AWOPC (Адмиралтейство, Соғыс кеңсесі және Баспасөз комитеті) қорғаныс және құпия барлау мәселелері бойынша саяси/баспасөз жарияланымдары үшін негізгі байланыс құралы ретінде қайта жаңартылды.
Before the Lloyd George War Cabinet was formed in 1917, there was no full centralised coordination of public information and censorship. Even under the War Cabinet, there were still many overlapping departments involved. The Admiralty, War Office and Press Committee (AWOPC) had been formed in 1912 as a purely advisory body, chaired initially by the Secretary of the Admiralty Sir Graham Greene, the press having agreed to self censor accordingly in matters of defence and secret intelligence. When war was declared, other newly formed departments overlapped with it and with each other. These included the British Board of Film Censors for films, the Propaganda Bureau for overseas information and propaganda (to counter the existing German equivalent), the National War Aims Committee for internal information and propaganda, the Neutral Press Committee dealing with neutral countries, and the Press Bureau (absorbing but not totally replacing many of the AWOPC functions and practices, albeit with much wider focus). The Propaganda Bureau, situated in Wellington House and chaired by Charles Masterman, opened in 1914 and recruited 25 well known authors for its work, including John Buchan, but in 1917 it was re formed into the Department of Information under Buchan, with Masterman retaining responsibility for books, pamphlets, photographs and war paintings. Later that year that department was renamed as a ministry and placed initially under the then Minister without Portfolio, Sir Edward Carson, and subsequently in early 1918 under a senior press figure, Lord Beaverbrook. This was widely perceived and criticised, in politics and the press, as an excessive attempt by Lloyd George to control the press, as was political use of the Defence of the Realm Act 1914. Wrangling between different interests continued for the remainder of the war and even afterwards, the Press Bureau becoming the main focus of discontent and negotiation between owners/editors and ministers. The Press Bureau did eventually in 1918 formulate guidelines for handling information in wartime, which were later used in 1938 in creating the Second World War Ministry of Information. Some forms of wartime censorship continued until 1920, by when the AWOPC (Admiralty, War Office and Press Committee) became again the main interface for political/press publication of defence and secret intelligence matters.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Ақпарат министрлігі (АМ) 1939 жылдың 4 қыркүйегінде, Ұлыбритания соғыс жариялағаннан кейін құрылды, ал бірінші министр 1939 жылдың 5 қыркүйегінде қызметке кірісті. Министрліктің қызметі "Соғыс кезінде ұлттық мүдделерді ел ішінде және шетелде халыққа жеткізу" болды, ол "Ұлттық үгіт-насихат" тарату және жаңалықтар мен ақпаратты бақылау арқылы жүзеге асырылды. Бастапқыда ол цензураға, ресми жаңалықтарды жариялауға, ішкі және шетелдегі ақпаратты таратуға жауапты болды, бұл одақтас және бейтарап елдерде жүргізілді. Бұл функциялар өңірлік ақпараттық кеңселер желісі арқылы халықтың пікірін бақылау міндетімен толықтырылды. Дұшпан аумақтарындағы ақпаратты тарату EH департаментімен (кейіннен Арнайы операциялар басқармасының құрамына кірген) ұйымдастырылды.
The Ministry of Information (MOI) was formed on 4 September 1939, the day after Britain's declaration of war, and the first minister was sworn into Office on 5 September 1939. The ministry's function was "To promote the national case to the public at home and abroad in time of war" by issuing "National Propaganda" and controlling news and information. It was initially responsible for censorship, issuing official news, home publicity and overseas publicity in Allied and neutral countries. These functions were matched by a responsibility for monitoring public opinion through a network of regional information offices. Responsibility for publicity in enemy territories was organised by Department EH (later part of the Special Operations Executive).
Соғысқа дейінгі жоспарлау, 193538
Императорлық қорғаныс комитетінің (CID) қолдауымен 1935 жылдың қазан айында Ақпарат министрлігін (MOI) құру бойынша құпия жоспарлау жұмыстары басталды. 1936 жылдың 27 шілдесінде жобалар мақұлданды және Сэр Стивен Таллентс Бас директор лауазымына тағайындалды. Таллентс қазіргі үкіметтік мекемелерден, қоғамдық ұйымдардан және мамандандырылған сыртқы ұйымдардан шағын жоспарлаушылар тобын біріктірді. MOI жоспарлаушылары Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде алған тәжірибені жаңа коммуникациялық технологиялармен үйлестіруге тырысты. Олардың жұмысы болашақ соғыстың азаматтық халыққа қатты әсер ететіні және моральдық жағдайды сақтау үшін үкіметтік пропаганда қажеттігі туралы ұлғайып келе жатқан алаңдаушылықты көрсетті. Дегенмен, министрлікке қатысты әртүрлі көзқарастар, маңызды тағайындаулар жасауға кедергі келтіретін құпиялылық талаптары және көптеген үкіметтік мекемелердің өздерінің қоғаммен байланыс бөлімдерін орталыққа беруге құлшынбауы осы жұмысты қиындатты.
Secret planning for a Ministry of Information (MOI) had started in October 1935 under the auspices of the Committee of Imperial Defence (CID). Draft proposals were accepted on 27 July 1936 and Sir Stephen Tallents was appointed as Director General Designate. Tallents drew together a small group of planners from existing government departments, public bodies and specialist outside organisations. The MOI's planners sought to combine experience gained during the First World War with new communications technology. Their work reflected an increasing concern that a future war would exert huge strain on the civilian population and a belief that government propaganda would be needed to maintain morale. However it was hindered by competing visions for the ministry, a requirement for secrecy which disrupted the making of key appointments, and the reluctance of many government departments to give up their public relations divisions to central control.
Ақпарат министрлігі мен Германияның Чехословакияны басып алуы, 193839
Көлеңкедегі ақпарат министрлігі 1938 жылдың 26 қыркүйегі мен 3 қазаны аралығында нацистердің Судет аймағын аннексиялауынан (Германияның Чехословакияны басып алуы) кейін халықаралық жағдайдың ушығуына байланысты қысқа мерзімге құрылды. Уақытша жайғастырылған 71 шенеунік Мюнхен келісіміне қатысты баспасөз хабарларын цензуралауға жауапты болды. Бір апталық тәжірибе сәтті деп есептелмеді. Оның орнына, тағайындамалар, тұрғын үй, БАҚ-пен байланыс және басқа мемлекеттік органдармен қарым-қатынас мәселелері шешілмей қалғандығын көрсетті. Бұл жағдай көлеңкедегі ақпарат министрлігі мен Сыртқы істер министрлігінің ақпарат бөлімі арасындағы шиеленіс салдарынан одан да ушықты. Бұл шиеленіс Империялық қорғаныс комитетіне де тарады, ол ақпарат министрлігі жоспарларынан бас тарту туралы ұсыныстарды қарастырды. Таллентс 1939 жылдың 2 қаңтарында бас директор лауазымынан кетті (ақпарат министрлігіне жауапкершілік Ішкі істер министрлігіне жүктелді). 1939 жылдың 15 наурызында нацистік әскерлер Прагаға енгеннен кейін (Германияның Чехословакияны басып алуы) жоспарлау жұмыстары қайта күшейді. Ұлыбритания премьер-министрі Невилл Чемберлен 1939 жылдың 15 маусымында парламентте сөйлеген сөзінде үкіметтің ақпарат министрлігіне қатысты ниеттерін жариялады. Ішкі істер министрлігінің қызметкерлеріне жоспарларын аяқтау үшін 1939 жылдың 31 желтоқсанына дейін белгілі бір мерзім берілді.
The shadow Ministry of Information came into being briefly between 26 September and 3 October 1938 after the Nazi annexation of the Sudetenland (German occupation of Czechoslovakia) heightened international tensions. The 71 officials who were assembled in temporary accommodation had responsibility for censoring press reports surrounding the Munich Agreement. The week long experiment was not regarded as a success. Instead it highlighted the extent to which questions over appointments, accommodation, links to the media and the relationship with other government departments had been left unresolved. The confusion had been made worse by tensions between the shadow MOI and the Foreign Office News Department. This tension spilled over into the Committee for Imperial Defence which considered proposals to abandon plans for the Ministry of Information. Tallents left his post as Director General Designate on 2 January 1939 (with responsibility for the MOI assumed by the Home Office). Planning efforts would increase again after Nazi troops moved into Prague on 15 March 1939 (German occupation of Czechoslovakia). The British Prime Minister Neville Chamberlain publicly announced his government's intentions for the MOI in a parliamentary speech on 15 June 1939. Home Office officials were privately given until 31 December 1939 to complete their plans.
Жалған соғыс, 1939-1940 жылдар
Ақпарат министрлігі (АМ) 1939 жылдың 4 қыркүйегінде, Ұлыбритания соғыс жариялағаннан кейін бір күні құрылды, ал лорд Макмиллан 1939 жылдың 5 қыркүйегінде оның бірінші министрі болып ант берді. АМ штаб-пәтері Лондон университетінің Сенат үйінде орналасты және соғыс аяқталғанға дейін сонда болды. Министрлік бастапқыда төрт топқа бөлінді. «Пресспен байланыс» тобы жаңалықтарды тарату және цензура мәселелеріне жауапты болды. «Жарнама пайдаланушылар» тобы («шетелдік» және «ішкі» бөлімдерге бөлінген) үгіт-насихат саясатын жүргізуге жауапты болды. «Жарнама өндірушілер» тобы (бұқаралық ақпарат құралдарына сәйкес бөлінген) жобалау және өндіріспен айналысты. Бұл топтардың барлығын «Координация және барлау» тобы басқарды, ол әкімшілік мәселелерге жауапты болды. Бұл құрылым 1940 жылдың мамыр-маусымында ғана бекітілді, ал жоғары лауазымды шенеуніктер өздерінің міндеттеріне қатысты жиі күмәнданды. Баспасөз АМ-ға теріс реакция білдірді. Бастапқыда АМ мен әскери ведомстволар арасындағы шатасулар ақпаратқа қол жеткізуді кешіктірді деген айыптауларға әкелді, сондай-ақ цензураға қарсы газеттік науқан басталды. Басқа да сарапшылар министрліктің үлкен штатына назар салып, оны тиімсіз және қазіргі заманнан қалған деп сынады. АМ-ның алғашқы жарнамалық науқаны да сәтсіз аяқталды, «Сіздің батылдығыңыз, көңіл күйіңіз, нық қадамыңыз бізге жеңіс әкеледі» деген ұранды плакатқа сыни пікірлер айтылды, оның сыныптық белгілері бар екені көрсетілді. Бұл факторлар саяси бақылауға алып келді, нәтижесінде 1939 жылдың 9 қазанында Пресспен байланыс тобы таратылды (одан кейін автономды Баспасөз және цензура бюросы құрылды) және 1939 жылдың 25 қазанында АМ штаты үштен бір бөлігіне қысқартылатыны туралы хабарланды. 1940 жылдың 5 қаңтарында лорд Макмилланның орнына сэр Джон Рейт тағайындалды. Рейт АМ басқаруын жақсартуға тырысты, аймақтық ақпараттық кеңселер желісін кеңейтті және Ішкі барлау бөлімін құрды. Ол сондай-ақ Баспасөз және цензура бөлімін қайта біріктіруге ұмтылды, өйткені бұл функцияны бөлу шешімі «көзсіз және абсурдты» деп есептеді. Бұл өзгерістерді Невилл Чемберлен 1940 жылдың 24 сәуірінде жариялады, бірақ олар 1940 жылдың маусымына дейін толыққанды іске асырылмады.
The Ministry of Information (MOI) was formed on 4 September 1939, the day after Britain's declaration of war, and Lord Macmillan was sworn in as its first minister on 5 September 1939. The MOI's headquarters were housed within the University of London's Senate House and would remain there for the rest of the war. The MOI was initially organised in four groups. A "Press Relations" group was responsible for both the issue of news and censorship. A "Publicity Users" group (split into "foreign" and "home" sections) was responsible for propaganda policy. A "Publicity Producers" group (split according to media) was responsible for design and production. These were overseen by a "Co ordination and Intelligence" group responsible for administration. This structure had only been finalised in May–June 1940 and senior officials were often unsure about their responsibilities. The press reacted negatively to the MOI. Initial confusion between the MOI and service departments led to accusations that the MOI was delaying access to the news, and a newspaper campaign against censorship was started. Other commentators pointed to the ministry's large staff and satirised it as ineffective and out of touch. The MOI's first publicity campaign also misfired with a poster bearing the message "Your Courage, Your Cheerfulness, Your Resolution, Will Bring Us Victory" criticised for appearing class bound. These factors led to political scrutiny and resulted in the removal of the Press Relations Group on 9 October 1939 (which became an autonomous Press and Censorship Bureau) and an announcement on 25 October 1939 that the MOI's staff was to be cut by a third. Lord Macmillan was replaced as minister by Sir John Reith on 5 January 1940. Reith sought to improve the MOI's governance, expanded its network of regional information offices and introduced a Home Intelligence division. He also sought to secure the reintegration of the Press and Censorship Division in the belief that the decision to separate this function had been "obviously and monstrously ridiculous and wrong". These changes were announced by Neville Chamberlain on 24 April 1940 but were not fully operational until June 1940.
1940 жылғы Британия шайқасы
Чемберленнің 1940 жылы 10 мамырда отставкаға кетіп, оның орнына Уинстон Черчилльді тағайындауы Рейттің жұмыстан босатылуына және Дафф Купердің тағайындалуына әкелді. Купер Черчилльмен тығыз байланыста болды және бұрынғы үкіметтің саясатын ашық сынады. Батыс Еуропадағы нацистік әскерлердің ілгерілеуі 1940 жылдың мамыр айынан бастап Ақпарат министрлігін (АМ) отандық пропагандаға көбірек назар аударуға итермеледі. Ұшу шабуылдары, парашют десанттары және басқыншылық болған жағдайда не істеу керектігі туралы халыққа нұсқаулар беру үшін Үй ішкі қауіпсіздік комитеті құрылды. Сонымен қатар, науқандар халықты "әңгіме таратудан" аулақ болуға және "тыныш бағанға" қосылуға шақырды, осылайша олар тыңшыларға ақпарат бермеуі үшін. Бірақ жағдай тұрақтанғаннан кейін, бұл науқандар көпшілікке немқұрайлы қарағаны үшін сынға ілікті. 1940 жылдың шілдесінде АМ британдық халықты тыңдау үшін "гестаполық" тәсілдерді қолданды деген айып тағылды. Көп оқылатын газеттер АМ ұйымдастырған пікір сауалнамалары туралы хабарларды пайдаланып, ведомство қызметкерлерін "Купердің тыңшылары" деп атады. Ішкі барлау есептерінде британдық мемлекеттің "біз соғысып жатқан мемлекетке қауіпті түрде ұқсас болып барады" деген сезімдегі наразылықтар тіркелді. Мұндай іс-шаралардың құны да Парламентте сұрақталды. Купер жаңалықтарға қатысты қосымша сұрақтарға жауап беруге мәжбүр болды және ол міндетті цензура жүйесін енгізуді қалайды деген айыптаулармен қиналып жүрді. Оның басқа министрліктердегі қоғамдық байланыс бөлімдерін бақылауға алуға жасаған сәтсіз әрекеті оны Черчилльмен де қарым-қатынастың ушығуына алып келді. Екі айлық ішкі тартыс-даулардан кейін, Купердің 1941 жылдың 17 шілдесінде министрліктен Брендан Браккенмен ауыстырылатыны туралы хабар тарады.
Chamberlain's resignation and replacement by Winston Churchill on 10 May 1940 resulted in Reith being sacked and the appointment of Duff Cooper. Cooper was closely allied to Churchill and had openly criticised the previous government's approach. Nazi advances in Western Europe encouraged the Ministry of Information (MOI) to increasingly focus on domestic propaganda after May 1940. A Home Publicity Emergency Committee was set up to issue public instructions about air raids, parachute raids and what to do in the event of an invasion. Concurrent campaigns extolled the public to "Avoid Rumour" and join a "Silent Column" so that they would avoid passing information to spies. However, as the situation stabilised, these campaigns were increasingly criticised for treating the public with contempt. The MOI was subject to further criticism in July 1940 when it was accused of using "Gestapo" tactics to spy on the British public. Popular newspapers seized on reports about MOI sponsored opinion polling and denounced the department's staff as "Cooper's Snoopers". Home Intelligence reports recorded complaints from those who felt that the British state was "becoming dangerously akin to the one we are fighting". The cost of such activities was also queried in Parliament. Cooper was forced to confront further questions regarding the news and was dogged by accusations that he wanted to enforce a system of compulsory censorship. His failed attempt to increase the MOI's control over public relations divisions in other departments also drew him into conflict with Churchill. After two months of internal wrangling, it was reported that Cooper was to be replaced as Minister by Brendan Bracken on 17 July 1941.
Соғыстың кейінгі кезеңдері, 1941-45
Ақпарат министрлігі (АМ) Браккеннің қызмет мерзімінде бекітілді. Черчилль пен баспасөздің қолдауымен Бракен Еуропадағы Жеңіс күнінен кейін де қызметте болды. Браккеннің негізгі жетістіктерінің бірі – басқа мемлекеттік органдармен жақын жұмыс байланысын нығайту болды. Басқа ведомстволардың жарияланым бөлімдерін бақылауды күшейту жоспарлары тоқтатылып, олардың орнына жақын ынтымақтастық орнатылды. Браккеннің газет шаруашылығындағы тәжірибесі баспасөзге қатысты ұқсас тәсілді қалыптастырды және ол АМ сөз бостандығына кедері келтірмеуі керек деп сақтық шараларын қабылдады. Браккен ішкі пропаганда саласындағы рөлді шектеуге ұмтылды. Ол АМ-нің халыққа "насихат айтуды" тоқтатуы керектігін талап етіп, оның "британдық рухты көтеруге" қабілетіне күдікпен қарады.
The Ministry of Information (MOI) settled down during Bracken's tenure. Supported by Churchill and the press, Bracken remained in office until after Victory in Europe Day. One of Bracken's main achievements was to promote a closer working relationship with other government departments. Plans to increase control over public relations divisions in other departments were duly dropped and closer co operation sought in their place. Bracken's experience as a newspaper proprietor encouraged a similar approach with regard to the press and he maintained that the MOI should not impinge upon the right to free speech. Bracken was keen to promote a more limited role in the field of domestic propaganda. He insisted that the MOI should stop "lecturing" the public and publicly questioned its ability to "stimulate British Morale".
Соғыстан кейінгі кезең, 194546
МОИ 1946 жылғы наурызда таратылды, оның қалдық функциялары ортақ және арнайы ақпараттық қызметтерді ұсынатын Орталық ақпарат кеңсесіне (COI) берілді.
The MOI was dissolved in March 1946, with its residual functions passing to the Central Office of Information (COI), a central organisation providing common and specialist information services.
Жұмыс тәжірибесі
Ішкі жарнама үшін министрлік жалпы мемлекеттік немесе ведомствоаралық ақпаратты жоспарлаумен айналысты және басқа мемлекеттік ведомстволардың қоғамдық қатынастар қызметіне ортақ қызметтер көрсетті. Ішкі жарнама бөлімі үш негізгі типтегі науқандарды жүзеге асырды: басқа мемлекеттік ведомстволардың сұрауымен, нақты аймақтық науқандар және өздері бастаған науқандар. Науқанды жүзеге асыру алдында, ІІМ үгіт-насихаттың заң шығару сияқты басқа да шараларды алмастырмауына көз жеткізетін. Эдвин Эмблетон басшылығындағы Жалпы өндіріс бөлімі (GPD), соғыс кезеңінде жұмысын тоқтатпаған сирек бөлімдердің бірі, техникалық жұмыстарды жүргізді. GPD жиі бір апта немесе екі апта ішінде жұмысты аяқтайтын, ал қалыпты коммерциялық тәжірибе үш айға созылатын. Суретшілер резервтегі мамандыққа жатпағандықтан, әскери қызметке шақыруға жауапты болды. 1942 жылы көптеген суретшілер әскери қызметтен қайтарылып, министрлікте жұмыс істеуге жіберілді, сол жылы жарнамаға 4 миллион фунт жұмсалды, бұл 1941 жылғы қаражатынан шамамен үштен бір бөлігі көп. Оның 120 000 фунты плакаттарға, өнерге және көрмелерге жұмсалды. Ресми түрде жұмыс істеген көптеген соғыс суретшілерінің ішінде Эрик Кеннингтон, Пол Нэш және Уильям Ротенштейн екеуі де екі дүниежүзілік соғыста соғыс суретшілері болды. Ұзақ мерзімді жоспарлаудың қиындығы мен соғыстың өзгеретін жағдайларына бейімделу үшін көптеген қосымша эскиздер дайындалды. Ішкі істер министрлігінің Ішкі ақпарат бөлімі арқылы соғыс кезеңіндегі жалпы көңіл-күйге және кейбір жағдайларда, жасалған жарнамаға реакциялар жинақталды. Қарулы күштерге қабылдамауына ренжіді, Дилан Томас Ақпарат министрлігінің фильмдер бөлімінің директоры сэр Кеннет Кларкқа хабарласып, өз қызметін ұсынды. Ол тікелей ІІМ-де жұмыс істемегенімен, 1942 жылы кем дегенде бес фильмнің сценарийін жазды: «Бұл – түс» (бояу туралы), «Ескі қалаларға жаңа қалалар», «Осылар – ерлер», «Біздің еліміз» (Британия бойынша сезімтал саяхат) және «Әңгімелесу өнері».
For home publicity, the ministry dealt with the planning of general government or interdepartmental information, and provided common services for public relations activities of other government departments. The Home Publicity division undertook three main types of campaigns: those requested by other government departments, specific regional campaigns, and those it initiated itself. Before undertaking a campaign, the MOI would ensure that propaganda was not being used as a substitute for other activities, including legislation. The General Production Division (GPD), one of the few divisions to remain in place throughout the war, undertook technical work under Edwin Embleton. The GPD often produced work in as little as a week or a fortnight, when normal commercial practice was three months. Artists were not in a reserved occupation and were liable for call up for military service along with everyone else. Many were recalled from the services to work for the ministry in 1942, a year in which £4 million was spent on publicity, approximately a third more than in 1941. £120,000 of this was spent on posters, art and exhibitions. Of the many officially employed war artists, several, including Eric Kennington, Paul Nash and William Rothenstein, were war artists during both World Wars. Many extra designs were prepared to cope with short lead times and the changing events of war. Through the Home intelligence Division, the MOI collected reactions to general wartime morale and, in some cases, specifically to publicity produced. Dylan Thomas, frustrated at being declared unfit to join the armed forces, contacted Sir Kenneth Clark, director of the films division of the Ministry of Information, and offered his services. Although not directly employed by the MOI, he scripted at least five films in 1942 with titles such as This Is Colour (about dye); New Towns for Old; These Are the Men; Our Country (a sentimental tour of Britain), and The Art of Conversation.
Қазіргі зерттеулер
2014 жылдың қаңтар айында «Ақпарат министрлігінің коммуникация тарихы» атты, Arts and Humanities Research Council (AHRC) қаржыландырған, төрт жылдық ірі ғылыми-зерттеу жобасы басталды. Жобаға Лондон университетінің Жоғары оқу орталығының профессоры Саймон Элиот және Лондон Король колледжінің Цифрлық гуманитарлық ғылымдар кафедрасының Пол Ветч басшылық етеді. 2014 жылдың 24 маусымында «MOI Digital» деп аталатын жобаның веб-сайты іске қосылды. Генри Ирвинг пен Джудит Таунэнд Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбританиядағы ақпаратты цензуралау мен терроризм қылмыстарына қатысты сот процестерін жариялаудағы қазіргі шектеулер арасындағы ұқсастықтарды атап өтті, мысалы, R v Incedal және Rarmoul Bouhadjar (2014) ісі.
A major four year Arts and Humanities Research Council (AHRC) funded research project on the "Communications History of the Ministry of Information" began in January 2014. The project is led by Professor Simon Eliot of the School of Advanced Study at the University of London and Paul Vetch of the Department of Digital Humanities at King's College London. A project website called MOI Digital was launched on 24 June 2014. Henry Irving and Judith Townend have drawn parallels between information censorship in Britain during World War II and contemporary restrictions in reporting trials that relate to terrorism offences, such as the case of R v Incedal and Rarmoul Bouhadjar (2014).