Англия мен Уэльсте туу, неке және қайтыс тіркеу жүйесінің тарихы
General Register Office for England and Wales
Ағылшын мен Уэльсте туу, неке, өлім тіркеуін жүзеге асыратын Ұлыбританияның мемлекеттік кеңсесі. 1836 жылы құрылған, тарихы мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия мен Уэльстің Бас тіркелім кеңсесі (GRO) – Ұлыбритания Корольдік паспорт кеңсесінің бөлімшесі болып табылады және Англия мен Уэльсте тууды (өлі тууды қоса), асырап алуды, некелерді, азаматтық серіктестіктерді және қайтыс болуды азаматтық түрде тіркеуге жауапты. Сондай-ақ, егер олар Ұлыбритания азаматына қатысты болса және түрлі тізілімдерде тіркелуге лайық болса, Ұлыбританиядан тыс жерлерде осы оқиғалардың тіркелуімен де айналысады. Әскери қызметкерлерге қатысты шағын тарихи ерекшеліктерден басқа, Шотландия, Солтүстік Ирландия немесе Ирландия Республикасының құрлық немесе теңіз суларында болған осы сияқты оқиғалардың тіркемелерімен айналыспайды; осы мемлекеттердің тіркеу жүйелері әрқашан Англия мен Уэльстен бөлек болды. GRO 1836 жылғы Туу және қайтыс болуды тіркеу туралы заңмен 1836 жылы құрылды, ал азаматтық тіркеу 1837 жылы басталды. Оның басшысы – Бас тіркеуші. 19-ғасырда GRO-мен байланысты ең белгілі тұлға, басшысы болмаса да, Уильям Фарр болды. GRO туу, неке, азаматтық серіктестік және қайтыс болу туралы куәліктердің көшірмелерін онлайн немесе GRO атынан әрекет ететін жергілікті тіркеу кеңселерi арқылы ұсынады.
The General Register Office for England and Wales (GRO) is the section of the United Kingdom HM Passport Office responsible for the civil registration of births (including stillbirths), adoptions, marriages, civil partnerships and deaths in England and Wales and for those same events outside the UK if they involve a UK citizen and qualify to be registered in various miscellaneous registers. With a small number of historic exceptions involving military personnel, it does not deal with records of such events occurring within the land or territorial waters of Scotland, Northern Ireland or the Republic of Ireland; those entities' registration systems have always been separate from England and Wales. The GRO was founded in 1836 by the Births and Deaths Registration Act 1836, and civil registration commenced in 1837. Its head is the Registrar General. Probably the most distinguished person associated with the GRO in the 19th century, although he was never its head, was William Farr. The GRO supplies copies of birth, marriage, civil partnership certificates and death certificates, either online or from one of the local register offices that act on behalf of the GRO.
Құру
1837 жылы Бас тіркеу кеңсесі (GRO) құрылғанға дейін Англия мен Уэльсте азаматтық халді тіркеудің ұлттық жүйесі болмаған. Шомылдыру рәсімдері, некелер және жерлеулер Англия шіркеуінің (Англикан) дін қызметкерлері жүргізген шіркеу тізілімдеріне тіркелген. Алайда, 17 ғасырдың соңынан бастап католиктерге және басқа да диссиденттерге қарсы заңдардың біртіндеп жеңілдетілуімен, Англикан шіркеуінің тізілімдерінде тіркелмеген шомылдыру рәсімдері, некелер мен жерлеулер саны арта түсті. Англия шіркеуінің тіркеу жүйесінің нашарлауы 18 және 19 ғасырларда жүйені жақсартуға бағытталған көптеген әрекеттерге әкелді. 1753 жылғы «Жасырын некелер» туралы заң (26 Geo. 2. c. 33) некелерге арналған стандартты нысанды енгізу арқылы «жасырын» некелерге жол бермеуге тырысты, оған некеге тұрған екі тарап та, куәгерлер де қол қоюы керек болды. Сонымен қатар, яһудилер мен квакерлерден басқа, заңды некелер Англия шіркеуінің рәсімдеріне сәйкес жүргізілуі керек еді. Сэр Джордж Роуздың 1812 жылғы «Шіркеулік тізілімдер» туралы заңы (52 Geo. 3. c. 146) барлық оқиғалар стандартты жазбаларға, кітапқа мұқапталған томдарға енгізілуі керек екенін белгіледі. Сондай-ақ, нонконформистердің шіркеу тізілімдері сотта туу, неке және өлім туралы дәлел ретінде қабылданбайтынын мәлімдеді. Тек Англия шіркеуінің дін қызметкерлері жүргізген құжаттар ғана сотқа заңды құжат ретінде ұсынылуы мүмкін еді, бұл нонконформистер үшін үлкен қиындықтар туғызды. 1820 жылдары Парламентке маңызды оқиғаларды тіркеу үшін орталықтандырылған тізілімдер құру туралы бірқатар ұсыныстар енгізілді, бірақ олардың ешқайсысы іске аспады. Ақырында, шомылдыру рәсімдерін, некелерін және жерлеулерін нашар тіркеу, ұрпақтарды анықтауды қиындатып, меншік құқығын бұзады деген алаңдаушылық, сонымен қатар нонконформистердің наразылығы 1833 жылы шіркеулік тіркеу жөніндегі парламенттік арнайы комитеттің құрылуына әкелді. Бұл комитет жергілікті тіркеу жүйесінің жағдайы туралы мәліметтер жинады және 1836 жылғы «Туу және өлімді тіркеу» туралы заңға және 1836 жылғы «Неке» туралы заңға (6 & 7 Will. 4. c. 85) енгізілген ұсыныстар жасады. Үкімет сонымен қатар денсаулық сақтау мен әлеуметтік әл-ауқатты жақсарту үшін нәресте өлімі, бала туу және сауаттылық сияқты мәселелерді зерттеуді қалаған. Медициналық қауым мұны қолдады, өйткені өнеркәсіптік революцияның нәтижесінде солтүстік өнеркәсіптік қалаларда халық санының тез өсуі тығыздыққа әкелді, ал нашар тұру жағдайлары мен қысқа өмір сүру арасындағы байланыс белгілі болды. Бұл мәселенің шешімі – азаматтық тіркеу жүйесін құру болды. Өмірлік маңызы бар оқиғаларды жақсырақ тіркеу арқылы ұрпақтарды анықтау туралы нақты мәліметтерді сақтау арқылы меншік құқығын қорғауға үміттенілді. Азаматтық тіркеу нонконформистердің тіркеу үшін Англия шіркеуіне тәуелді болуын да жояды, сонымен қатар зерттеу үшін медициналық деректерді ұсынады. Нәтижесінде, 1836 жылы Англия мен Уэльстегі туу, неке және өлім-жітімді азаматтық тіркеу туралы заң қабылданды. Бұл заң 1837 жылдың 1 шілдесінен бастап күшіне енді. Лондонда Бас тіркеу кеңсесі және Бас тіркеушінің кеңсесі құрылды. Англия мен Уэльс 619 тіркеу ауданына бөлінді (1851 жылдан бастап 623), әрқайсысы суперинтендант-тіркеушінің бақылауында болды. Аудантар жақында енгізілген кедейлер одағына негізделген. Тіркеу аудандары қосымша аудандарға бөлінді (екі немесе одан да көп болуы мүмкін), әрқайсысы жергілікті жерде тағайындалған тіркеушілердің қарамағында болды.
Prior to the creation of the General Register Office (GRO) in 1837, there was no national system of civil registration in England and Wales. Baptisms, marriages and burials were recorded in parish registers maintained by Church of England (Anglican) clergy. However, with the great increase in nonconformity and the gradual relaxation of the laws against Catholics and other dissenters from the late 17th century, more and more baptisms, marriages and burials were going unrecorded in the registers of the Anglican Church. The increasingly poor state of English parish registration led to numerous attempts to shore up the system in the 18th and early 19th centuries. The Clandestine Marriages Act 1753 (26 Geo. 2. c. 33) attempted to prevent "clandestine" marriages by imposing a standard form of entry for marriages, which had to be signed by both parties to the marriage and by witnesses. Additionally, except in the case of Jews and Quakers, legal marriages had to be carried out according to the rites of the Church of England. Sir George Rose's Parochial Registers Act 1812 (52 Geo. 3. c. 146) laid down that all events had to be entered on standard entries in bound volumes. It also declared that the church registers of Nonconformists were not admissible in court as evidence of births, marriages and deaths. Only those maintained by the clergy of the Church of England could be presented in court as legal documents, and this caused considerable hardship for Nonconformists. A number of proposals were presented to Parliament to set up centralised registries for recording vital events in the 1820s but none came to fruition. Eventually, increasing concern that the poor registration of baptisms, marriages and burials undermined property rights by making it difficult to establish lines of descent, coupled with the complaints of Nonconformists, led to the establishment in 1833 of a parliamentary select committee on parochial registration. This took evidence on the state of the parochial system of registration, and made proposals that were eventually incorporated into the Births and Deaths Registration Act 1836 and the Marriage Act 1836 (6 & 7 Will. 4. c. 85). In addition, the government wanted to survey matters such as infant mortality, fertility and literacy to bring about improvements in health and social welfare. The medical establishment advocated this because a rapidly growing population in the northern industrial towns – caused by the Industrial Revolution – had created severe overcrowding, and the links between poor living conditions and short life expectancy were now known. The answer was the establishment of a civil registration system. It was hoped that improved registration of vital events would protect property rights through the more accurate recording of lines of descent. Civil registration would also remove the need for Nonconformists to rely upon the Church of England for registration, and provide medical data for research. As a result, in 1836, legislation was passed that ordered the civil registration of births, marriages and deaths in England and Wales. This took effect from 1 July 1837. A General Register Office was set up in London and the office of Registrar General was established. England and Wales were divided into 619 registration districts (623 from 1851), each under the supervision of a superintendent registrar. The districts were based on the recently introduced poor law unions. The registration districts were further divided into sub districts (there could be two or more), each under the charge of registrars who were appointed locally.
Ерте тарих
Статистикалық зерттеулер жүргізу үшін GRO арнайы құрылмағанмен, алғашқы Бас тіркеушілер Томас Генри Листер (1836–42) және Джордж Грэм (1842–79) медициналық, халық денсаулығы және актуарлық статистиканы жинақтау үшін Статистикалық бөлім құрды. Бұл жұмыстың көп бөлігі Виктория дәуірінің басында және ортасында GRO-ның Статистика бойынша басқарушысы Уильям Фарр жүзеге асырды. Осы адамдардың басшылығымен Бас тіркеушінің жылдық есептері әкімшілік және әлеуметтік реформаларға ықпал етті. 1840 жылы GRO Англия мен Уэльстің он жылдық санағын жүргізу жауапкершілігін де өз мойнына алды. Ол 1970 жылға дейін сол жерде болды, содан кейін Лондон ішінде Кингсвейдегі Сент-Кэтрин үйіне көшірілді. Көшкеннен кейін қысқа мерзім ішінде қайтыс болғандар туралы мәліметтер Александра үйінде (Кингсвейдің қарсы бетінде) сақталды, Сент-Кэтрин үйінде барлық мәліметтерге орын табылар дейін. 1997 жылы GRO қызметкерлері Саутпортқа (Мерсисайд) көшірілді, ал мәліметтер мен тізілімдер Клеркенвеллдегі жаңа Отбасылық деректер орталығында (FRC) қолжетімді болды. Бұл мекемені Ұлттық мұрағат бірлесіп басқарды, сондықтан халық санағының нәтижелеріне де сол жерде қол жеткізуге болады. FRC 2008 жылы жабылды, себебі деректердің онлайн қолжетімділігінің артуына байланысты келушілер саны үздіксіз төмендеді. Қазіргі уақытта GRO Саутпорттағы Смедли Гидрода орналасқан, бұл бұрынғы гидротерапиялық қонақ үй, ол GRO және NHS Ақпараттық орталығының кеңселеріне айналдырылды, бұрынғы NHS Орталық тіркелімі.
Although the GRO was not specifically established to undertake statistical research, the early Registrars General, Thomas Henry Lister (1836–42) and George Graham (1842–79), built up a Statistical Department to compile medical, public health and actuarial statistics. Much of this work was undertaken in the early to mid Victorian period by William Farr, the GRO's Superintendent of Statistics. Under these men the Annual reports of the Registrar General became a vehicle for administrative and social reform. In 1840 the GRO also took over responsibility for the decennial census of England and Wales. There it remained until 1970 when it moved within London to St Catherine's House on Kingsway. For a short time after the move the death records were stored at Alexandra House (on the opposite side of Kingsway), until room was found for all the records at St Catherine's House. In 1997 the GRO staff were moved to Southport, Merseyside while public access to the records and indexes was made available at a new Family Records Centre (FRC) in Clerkenwell. This facility was jointly operated by the National Archives so that public access to census returns was also available at the same location. The FRC was closed in 2008, in response to steadily decreasing visitor numbers caused by the increased online availability of the records. The GRO is now located at Smedley Hydro in Southport, a former hydropathic hotel that has been converted into offices for the GRO and the NHS Information Centre, formerly the NHS Central Register.
Туылғандар
Жүйенің алғашқы жылдары әрбір жергілікті тіркеуші өз ауданында туған балалардың тізімін анықтауға жауапты болды, көбінесе бұл үшін жәрдемшілерді пайдаланды. Марк Хербер Англияның кейбір аймақтарында 1837 мен 1875 жылдар аралығында туғандардың 15%-ы тіркелмегенін болжамдайды, бірақ кейбір жағдайларда тіркеудің жоғалтылуына себеп – жоқ индекстер, қате индекстелген жазбалар және орфографиялық қателер болды. 1874 жылғы Туулар мен Өлімдерді Тіркеу Заңының (37 және 38 Викт. 38-бап) қабылдануымен, 1875 жылдан бастап бала дүниеге келген кезде ата-аналар тіркеушіге хабарлауға міндетті болды және тіркемегендерге айыппұл салынды. Өлімді тіркеуге жауапты нақты бір адам болмағандықтан, өлімдердің тіркелуін қамтамасыз ету үшін дін қызметкерлері кез келген жерлеу немесе қорымдау рәсімін орындау алдында өлім туралы куәлікті тексеруге міндетті болды. Бірақ, егер өлім тіркелмеген болса, оларға белгілі бір икемділік берілді және тіркеушіге жеті күн ішінде хабарлаған жағдайда рәсімді өткізе берілді. Егер олар осы талапты орындамаса, 10 фунт айыппұл төлеуге міндетті болды. Бұл барлық өлімдердің тіркелуін кепілдік беруге жеткіліксіз болды, себебі принцип бойынша мәйітті діни рәсімсіз жерлеуге болады, ал крещениеден өтпегендер (көбінесе кішкентай балалар) христиандық жерлеуге құқылы емес еді. 1858 мен 1874 жылдар аралығында куәлікте өлімнің дәрігердің куәлігімен расталған-расталмағаны көрсетілуі керек еді. 1875 жылдан бастап куәлік беру үшін өлімнің себебін дәрігер растауы тиіс болды. Өлім әдетте орын алған ауданда тіркелді. Өлім тіркелгеннен кейін, тіркеуші әдетте жерлеу немесе кремация туралы куәлік берді, егер өлімді жедел тергеуші тергемесе немесе сот отырысы болмаса. 1874 жылғы Туулар мен Өлімдерді Тіркеу Заңы (37 және 38 Викт. 38-бап) өлімді тіркеуге міндетті тұлғаларға міндет жүктеу арқылы барлық өлімдердің тіркелуін қамтамасыз етуге тырысты. Егер олар осы талапты орындамаса, нақты айыппұл қарастырылмады, бірақ егер тіркеуші өткен жыл ішінде тіркелмеген өлім туралы білсе, онда тіркеушіге міндеттілік және абайсызда болған тараптарды тіркеу кеңсесіне шақыру құқығы берілді. Егер өлімге бір жылдан астам уақыт өткен болса, арнайы рұқсатсыз кешіктіріліп тіркеуге болмайды. Біріккен Корольдіктің басқа аймақтарында басқа тіркеу жүйесі қолданылады.
In the early days of the system, it was up to each local registrar to find out what births had taken place in his sub district, often employing help to do so. Mark Herber gives an estimate that in some parts of England up to 15% of births between 1837 and 1875 were not registered, although some perceived omissions were due to missing indexes, wrongly indexed entries and spelling errors. As a result of the Births and Deaths Registration Act 1874 (37 & 38 Vict. c. 38), from 1875 the onus was on parents to inform the registrar when they had a child, and penalties were imposed on those who failed to register. Since there was not necessarily a unique person clearly responsible for registering a death, in order to make sure deaths were registered, clergymen were made responsible for checking the death certificate before performing any funeral or burial service. However, they were given some leeway in case the death had not yet been registered, and could go ahead with the service provided they notified the registrar themselves within seven days. If they failed to do so they were liable for a £10 fine. This was inadequate to guarantee all deaths were registered, since in principle a body could be buried without a religious service, and those who had not been baptised (mostly young children) did not qualify for Christian burial. Between 1858 and 1874, a certificate should state whether the death had been certified by a doctor or not. From 1875 the cause of death had to be certified by a doctor before the certificate could be issued. A death would normally be registered in the district in which it occurred. Once a death had been registered, the registrar would normally issue a Certificate for Burial or Cremation, unless the death were being investigated by the coroner or there were an inquest. The Births and Deaths Registration Act 1874 (37 & 38 Vict. c. 38) tried to ensure all deaths were registered, by placing a duty on the persons who were supposed to register the death to do so. No specific penalty was imposed if they failed to do so, but if the registrar became aware of any deaths that had not been registered within the past year, then the registrar had a duty, and was empowered, to summon the negligent parties to the register office to get it registered. If the death had occurred more than a year previously, it was not to be registered late without special permission. A different registration system operates in other parts of the United Kingdom.
ЖӨӨ индекстері
Әр үш айда бір рет, наурыз, маусым, қыркүйек және желтоқсан айларының соңында, бақылау тіркеушілері сол кезеңде кеңселерінде тіркеген туу, неке және қайтыс жағдайларының әрбір жазбасының көшірмесін Лондондағы Бас тіркеушіге жібереді. Осы мәліметтерден Бас тіркеу кеңсесі өзінің тізімдеріне индекстер жасайды, олар халыққа ашық және туу, неке және қайтыс куәліктерін тапсырыс беру үшін пайдаланылуы мүмкін. 1969 жылдан бері қайтыс куәліктерінде қосымша жазылған кейбір мәліметтерді есептемегенде, туу, неке және қайтыс куәліктерінде көрсетілген ақпарат 1837 жылдан бері өзгерген жоқ, бірақ индекс көлемдеріндегі ақпарат мөлшері уақыт өте келе артты. 1983 жылға дейін Бас тіркеушіге келіп түскен көшірмелер томдарға біріктіріліп, әр тоқсан сайын үш жеке әліпбилік индекс дайындалатын. Томдардың саны әр тоқсанда тіркелген адамдардың санына байланысты. Демек, кейбір тоқсандар үшін 10 том болуы мүмкін: 1 том А-Б, 2 том С-D, 3 том Е-G және т.б. Әліпбилік индекстерде тегі, тіркелген болса, аты-жөні, тіркеу ауданы, том және жазбаны табуға болатын бет көрсетіледі. Осы мәліметтер арқылы қажетті жазбаны табуға болады. 1866 жылға дейін индекстер ауыр пергаментке қолмен жазылатын, бірақ кейбіреулері басылған көшірмелермен алмастырылды. 1984 жылдан бастап индекстер тоқсандық емес, жылдық көлемде шығарылады. 1984 жылдан бастап индекстерде құжат нөмірінің бірінші және екінші цифрлары тіркеу айын, ал келесі екі цифр жылды көрсетеді. Мысалы, 0485 9 2128 нөмірі 1985 жылдың сәуір айында тіркелген оқиғаға қатысты. 1860 жылдан бастап GRO өлім индексінде өлім жасы көрсетіледі, ал 1911 жылдан бастап туу индексінде баланың анасының бойжеткен аты көрсетіледі. GRO индекстері өздерінің әулет тарихын зерттеушілер үшін, сондай-ақ өздерінің туу немесе неке куәліктерінің дубликатын алуға мұқтаж адамдар үшін маңызды құрал болып табылады. Индекстерді Ұлттық мұрағаттарда, ірі кітапханаларда, округтік тіркеу кеңселерде және LDS отбасы тарихы орталықтарында микрофише түрінде қарауға болады, сондай-ақ бірнеше отбасы тарихы веб-сайттарында ақы төлеп іздеуге болады. Бас тіркеу кеңсесінің ресми веб-сайтында тіркелгеннен кейін немесе FreeBMD веб-сайты арқылы іздеуге болатын ашық, іздеу мүмкіндігі бар индекс қолжетімді. FreeBMD – GRO индексінің толық көшірмесін жасау бойынша ағымдағы жоба. Ұлыбританияның басқа бөліктерінің өздерінің индекстеу жүйелері бар.
Every three months, at the end of March, June, September and December, the superintendent registrars send a copy of each entry of birth, marriage and death registered by their office in that quarter, to the Registrar General in London. From these returns the General Register Office produces indexes to its records, which are open to public inspection, and the indexes can be used to order birth, marriage and death certificates. With the exception of some extra details recorded on death certificates since 1969, the information given on certificates of birth, marriage and death has not changed since 1837, but the amount of information given in the index volumes has increased from time to time. Until 1983, the copies received by the Registrar General were bound into volumes, and three separate alphabetical indexes were prepared on a quarterly basis. The number of volumes depends on the number of people registered in each quarter. Thus there might be 10 volumes for some quarters: Vol.1 A B, Vol.2 C D, Vol.3 E G and so on. From their inception, the alphabetical indexes give the surname, the forenames if registered, the registration district and the volume and the page on which the entry may be found. These details enable the appropriate record to be located. Before 1866, the indexes were written by hand on heavy parchment, though some have been replaced by printed copies. From 1984, the indexes are in annual instead of quarterly volumes. The indexes from 1984 give the month of registration as the first and second digits in the document reference number, and the next two digits give the year. Thus the reference number 0485 9 2128 refers to an event registered in April 1985. From 1860 the GRO death index specifies an age of death and from 1911 the birth index also specifies the maiden name of a child's mother. The GRO indexes are a major tool for persons tracing their family history, as well as those needing duplicate copies of their own birth or marriage certificates. The indexes can be viewed on microfiche at the National Archives, major libraries, county record officers, and LDS Family History Centres, and can also be searched on a pay per view basis on several family history websites. A free, searchable, index can be consulted online via the official General Register Office website after signing up or via the FreeBMD website. FreeBMD is an ongoing project to transcribe the whole GRO Index. Other parts of the United Kingdom have their own indexing system.
Басқа да тізілімдер мен индекстер
Жоғарыда аталған тізілімдерден өзге, GRO Шетелдік бөлімінде көптеген басқа да деректерді сақтайды. Бұл көрсеткіштерді төлемді отбасы тарихы сайттарында және Ұлттық мұрағатта онлайн іздеуге болады. Олар көбінесе негізгі GRO көрсеткіштері мен тізілімдеріндегідей ақпаратты қамтиды. Режименттік тіркелімдер, капелландардың есептері, консулдық есептері, әскерде туғандар, неке және қайтыс болғандар туралы мәліметтер, сондай-ақ соғыста қаза тапқандар туралы жазбалар ең маңыздылары болып табылады. Британ кітапханасының Шығыс және Үндістан кеңселерінің жинағында Үндістанда және бұрынғы Британ империясының құрамына кірген алыс Шығыс елдеріндегі британдықтарға қатысты азаматтық тіркеу деректері сақталған.
In addition to the registers already mentioned, the GRO has charge of a number of other records in its Overseas Section. These indexes can be searched online at pay per view family history websites and at the National Archives. They generally contain similar information to the main GRO indexes and registers. The Regimental Registers, Chaplains' Returns, Consular Returns, Army Births, Marriages and Deaths and the War Deaths are some of the most significant. The civil registration records that pertain to British people in India and countries in the Far East, formerly part of the British Empire, are found in the Oriental and India Office Collections of the British Library.
Цифрландыру және индекстеу (D&I) жобасы
2005 жылы DoVE (Vital Events Digitization) деп аталатын жоба басталды, ол GRO-ның туу, неке және өлім туралы тіркелген жазбаларын цифрландыру мақсатында жүзеге асырылды. Жобаны іске асыру үш жылдық келісімшарт бойынша Siemens IT Solutions and Services компаниясына тапсырылды, ол 2008 жылдың шілде айының соңында аяқталды. Скандау, цифрлау және индекстеу процесінде елеулі кешіктірулер болды, келісімшарт мерзімі аяқталғанға дейін деректердің тек жартысы ғана (шамамен) жеткізілді. IPS мен Siemens арасындағы өзара келісім бойынша келісімшарт ұзартылмады. Келісімшарт аяқталған кезде 1934 жылға дейінгі туу және 1957 жылға дейінгі қайтыс болу туралы деректерді цифрландыру аяқталды. Цифрланған деректер – 130 миллионнан астам – "ГРО мұралық оқиғаларына электрондық қол жеткізу" (EAGLE) деп аталатын жүйенің бір бөлігі болып табылады, ол GRO ішінде куәліктерге сұраныстарды орындау үшін қолданылады. MAGPIE ("GRO оқиғаларының көпшілік индексіне көп қол жетімділік") деп аталатын басқа жүйе индекстерді веб-сайт арқылы жұртшылыққа қолжетімді етуге арналған, бірақ қазір бұл жоспардан бас тартылды. Оның орнына, ұзақ уақыт бойы қарастырылған нұсқалардан кейін, Digitisation and Indexing (D&I) жобасы деп аталатын жаңа жоба басталды. D&I жобасының мақсаты: туу, неке және өлім туралы деректерді цифрландыруды аяқтау; осы деректерге онлайн-индекс құру; куәліктерді тапсыру процесін жақсарту. 2010 жылдың қыркүйегінде бұл жоба Ұлыбритания үкіметінің соңғы жан-жақты шығыстарды тексеру нәтижелеріне дейін тоқтатылды. IPS 2011/12 қаржы жылында цифрландыру жобасының болашағы туралы шешім қабылдауды күткен, бірақ 2012 жылдың тамызында "қазіргі уақытта бұл жұмысты қайта бастауға жоспар жоқ" деп хабарланды. Дегенмен, IPS "болашақта барлық туу, қайтыс болу және неке туралы деректерді цифрландыру мүмкіндіктерін бақылауды жалғастыра береді" деді.
A project, called DoVE (Digitisation of Vital Events), to digitise the GRO's records of birth, marriage and death was initiated in 2005. Implementation of the project was outsourced to Siemens IT Solutions and Services in a three year contract which expired at the end of July 2008. The process of scanning, digitising and indexing suffered severe delays, with only (roughly) half the records delivered by the end of the contract period. By mutual agreement between the IPS and Siemens, the contract was not extended. Digitisation of birth records up to 1934 and death records up to 1957 had been completed when the contract ended. The records that have been digitised – over 130 million of them – form part of a system (called EAGLE, for "Electronic Access to GRO Legacy Events") which is used within the GRO to fulfil requests for certificates from the general public. A different system, known as MAGPIE ("MultiAccess to GRO Public Index of Events"), was intended to make the indexes available to the public via a website, but this will not now be implemented. Instead, following a lengthy review of options, a new project, called the Digitisation and Indexing (D&I) Project, was initiated. The D&I Project was planned to: complete the digitisation of birth, marriage and death records; create an online index to those records; and improve the certificate ordering process. In September 2010 this project was suspended pending the outcome of the latest UK Government Comprehensive Spending Review. The IPS expected to reach a decision on the future of the digitisation project during financial year 2011/12, but in August 2012 it was announced that "there are no current plans to resume this work". However, the IPS says it "will continue to monitor the scope for future opportunities to digitise all birth, death and marriage records".